Enkele dagen terug verscheen het verhaal van een jonge vrouw met autisme
en gemiddelde begaafdheid die koos voor euthanasie (via het centrum Vonkel) in het tijdschrift Uilenspiegel van de gelijknamige patiëntenvereniging Geestelijke Gezondheidszorg.
Een controversieel thema, waar ik zelf tamelijk onbekend mee ben, maar waar Lotte als persoon met autisme wel veel zei waar ik me in herken. Wat nog niet betekent dat ik tot dezelfde conclusie kom.
Het inspireerde me tot een artikeltje met citaten van Lottte, over euthanasie en de alternatieven, op mijn eigen blogje (onder 'Lotte's reis')
Ik geef hier alvast een aantal citaten uit het oorspronkelijke artikel in Uilenspiegel die misschien kunnen inspireren tot enkele beschouwingen of reacties :
Autisme, een opluchting maar ...
"Dat ik autisme heb, is in zekere zin een opluchting. Het verklaart waarom ik moeite heb met telefoneren, bijvoorbeeld, omdat ik dan de gezichtsuitdrukking van mijn gesprekspartner niet zie. Waarom ik niet functioneer in groep, omdat alle prikkels even hevig op me afkomen en ik alles niet op tijd kan verwerken. Waarom ik, als ik naar een boom kijk, geen kruin zie, maar wel tienduizend blaadjes. Maar weten waaraan het ligt is niet genoeg. Het leven wordt er niet minder ondraaglijk op."
Over ervaring van de voornaamste beperking
"Wat me het meeste pijn doet, is het feit dat ik nooit enige verbondenheid met andere mensen gevoeld heb. Verbondenheid is van een hoger niveau dan gehechtheid, dan liefde zelfs. En het is een voorwaarde voor geluk. Ik heb een jarenlange relatie achter de rug, met iemand van wie ik oprecht hield. En toch was er nooit sprake van echte verbondenheid. Ik heb waardevolle vriendinnen, met wie ik diepgaande gesprekken voer. Maar ook zij kunnen niet opwegen tegen de onverteerbare, fundamentele eenzaamheid die ik voel."
Over de reacties van haar ouders over de aankondiging van euthanasie
"Ik was er bang voor, had me verwacht aan een emotionele scène, aan druk om op mijn beslissing terug te komen. Maar er was niets van dat alles. De sfeer was sereen, en ondanks hun enorme verdriet, hebben ze met respect gereageerd. Daardoor ik ook mijn broer ook helemaal bijgedraaid. Ik ben hen zeer dankbaar. Mijn moeder zei : "Elke dag vraag ik me af : zal onze Lotte vandaag nog leven ?". Ze hoeven nu niet langer bang te zijn. Ik zal niet eenzaam sterven, en zij zullen ook niet eenzaam zijn als ik doodga. We zullen bij elkaar zijn, en we zullen afscheid nemen."
Over het beeld van sterven
"Hoe ik de dood zie ? Als het einde. Ik hoop uit heel mijn hart dat er niets meer is. Geen reïncarnatie, geen eeuwig leven. Ik mag er niet aan denken dat ik nog eens zou moeten herbeginnen."
Mooi dat Lotte dit voor zichzelf kan uitmaken, die keuze kan maken, ook al denken andere mensen er anders over (over euthanasie).
Euthanasie is een bewuste keuze, het is ook een hulp(weg). Ik ben voorstander dat zoiets kan.
Allemaal heel herkenbaar.
Welkom op de ontmoetingsplek voor mensen met autisme en hun ouders, familie en sociaal netwerk
|
Mei 2012 |
|
||||
| Ma | Di | Wo | Do | Vr | Za | Zo |
| 30 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 | 1 | 2 | 3 |
Steek de handen uit de mouwen als VVA-vrijwilliger of word lid!
Je kan ons ook financieel steunen.
Er was onlangs ook een interview op Radio 1 van deze vrouw. Ik heb er een stukje over geschreven op mijn blog (http://tistje.wordpress.com/2011/10/22/lotte-vertelt/)