Hallo Dirk,

Nu kan ik dus schrijven zonder dat iemand zich aangevallen voelt?        Met gebrek aan wederkerigheid bedoel ik begrip te krijgen van mijn partner en ook steun. Als ik zeg dat ik het erg druk heb gehad met de kinderen, omdat die met ASS weer eens niet naar school is geweest en die daardoor mijn hele energie heeft opgeslorpt waardoor ik mijn huishouden niet naar mijn tevredenheid heb kunnen doen, lijkt het alsof mijn man me niet hoort. Hij zegt dan dat hij het op het werk heel druk gehad heeft. Hij begrijpt me daarin  niet. Een arm om mijn schouder zou even voldoende zijn, een aai over mijn bol. Klinkt misschien een beetje kinderachtig maar het zou me wel het gevoel geven dat ik er niet alleen voor sta en hij me zou  begrijpen en ik letterlijk en figuurlijk op zijn schouder mag steunen. Hij gaat altijd in de verdediging waarop dan weer een ruzie of onenigheid volgt en dat is zo jammer en kost weer onnodig energie. Heb ik verdriet dan kan hij me niet opvangen, maar als hij verdriet heeft b.v. door overlijden van zijn vader, sluit hij me buiten. We kunnen er dan niet samen mee huilen, hij wordt hysterisch en lijkt niet aanspreekbaar. Kun je me een beetje volgen?

Ik ben Eddy, 44j, en heb zelf ASS. Het gebrek aan wederkerigheid in de relatie met mijn vriendin (NT'er), schuilt hem voornamelijk in het feit dat ik onvoldoende mijn binnenkant kan delen met haar, zodat ze dikwijls het gevoel heeft overal alleen voor te staan. In veel gevallen is dat ook zo, omdat ik niet het overzicht heb om ons leven en de organisatie daarvan, in zijn geheel te overzien. Een ander fenomeen is de zogenaamde 'inwisselbaarheid': waarom ik specifiek voor mijn vriendin kies en bij haar wil blijven, is voor mezelf niet altijd zo duidelijk. Dat maakt natuurlijk dat die hyperindividuele en specifieke persoonlijke betrokkenheid die men als koppel voor elkaar kan verwachten, bij mij veel vager aanwezig tot zelfs soms afwezig is. Dat ik desondanks bewust en rationeel aandacht en luisterbereidheid aan de dag leg naar mijn vriendin toe wanneer zij erom vraagt, maakt wel dat dit mijn onvermogen enigzins compenseert. Zij kan me eigenlijk niets misvragen en ben bereid om veel te doen, eens het me duidelijk is wat ze van mij verwacht. Dat dit niet spontaan gebeurt, doet voor mijn vriendin niets af aan de intentie en de consequenties van mijn effectief gedrag. Ook al kost het me soms (veel) moeite om me te focussen op de ander, het lijkt me een gevolg van samenleven, elk moet wat water in de wijn doen.

groeten, Eddy.

Ik denk dat het gebrek aan wederkerigheid zowel bij NT-relaties voorkomt als in relaties waarbij iemand autisme heeft. Maar dat het dan op andere vlakken zich afspeelt.

Bij een NT-relatie, denk ik, dat het begrip voor elkaar, de luisterbereidheid, de behulpzaamheid, als die er niet is, dat ook de relatie niet goed verloopt.

Bij een gemengde relatie (auti en NT) kan dit ook voorkomen, maar dan  kan het zijn dat niet alles goed begrepen wordt, dat er dingen niet duidelijk genoeg zijn, e.d. Dat door de communicatieproblemen vaak frustraties kunnen opgewekt worden (bij de een al meer dan bij de ander). 

Ik denk ook dat als beide water bij de wijn doet en tracht te begrijpen wat de ander bedoelt, dat er vaak veel dingen duidelijker worden. Soms moet de een al wat meer water bij de wijn doen, maar als men tot een soort van evenwicht komt, dat het wel dragelijker is. Het is ook de draagkracht die een persoon aankan, de lasten die hij kan meedragen.

Ik denk ook dat het zeker niet altijd aan diegene ligt met autisme, als het allemaal zo fout lijkt te lopen, maar ook aan de NT-partner die inzicht moet proberen te krijgen in het autisme.

Uit mijn eigen ervaring merk ik dat als er veel duidelijkheid en voorspelbaarheid is, dat de 'stijfkop' veel minder fel stijfkop is, omdat hij dan begrijpt wat er komen zal. Ook merk ik uit ervaring dat mensen met autisme net iets meer tijd nodig hebben om de dingen te laten doordringen en dan pas adequaat kunnen antwoord geven of reageren. Dingen die TE PLOTS gebeuren zijn ook een inbreuk in de planning en dat veroorzaakt spanning, stress en soms onverklaarbare ruzies (die eigenlijk konden voorkomen worden). Maar niet alles kan op voorhand voorspeld worden.

Ik denk ook, als iemand het aanvaard, het bespreekbaar maakt, dat sommige problemen beter kunnen aangepakt worden. Want als je keihard ontkent dat je met een probleem zit, dan kun je niet tot een oplossing komen of geholpen worden.

In een partnerrelatie ben je met 2.

Eddy, je verhaal doet me denken aan mijn eerste liefdesbrief. Voor haar naam schreef is “Lieve”, en niet “Liefste”, want ik vond het huichelachtig om te beweren dat zij de liefste van die zes miljard aardbewoners was, of zelfs maar van de velen die dezelfde naam hebben. Dat gevoel van uniciteit wat je vermeldt, dat had bij mij nog veel tijd nodig om te groeien.

Daar had zij geen enkel begrip voor. De verwijten die ik daarvoor kreeg hebben het me zeker moeilijker gemaakt om nog oprecht te zijn.

Hoi Dirk, dit vind ik wel een grappige opmerking van je, want heb je zelf ook niet gereageerd?

Waar het op neer komt als NT er ; er altijd alleeen voor te staan. Mijn taken zijn: moeder, echtgenote, kuisvrouw,kok,opvoedster,boekhoudster,tuinman,wasserette,secretaresse,taxichaufeur,24 op 24, 7 op 7 beschikbaar moeten zijn, alles moeten aanhoren zoals mopperen tieren vloeken hysterie, zolang ikzelf maar niet boos wordt en zeker niet zeur en niets vraag, niets vergeet, zeker niet hun rommel op te ruimen die ze overal laten liggen, want dan ligt er van mij wel iets, al is het maar de stofzuiger.

Alles wordt van me verwacht, maar zodra ik ook maar iets terug verwacht dan wordt ik een egoist genoemd. Het is allemaal zo eenzijdig dat ik soms vind dat autisme op egoisme lijkt, en dat is dus dat gemis en begrip; de wederkerigheid. Ik ben vanzelfsprekend aanwezig en regel alles

Dirk,

Er staat ook niet duidelijk dat de vraag aan de NT is gericht. 

Maar wat Anca omschrijft is grotendeels wel juist omschreven. Het is voor een NT ook dikwijls zwaar om dragen om alles rond te krijgen, terwijl je ook zelf met je zorgen hebt, maar er ook niet aan toe komt omdat je eerst de rest van je gezin moet opvangen. 

Het gebrek aan wederkerigheid is een essentieel element geweest om een punt te zetten achter mijn relatie. Indien ik nog in de relatie zat dan kan ik mij terugvinden in wat Anca schrijft. Voor alles alleen moeten opdraaien, alles moeten aanhoren over de moeilijkheden op zijn werk maar zelf kreeg ik nooit een troostend woord.Door juist te veel energie en begrip te tonen was ik stilaan oververmoeid aan het geraken want ondertussen ging er niets meer vooruit.... of hij kinderen wou (groot vraagteken?) of hij wou kiezen om zijn professionele carrière uit te bouwen(groot vraagteken?) of hij zijn leven wou uitbouwen met iemand anders (groot vraagteken?). Kortom voor mij levensnoodzakelijke vragen waarop ik gewoon GEEN  antwoord kreeg. In een crisis ben ik het  opgestapt MAAR en dat is voor mij in elk geval een bewijs van afwezigheid van wederkerigheid : hij heeft geen enkele reactie maar dan ook geen enkele reactie meer gegeven. En ja, voor jullie autisten lijkt dat mss raar maar ik had minstens gehoopt dat door op te stappen, ik een reactie zou krijgen, in de zin van' ik mis je' of 'kom terug, we gaan er nog eens over praten', 'zonder jou kan ik het niet aan' of 'we gaan bij een relatietherapeut'. Ik kan het je zweren, geen reactie, is gewoonweg gruwelijk! Ik denk dat ik nog liever een vechtscheiding had gehad!! Alsof alles wat we ooit samen hadden gehad berustte op een fata morgana. Het heeft maanden geduurd om er enigszins wat bovenop te geraken!

Achteraf ben ik mij ook beginnen afvragen wat een relatie (want ondertss zie ik heel wat relatiebreuken in mijn omgeving) met een autist zo anders maakt. Je hebt gelijk bij andere NT is er dikwijls ook een hoek af en ook bij NT wordt er soms weinig of helemaal niet gecommuniceerd maar toch vind ik dat het met autisten om nog iets anders gaat. Wat mij persoonlijk  opvalt is dat bij autisten op emotioneel vlak de wet van Einstein niet geldt. Actie is bij hun niet gelijk aan reactie! Als ik kwaad word en in een colère schiet en het zelf aftrap dan verwacht ik  wel dat ook hij reageert in welke zin dan ook! Uiteindelijk loodste die bevinding mij bij de tweede vraag waar ik tot na de reactie van Eddy te lezen geen raad mee wist meer bepaald waarom is hij zo lang bij mij gebleven en waarom heeft hij zelf met mij een huis gekocht ? Het antwoord erop kon ik enigszins vermoeden maar Eddy omschijft het heel mooi : "waarom ik specifiek voor mijn vriendin kies en bij haar wil blijven, is voor mezelf niet altijd zo duidelijk. Dat maakt natuurlijk wel dat die hyperindividuele en specifieke betrokkenheid die men als koppel kan verwachten bij mij veel vager aanwezig en zelfs afwezig is."

Ik stel mij zelf de vraag en misschien ga ik heel kwade reacties uitlokken maar voor mij persoonlijk wil ik absoluut geen relatie meer met iemand autistisch en in se vraag ik mij af of het wel leefbaar is als NT'er een relatie te hebben met een autist juist omwille van die afwezigheid van wederkerigheid. Ik ben zeker ook niet perfect, verre van; de wereld zou niet leuk zijn met allemaal perfecte mensen.

Wat wel zeker is dat autisten me hebben doen nadenken over relaties ; misschien dat de traditionele benadering van huwelijk en samenwonen wat toch juist wederkerigheid vereist passé is en bv. LAT-relaties wel eens een goed alternatief zouden knn vormen. Tegenwoordig zijn andere samenlevingsvormen al lang geen taboe meer!

PS Ik hoop dat ik jullie autisten hiermee nie te veel kwets ; trouwens ik kan alleen maar bewondering uitspreken voor jullie volharding en doorzettingsvermogen om jullie problemen aan te pakken. Trouwens ik heb ooit naar de autistentelefoon gebeld en in tegenstelling tot wat ik verwachtte heb ik daar een heel leuk en empatisch gesprek gehad! Blijkbaar is het wel niet empatisch maar sympatisch ? Ik had zelf met die persoon op café kunnen trekken.....

Julie

Ik ben heel wat genuanceerder, Witte.

Wij zijn laatbloeiers en worden daarom dikwijls gedwongen tot relaties waar we emotioneel niet aan toe zijn. Vandaar zoveel camouflage technieken.

Onze partners en wij bouwen dikwijls een hoop frustraties op in de periode voor de diagnose, en dat sleep je mee voor de rest van je relatie. Dat verklaart ook een deel van het verdriet.

Hoe zou jullie relatie er uit zien als je vrouw was ingelicht over je autisme voor ze definitief voor je koos? Zou ze zich dan nog zo door het leven bedrogen voelen?

Hoe zou jij in het leven staan als je in je jeugd een auti cauch had gehad, en als je het leven op eigen tempo had mogen leren?

Na al wat ik hier lees ben ik er nog meer van overtuigd dat het voor ons onmogelijk is om een blijvende relatie met een NT-er uit te bouwen. Ik denk trouwens dat een relatie tussen autisten ook niet echt mogelijk is. Autisme maakt een blijvende relatie praktisch onmogelijk omwille van het specifieke van onze beperking.

Dat is mijn mening... anderen zullen daar waarschijnlijk een andere mening over hebben.

Doemdenkers, wie heeft jullie dat allemaal aangepraat?

In de partnergroep zijn er verschillende koppels die al meer dan tien jaar stand houden. Dat kan je toch niet negeren!

Mijn grootouders, mijn nonkel en tante, die konden het toch ook, zonder diagnose, maar duidelijk met autisme. Daar twijfelt ondertussen niemand meer aan in de familie.

Natuurlijk: op een site als deze kom je vooral de mensen tegen bij wie het mis ging of veel moeite vraagt. Er zijn mensen die hier bewust wegblijven omdat ze maagpijn krijgen van dat fatalisme van jullie.

@ Dirk

Niet iedereen over 1 kam scheren he. Je vraagt hier de mening van iedereen, maar je duwt de mensen die op deze site komen in een hokje van fatalisme, terwijl men hier ook komt om raad, steun, om hun hart even te luchten... 

Er zijn inderdaad ook geslaagde relaties, ondanks ook de problematiek die het met zich meebracht, maar er wordt steeds aan gewerkt. 

Dat een relatie niet slaagt is niet door de autist, want bij NT-relaties gaat het ook meer dan vaak mis, hoor. Als je de statistieken van de echtscheidingen bekijkt, dan is het spijtig genoeg erg om aan te zien.  Maar die echtscheidingen hebben verschillende oorzaken.

Sky heeft ook recht op haar mening, ook al klopt die misschien niet voor u, maar door verschillende negatieve ervaringen kun je wel tot die mening komen. Voor mij moeten mensen met autisme ook zeker niet alleen blijven, een relatie is zeker mogelijk, maar dat is voor ieder individu anders. Er zijn ook mensen die bewust alleen willen blijven (ook zonder negatieve ervaringen).

Je hart luchten kan je ook zonder de waarheid geweld aan te doen. Autisten moeten dat leren, NT-ers ook. 

Ik heb deze ervaring gestart opdat de mensen van de PASS uit jullie antwoorden iets zouden kunnen leren. Ondertussen twijfel ik al of ik hen dit ga laten lezen, want het trapt behoorlijk op hun ziel.

Kunnen jullie voortaan even nalezen wat je geschreven hebt voor je op die knop hieronder drukt? Besef dat jou bijdrage op een publieke plaats komt, met je naam er onder, ook al is het dan maar een pseudoniem.

Daarom ook dat ik mijn privacy-beheer zo ingesteld heb dat jullie me ook persoonlijk kunnen bereiken. De ervaring leert dat je op die manier veel sneller een meningsverschil bijlegt dan via deze publieke bladzijden.

Wat heb ik dan fout gezegd?

Dag Dirk,

Met pijn in mn hart schrijf ik je toch, want dit is een vraag dieje in alle eerlijkheid stelt, maar die voor mij bijzonder veel pijn doet.

gebrek aan wederkerigheid: overal alleen voor staan. ALLES regelen endoen in het gezin,maar niks terug mogen verwachten, zeker geen aardig woord,zeker geencompliment, wel commentaar, kritiek, gescheld en al het werk dat ik verzet afdoen als waardeloos.

Geen lieve knuffel, geen troostende arm, geen partner die ziet dat je het moeilijk hebt. Geen rust vinden en geen harmonie in je relatie. Maar wel altijd de scheldpartijen accpeteren, wel altijd fungeren als schandpaal, wel al het geklaag en gezeur moeten horen, wel altijd moeten horen dat iedereen en vooral ik slecht is.

Alles alleen moeten doen, en met alles bedoel ik ook alles, huishouden, boekhouding, kids, koken, boodschappen, werken, huisideren, vriendenkring, ALLES. En dat nog is het NOOIT goed genoeg, want ik doet alles slecht.

Maar zodra ik maar durf te vragen aan hem om even iets te doen, dan ben ik een zeur die niks doet en niks kan, en zegt hij dat ik hem dagelijks waslijsten geef met opdrachten. Welke? dat kan hij niet noemen.

HEt zit er dus vooral ik dat je altijd overal alleen voor staat, en dat het nooit goed genoeg is. Overspannen zit ik al maanden thuis, wetende dat ik OF zelf een manier moet vinden om met hem en de kids dit leven te lijden, OF weg moet gaan met de kids... Want de kans dat hij kan/ wil veranderen is klein. Maar een deel van zijn reacties begrijp ik vanuit mijn kennis van autisme, maar de manier waarop je reageert heb je nog steeds zelf in de hand...

Dirk je hebt de mening gevraagd van de mensen, ze willen de waarheid echt geen geweld aandoen, maar soms is de waarheid wel hard en pijnlijk. Maar langs de andere kant zijn er ook heel mooie momenten, die we niet mogen vergeten.

Ook al komen sommige dingen hard over, toch is het waard om het in de PASSgroep naar voor te brengen, als dat je oorspronkelijk idee was. Ieders persoonlijke ervaring is daarom niet uw of een anders ervaring, vergeet dit niet.

Sorry als sommige zaken gevoelig liggen, maar dat is voor iedereen zo, het raakt een mens.

dag Dirk,

Ik denk dat dat wat hier geschreven wordt, niet bedoeld is om iemand op zijn ziel te trappen. je vraagt om onze/ mijn mening, en die krijg je.

Ja, die is soms hard, en pijnlijk. Maar de waarheid is voor MIJ ook hard en pijnlijk!  Is het niet z dat mensen bijde PASS daar van willen leren misschien? Het kan toch niet zo zijn dat je enkel reacties laat lezen die zacht zijn, mensen strelen in hun gevoel? Wat heb je er dan aan? Je vraagt om een reactie en krijgt die...

Maar zoals je zelf al te goed weet zijn er verschillende autisten, iedereen is anders, iedereen ervaart het anders.Mijn ervaring is nietzoals die van anderen. En hoe ik het ervaar, is niet zoals mijn man het ervaart. Maar dit is wel hoe IK het ervaar, dit is WEl wat er gebeurd in mijn dagelijkse leven....

En daar valt een hoop uit te leren voor mensen die WEL willen leren, toch?

Ik heb als puber al aangevoeld dat ik een relatie nooit zou kunnen. Met mensen omgaan vraagt zoveel kwalitieten die ik niet heb en in een relatie is dat nog veel meer. Voor mij is dat iets dat absoluut onmogelijk is.

Wel jammer dat dat iets is dat wéér maar eens niet mag. Autist zijn wordt toch wel heel vaak geoordeeld zelfs door mede-autisten.

Ik heb in mijn reactie verschillende keren gezegd dat het "mijn mening" was, niet dat het de absolute waarheid is.

Ik ken zelf ook mensen die, naar eigen zeggen, een goeie relatie hebben. Dus de kwalitieten die ik door mijn autisme mis, worden niet door alle autisten gemist. Voor mij is communicatie een ontzettend groot probleem. Voor veel autisten is dat zo. En net dat heb je zo hard nodig in een relatie om mekaar te kunnen bereiken. Bovendien moet je mekaar kunnen aanvoelen als geen ander en ook kunnen opvangen, weten omgaan met de emoties van de partner, je moet soepel genoeg zijn om met veranderingen te kunnen omgaan... allemaal dingen die ik echt niet kan. Voor mij is het echt niet mogelijk. En dat besef is er gekomen nog voor ik iets van autisme wist. Na mijn diagnose en het leren over autisme heb ik beter begrepen van waar dat kwam en ik heb dat net als mijn autisme zelf kunnen aavaarden, een plaats geven in mijn leven. Ik heb er nu vrede mee dat ik geen partner heb. Het is best zo... voor mij he.

Ik ben super blijom te lezen dat er genoeg autisten zijn die WEL zelfinzicht hebben, zoals sky, en die weten waar hun tekorten liggen, en daar op inspleen. Of die in therapie gaan en nu kunnen zeggen dat ze gelukkig zijn. Dat biedt mij veel hoop voor mijn kinderen, waarvan nu ook mijn tweede kind autisme lijkt te hebben. Maar ook voor mijn man, die in geen velden of wegen kan en wil inzien dat zijn manier van reageren op zijn gezin, op mij, op de wereld, niet ''normaal'' is, maar gerelateerd aan zijn autisme.

Bedankt!

sky, en alle andere autisten die ervoor kiezen om alleen te blijven,

ik vind het om te beginnen heel positief dat jullie zoveel inzicht hebben in jezelf, inderdaad hoopgevend.

Voor de rest wil de de 'kritiek' op jullie keuze de kop indrukken : in veel relaties gaat het verkeerd ook tussen NT"ers. Ik zie in mijn omgeving daarbij dat veel gescheiden moeders (toeval of niet ?) er dan ook bewust voor kiezen om alleen te blijven ! Ze leren (makkelijker dan mannen ?) om hun plan te trekken alleen en willen zich niet meer kwetsbaar opstellen door terug in gelijk welke relatie te stappen, ze willen hun onafhankelijkheid niet meer opgeven. Het is dikwijls niet gemakkelijk, maar toch kiezen ze hier bewust voor.

Ik kan daar alleen maar veel respect voor hebben autisme of niet !

Dirk, als NT-er heb ik je vraag om een reactie al een paar keer gelezen, en voelde mij wel aangesproken als NT-er, maar ik ben er nog niet toe gekomen om een reactie te formuleren omdat dit toch een vrij moeilijke, maar niet onbelangrijke, materie betreft. Generaliseres in iets wat je hierbij zeker niet kan of mag doen. Zoals al aangehaald loopt het ook in vele NT-relaties mis, en dat percentage mislukte relaties stijgt jaarlijks. Dus is het ook niet zo uitzonderlijk dat het in relaties met ASS'ers niet altijd zal lukken. MAAR iedereen moet wel beseffen dat er geen 2 personen met ASS dezelfde zijn. De verschillen zijn zo divers dat je moeilijk voor een autisten in een relatie in het algemeen kan spreken. Je kan wel lessen proberen te trekken uit ervaringen van mensen, voor diegenen die ervoor open staan. Ons gezin bestaat dus uit 2 NT-ouders met een adoptiezoon van 17j nu en ongeveer anderhalf jaar geleden zijn diagnose ASS & ADD gekregen. Ik heb de indruk dat die wederkerigheid bij onze zoon wel in zekere mate aanwezig is. Maar, zoals in vele gevallen bij personen met ASS zal de mate van zijn wederkerigheid ook afhangen van zijn energiepeil op het bewuste moment en kan die wederkerigheid wisselen van periode tot periode. Ik denk dat partners vooral met dat energiepeil moeten rekening houden en er zich van bewust zijn. Vanzelfsprekend is uiteraard dat men bereid moet zijn om er over te praten. En ook dit geld voor alle mogelijke relaties. Ik hoop dat mijn uitleg wat begrijpelijk overkomt. Moeilijk discussiepunt om schriftelijk te doen.

Daar zit inderdaad een probleem Liesbeth, maar het ligt wat complexer.

1. Wie niet van zichzelf houdt kan moeilijk van anderen houden. Wie door een overdosis afkeuring verbitterd is is ook bitter in zijn houding tegenover anderen. Ik ben zelf ook lang in dat bedje ziek geweest.

De oplossing voor dit probleem heet "opmonteren".

2. Autisten reageren in de eerste plaats op het werkstuk en dan pas op de werker. Ik kan ook het werkstuk van een ander zeer critisch analyseren, maar heb geleerd daar dan ook mijn waardereing van de prestatie aan vast te knopen. Dat geeft dan een resultaat in de volgende stijl: "Dit hangt met haken en ogen aan mekaar en moet op korte termijn vervangen worden, maar het is een klein wonder dat je dit met die beperkte middelen en zonder opleiding hebt kunnen realiseren."

De oplossing hiervoor is: veel uitlegen en laten ontdekken hoe boeiend andere mensen kunnen zijn als je er aandachtig kijkt hoe zij zich ergens voor inzetten zonder ooit helemaal te slagen. Het is echt "leren houden van", zoals je moet leren houden van de bitterheid van een pils, de vermoeidheid na het sporten of de onzuivere toon van sommige oude instrumenten.

Tot volgende week, ik heb het een paar dagen heel druk.

Voor een stuk moet ik Dirk (en er zijn er nog) bewonderen voor zijn aanhoudende inzet om met zijn autisme beter te leren leven, hij zet door in het uitzoeken vanwaar de problemen kunnen komen, analyseert zoveel mogelijk om er lessen voor de toekomst uit te trekken, daarvoor chapeau hoor !

Anderzijds merk ik dat bij andere partners dit  niet (in dezelfde mate)het geval is, dat niet iedereen zover is om het werk zo goed te doen. Kan het dat het meestal de mannen zijn ? Is het dan niet voor een deel het (gewone) verschil tussen mannen en vrouwen ?  Misschien hebben die andere partners meer moeite met het aanvaarden van hun dianogse, hebben ze niet de geschikte hulp gekregen, hebben ze gewoon niet de energie over om beter hun best te doen,.... ?

ik wil met deze reactie niemand tegen de borst stoten, het is gewoon een bedenking die ik me maak na het lezen van al deze reacties.

Veel moed aan iedereen !

Inderdaad Sky,

niet alle problemen hebben met het autisme te maken. En zoals ik ook al eerder heb vermeld moet er een soort evenwicht zijn tussen draagkracht en draaglast. En dat komt soms meer van de ene kant dan van de andere, maar dat wisselt ook vaak, het is zoeken naar een soort van balans waarin begrip voor elkaars vermoeidheid of in het rood gaan er ook kan zijn. De ene dag is de andere niet (ook bij NT als auti's).

De ene week kan men veel klusjes doen tegenover een zware week, dat niets gaat. 

Het is ook steeds leren van elkaar.

Er is ook wel een verschil tussen mannen en vrouwen, maar dat is eerder genetisch bepaald. 

Als anderen dat niet doen heeft dat misschien te maken met dat ze nooit het voorbeeld gehad hebben, dat ze niet geleerd hebben om te vechten, dat altijd alles in hun plaats gedaan werd? (met een vraagteken dus want ik weet het niet zeker). Bij autisten gaat het vooral om wat we geleerd hebben. Dus misschien hebben zij dat niet geleerd.

Moest dat de reden zijn, dan kan dit meteen een boodschap zijn voor ons ouders,van onze kinderen ook los te laten, niet teveel in hun plaats te gaan oplossen... Laat ze het ook maar eens zelf uitzoeken. Het is belangrijk dat ze dat ook leren.

Zelf voel ik, als ik al het boevnstaande lees, hoe immens moe ik ben van al het vechten. Altijd maar je best doen om goed te doen, om niet teveel kritiek te moeten slikken, om niet steeds opnieuw geoordeeld worden, om erbij te horen, om niet teveel op te vallen met je anders zijn, om zoveel mogelijk te zijn zoals NT-ers... Het is ongelooflijk uitputtend. Nu ik dat veel minder doe en ik me heb neergelegd bij wat ik echt niet kan, slaat de vermoeidheid toe. Zo erg dat ik me nooit had kunnen voorstellen. Vroeger kon ik niet slapen, nu doe ik niks anders. Ik ben véél te ver over mijn grenzen gegaan met alle gevolgen van dien.

En ik moet zeggen, het is veel rustiger nu ik, van mezelf, mag zijn wie ik ben, nu ik mag dingen niet kunnen, nu ik mag autisme hebben en anders zijn. Ik leg de afkeurende blikken naast me neer, ik hoor de kritiek nog nauwelijks. Ik heb daar trouwens ook de energie niet meer voor.

Dus let ook op van niet teveel te vragen van de partners met autisme. Het is ongelooflijk uitputtend allemaal. Ik weet niet of autisten in staat kunnen zijn tot wederkerigheid, zeker niet in de mate dat NT-ers dat soms kunnen. Ik denk dat je dat niet mag vragen van een auti-patner. Maar weeral, dat is mijn mening, wat niet wil zeggen dat het altijd zo moet zijn.

Lieve mensen, er is best nog hoop. Gisteren ben ik met mijn zoon naar Viki`s View geweest in Eindhoven. Een therapie heeft vijf tot acht sessies en daarna zullen er merkbare verschillen zijn. Er werkte een jongen van 25 aan de receptie die klassiek autisme heeft, drie maanden geleden heeft hij de sessies gevolgd en deelde mij mee (babbelde zeer goed en keek me recht aan) dat hij voorheen maar 1 goede dag per week had, nu nog maar 1 slechte dag per maand. Voorheen telefoneerde hij nooit omdat hij dat niet durfde, nu belt hij met bedrijven. Hij vertelde me dat hij eraan moet wennen dat er nu zoveel mogelijk is voor hem en voelt zich heerlijk in zijn vel ziitten.

Paula Bartholomeus geeft binnenkort lezingen in Gent en zal waarschijnlijk mensen opleiden voor deze sessies. Niet iedereen kan het leren omdat je goede voorkennis moet hebben, zij is orthopedagoog en heeft psychologie gestudeerd. 
Een collega deed bij mij ook die sessie om me te laten ervaren en uit te leggen hoe het bij mijn zoon werkt.

Mijn zoon heeft nu 1 sessie gehad, en zijn hoofd staat al recht, zijn ogen hebben meer glans, dus kan ik zeggen dat er al enig effect zichtbaar is.

De rest van mijn gezin en onze bekenden, heb ik nog niet ingelicht, ik wil dat zij zich af gaan vragen waarom mijn zoon veranderd is.

Zelfs uit Groningen komen mensen naar Eindhoven voor deze behandeling. Het is nieuw, maar het werkt.

Ervaringen van mensen; kunnen plannen, beter communiceren, meer energie,voelen zich happy

Moeilijk om elkaar reactie niet te lezen als het veld "Plaats reactie" helemaal onderaan staat! Maar ik heb mijn best gedaan niet te spieken!

Een gebrek aan wederkerigheid is voor mij o.a. het praten tegen dovemansoren. Geen antwoord krijgen, een antwoord krijgen dat volledig naast de kwestie is, de andere die gewoon over een ander onderwerp begint.
Ook het niet diepgaand over een onderwerp kunnen hebben, steeds aan de oppervlakte blijven en zo nooit tot een diepgaand gesprek kunnen komen.

Verder het totaal gebrek aan aanvoelen van een stemming. Het niet aanvoelen wanneer je nerveus en gespannen bent, wanneer je verdrietig bent, ... En daar dus ook absoluut geen rekening mee houden of gepast op reageren.

Aangezien ik geen inspiratie mocht zoeken bij anderen, weet ik niet of ik het begrip correct heb geïnterpreteerd. Het zijn alleszins een aantal zaken die een NT ontbreekt bij een AT.

Els.

Hoi Anca,

Ik ben vandaag meteen al gaan kijken op de website en ga het thuis een in de groep gooien! Eens kijken of ik het hele gezin mee krijg!

Ik ben positief gestemd over jou verhaal en de website.

Groetjes Nanda

Nu ik al het voorgaande (diagonaal, want wat een boterham!) gelezen heb, kan ik eraan toevoegen dat het volgende ook voor mijn man geldt: "waarom ik specifiek voor mijn vriendin kies en bij haar wil blijven, is voor mezelf niet altijd zo duidelijk. Dat maakt natuurlijk wel dat die hyperindividuele en specifieke betrokkenheid die men als koppel kan verwachten bij mij veel vager aanwezig en zelfs afwezig is."

Hij heeft mij niet gekozen omdat ik ik ben, met mijn kwaliteiten en mijn eigenaardigheden. Wie ik was, was niet belangrijk. Alleen dat ik beschikbaar was, en dus uit te proberen viel. Ik besef de kilte van deze woorden terwijl ik ze typ, maar zo is het!
Soms ben ik boos op mezelf dat ik er met open ogen ben ingetuind!

Er is hier nog een discussie geweest over de verschillen tussen NT-ers en auti's. Mijn vraag is: zijn de verschillen niet veel te groot?

Een gelukkig huwelijk tussen een moslim en een jood is ook zo goed als onmogelijk. Maar ook daar zijn uitzonderingen ,vooral van de mensen die mekaar kunnen laten zijn wie ze zijn en niet verwachten dat één persoon of beiden hun afkomst gaan weg gooien en zich volledig aan de andere gaan aanpassen. Zijn de relaties tussen NT-ers en auti's die goed gaan de uitzondering? En zijn relaties tussen auti's gemakkelijker dan een "gemengd" huwelijk? Ook daar is die wederkerigheid een heel moeilijk punt vrees ik.

Wat mijn grootste zorg is: onze kinderen zijn de partners van morgen. Zo lang ze kind zijn kunnen we hen aanvaarden met hun autisme. Maar morgen zijn zij de volwassenen en de partners. En dan?

Er zullen altijd verschillen zijn, denk ik, maar of de ene relatie nu beter is dan de andere, ik denk het niet. Hoeveel NT relaties gaan er niet kapot? Dus verhoudingsgewijs vermoed ik dat er minder(of evenveel) gemengde relaties slecht aflopen.

Onze autikinderen worden hopelijk beter begeleid en krijgen meer sociale bagage mee. 

Er zijn gelukkig nog genoeg gezinnen waar er wel liefdevol met elkaar omgegaan wordt hoor, natuurlijk worden zij ook wel geconfronteerd met verdriet en pijn, maar deels hoort het er ook bij, maar liefst niet in overvloed.

Als ik hier de omschrijvingen van de ASS'ers met een gebrek aan wedergkerigheid lees , dan krijg ik altijd de indruk dat men een omschrijving geeft van de meerderheid van de managers waar ik in mijn werkomgeving mee te maken krijg. Dan wel specifiek voor de sector waarin ik werkzaam ben (IT afdeling dienstverlenende sector financien (gekend van de hoge bonussen - let wel totaal verschillend van andere bedrijfssectoren). Ik vraag mij soms af of het misschien een vereiste is (geen wederkerigheid te vertonen) om in deze sector als manager te werken....(nu ja werken ?)

Toch tof om ook eens het verhaal van een gelukte relatie te lezen !! Niet dat de andere verhalen onderschat mogen worden. Maar dit verhaal bewijst dat het zowel goed als minder goed kan verlopen in huwelijken tussen NT-ers en ASS-ers.

Hallo Sterre, het prijskaartje; voor kinderen tot 18 jaar, intake 50 euro en behandelingen ook. Voor volwassenen intake 85 euro en sessies 50 euro. Ik weet niet of de mutaliteit tussenkomt, dat zou je kunnen navragen. Het is wel goedkoper als psych wanneer je daar regelmatig heen moet. En het voordeel is dat wanneer je na acht behandelingen geen vooruitgang boekt dat je dan in het onderzoeksteam terechtkomt en dat verder kosteloos is.

Mijn zoon zie ik wel groeien na 1 behandeling. Hij kijkt me recht aan, is veel opener, praat veel meer en is meer voor reden vatbaar. En dat na 1 sessie. Het geeft me wel goede hoop en ben o zo benieuwd hoe het na de volgende sessies gaat.

Vandaag vroeg ik hem of hijzelf verschil merkt, maar hij zegt dat hij zich hetzelfde voelt. Toch kwam hij minder vermoeid uit school. Maar dat is wat ik kon zien aan zijn hele houding.

En Michel, ik heb ook gelezen dat managers vaak autisten zijn of narcisten. Hierover vind je verhalen op de site van managers on line

Gezien de mening van mijn partner Eddy blijkbaar nogal wat reacties teweegbrengt ; hier ook even hoe ik het zie als vrouwelijke NT'er. Ik zie een relatie als een "deal" ; elk tracht eruit te halen wat er voor hem/haar nodig is. Onze relatie houdt stand doordat Eddy tracht aan mijn behoeftes tegemoet te komen en omgekeerd. Het is bij ons een  feit dat het voor beiden moeilijk is om te weten te komen welke die behoefte zijn en hoe ze voor elkaar kunnen worden ingelost. Het gaat dus niet spontaan en intuïtief. Dat is nu eenmaal zo.

Ik ervaar dat niet zozeer als een gebrek aan wederkerigheid. Als we erin slagen het aan elkaar duidelijk te maken en indien mogelijk geven we elkaar wat we nodig hebben. Ik ervaar dat zeer sterk als wederkerigheid.

Om een voorbeeld te geven ; als Eddy op reis gaat zonder mij heb ik er behoefte aan dat hij mij iedere avond per sms laat weten dat hij mij mist. Een "typische" behoefte van een NT'er, onlogisch, puur emotioneel. Eddy weet dit omdat ik hem dat zeg, en is bereid om aan deze behoefte te voldoen. Dus ; beiden tevreden. Al is het niet waar dat hij mij mist, toch doet hij voor mij die moeite omdat hij me graag een plezier doet. Dat hij dat ook zou doen voor anderen doet niets af aan dit gevoel.

Ik weeg zoals hij zegt niet af aan zijn daden, wel aan zijn intenties. Eigenlijk slaagt hij er zelfs beter in om mij tegemoet te komen dan omgekeerd en moet hij er meer inspanningen voor leveren. Wederkerigheid voelen hangt voor mij af van de interpretatie en de betekenis die ik  verleen aan gedrag.

En nee, het is niet gemakkelijk. Maar iedere relatie is uiteindelijk een keuze en een keuze heeft consequenties voor beiden. 

Dit is gewoon een uitleg over hoe ik het zie, binnen onze relatie... daarmee geef ik écht geen boodschap over andere mensen met autisme of andere NT'ers hoor - kwestie van interpretatie ...

Over het feit dat kinderen veel slechte voorbeelden te zien krijgen thuis..

In elk gezin gebeurt het dat ouders ruzie maken, maar het mag geen gewoonte worden, dat het op de duur hoofdzakelijk ruziemaken is en negativiteit doorgegeven wordt aan de kinderen.

Daarom is het belangrijk om samen voor een haalbare en aanvaardbare oplossing te zoeken. Elk vertelt zijn verwachtingen en wat hij of zij niet leuk vind. (of toch proberen) Lukt het niet samen, dan eventueel met hulp. Dan kan het misschien minder negatief naar de kinderen overkomen. 

Kinderen mogen wel eens zien dat niet alles perfect verloopt, zo leren ze er ook uit.

Bij ons hebben wij ook al periodes gekend dat het heel moeilijk ging, maar we hebben gaande weg onze weg gevonden.

In een relatie kan er net zo goed ruimte zijn om elkaar tijd voor zichzelf te geven. De verwachtingen tegenover elkaar zullen ook een deels moeten aangepast zijn aan het kunnen en de haalbaarheid van wat de partner aankan. 

Ik denk dat er totaal geen verbetering of oplossing kan komen, dat het dan beter is om elk hun eigen weg te gaan, want als je toch niet op de een of andere manier kan samenwerken, dat het alleen maar botst (in de negatieve zin) dan is het voor gans het gezin geen leven.

De realiteit is niet altijd zo aangenaam in sommige situaties.

Eddy,

Wij zijn er ons misschien meer bewust van dat onze partners nogal toevallig onze partners zijn geworden en dat het ook anders had gekund. Toch zie ik dat NT-ers zeker niet minder vreemd gaan en dat ze na een echtscheiding meestal sneller een nieuwe partner zoeken.

Met andere woorden: wij zijn ons meer bewust van de 'inwisselbaarheid' waar jij over spreekt, maar ze is bij hen net zo goed aanwezig.

Ik begrijp, Sanensem, dat je oudste autisme heeft en je tweede niet. 

Wat je hier beschrijft is egocentrisch gedrag. Heb je de ervaring van Witte gelezen daarover? Daar wordt wat over fasen in de ontwilleking gesproken. Het is ondertussen geweten dat die fasen voor kinderen met autisme later komen. Spijtig dus dat je de leeftijden niet vernoemd hebt.

Ik ben er ook van overtuigd wij die fasen op een meer bewuste manier leren. Ook als volwassene vraagt het ons meer inspanning om oog te hebben voor anderen. 

Een voordeel is dan weer, dat wij meestal later betinnen te puberen, als we het al doen. Zo komt mijn 17-jarige zoon soms nog bij mij op schoot zitten. Bij mijn vrouw doet hij dat niet meer omdat hij te zwaar is geworden voor haar.

Onlangs is bij mijn oudste zoon ass vastgesteld. De dochter wordt volgende maand getest maar eigenlijk weet ik ook al dat de diagnose ass zal zijn. De erfelijke factor kwam ter sprake. Ik wist wel zeker dat het via mijn man moest komen. Hij is eerder een extra kind voor mij dan een partner. Ik voel mij vaak niet gehoord door hem, hij helpt niet voldoende mee, voor alles sta ik alleen......Maar, het is net omgekeerd! Ik heb ass. Ik denk anders dan hij maar ging ervan uit dat ik het bij het rechte eind had. Stom dat ik het niet eerder zag. Daarom begrijp ik mijn ass kids zo goed en hij niet. Daarom verwijt hij mij vaak een afstandelijke en harde vrouw te zijn. Daarom had ik nooit vrienden in de lagere school. Daarom knuffelde ik mijn moeder nooit......Waar ik dacht dat mijn partner niet in staat was tot wederkerigheid, ligt het dus bij mij. Ik zeg vaak tegen hem dat hij even emotioneel is als een hysterische vrouw. Maar eigenlijk is zijn gedrag dus normaal maar begrijp ik dat niet. Een nieuwe wereld gaat voor mij open moet ik zeggen, nu alleen nog begrijpen hoe die nieuwe wereld helemaal werkt. Professioneel en sociaal gaat het heel vlot. Buiten het harde kantje van mij dat vaak wordt aangehaald, alleen in partnerrelaties begrijp ik die emotionele verbondenheid niet goed. Ik zal nog heel wat moeten leren.

@sky,

Ik dacht dat de relatieproblemen er vooral waren doordat mijn man en ik zo verschillend zijn op zichtbare elementen. Hij eerder lui, ik een energieke vrouw. Hij niet verder gestudeerd, ik op unief. Hij erg aanhankelijk, ik liever zelfstandig. Weten dat het verschil ass en NT is, dat doet mij toch anders denken in de relatie. Hij vraagt mij dagelijks "zie je mij nog graag" Iets waar ik furieus op reageerde in het verleden. Nu begrijp ik dat ik dat moet zeggen af en toe. Net als sms'n dat ik hem mis. Maar eerlijk gezegd, ik mis hem nooit. Ik ben ook nooit lang weg ofzo. Nog veel te leren dus

@Dirk,

Dat is net het probleem. Omdat ik enkel bescheiden boodschappen geef verwijt hij mij te afstandelijk te zijn. Nu bij mij de diagnose eveneens is gevallen wordt het enkel erger. Het is natuurlijk veel om te verwerken. Een vrouw en zoon met ass, de dochter ook waarschijnlijk. De diagnoses zijn zeer recent gesteld. Verwerken vraagt wel wat tijd.Ik denk dat hij iemand is die zeer veel aandacht nodig heeft, ik minder of eigenlijk zelfs niet. Ik kan perfect alleen functioneren. Een evenwicht vinden tussen deze tegenstelling zal tijd, energie, geduld en wederkerigheid vragen.Maar dat is zo in elke relatie veronderstel ik.

@ sky

Tot 2008 was ik een kameleon maar dat ging op den duur echt niet meer.Sinds 2008 ben ik meer en meer mezelf aan het terug vinden maar dat botst langs alle kanten.  Eerlijk gezegd twijfel ik al drie jaar over hem al dan niet te verlaten Maar met drie kids is die beslissing niet zomaar genomen.Vooral omdat hij de kinderen niet begrijpt en het met co ouderschap er zeker niet op zal verbeteren. Ik onderhandel dagelijks tussen kids en hun vader. Hij is de enige NT'er in huis.(misschien de kleinste ook maar die is slechts 18 maand) Hij vindt dat wij allemaal maar eens normaal moeten zijn en niet zo moeten overdrijven. Het valt mij zwaar eerlijk gezegd. Zoals Dirk schrijft, zoek uit wat jullie bindt. Voorlopig is het antwoord alleen maar de kinderen en het huis.....Ik zoek verder en probeer het alsnog ter sprake te brengen. Niet evident voor ons allen.En liegen kan ik dus niet. Ik zeg wat ik denk en dat komt soms hard aan. Dat is dan het harde kantje wat mij verweten wordt. vooral in een relatie.

Ik kan niet alles vertellen maar wel een voorbeeldje van de moeilijkheden waar mijn aanpassingsgedrag toe leidde. Ik heb o.a. in relaties gezeten omdat mijn omgeving vond dat dat zo moest. En vooral omdat ik voelde dat "mijn partner" dat zo nodig had. Daar ging ik helemaal aan kapot. Ik leefde volledig in functie van anderen, zeer extreem.

Nu heb ik geen relatie meer en dat is een immense opluchting voor mij. Bovendien kan ik nu ook voelen dat ik helemaal geen behoefte heb aan een relatie. En dat laatste is zo enorm belangrijk. Ik voel nu wat IK wil en focus niet meer zo op wat de ander wil of nodig heeft. (behalve voor je kinderen he, dat is iets anders). Het is mijn redding geweest van uit het kameleongedrag te stappen. En als mensen me niet willen omdat ik té anders ben, dan is dat hun probleem.

Maar weeral, dit is mijn situatie. Ik kan absoluut niet spreken voor jou. Ik hoop alleen dat mijn ervaringen ook af en toe eens anderen kunnen helpen.

Goed he. Dat is inderdaad het grote voordeel van een diagnose.

Ik wil het toch nog even hebben over die zogezegde inwisselbaarheid. Vroeger had ik ook heel sterk het gevoel dat de ene partner makkelijk voor de andere kon worden ingewisseld, dat het toch allemaal maar om hetzelfde ging. Maar nu ik een aantal relaties achter de rug heb, mezelf beter heb leren kennen en ondertussen hopelijk wijzer ben geworden, vind ik niet langer dat iemand zomaar inwisselbaar is.   Een auti-mens kan dus bijleren, daar ben ik het bewijs van. Hier dan ook een gelukkige auti-relatie, die evenwel niet altijd over rozen gaat, omwille van de ex van mijn vriend maar ik probeer ook hier wat positiefs in te zoeken (heb het echter nog niet gevonden), zie ook mijn vorige mail.

Mijn vriend kookt meestal het eten en ik bedank hem altijd gemeend daarvoor, idem wanneer hij met onze Cambio-wagen met mij mee naar mijn familie op bezoek gaat, enz. Ik kan met hem over mijn problemen op het werk praten en daarvoor kan hij ook bij mij terecht.

Alleen over de inrichting van het huis zijn we het vaak niet eens, dat is voor hem niet belangrijk en voor mij juist heel belangrijk. Maar ja, hij is ingenieur en ik leraar-kunstenaar, misschien is dat nogal verschillend van ingesteldheid, maar zeker ook aanvullend en verrijkend.

Je bent niet verplicht op je man te wachten om professionele hulp voor jezelf te zoeken. Heb je al eens met je huisarts gesproken? Die kan misschien een psycholoog of een psychiater aanbevelen.

Idd Anke, 

Eens kunnen praten met zo iemand kan voor jezelf enerzijds een opluchting zijn, maar zij kunnen u ook helpen, of raad geven. Zij kunnen  sommige dingen eens vanuit een andere hoek bekijken en u daarin begeleiden. Zij kunnen u op weg helpen met uw drankprobleem, naast uw zorgen en bekommernis. 

Zoals Ria reeds aangaf, raad ik u ook aan om voor jezelf al hulp te zoeken. Het zal in de eerste plaats uzelf helpen, maar het zal ook ten voordele van uw relatie kunnen zijn (al is het in beperkte mate).

Sterkte

Dirk, ik hem moeite met de omschrijving van je verzoek.

Zelf ben ik een vrouw met ASS die niet aanwezig is op PASS-bijeenkomsten omdat ze zelden sociale contacten heeft (ook niet met familie laat, staan met vreemden) en moeite heeft om zich buitenhuis te begeven.

Jouw intro doet het voor mij uitschijnen dat ik 'een grote stijfkop' ben omdat ik niet in een PASS-groep zit. Ik vind dat nogal snel door de bocht. Autisme is voor mij trouwens wel bespreekbaar.

Neen hoor, Papaver,

Ik denk echt niet dat iedere autist die weg blijft bij de PASS een grote stijfkop is.

Na enkele reacties van NT'ers ben ik gewoon gestopt met lezen want ik begin echt bang te krijgen.
Toch wil ik hier een positief berichtje achterlaten. Ik (autist) en mijn partner (NT) zijn al 16 jaar gelukkig samen, wij hebben af en toe ook wel eens mindere momenten maar wij proberen mekaar te aanvaarden zoals we zijn. Dat aanvaarden wordt alleen maar makkelijker met de tijd.
Wat ik hier ook absoluut wil laten weten is dat in het begin van onze relatie ik degene was die het meest mijn emoties liet zien en mijn partner degene die bijna geen gevoelens liet zien.

Maar kun je dat ooit echt leren, spreken over emoties ? Ik liet mijn emoties zien omdat ik hoorde en zag van anderen dat je dat doet. Of ik dat ook op een goede manier deed daar twijfel ik sterk aan. Het feit dat mijn NT-partner weinig emoties liet zien was voor mij in het begin heel verwarrend. Als ik nu iets niet leuk vind of ik voel mij ergens niet goed bij zeg ik dat gewoon en we proberen daar dan samen een oplossing voor te vinden. Maar ik denk niet dat ik over gevoelens kan praten zoals de meeste mensen dat kunnen. Over emoties praat ik dan ook bijna alleen met mijn partner.