Goede raad: hou je diagnose voor jezelf. Het risico dat 'men' het verkeerd opneemt is reëel en je kan nooit meer terug!

hallo,

Ik heb me onlangs ook laten testen op ASS . Mijn baas was op hiervan op de hoogte en is heel ondersteunend geweest. Toen hij wist dat ik twijfelde of ik ass had zei hij dat hij het knap vond dat ik deze testing zou laten doen en wat er ook uit de bus kam dat hij het nodige zou doen om op het werk goed te kunnen functioneren. UIt de testing bleek dat ik geen ASS heb maar toch was dit een heel warme reactie. Dit betekent niet dat ik het aan al de collega's zou zeggen. Ik denk dat het ook erg afhangt van ie je baas is en waar je werkt. Bij de overheid weet ik dat ze ook specifieke maatregelen nemen voor mensen met een handicap.Als je ASS hebt en het is niet geweten moet het misschien toch ook enorm zwaar zijn daar waar ze je met kleine zaken kunnen helpen.

Ook goede raad: vertel het toch. Het risico dat men er een hekel aan krijgt je steeds maar "anders moet doen" is te groot.

Maar bereid je goed voor.

1) Zorg dat je autisme bondig kan uitleggen op een manier die bij jou past.

2) Zorg dat je precies kan zeggen waar jij het moeilijk mee hebt, hou jij dat oplost en hoe zij je daarbij kunnen helpen.

3) Als het kan, noem dan ook de voordelen (langer volhouden bij eentonig werk, neus voor cijfers, ...)

4) Als je schrik hebt om het aan iedereen uit te leggen, kies dan je "engelbewaarders". Dat zijn mensen die sociaal voelend zijn, jou waarderen en jou kunnen helpen als er achter je rug geroddeld wordt.

Als consultant werk ik meestal voor enkele maanden of enkele jaren bij een klant. Ik vertel het bijna elke keer. Soms aan de hele groep, soms aan een paar engelbewaarders. Met die laatsten spreek ik dan af dat zij niet zelf ingrijpen, maar mij op de hoogte brengen wie er problemen met mij heeft. Dan stap ik zelf naar die persoon toe en leg het uit. Lukt mij altijd.

Ben je PASS-lid? Naar welke groep ga je gewoonlijk?

Ik vrees dat veel "leken" ASS niet kunnen plaatsen en de mogelijkheid bestaat dan, dat ze de persoon in kwestie zullen stigmatiseren.

Een diagnose is altijd nieuw voor de geteste persoon, maar vaak heeft de omgeving al lang in de gaten dat die persoon "anders" reageert dan zijzelf. Is het op de hoogte van die diagnose dan echt noodzakelijk of gewenst? Opletten, denk ik, en het zeker niet moeilijker maken dan het al is...

Maar alles hangt idd af van de aard van de collega's.

Beste angsthazen

Als je hen niet uitlegt wat er echt gaande is, hoe gaan ze dan begrijpen dat jij niet "altijd moeilijk moet doen", maar juist ontzettend je best doet om "maar zelden problemen te scheppen"?

Als je met je geheim blijft zitten en als je aangesproken wordt op een zwak punt dat met je autisme te maken heeft. Ga je dan telkens op je lip bijten? Hoe ga je hen dan uitleggen dat je het wel degelijk belangrijk vindt, en dat je er aan werkt?

Had ik maar eerder een diagnose gehad, dan had ik het tenminste kunnen en durven uitleggen. 

Zijn er veel mensen geînteresseerd in een uiteenzetting hierover? Dan moet je Lilly Borremans eens uitnodigen.

contact : www.autisme-adhd.be

Bij mij op het werk is vrijwel iedereen op de hoogte en ze tonen erg veel begrip. 

Ze zien dan ook wel dat de positieve aspecten: dat ik lijsten kan controleren die anderen nauwelijks gelezen krijgen, dat ik snel en efficiënt computerprogramma's kan doorgronden, dat ik alle (telefoon)gesprekken tegelijk hoor en dus goed op de hoogte ben van wat iedereen aan het doen is. Dat ik wat moeilijk communiceer, daar lachen we vaak om maar op die manier helpt iedereen me bij te sturen en te oefenen. 

Het is idd moeilijk of en wanneer je zoiets toelicht. 

Er is een groot verschil tussen een job zoeken en een huidige job 

Mijn raad: Tegen de werkgever moet je ALTIJD eerlijk zijn!

En dit kan je best doen bij het eerste sollicitatiegesprek.
Dit tegen het einde van het gesprek: eerst de vooroordelen weg (vooral over sociale contacten /communiceren=> 'prikkels'), noem hierna je 'negatieve' punten, en hierna de positieve kanten : vooral over de voordelen tov je job vb ruimtelijk inzicht, behulpzaam, inzet, passie ... .

Tijdens je huidige werk vertellen over Ass is niet eenvoudig.
De collega's kennen je meestal redelijk goed, zeker degene in je buurt! Over het algemeen tonen ze achteraf veel begrip voor de 'situatie'. Ik heb het ook ooit totaal niet gezegd, maar dan krijg je een stukje extra druk... .

De stap opzich is het moeilijkste, je kan best eerst naar je werkgever of diensthoofd gaan: een afspraak na de uren zodat je een deftig gesprek kan voeren.

Praktisch:Tegen je collega's zeg je gewoon: Ik weet niet of jullie het al opgemerkt hebben maar ik ben 'anders'. Misschien gaat dit even een schok zijn maar ik heb autisme. Ik weet dat er veel vooroordelen zijn maar, jullie kennen me al een beetje: ik ben vb een rustige man,... . Vertel ook waar je het moeilijk mee hebt en natuurlijk af en toe een grap ertussen. Ook belangrijk is dat je ze vraagt naar vragen. Hieruit haal je veel info!

Tijdens een sollicitatiegesprek ben ik dan weer niet geneigd over mijn autisme te vertellen. 

Ik heb het al wel gedaan, hoor, en ik denk niet dat ik daarom niet ben aangenomen. Het hangt af van de loop va

Oeps! verkeerde knop! bericht te vroeg verzonden.

Dus: Het hangt af van de loop van het gesprek en de persoon die ik voor me heb.

Weet dat je wettelijk niet verplicht bent het te vertellen. Als de werkgever je ontslaat omdat je een handicap verzwegen hebt tijdens het sollicitatiegesprek, kan je hem zelfs voor de arbeidsrechtbank brengen.

Ik werk al 20 jaar bij de belastingen. Op de dienst waar ik nu werk weten ze dat ik autisme heb en houden ze er rekening mee. Ik heb verschillende jaren als contractueel in dienst geweest. Vorig jaar ben ik na zoveel pogingen erin geslaagd om statutair te worden. Fedra is het personeelsblad voor ambtenaren. N.a.v. een aantal artikels heb ik volgende lezersbrief geschreven.
Autisme, een handicap?

Als persoon met autisme heb ik met veel belangstelling de artikels in het fedra-nummer van september gelezen over “autisten testen nieuwe software” en “werk voor personen met een handicap“.Zelf heb ik mijn diagnose “autisme” drie jaar geleden op 38-jarige leeftijd gekregen. Ik heb via SELOR meegedaan met een examen. Bij het invullen van mijn CV heb ik gebruik gemaakt van de mogelijkheid om op de bijzondere lijst van gehandicapten te staan. Welke “(redelijke) aanpassingen” moet je aanduiden als je handicap “autisme” is? Voor mensen die in een rolstoel zitten of blind zijn, is dit heel duidelijk en hiervoor kan men gemakkelijk aanpassingen doen. Maar welke aanpassing heeft een autist nodig? Autisme is een onzichtbare handicap. Met schriftelijke proeven of geïnformatiseerde proeven heeft een autist het meestal niet moeilijk. Een autist kan beter functioneren in een lokaal waar hij alleen zit dan in een lokaal waar vijftig personen zitten. Met de mondelinge proef is het al wat moeilijker om aan te duiden waar het probleem ligt. Autisten hebben het moeilijk met communicatie waardoor de mondelinge proef de grootste struikelblok is. Daarom vermelde ik als aanpassing : autismespectrumstoornis
- meer bedenktijd nodig om directe vragen te beantwoorden
- problemen met begrijpen en tonen van non-verbale communicatie (o.a. oogcontact)
- vaste mondelinge vragen eventueel schriftelijk kunnen voorbereiden.
Met de schriftelijke proef werd er rekening gehouden met mijn handicap. Op de mondelinge proef vertelde ik bij het begin van het gesprek dat ik autisme heb en welke problemen dat kan geven bij het sollicitatiegesprek. Op het einde van het gesprek zei de jury dat ze vooraf niet wisten dat ik op de speciale lijst stond. Ik ben uiteindelijk geslaagd voor het examen. Maar wat als ik niets gezegd had en niet zou geslaagd zijn voor het examen? Zouden ze dan wel rekening gehouden hebben met mijn handicap?
Volgens de website beschikt SELOR over een netwerk van experten, nochtans ik zie daar geen experten “autisme” bij?!

Het resultaat van mijn lezersbrief was dat ze bij SELOR mijn geval onderzocht hebben en “vergeten” waren om de jury te melden dat ik op de speciale lijst stond. Ik heb, na contacten met …, autisme centaal doorgegeven als expert.
 

Ik zou er toch voorzichtig mee zijn. Je moet goed overwegen tegen wie je het zegt en wat je gaat zeggen. Ik ben leraar en ik heb het na 1 jaar tegen mijn directeur  en mijn T.A. gezegd. (Mijn directe bazen) Ze waren erg begripvol. Maar ik had op papier gezet wat ik ging vertellen en toen ik mijn voorbereiding nog eens overliep dacht ik " als ik dat allemaal ga vertellen dan kunnen ze eigenlijk besluiten dat ik mijn job niet aankan". Ik heb dus maar gedeeltelijk verteld waar ik het moeilijk mee heb. Ik had daarbij ondersteuning van Carine Raus van De Kiem te Aarschot. Mijn directeur heeft me zelf gezegd om het niet tegen mijn collega's te vertellen! En dat wil wat zeggen, het zijn allemaal leraars; mensen die toch ietofwat op de hoogte zouden moeten zijn van autisme. Als je het zegt bereid je dan goed voor, laat je ondersteunen door GTB of een auticoach.

bedankt voor al jullie reacties.

Ben wat overdonderd door de vele raadgevingen

zal later antwoorden

Bedankt voor de tips.

Ik heb begeleiding van een autispecialiste, dus ja ik heb het gesprek deels met haar voorbereid. Ik ga aankaarten dat een bepaalde taak niet haalbaar is. Waarschijnlijk daarbij dus ook de ass diagnose moeten vertellen (de belangrijkste reden waarom die taak niet lukt) naargelang hoe het gesprek vordert.

ik ken amoz, bedankt

ik krijg wel de uitnodigingen van pass, maar ben nog nooit geweest, de dag past niet en ken er niemand.

wat mijn directe collega betreft, misschien dat ik haar wel is op de hoogte breng, maar nog niet nu. eerst dat gesprek met mijn leidinggevende (is dus nu donderdagmorgen, best stressie)

Ik duim voor je, Leppa.

En als je naar de PASs komt, zal je merken dat het daar makkelijker is om je te integreren dan in de meeste groepen. De mensen verwachten niet dat je voortdurend "NORM"aal doet.

Ah bedankt, ik wist niet dat er zoiets concreet bestond gelijk PASs!

Ik krijg op aanvraag ook de uitnodigingen van PASs maar durf ook nooit te gaan omdat de stap wel erg groot is voor mij. Buiten komen voor een afspraak met bekenden is al moeilijk, laat staan met 'vreemden'.

Als je naar de PASs zou komen, in welk stad zou dat dan zijn, Petra?

In Turnhout.

Ik heb mijn e-mail adres sinds het laatste bericht veranderd, dus hoop dat mijn naam nu ook gewijzigd is (wist niet dat die voluit in beeld kwam).

Jij lijkt me al heel zelfzeker, Dirk. Mag ik vragen hoe oud je bent en hoelang jij je diagnose al hebt? Sorry, ik wil niet indiscreet zijn.

Aangepast :-)
 

Ik ben net geen 50.

Vroeger was ik allesbehalve zelfzeker, al liet ik dat niet zo goed merken. Mijn angsten waren onbespreekbaar en ik leefde voortdurend met het zwaard van Damocles boven mijn hoofd.  Elke nieuwe levensfase was een groot risico. Als junior had ik me weten integreren op het werk, maar zou ik dat als senior ook nog kunnen?

Tien jaar geleden heb ik mijn autisme zelf vastgesteld toen mijn oudste zoon een diagnose kreeg. Sinds dien heb ik steeds meer inzicht verworven in mijn beperkingen, en in het gedrag van de mensen waarmee ik samenleef.

Vijf jaar geleden ben ik voor een officiele diagnose gegaan. Dat is niet alleen handig om mijn anders zijn uit te leggen, het is ook een officiële erkenning van de inspanning die ik geleverd heb om zo ver te geraken.

Ik werk ook mee als vrijwilliger bij de VVA en leid de gesprekken bij de Leuvense PASS groep. Zo ervaar ik regelmatig hoe autisten en hun ouders kunnen veranderen als ze de diagnose verwerkt hebben, en daar wordt ik ook zelf teldens weer een beetje sterker van.

Ik geloof dat mensen, als je ze eerlijk maar bemoedigend inlicht, veel meer aankunnen dan ze zelf voor mogelijk houden.

Dag Dirk

Ik en mijn echtgenoot - bij wie ik een heel sterk vermoeden heb van ASS - zitten momenteel in een serieuze relatiecrisis. Hij is ongeveer jouw leeftijd - 52 op 15 augustus (leeuw dus, letterlijk en figuurlijk) - en sinds twee jaar weer werkloos. Een en ander wordt me stilaan te veel - hij eist me voortdurend op zonder dat hij dat beseft. Hij wil wel 'in de richting denken' van ASS en de boekjes lezen die ik heb meegebracht - maar het loopt allemaal zo'n vaart niet, het probleem ligt bij mij volgens hem. Ik zou zo graag hebben dat hij eens naar de PASS-groep zou gaan, of een (mail)contact hebben die hem verder brengt. Hij knapt wel onmiddellijk af op 'domme' mensen zoals hij dat noemt. Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken, maar een gouden hart. Ik zou het zo jammer vinden niet alles geprobeerd te hebben om onze relatie weer vlot te trekken, allee vlot - een beperking blijft een beperking, daar ben ik wel realistisch(er) in geworden. We zijn nu tenslotte al 24 jaar samen, en het is pas door persoonlijke omstandigheden dat mijn 'ogen zijn opengegaan' - want hoe hij daarop reageerde was niet 'normaal'. Mijn problemen waren precies zijn problemen, ik moest op de duur meer met hem inzitten dan dat ik voor mezelf kon zorgen. En allemaal heel goed bedoeld, dat is het gekke. Zou jij daartoe bereid zijn - met hem wat te mailen - vooral over omgaan met een niet-auti-partner en niet overdrijven met minder belangrijke dingen (het huishouden is nu van levensbelang geworden) ? Jij lijkt mij 'van zijn niveau'. Uit eigen beweging zal hij geen contact zoeken met de PASS-groep; hij heeft daar steun bij nodig - iets dat hem over de schreef zou trekken. Momenteel beweert hij 'alles te willen doen' voor onze relatie, dus dit lijkt me het beste uitgangspunt. Hij heeft echt een coach nodig voor een tijdje, iemand die spreekt uit ervaring en die hij vertrouwt.

En we zijn van het Leuvense.

Alvast bedankt voor eender welk antwoord

Salamander

Beste Salamander

Voor ik terzake kom: Je schrijft nogal moeilijk, en ik denk dat je dat makkelijk kan verbeteren met enkele tips. (Ik schrijf ze op het forum omdat nogal veel mensen er tegen zondigen.)

1. Gebruik paragrafen en ontwikkel maar één idee per paragraaf. Dan ziet de lezer de structuur in je tekst. Dit vervangt de adempauzes die je inlast als je mondeling iets vertelt.

2. Wees expliciet. Wie zijn volgens hem Domme mensen? Als je schrijft " het is pas door persoonlijke omstandigheden ...", bedoel je dan "het is pas toen ik persoonlijk problemen kreeg waar ik bij hem hulp voor zocht ..."? 
In een gesprek onder vier ogen hoeft dat niet, omdat de luisteraar altijd vragen kan stellen als hij/zij het niet begrijpt.

Nu ter zake:

Ik zou je graag helpen, maar in augustus heb ik lang niet dagelijks toegang tot mijn mail en in de herfst werk ik al mee aan de basiscursus autisme van de VVA, dus ik ben een beetje "volgeboekt".

Bel daarom eerst naar de autismetelefoon en de vraag of je via de bontgenotenwerking een geschikte "coach" kan vinden.

Informeer je ook over de partnergroep. Die in het Leuvense vergadert in Winksele en is zeer goed. Je kan met zijn twee gaan, maar dat hoeft niet. Je steekt er gegarandeerd wat van op en het geeft moed.

Tot later.

PS Salamander, dit hoort niet onder de noemer werk. Als je nog wil antwoorden, doe dat dan onder "'Werken' aan een meer harmonieuze relatie".

ps, de partnergroep is in Wilsele putkapel, de eerste samenkost is op 15/09, zeer fijne groep en goede begeleiding

Dirk (blijkbaar noem je zo, hoe zie je dat?) Leuven zou ook de pass groep zijn waar ik naartoe zou gaan, alleen lukt vrijdag niet tijdens het schooljaar.  en is er nu net in augustus geen (weet ook niet of ik wel zou komen, niemand kennen schrikt echt wel af)

Het gesprek vanmorgend verliep niet vlot.

Uiteindelijk gaat ze wel proberen een andere invulling voor de taak te zoeken. Zal niet voor morgen zijn, dat weet ik.

Ze gaf wel aan dat ze meer engagement verwacht van mij, dat ze vindt dat ik teveel grenzen stel en afscherm en teweinig wil 'overwerken-zaterdagwerken'.

diagnose heb ik uiteindelijk niet vermeld, was voor mij niet mogelijk.

Een afwachten, zien hoe het evolueert. Maar een positief gevoel heb ik in elk geval niet.

edit, nu zie ik ook je naam en niet meer gekend bij VVA...

Dag Dirk

Welbedankt voor je expliciet antwoord.

Succes met de basiscursus en de pass-groep.

Waar vind ik de rubriek Werken aan een harmonieuze relatie ?

Salamander

Hallo Leppa

Je kent mijn mail-adres, geloof ik. Mail me eens?

DRINGEND SALES INLICHTEN !

De context:

Ik werk als informaticus. Meestal plaatst mijn werkgever mij bij één van de klanten.
Voor zo een klant beslist mij een opdracht te geven, wil die mij datuurlijk ontmoeten, dus ga ik samen met de verkoper (sales) bij de klant op interview.
Dat verloopt zo een beetje als een sollicitatie, alleen ga ik er samen met de sales naartoe.

Op dit ogenblik zit ik niet bij een klant. (Niet dat ik niks te doen heb, maar het zou meer opbrengen als ik weer bij een klant zit.)
Eén van onze verkopers is de laatste tijd heel actief bezig een nieuwe opdracht voor mij te zoeken.
Ze is een bijzonder vlotte franstalige Brusselse, die ook goed Nederlands spreek.
Ze geeft me zeer goede tips over communicatie, en ze weet heel goed uit te leggen wat de klant overtuigt en wat hem doet twijfelen.
Ze staat ook open voor tips van mijn kant over het Nederlands.

Afgelopen week wees ze me er op dat ik bij een eerste kennismaking te serieus kijk. Met een glimlach maak je een veel betere eerste indruk.
Dat weet ik wel, maar ik vergeet het dikwijls, dus zeg ik haar dat dat voor mij aangeleerd gedrag is. Daarop antwoord ze "Ja voor mij ook".
Dat klopt misschien, maar er is natuurlijk wel een verschil. Aleen was er toen geen tijd om dat even uit te leggen.

Ze heeft al twee keer een interessante opdracht voor me gevonden.
De eerste keer was de klant overtuigd, maar heb ik nipt verloren van een andere kandidaat.
De tweede keer miste ik de technische kennis om de job te doen.

Probleem:

Verleden week waren we weer op interview, maar toen zag ik het niet zo zitten:
De klant zocht iemand die dagelijks verschillende rapporen zou afleveren (geen probleem).
De opdracht is echter niet altijd duidelijk, dus moet je inlichtingen vragen, en je moet ook dikwijls op gegevens wachten. Je bent dus met tien dingen tegelijk bezig. (Dat tot daar aan toe.)
Maar Je werkt wel voor een vijftal mensen tegelijk, die allemaal hun ding het belangrijkste vinden, en dat zie ik niet zo zitten.

Ik heb de klant niet vlakaf gezegd dat ik dat niet kan, maar wel laten merken dat ik dan hulp nodig heb om prioriteiten te stellen.
Bovendien heet de klant ook wel gemerkt dat ik liever enkele ingewikkelde dingen doe dan een boel makkelijke.

Dat begreep die sales niet. Ik had de kans om die opdracht te krijgen, maar door "te eerlijk" te zijn verknal ik het.
Niet dat ze boos is, hoor. Ze is trouwens een zeer redelijk iemand, die echt wel rekening houdt met wie je bent en wat je wil.
Ze heeft alleen niet door waar mijn grenzen liggen.

Wordt vervolgd:

Zo gauw ik de kans krijg om eens rustig met haar te praten, moet ik haar toch eens over mijn autisme inlichten.
Ik moet er wel de tijd voor nemen, want ze moet het daarna nog zien zitten om mij te verkopen. Ze mag zich absoluut niet onzeker voelen over mij.

Ik houdt jullie op de hoogte. 

Ik zie je mailadres niet. weet niet goed waar het te vinden

Succes met je Sales inlichten. hopelijk heb je snel een nieuwe opdracht