Aanmelden op VVA
Ervaring
Zijn autisten wel zo trouw?
Ik ben een vrouw van 38 met 3 kinderen waarvan 1 met ass en 1 met een vermoeden van dyscalculie. Mijn man heeft ass, ook al heeft hij geen diagnose gekregen. Hij beseft dit zelf ook. Het besef van zijn "anders zijn" dateert van een 2-tal jaren geleden. Pas de afgelopen maanden leken we wat meer naar elkaar toe te zijn gegroeid totdat ... hij op een ochtend terug thuiskwam van zijn werk en hij ontslagen was omwille van het veelvuldig kijken naar naaktkalenders op het internet. Dit is nu een 6-tal weken geleden. Ondertussen is alles wat ik dacht te weten van iemand met ass (liefde, trouw, eerlijkheid ...) van de kaart geveegd. Net die "trouw" maakte de nadelen van ass wat minder erg.
Een 2-tal weken terug (midden in alle ellende) moesten we naar een feestje. Net toen hij met mij wou dansen, grabbelde een kennis hem vast en sleurde hem op de dansvloer. Ik stond perplex want hij wist toch dat we nog in een kwetsbare situatie zaten? Toch liet hij haar niet staan om naar mij te komen. Zijn uitleg: ik was overdonderd en het duurt altijd even voor ik kan reageren ... toen was de dans al afgelopen.
Betekent dit dan ook dat hij geen "nee" kan zeggen als iemand avances maakt? Hij geeft ook aan de "signalen" van vrouwen niet te herkennen. Hij zegt wel te weten dat kussen en sex absoluut uit den boze zijn en dit nooit zou doen omdat hij gehuwd is met mij. Maar wat dan met nog andere vormen van intimiteit die mij ook storen? Moet ik echt zover gaan dat ik letterlijk opsom wat voor mij kan en niet kan? Ik vind dat zo "bazig" van mezelf.
Zijn er ook mensen waarvan hun autipartner vreemd is gegaan? En wat moet ik hier nu verder mee? Uiteraard is hij het ondertussen al grondig beu om hierover te praten. En toch is het net dat wat ik zo broodnodig heb, nu.
Reacties
Lenske op 17/03/2011 - 09:27:02Ik kan je man wel begrijpen. Het is echt wel mogelijk dat hij door die kennis overdonderd was en niet op tijd heeft kunnen reageren. Ik maak dat ook voortdurend mee. Ik denk niet dat dat gaat om geen nee kunnen zeggen, maar om gepakt worden in de snelheid. Ik heb alleszins tijd nodig om een situatie te kunnen begrijpen. Ik zou net hetzelfde hebben meegemaakt.
Ook bij avances zou ik tijd nodig hebben om te begrijpen wat er gebeurt. Maar eens ik het door heb, zou ik wel goed kunnen reageren, als ik dat wil.
Dat kijken naar naaktkalenders zou ik zeker niet ontrouw durven noemen. Eerder heel erg dom van zoiets op je werk te doen. Maar uiteindelijk vind ik dat toch eerder onschuldig.
Misschien is je man wel degelijk heel erg trouw... Daar kan ik van hieruit niet over oordelen.
Langs de andere kant ben ik er zeker van dat ook auti's kunnen vreemd gaan.
Dag Roos,
Eigenlijk is jou verhaal weer een triestig voorbeeld waarbij twee mensen in wezen elkaar graag zien,elks op zijn eigen manier,maar waarbij het autisme weer de grote spelbederver is !
Ik ken jou of je man niet,maar wanneer je man zegt: Ik was overdonderd en het duurt altijd even voor ik kan reageren,dan liegt hij niet !
Autisten zijn geen heiligen,maar ze steken heel,héél raar ineen.
Liegen kunnen mijn auti-kinderen niet. Wel zitten ze zo vaak in situaties die ze niet juist inschatten, krijgen soms te weinig tijd om te reageren.
Vooral onze dochter heeft daar momenteel erg veel last van. Het belemmert haar momenteel in haar functioneren.
Naar onze kinderen toe moeten we heel duidelijk zijn. Wat willen we en wat niet. Dat komt bij buitenstaanders vaak over als 'bazig' maar zij hebben dat liever.
Bedankt voor jullie fijne reactie's allemaal! Het doet enorm veel deugd om eens wat "antwoorden" te krijgen die we vaak zo moeilijk van onze partner loskrijgen.
Ondertussen probeert mijn man me wel op alle mogelijke manieren duidelijk te maken dat hij idd. wel trouw is aan mij en dat zelf ook erg belangrijk vindt.
@ Lenske
Niet opgeven! Hier is het al 6 weken ellende geweest maar uiteindelijk lijken we elkaar toch weer wel terug te vinden. Na veel geduld heb ik toch het gevoel er achter te zijn hoe hij over dit alles denkt en wat ook hij wil. Ik heb hem trouwens gevraagd om het eens op te schrijven en dat lijkt beter te gaan. Msschn ook eens proberen?
Ik heb de indruk dat je je man wel kan geloven hoor Roos. Het is zoals Witte zegt: autisten zitten, voor jullie, héél raar in mekaar. Je kan er niet zomaar van uit gaan dat gedrag dat voor iemand zonder autisme iets wil zeggen, dat voor iemand met autisme hetzelfde wil zeggen. (ik hoop dat ik dat hier begrijpelijk zeg).
Onze lichaamstaal is ook helemaal anders dan die van jullie.
Ik denk dat het best is niet zomaar iets te veronderstellen op basis van gedrag of lichaamstaal. Je kan het alleen te weten komen door erover te spreken, op welke manier dan ook.
wat jullie zeggen is wel waar
maar het is natuurlijk moeilijk omdat communicatie voor een heel groot deel uit lichaamstaal bestaat, ik ga daar dus ook vaak op af...
communiceren blijft moeilijk, mijn man kan ook heel moeilijk benoemen hoe hij zich voelt.
maar het is idd wel fijn om jullie antwoorden te lezen.
Dankje Roos, het is idd een moeilijke periode maar we blijven vechten.
Ik denk ergens ook wel dat mijn man oprecht is, hij kan immers ook niet echt liegen of iets verzwijgen (zo raad ik bijna altijd al op voorhand wat mijn kado gaat zijn en ipv dan te doen alsof het dat niet is, geeft hij het altijd toe hahaha)
Dag Roos,
Ik kan me (zelf autistisch zijnde) volledig aansluiten bij wat Sky zegt : het overdonderd zijn, moeite hebben om 'nee' te zeggen, tijd nodig hebben om signalen te herkennen : héél herkenbaar.
Mensen met autisme zijn effectief geen heiligen, maar ik denk toch niet dat oneerlijkheid en manipulatie tot hun sterke kanten behoren ;-) Ik ben zelf op mijn 43 nog steeds een behoorlijke naïeveling. Als ik lieg, komt dat ongeloofwaardig over, en ik ben veel vatbaarder voor manipulatie dan dat ik zelf mensen naar mijn hand zou kunnen zetten.
Dag Mensen,
Een beetje een delicaat onderwerp, nietwaar. Ik ben wel blij dat ik er eens iets over lees. Liefst vanal wordt erover gezwegen, maar voor sommigen is het een realiteit. Mijn partner zijn ass is ons pas duidelijk geworden na herhaardelijk vreemdgaan. Hoe bizar dit ook mag klinken; ik wist dat hij in wezen eerlijk en zeer loyaal was, en net dat vertrouwen in hem was onze redding. Doordat ik er niet van uitging dat hij "gewoon" vreemdging ging ik verder zoeken en vond ik het antwoord in zijn ass. Ik wist allang dat hij zeer beïnvloedbaar was, en ergens leefde allang de overtuiging dat als hij zou verleid worden, hij ook niet nee zou zeggen. Het heeft ook te maken met zij andere beleving van sexualiteit.
Mensen verklaarden me voor gek en vonden me erg naïef dat ik de verklaring hiervoor verder ging zoeken en bij ass uitkwam. Mijn partner krijgt ook regelmatig te horen dat hij dit niet mag gebruiken "als excuus". Gelukkig kan hij inderdaad moeilijk liegen ;-) dus komt het toch uit. Een geluk dat ons respect en onze betrokkenheid naar elkaar toe ons enigzins gered heeft, want het was voor beiden een erg zware periode. Nu pas kunnen we werken aan het voorkomen van dergelijke dingen (en daar zijn we nog volop mee bezig) Gemakkelijk is het zeker niet, maar met respect voor het verschil - nu we het begrijpen- komen we ook al een eind. Dus ; goeie moed aan allen die proberen in dergelijke situaties een koppel te blijven !i
Hey,
Voor mensen met autisme is het zeker en vast ook geen pretje om steeds weer te beseffen dat je het weer anders ziet. Ik heb daardoor al een paar keer in een ambetante situatie gezeten. Ik had gevoelens voor iemand terwijl ik getrouwd ben. Das op zich niet zo vreemd, maar ik heb het zonder veel schroom tegen mijn partner gezegd en tegen de persoon in kwestie. Ik kan gewoon niet liegen of iets geheim houden. Enerzijds apprecieerde mijn man wel dat ik er eerlijk voor uitkwam, maar het was ook wel pijnlijk. Het gekke van die hele situatie is dat ik het inlevensvermogen me ontbrak om te kunnen inschatten hoe dat zou overkomen bij zowel mijn man als de andere persoon. Ik zag er zelf het kwaad niet van in. Al meerdere keren verkeerde ik in zulke situaties. Als mannen meerdere keren naar mij kijken of praten interpreteer ik dat (te) snel als een avance. Heel vervelend. Ik denk heel vaak dat het voor mezelf en voor mijn partner beter zou zijn als ik gewoon alleen en met mijn zoontje verder door het leven ga. Ergens lijkt dat een opluchting. Het is zo vermoeiend om te voldoen aan het 'een goede vrouw' zijn. Ik heb mijn man nog nooit bedrogen, maar ik vrees dat ik het wel zou kunnen. Ik weet dat ik heel kwaad zou zijn als hij me zou bedriegen, maar ik kan niet inschatten wat de gevolgen zouden zijn als ik het zou doen. Ik ben zelfs lang kwaad geweest omdat hij seks met iemand heeft gehad voor wij samen waren. Erg hé! Wij zitten ook regelmatig in een crisis. Ik kan moeilijk praten en op een gegeven moment barst de bom. Hij valt dan uit de lucht, terwijl het bij mij al zo hoog zit dat ik zou kunnen vertrekken. Niet zo leuk voor mijn partner.
Ik heb zelf autisme en kan me zo voorstellen dat je man overdonderd werd door die kennis. Bij mij duurt het ook altijd even voordat ik kan reageren.
Naar blote vrouwen kijk ik niet, maar op zich kan het toch niet echt kwaad; kijken mag, aankomen niet!
In c heeft jouw man dus eigenlijk niets verkeerd gedaan en als zeker niet ontrouw geweest.
Pet, ik vind het zo knap wat jij doet voor je man!!!! Niet velen zouden je nadoen. Bij de meeste mensen komt er direct een zwaar oordeel én straf.
Het is idd mogelijk dat hij, door zijn autisme, in situaties terecht komt voor hij goed beseft wat er gebeurt en wat hij doet. Ik heb dat ook... ingaan op wat mensen verlangen van mij en pas achteraf geconfronteerd worden met de gevolgen. Echt niet gemakkelijk hoor. En als je daar dan keer op keer zwaar voor geoordeeld wordt is het nog véél en véél moeilijker.
Mooi het begrip dat jij voor hem opbrengt! Het ontroert me.
Pet, ik vind het ook bewonderenswaardig hoor maar ik zou dit echt niet kunnen. Voor mij is dit, of hij nu autistisch is of niet, een brug te ver. Je mag van mensen met autisme toch ook wel een paar fundamentele dingen verwachten ... niet? Net zoals jullie van ons toch ook wel wat verwachten. Misschien kan ik ook wel verliefd worden of mij sexueel aangetrokken voelen en msschn ben ik dan ook wel van de kaart. Maar dan hebben wij toch in onze relatie een duidelijke regel: geen sex of intimiteit met anderen.
Het is idd hoe je hier zelf mee kan omgaan. Eigenlijk ben ik een beetje jaloers op jou ... hier staat mijn eigenheid en trots ons vaak in de weg.
@Annemie
Zo is mijn man ook eens met een paar collega's op stap geweest. Toen hij thuiskwam vertelde hij me 's nachts dadelijk hoe zijn avond was geweest: gaan carten en dan naar een discotheek. Ze waren met z'n 3 drieën en toevallig waren daar ook 3 leuke meisjes waar het toch wel mee "klikte". Ze hebben met z'n allen gezellig gebabbeld en gedanst en het was een fijne avond geweest. Nee, hij kon niet begrijpen dat ik me daar "ambetant" over voelde: hij had toch alles eerlijk verteld en ja, hij voelde zich tot 1 van die meisje wel aangetrokken maar hij had toch niks fout gedaan? Dit is zó moeilijk voor mij, hè. Ik kan daar in mijn hoofd echt niet goed mee omgaan ... Ik heb het gevoel dat ik zit te wachten tot hij uiteindelijk wel iets fout doet en dat dan even doodleuk komt vertellen.
Hoe ver gaat het begrip, hè?
Ik ben zo blij dat ik hier reactie's krijg want dit kan je echt alleen bespreken met mensen die in dezelfde situatie zitten.
Roos,het siert je om zo eerlijk te zijn ,te schrijven over je gevoelens hier op het forum.
Je zal er wel uitgeraken !
Ik heb het gevoel dat je meer een gevecht in en met jezelf aangaat of moet aangaan, dan dat de gedragingen van je man het probleem zijn.
Vr. groet,
Witte
Mijn man heeft geen echte diagnose gehad maar het is duidelijk dat hij autistisch is. Het was hij die aangaf, bij de diagnose van onze zoon, dat ze "precies hemzelf omschreven".
Zou het beter zijn om een officiele diagnose te hebben? Volgt er dan hulp voor ons beiden? Ik ben erg wantrouwig tegenover die "hulp" want bij onze zoon had ik het gevoel er helemaal alleen voor te staan. Overal moest ik trekken en sleuren en stuitte ik op onbegrip.
En wat is dat ... "een auticoach"?
Roos,
't Is niet zo dat ik dat nu zo gemakkelijk heb verwerkt hoor ; ik heb er een jaar over gedaan, met ups en downs. Maar ergens is het gemakkelijker als het vreemdgaan niet "persoonlijk" is bedoeld, snap je. En geloof me ; ook tussen ons gelden regels die ik eigenlijk pas nadien duidelijk heb gesteld. En mocht het nog eens gebeuren... ik begrijp het wel, maar dat neemt niet weg dat ik trouw wél essentieel vind. En als neurotypical weet ik natuurlijk ook niet of mijn emoties dan al dan niet de overhand zullen nemen. Ingewikkeld allemaal... Maar wat ik wel weet is dat hij nog méér overstuur is dan ik nadien, en zich zeer schuldig voelt omdat hij (volgens hemzelf) alwéér de gevolgen verkeerd heeft ingeschat (zoals Sky zegt). Maar de liefde overwint alles hé, zeggen ze toch... Ik kan alleen maar hopen dat het blijft werken tussen ons... Moeilijk toch, voor alle betrokken partijen !
Ik lees nu pas de beginsituatie, maar ik zou alvast duidelijk 'ja' zeggen op de vraag of u best alles expliciet verwoord wat u onder trouw en wat onder ontrouw verstaat. Dat doen mijn partner en ik in elk geval. Zo raken we niet in misverstanden.
Volgens onze normen is er in de situatie die u beschrijft geen ontrouw, maar sociaal gedrag dat belangrijk is om te overleven in die situatie en het is nu eenmaal niet gemakkelijk om op de (beperkte) tijd van een dans (naast de verwerking van alle andere impulsen, en dat zijn er héél wat) nog eens uit te maken of dit een diepere dimensie heeft of eerder een beleefdheidsdans is.
Bovendien heb ik geleerd in de dansles bij het dansen nooit na te denken maar op te gaan in het moment, en dus doe ik dat.
Ik heb zo'n situatie al eens meegemaakt (dat ik uitverkoren was te dansen door de verkeerde) en dan is mijn toenmalige vriendin gewoon op die andere afgestapt en gezegd: hé, da's wel de mijnen. Of een wisseling van blikken van vrouw tot vrouw (als nt'er moet je dat kunnen) zou moeten volstaan om te weten wat er aan de hand is.
Het is zeker niet gemakkelijk grenzen te trekken in wat trouw is, maar trouw gaat toch verder dan met andere vrouwen of mannen omgaan, het is ook trouw in afspraken tussen partners (beloftes) maar ook trouw tegenover jezelf (trouw aan principes). Ik vrees dat mensen zonder autisme op die laatste twee vaak heel ontrouw zijn, en dat dit soms aanleiding geeft voor ontrouw op andere vlakken. Dat is een persoonlijke mening natuurlijk, ik kan verkeerd zijn.
Ik vind dat je dat heel mooi verwoord heb, Tistje. En jij hebt eigenlijk de vinger op de wonde gelegd: ik had eigenlijk een verwachting van mijn man maar heb die nooit expliciet verwoord waardoor ik een gevoel van "ontrouw" kreeg. Naar mijn mening had hij onze afspraken verbroken. Alleen had ik die "afspraak" duidelijk en letterlijk moeten zeggen.
Ik zit waarschijnlijk nog in een rouwproces: het autisme van mijn man aanvaarden en afstappen van het idee van de "neurotypische relatie" en afspraken met hem maken.
Vind het best moeilijk, dat afspraken maken. In een neurotypische relatie wordt dit bekeken als "de baas spelen" en "iemand belemmeren in zijn vrijheid". Maar in een nt-ass relatie zit dat dus blijkbaar anders ...
Roos,waar zou ik gestaan hebben als mijn vrouw nooit " baas had gespeeld " ?
Ik geef toe,leuk was het altijd niet,maar wel nodig.
Dit besef geeft me toch een dankbaar gevoel naar haar toe.
Ik denk niet dat je je zorgen moet maken om de trouw van jou man, Roos. Behalve dat van die naaktkalenders zou het mij ook overkomen kunnen zijn.
Ik begrijp dat jullie zijn autisme nog niet zo lang kennen. Bij ons is er toen een periode gekomen waarin mijn vrouw mij nog explicieter instructies begon te geven. (Dat past overigens perfect bij haar "controlitis" waar ik het altijd al moeilijk mee gehad heb.)
Ik begrijp dat dat onevenwicht je afschrikt. Terecht, het heeft hier ook veel druk op de relatie gezet. Maar het heeft mij op termijn veel inzicht bijgebracht en zelfrespect.
En nu ga ik even terug in de tijd. Toen we elkaar leerden kennen had zij serieuze problemen, ondermeer in de relatie met haar vader, maar ook met een laag zelfbeeld. Ze vond veel steun bij mij, en zag in mij iemand die veel sterker was dan zij. Ik steunde haar en paste me aan haar noden aan omdat zij dat zo nodig had. Ik gaf haar geborgeneid maar kreeg er zelden terug.
In werkelijkheid hoopte ik haar zo snel mogelijk tot rust te brengen, want dat had ik nodig om over mezelf te kunnen praten. Ik wist maar al te goed dat ik met een groot en moeilijk te definieren probleem zat. Ondertussen bracht ik maar offers en nam risicos (een groot veel te druk gezin, met veel te veel finianciële verantwoordelijkheid vooral).
De erkenning van mijn handicap heeft één en ander mogelijk gemaakt, maar het heeft er ook voor gezorgd dat ik te veel zelfrespect kreeg om de onevenwichten in onze relatie nog normaal te vinden. Omdat daar maar geen verandering in kwam werd ik een ouwe knorrepot die verbaal behoorlijk agressief kon zijn. Daar knapte zij dan weer op af, en twee haar geleden stond onze relatie op springen.
Maar dat is twee jaar geleden. Ondertussen zien we het alletwee weer zitten. Ik heb het gevoel dat we eindelijk aan de relatie werken waar ik ruim 25 jaar geleden op hoopte. Maar voorlopig weegt het verleden nog te veel door om het echt goed te laten aanvoelen.
ik was verbaast om de titel van dit forum te lezen, ik heb namelijk zelf autisme, maar had er nooit over nagedacht om mijn buitensporig gedrag te gaan linken aan mijn "mentale aandoening"
trouw zijn is heel belangrijk in een relatie voor mij hoewel ik er zelf heel veel moeite mee heb, ik merk dat ik met bepaalde verwachtingspatronen zit t.o.v. relaties (net zoals iedereen, denk ik) maar zoals al eerder werd aangegeven die niet duidelijk genoeg verwoorde ik merkte bij mezelf idd. dat ik snel aangetrokken werd door mensen als ze nog maar alleen vriendelijk naar mij keken.
het gaf mij de illusie dat het gras werkelijk groener was aan de andere zijde
ik geloof effectief dat autisten zich moeilijk kunnen inleven in iemands anders zijn leefwereld, maar nog meer denk ik dat een autist een klein egoistje is, hij ziet zijn leefwereld en hoopt en tracht deze zo goed mogelijk te maken voor hem zelf
ik denk wel dat autisten trouw kunnen zijn, zolang hun partner zich schikt naar zijn normen.
in mijn ogen blijft het dus altijd uitkijken met die auti's :-)
een autist blijft een groot kind en de wereld is "zijn" speelplaats
Ik denk niet dat je dat zomaar kan veralgemenen axander. Voor mij gaat jouw definitie van autisten alleszins niet op.
Ik herken me ook niet in wat jij schrijft, Alexander.
Ik ben zo trouw als een hond. Ik heb mezelf en de relatie met de mensen rond mij dikwijls veel kwaad gedaan door mezelf veel te lang weg te cijferen.
Met "de mensen rond mij" bedoel ik ondermeer mijn moeder, mijn vrouw en mijn werkgevers.
Nieuwe en voor mij uiterst moeilijke wending in het verhaal en ik heb dringend jullie advies nodig.
Gisteravond is alles er, na heel lang maar rustig aandringen, alles uitgekomen bij mijn man.
Even schetsen: hij heeft mij altijd voorgehouden enorm trouw te zijn, NOOIT naar andere vrouwen te kijken en nooit over andere vrouwen te fantaseren. Tijdens onze periode voor ons huwelijk heb ik hem betrapt om regelmatig masturberen. Een schok voor een jong meisje maar hij beloofde dit NOOIT meer te doen. Pas getrouwd, betrap ik hem opnieuw. Sorry, omstandigheden maar ik ga dat NOOIT meer doen.
Ik heb dit allemaal NOOIT geloofd want ik ben niet dom en naïef en op zich heb ik hier allemaal geen grote problemen mee (maar wel met het liegen erover). Vlak voor zijn ontslag heb ik hem dit nog eens gevraagd maar neen, dit deed hij al lang niet meer. Nochtans verraadde zijn lichaamstaal andere zaken.
Gisteren kreeg ik dus te horen dat hij hiermee nooit gestopt is, een enorme fascinatie heeft voor andere vrouwen (enkel beeld ifv masturbatie) en ook al eens een keer kort verliefd is geweest op een andere vrouw (dit heeft hij bekend omdat ik zelf ook bekend had stiekem eens verliefd te zijn geweest op een collega). Hij geeft aan nooit echt iets met iemand anders te willen beginnen = liefde voor mij.
20 jaren leugens! Zijn uitleg: ik wou voor jou de perfecte man zijn.
Wat moet ik hier nu mee: is dit autistisch gedrag, is hij een pathetische leugenaar die ik moet verlaten of een extreme egoïst die toch graag zijn eigen leventje leidt? Kunnen we dit nog een relatie noemen? Je kan je voorstellen dat ik hier verder bij niemand mee terecht kan.
Graag reactie van mensen met ass (en graag in alle eerlijkheid).
Ik kan niet in het binnenste van je man kijken. Maar wat er eerst in mij opkomt: dat masturberen kan een dwanghandeling zijn waardoor hij er niet zomaar mee kan stoppen.
Hij kan erover gelogen hebben omdat hij het niet kan stoppen, maar ook wist dat jij niet wilde dat hij het nog deed. Misschien kan hij het niet stoppen en oordeelt hij er zichzelf zelfs heel erg voor...
Maar nogmaals, ik kan niet voor je man spreken.
Ik heb zelf ass en ben getrouwd. Als ik jouw verhaal zo lees zou ik je man eerder geloven. Voor mij komt het over als spreekt hij de waarheid, iets waar ik zou inkomen.
In principe zeg ik alles tegen mijn man, behalve de dingen die niet belangrijk genoeg zijn en vergeten worden. Maar ik kan aannemen dat je man ergens ook wel weet dat hij je daarmee kwetst en het dan misschien maar liever zwijgt. Maar meer zou ik er zeker niet in zoeken. Hij zal zich nu al "betrapt" genoeg voelen, denk ik dan.
@ axander pamm
Ik denk dat jou posting met de nodige humor moet worden gelezen. ;-)
En er zit wel grond van waarheid in wat je schrijft.
Ik bestempel mezelf echter nooit als een egoist,wel als heel sterk egocentrisch.
Het is maar een woord maar in mijn gevoel wel een groot verschil !
Dag Roos,
Het is moeilijk om met een autist te leven,maar nog moeilijker is het om een autist te begrijpen.
Wat je verteld is voor mij een heel herkenbaar verhaal.
Achter de woorden van je man die zegt " ik wou de perfecte man zijn " zit zo enorm veel verscholen en geeft mij een verdrietig maar ook een boos gevoel.
Ik hoop voor jou (jullie ) dat je hem echt gaat gaat zien zoals hij is en niet zoals hij denkt te moeten zijn.
Het zal een lange weg zijn en als ik raad mag geven,probeer zoveel mogelijk kennis te vergaren in verband met autisme.
Trouwens je doet het al op dit forum,maar er zijn nog heel veel andere mogelijkheden.
Je kan hem ook verlaten,de strijd staken.
Maar ik heb het gevoel dat je dat niet wilt.
Er is een gezegde dat mij dikwijls helpt,namelijk het zijn niet de gebeurtenissen om me heen die me ongelukkig maken,maar wel hoe ik reageer op die gebeurtenissen !
Lieve mensen hier allemaal,
ik word telkens weer een beetje warm vanbinnen als ik zie dat er nog mensen zijn (met of zonder ass) die de moeite nemen om een gekwetst en verdrietig persoon zoals mezelf te horen. In de "buitenwereld" vind ik ze niet (buiten mijn moeder maar die ziet niet altijd alles vanuit een ass-kant).
@ witte:
ik heb van hem nooit verlangd om de perfecte man te zijn. Hij heeft dat zichzelf altijd opgelegd. Ik voelde mezelf soms slecht omdat ik niet altijd zin had om alles op te ruimen, netjes te maken enz terwijl ik zie dat hij zichzelf dit altijd oplegt.
Ik heb me al zo vaak verdiept in autisme maar vind weinig terug over autisme bij volwassene. Wat betreft mijn kind mag je me vragen wat je wilt, er is niets dat ik hierover niet weet. Het verschil is ook dat zij niet zoveel aangeleerd gedrag meehebben en mijn man wel.
Ik probeer uit alle macht er verder niets achter te zoeken maar mijn gevoelens kan ik niet uitschakelen: boos, verdrietig, voor de gek gehouden en stom!
Inderdaad Roos,bij een kind zou je kunnen zeggen dat het "een zuiver " autistisch gedrag is.
Bij volwassenen en ouderen is er zoveel compenserend en aangeleerd gedrag bijgekomen dat je je altijd moet afvragen ofdat het komt door zijn soms "rot " karakter of is daar weer autisme in het spel.
Ik geraak er zelf ook dikwijls niet uit ! ;-((
Wat is eigenlijk het probleem met masturbatie als het gaat om de bevrediging van een puur lichamelijke behoefte? Dat vermindert de waarde van echt sexueel contact toch niet?
Als je man soms zonder jou eet neemt dat de betekenis van een etentje bij kaarslicht toch ook niet weg?
Er is wel een probleem als masturbatie een alternatief voor geborgenheid is.
@ dirk
Awel, het is nu net dat wat ik niet weet: is dit bij hem een puur lichamelijke behoefte of een vlucht? Hij zegt zelf van niet maar aan zijn houding zie ik precies iets anders. IK WEET HET NIET MEER! Zijn versie lijkt ook steeds te wijzigen. Echt, op zich heb ik geen probleem met masturbatie maar wel met de opbouw van dat hele "geheime" leventje. Zo maakte hij er ook een avondje van als ik eens weg was; stond hij er 's nacht voor op enz. Ik heb al vanalles gelezen over sexverslaving maar daar past hij precies ook niet in. Hij blijft zeggen dat hij dit een 2 à 3 x per week deed.
Hij geeft ook aan gefascineerd te zijn door vrouwen maar ook hier kan ik niet uitmaken of het obsessief is of een gezonde belangstelling.
Waar maak ik nu een probleem van? Is hij sexverslaafd, moet hij in therapie of is het een gezonde beleving van soloseks?
Hij geeft ook aan dat hij hier zelf niet altijd gelukkig mee was. Vorig jaar juni zijn we naar ons nieuwe huis verhuisd en daar heeft hij het nog niet willen doen omdat hij dit zag als een nieuwe start. En dan deed hij het maar op zijn werk ... met alle gevolgen vandien (hier zie ik dan weer wel typisch zijn autisme).
Begrijpen jullie mij nu een beetje waarom ik er niet uitraak. Ik zou eerst moeten kunnen begrijp
Wel een wending die toch wat inzicht geeft, denk ik.
Wat ik eruit op maak, uit wat er staat - ik kan moeilijk tussen de lijnen lezen - is vooral dat uw man onder (te) veel spanning staat. Misschien door pogingen om zo gewoon mogelijk te zijn, zoveel mogelijk verwachtingen in te willigen, zijn best te doen.
Zelfbevrediging is volgens mij een van de meer individuele manieren om daarmee om te gaan. Dat roept waarschijnlijk schaamte op - misschien om het taboe maar volgens mij ook om de reden - ergens tekort te schieten en het niet mogen zeggen of beleven. En dat is dan weer kwetsbaarheid moeten tonen, en dat doet niemand graag. Ook al is 't tegenover iemand met wie je al lang samenleeft, er zijn altijd grenzen.
Persoonlijk zou ik dat van mijn partner meer aanvaarden dan zelf 'overbevraagd' te zijn (ook als ik dat bv niet wil) of dat hij of zij bij een ander gaat. Ik zou 't niet als iets egoïstisch zien, integendeel, eerder als het minst kwetsende.
Ik vraag me ook altijd af waar de grens tussen trouw en ontrouw nu ligt. Is dat in het hoofd of in het handelen ?
Maar ook als autistisch persoon zou ik me toch zelf ook schrikken mocht ik met onverwachte dingen geconfronteerd worden.
Wat blijft het moeilijk allemaal ; NT'ers kunnen hun gevoelens niet uitschakelen, auti's kunnen ze niet altijd terugvinden... We bekijken de wereld, de relatie en ook zeker het sexuele aspect zo anders dat het toch moeilijk is om daar elkaar te vinden... Voor ons is het ook erg verschillend; de betekenis achter de handelingen, de interpretaties van zaken,... Het is zoals een mijnenveld hé ; één stap verkeerd en de bom kan ontploffen. Ook wij proberen hierin de weg te vinden, maar je kan er zo weinig over lezen of leren dat het maar moeizaam verloopt. Daarom ook dat dit forum zo welkom is ; even uit die taboe-sfeer en dingen proberen bespreken zonder te (ver)oordelen ; voor ons zeer deugddoend : taboes en oordelen zijn er meer dan genoeg te vinden...
Ik vraag me trouwens af of een relatie die "voldoet" wel mogelijk is voor mensen met autisme.
Ik kan het zeker niet en kies er bewust voor geen relatie te hebben. Véél te moeilijk en ingewikkeld! Om gek van te worden!
Ik weet wel dat veel mensen met autisme een relatie hebben, maar toch... Is dat dan een relatie waar je veel aan hebt of is het vooral oneindig veel investeren? Dezelfde vraag ook voor NT-ers die een relatie hebben met een autist.
ikzelf ben de partner van Pet en heb sinds september vorig jaar een diagnose ASS. ik ben 44j en worstel al gans mijn leven met mezelf doorheen depressies, drankmisbruik, veranderingen van werk en relatiewissels.
een relatie betekent altijd investeren, dat is een keuze die je inderdaad moet maken. in ruil krijg je een stuk zekerheid en geborgenheid, rust en warmte. je dient af te wegen of dat opweegt tegen het feit dat je nooit een 'gewone' relatie zult kunnen aangaan met wiedanook, of alleen wil blijven omdat je merkt niet in staat te zijn tot het aangaan van een soort overeenkomst om samen te leven met iemand anders. het blijft een geven en nemen, ook voor autisten.
ik ben zelf al meerdere keren ontrouw geweest, ook in mijn vorige relaties. of misschien trouw aan teveel mensen tegelijkertijd vanuit een gebrek aan eigen identiteit. ik vertrouw mensen namelijk te veel en te vlug, en laat me dan ook makkelijk beïnvloeden door anderen met een eigen agenda die ik dan niet doorzie. ik wil dat niet als excuus gebruiken voor mijn gedrag, want ergens besef ik wel dat er op die momenten iets niet klopt. maar ik zit dan al hopeloos verstrikt in een kluwen van loyaliteiten naar derden toe.
mijn leugens zijn zo makkelijk te doorprikken dat ik geen schijn van kans maak als een psychopaat ontmaskerd te zullen worden, wat ik ook niet ben trouwens. ik zet mezelf helemaal klem door mijn eigen chaos te creëren en er vervolgens niet meer wijs uit te geraken.
het lijkt me inderdaad niet makkelijk voor NT-partners om met een ontrouwe autist om te gaan, maar duidelijke en expliciete regels en afspraken kunnen al een grote hulp zijn binnen de relatie. nu weet ik beter dan vroeger wat de verwachtingen van Pet zijn. ook in onze relatie is er een onevenwicht aanwezig, Pet bepaalt een groot deel van ons leven, maar dat vind ik geen probleem, integendeel, ik pluk de vruchten van haar organiseren en regelen, hoewel zij dat bij momenten graag eens aan mij zou overlaten blijkt dit een illusie om dat te verwachten van mij. ik krijg die zaken niet geregeld, en zodus hou ik me met plezier aan mijn volgzame ik.
groeten, Eddy (partner van Petra).
Ik vind toch dat je een partner niet mag zien als hulpverlener. Een relatie hoort gelijk te zijn. Of niet?
Hulp aanvaarden van mijn partner om de handicap van het autisme draaglijker te maken,hoeft geen onevenwicht te zijn in een relatie.
Iedereen vind het normaal dat een blinde geleid word door haar of zijn partner,waarom dan niet als het een autist betreft ?
Trouwens ik krijg vaak te horen van mijn psychiater als ik weer m'n twijfels heb, dat mijn vrouw mij even hard nodig heeft als ik haar.
Natuurlijk op ander vlakken,maar we zijn complementair. Je zou kunnen zeggen : Het potje en het dekseltje
@Witte/sky ; Het evenwicht is inderdaad niet gemakkelijk, maar ik krijg veel terug; vooral rust, loyaliteit, een onvoorwaardelijke steun en toeverlaat,...
dus ; het kromme potje en het scheve dekseltje passen kunnen ook prima passen, al kost het soms wat (meer) moeite...
Ik blijf het schitterend vinden hoe jij ermee omgaat Pet!
Je antwoord geeft me ook hoop voor mijn dochter die zich ook al de vraag stelt of een relatie voor iemand met autisme wel mogelijk is en of zij het wel kan... Voor mij is het een uitgemaakte zaak. Ik kan het niet. Heb daar ook mee leren leven. Maar voor haar is het o zo belangrijk om het wel te kunnen.
Ik vind het zo mooi hoeveel moeite jullie doen om het scheve potje en dekseltje te doen passen! Ook hoe jij je man wel als gelijke kan zien!
Mooie uitdrukking, dat kromme potje en dat scheve dekseltje.
Is op onze relatie zeker ook van toepassing.
Vlaamse Vereniging Autisme
Welkom op de ontmoetingsplek voor mensen met autisme en hun ouders, familie en sociaal netwerk
Kalender
|
Mei 2012 |
|
||||
| Ma | Di | Wo | Do | Vr | Za | Zo |
| 30 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 | 1 | 2 | 3 |
Thema's
autisme algemeen • begeleiding • begeleiding en ondersteuning • communicatie • dagelijks leven • diagnose • gedrag • geïntegreerd onderwijs (GON) • gewoon onderwijs • gezin • individuele begeleiding • onderwijs • ontwikkelen • opvoeden • probleemgedrag
Steun ons!
Steek de handen uit de mouwen als VVA-vrijwilliger of word lid!
Je kan ons ook financieel steunen.
oh hoe herkenbaar Roos
ik heb een man met vermoeden van autisme
die heel goed overeenkomt met zijn collegaatje. Hij is er belachelijk enthousiast over en als ik hem daarover aanspreek is het niet waar, ziet hij het niet zo, zie ik spoken. Hij zegt dat ontrouw zijn uit den boze is maar heel zijn lichaamstaal vertelt een heel ander verhaal.
Dus ziet hij het zelf niet? Of is er toch iets meer aan de hand?
dit weekend is hij met haar naar cinema geweest (weliswaar wel met haar man erbij), hij weet hoe ik me voel bij heel de situatie en we hebben twee weken geleden echt in een crisissituatie gezeten qua onze relatie en toch spreekt hij ermee af? Is het dat hij het niet inziet dat dit eigenlijk niet gepast is of stelt hij gewoon zijn eigen behoefte boven alles anders?
ik weet het soms ook niet meer... :(