Aanmelden op VVA
Ervaring
wat met zus zonder autisme?
Dochterlief is 4 jaar en zus van 2 jongens waarvan eentje met de diagnose ass (6jaar) en eentje met het vermoeden van autisme (2,6jaar). Zus loopt echt verloren tussen de 2 jongens. Toen ik een paar dagen geleden naar het oudercontact ging van haar kreeg ik de vraag: "ben je veel met dochter bezig"? Een slag in mijn gezicht en opeens het besef dat ik heel veel tijd steek in de 2 jongens omdat deze meer hulp nodig hebben. Onbewust ging ik ervan uit dat dochter het wel zou redden. Niets is minder waar, want blijkt dat ze in de klas geniet van de aandacht van de juf en als ze deze niet krijgt er letterlijk om gaat vragen.
De situatie thuis is: de 2 zonen zitten ieder apart te spelen en dochter staat bij mij aan de afwasbak of staat langs me als ik strijk,... ze is niet van me weg te krijgen, hoewel ik haar vertel dat kinderen horen te spelen, waagt ze zich niet in de zone van de jongens. Begrijpelijk want haar ervaring is, dat als ze bij grote broer is, ze alle spelregels afgerateld krijgt en dit eindigt altijd in ruzie. Wanneer ze zich bij kleine broer voegt, komt ze wenend bij mij aan want die kletst haar of gooit met iets. Buiten mijn huishoudelijke taken, rij ik naar kiné 2 maal per week, zwemles oudste zoon, dansen dochter, en elke dag zit ik toch meer als een half uur bij oudste zoon voor huiswerk, elke dag met jongste zoon wiegend liedjes zingen want hij wordt daar heel rustig van. Wij (ouders) hebben een eigen zaak waar we in het weekend en op woensdag van s'morgens tot s'avond zijn en daarbuiten nog heel veel werk mee hebben. Ik krijg maar geen evenwicht gevonden tussen mijn 3 schatten van kinderen. Na het bezoekje aan de klas valt me ook op dat ze veel aandacht van me vraagt en dat ze dikwijls plaats moet maken voor de jongens wat niet zou mogen want ze is even belangrijk en eigenlijk heb ik medelijden met haar gekregen want ze krijgt het hard te verduren tussen die 2.
Logisch dat het veiligste plekje bij mama in de buurt is. Ik kan er maar geen opossing voor vinden en ik heb ook niet de plaats om ieders eigen plekje te geven.
IK moet hier een manier zien te vinden waar ieders eigen ding kan doen want zo kan het niet verder. Ik merk aan mezelf dat ik sneller boos ben, maar ik begrijp de 3 "partijen" maar al te goed. Zijn er nog mensen die hier een evenwicht in hebben moeten zoeken en hoe doe je dit? Misschien ligt het antwoord zo voor mijn neus en zie ik het gewoon niet. Ik heb wel al een goede tip van de dienst gekregen: zo heb ik nu ieder zijn eigen speelkist met hun eigen foto op zodat ze niet met elkaars speelgoed kunnen spelen en dat heeft geholpen maar de ruimte in huis wordt hier niet groter door en dat vormt blijkbaar toch een probleem.
Hopend op wat tips....
Reacties
Kaa op 24/10/2011 - 10:46:24Pijnlijk voor je, maar goed dat je er iets mee gaat doen. En dat moet ook, want ik denk dat je dochterje zich anders heel verloren en achtergesteld gaat voelen.
Kun je haar niet eens in de week een ochtend of middag van school thuis houden? Dan kun je met haar alleen iets doen. ze heeft het nodig! Moest je kleinste zoontje dan ook thuis zijn, zoek dan eenandere oplossing voor hem, bij oma, creche, een oppas. Dan heeft je dochter ook haar aandacht voor haar alleen.
Laat je man de jongens in bed leggen, en jij legt haar in bed en lees met haar alleen een verhaaltje, knuffelt wat en dat is dan haar moment. Bouw vaste momenten in die voor HAAR zijn...
Hey Sylvie,
ik heb zelf ook 3 kinderen waarvan 1 met ass en ook mijn man heeft ass.
Ook ik probeer iedereen aandacht te geven en dat betekent idd dat af en toe de anderen ook maar eens eventjes moeten wachten.
Als ik bv. even al mijn aandacht aan onze dochter of zoon zonder ass wil geven en onze zoon met ass komt binnengevallen en steekt onmiddellijk een verhaal af, dan stuur ik hem weg. Hij moet ook maar leren dat niet altijd alle aandacht onmiddellijk naar hem kan gaan. Als hij dan "vervelend" doet, zeg ik tegen mijn dochter/zoon dat ze heel eventjes moeten wachten en dan stuur ik hem alsnog weg. Onze andere zoon/dochter begrijpen dit nu erg goed en wachten geduldig tot ik terug ben. Hiermee laat ik hen voelen dat ik ook hen belangrijk vind.
Ik probeer ook af en toe met elk kind eens iets leuks te doen. Oudste zoon (middelbaar) heeft al wat vroeger vakantie na examens en dan gaan we eens naar de cinema. Op woensdagnamiddag met de dochter gezellig "nieuwe schoenen" kopen terwijl de zonen thuis tv kijken.
Je vindt je weg daar wel in, hoor! Zeker niet schuldig voelen. Als je het beste met hen alle 3 voorhebt, hoef je dat niet te doen. Je kan jezelf ook niet in stukken verdelen, hè.
ik raad je aan zeer alert te zijn naar de dochter toe en ze heel veel aandacht te geven. Onze zoon, nu ondertussen 24 jaar en gediagnotiseerd als een persoon met kernautisme, kreeg in het verleden alle aandacht. Moest ook wegens ziekenhuisopnames, angstaanvallen, ... Doordat onze dochter een zeer goede studente was, veel contacten had, steeds goedlachs door het leven ging enz, kreeg ze onbewust minder aandacht van ons en misschien in haar ogen ook minder liefde.Op de leeftijd van 15,5 jaar is ze volledig gecrasht en pas na eindopnames in de VUB na 1,5 ziekte uit het dal kunnen kruipen, met professionele hulp uiteraard. Het schuldgevoel naar haar toe van ons uit, was en is enorm. Vandaar een gouden raad: geef je dochtertje regelmatig heel veel liefde, aandacht,.... Ze hebben het ook zo hard nodig. sterkte
Roos, heel mooi hoe jij dat doet!
Ik denk dat het je wel gaat lukken Sylvie! Je bent je er van bewust, dat is het belangrijkste. Maak nu conncrete stappen in hoe je die aandacht gaat verdelen, zorg dat je mogelijkheden creeert om ook je dochter momenten met jou alleen te geven.
Het lukt je wel!
Ik ben met jullie raad aan de slag gegaan door haar positieve kanten echt te gaan benoemen. Ik geef haar véél complimentjes en ze geeft duidelijk aan dat ze ervan geniet. Je bent zo een lieve mama zegt ze dan. De tranen kunnen dan letterlijk over mijn wangen rollen omdat ik dit niet eerder gedaan heb. Maar ik ga er niet langer over piekeren en gewoon verder haar blijven stimuleren in de dingen die ze goed doet.
Bedankt!
Hoi,
wij hebben hier hetzelfde probleem. Onze grote zus is 7 jaar en kleine zus 2. Broer met ASS is 4 en gaat met de meeste aandacht lopen. We spelen vaker met hem (om hem rustig te houden zodat zus haar ding kan doen, maar dat ziet zij niet in natuurlijk), we moeten vaker met hem rekening houden, grote zus kan niet meer te spontaan dingen zeggen of doen... Enfin, bij ons mag de grote zus nu langer opblijven en dan krijgt ze volle aandacht: we spelen een gezelschapspel, lezen in boekjes, we praten, ze krijgt nog een warme chocomelk, ...
Wat wij ook doen, is dingen opsplitsen. vb. broer gaat mee naar de bib of supermarkt, zus blijft thuis, krijgt alle aandacht, mag ze kiezen wat ze doet. Als er kleren gekocht moeten worden, maak ik er met haar een dagje van. Als er een verlofdag is op school, ga ik met haar naar de cinema. Ik besef wel dat dit maar kleine hulpjes zijn, want uiteraard zou ze liever een 'gewone' broer hebben en dat het dagdagelijkse minder problemen oplevert. Doordat ze veel dingen apart doen (zij gaat nr Chiro, hij gaat sporten), 'missen' ze elkaar wel en als ze terug zijn, zijn het ineens weer de beste vrienden.
Hier is het moeilijkste voor haar dat hij ALTIJD met haar wil spelen, ALTIJD wil weten waar ze is, wat ze aan het doen is en alles mee wil doen. Dat is echt slopend voor haar en ze mag uiteraard 'nee' zeggen, maar ze voelt zich dan schuldig, soms zegt ze ook altijd 'nee' en dan zijn wij weer 'boos'. (ook als ze een broer zou hebben zonder ASS zouden we van haar verwachten dat ze eens samen spelen)
Het opsplitsen is als gezin voor ons niet leuk, maar volgens mij noodzakelijk om zus(sen) ook een 'normaal' leven en voldoende aandacht te geven.
Groetjes
Als echte auti, en mama van drie kids, plan ik deze aandachtsmomenten. Wat kan ik zeggen, mijn autisme helpt mij om dit te managen. De jongste(18 mnd) stop ik in bad rond zes uur. Hij en ik, ons moment samen. Nadien spelen we nog wat en kijken we bumba samen met broer en zus. Slapen om 19 uur. Die moment komt zus aan de beurt (bijna 6) we lezen samen, kijken tv, spelen een spel en ze gaat om 19.30 onder de wol. Dan is grote broer aan de beurt(7.5) hij leest graag samen met mij. om 20 uur is het bedtijd voor hem. De twee oudste hebben ook ass. Ze weten dat ze elk hun momentje krijgen en dit vaste schema werkt. De dochter is ook vaak bij mij en ze helpt dan mee poetsen of wat ook. Ik vind wel iets om haar te laten doen. Dit planmatige lijkt miss raar voor een NT'er, ik ben er niet rigide in, maar het geeft structuur.
Ik vind het heel goed Lalewo,hoe je dat doet!! Super.
Heerlijk Sylvie, knap dat het gelukt is en dat je dochtrje er van geniet!
hey
hier heeft de oudste geen ass - de jongste wel
vorig jaar brussencursus gevolgd bij de VVA - heeft haar heel veel deugd gedaan en ook ik plan de mama dochter-momenten
ik ga af en toe 's avonds met haar iets eten - terwijl broer bij oma blijft (ben gescheiden en heb co-ouderschap) - zij is dus de persoon die elke dag bij hem is
ze is dit jaar begonnen met competitiezwemmen en ik zie dat haar dit echt goed doet - ze leeft echt op ondanks vele uren sport
je ziet haar echt stralen
ze werkt ook schitterend op school
broer is dit jaar van school veranderd en dat doet haar ook deugd ze kan eraan ontsnappen
ze heeft wel haar moeilijke momenten - als haar broer haar onterecht dingen verwijt terwijl ze hem net wil helpen, als hij boos op haar is
maar al bij al is het een rpacht meid
die van ons af en toe wat extra qualitytime krijgt
Ik heb met mijn psycholoog ook gesproken over het effect van het autisme van mijn zoon en mijn man op onze 2 NT-kinderen waarbij ik mijn bezorgdheid hierover uitsprak.
Zij drukte mij op het hart dat zij er, mits de goede open communicatie die ik altijd in ons gezin belangrijk vond, als volwassenen er sterker zullen uitkomen dan anderen. Zij zullen meer dan anderen, openstaan voor mensen die "anders" zijn en zullen ook verdraagzamer zijn. Op voorwaarde natuurlijk dat zij zich als kind/jong volwassene gesteund en begrepen hebben gevoeld.
Ik vertelde haar ook dat ik mij schuldig voelde dat ik niet alles wat vroeger beter had aangepakt. Zij zei me dat de kinderen later nog wel weten dat er bv. een moeilijke periode was waarin ze niet zo begrepen werden maar dat het belangrijkste wat ze zullen meenemen is, dat hun moeder oog had voor de problemen, ze aangepakt heeft en daardoor haar kracht als persoon liet zien. Sindsdien voel ik mij niet meer "schuldig" over alles.
Zo te horen (lezen), is dit wel een beetje een moeilijkheid in gezinnen waar autisme heerst, het is bemoedigend om te lezen dat er overal wel een manier gevonden is om iedereen zijn/ haar verdiende aandacht te geven.
Ikzelf ben met jullie tips aan de slag gegaan en het lukt al aardig maar af en toe zijn er toch momentjes waar mijn eigen energie het laat afweten. Het is toch enorm vermoeiend om constant je radar op te zetten, goed op te letten wie welke noden heeft op welk moment van de dag dan ook. Nu er mij attent op gemaakt is dat dochter ook wat meer aandacht nodig had (begrijpelijk achteraf bekeken) loop ik met voelsprieten op (of hoe moet ik het uitleggen). Ik loop er bewust aan te denken de hele dag door, buiten de beslommeringen van werk, huistaken, huiswerk van oudste en alle andere dagdaagelijks bezigheden. Ik ga heel eerlijk zijn: er zijn de laatste tijd veel dagen dat ik opgelucht adem haal als de kinderen in hun bedjes liggen. Ik wil eigenlijk helemaal niet klagen want ik heb zelf de beslissing genomen om 3 kinderen op de wereld te zetten en geloof me, het zijn 3 schatten maar ik heb het gevoel dat ik van het ene naar het andere kind hol om iedereen tevreden te houden (juist omdat samenspel voor hen niet lukt), en ik hol mezelf voorbij, mijn huistaken blijven liggen en wordt nachtwerk. Ik ben wel gelukkig met het feit dat ze een leuke dag gehad hebben en ook als alles goed verlopen is (geen driftbuien,...), want dat kost ook veel energie. Misschien ben ik nu wel te veel gefocust, er is toch wel angst om alles een beetje fout aan te pakken en ik wil niks liever dan dat mijn kinderen gelukkig en tevreden zijn. Net zoals jullie allemaal denk ik wel.
@ Sylvie, Dat gevoel ken ik helemaal. Ik heb ook drie kids en samenspelen lukt niet. Ze kunnen zelf ook geen spel starten door gebrek aan fantasie. Mijn man is er niet, of eerder nooit en ik ben doodop. Constant voelsprieten op, tussenkomen voor iets escaleert en zoveel meer.... Ik geniet van de momenten samen, zoek creatief naar speloplossingen, zo laat ik ze vb, balletjes rollen voor de soep. Het helpt mij, ze doen dat graag, is nog nuttig voor de motoriek. Maar als ze slapen dan voel ik die enorme vermoeidheid op mij.
Ik ken het gevoel, het kost zo veeeeel energie, steeds vorkomen dat ze ruzie hebben, tusesen beide komen, voelsprieten ophebben, taken verdelen, ze uit elkaar houden. Maar het gaat wel steeds makkelijker. Maar het kost gewoon zo veel van mijn energie, en die energie heb ik niet doordat ik narcolepsie heb.
Maar ik ben wel heel blij als ik zie dat het samen spelen soms wel lukt, of dat ze geoon geen ruzie hebben gehad.
HEt lukt je wel hoor! Je doet het goed Sylvie!
Vlaamse Vereniging Autisme
Welkom op de ontmoetingsplek voor mensen met autisme en hun ouders, familie en sociaal netwerk
Kalender
|
Mei 2012 |
|
||||
| Ma | Di | Wo | Do | Vr | Za | Zo |
| 30 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 | 1 | 2 | 3 |
Thema's
autisme algemeen • begeleiding • begeleiding en ondersteuning • communicatie • dagelijks leven • diagnose • gedrag • geïntegreerd onderwijs (GON) • gewoon onderwijs • gezin • individuele begeleiding • onderwijs • ontwikkelen • opvoeden • probleemgedrag
Steun ons!
Steek de handen uit de mouwen als VVA-vrijwilliger of word lid!
Je kan ons ook financieel steunen.
Voor mij heel herkenbaar. Ja, soms liggen de dingen gewoon voor onze neus. Het hoeven niet altijd grootse zaken te zijn om je dochter ook in de bloemetjes te zetten en de nodige aandacht te geven. Ik denk bvb aan haar regelmatig pluimen, complimenten geven, zomaar, haar lief aanspreken als ze naast jou staat bij de vaat, gewoon een knuffel geven, even tussendoor naar haar verhaal luisteren als ze van school komt. Broers duidelijk maken dat zus nu eens mag kiezen wat en waarmee er gespeeld wordt. Alleen met je dochter op stap gaan. Met het hele gezin samen een spel spelen dat je dochter gekozen heeft. Aan derden vertellen hoe grappig je dochter bvb was. Dit zijn enkele ideetjes die spontaan in me opkomen. Ik weet dat ze zowel jou als je dochter goed zullen doen en je dochter zullen laten groeien. En dat is mooi! En volgens mij hoeven die momenten niet percé lang te duren.
Ik besef wel, ook al zijn onze kinderen nu groter, ze het toch belangrijk blijven vinden om op tijd en stond hun aandacht te krijgen. En als ouder vind ik het best ok en tof om eens met 1 kind iets leuks te doen of een gezellige babbel te hebben. De andere kinderen dienen hiermee ook te leren omgaan, vind ik.
Af en toe een time out voor de kinderen (met eigen plekje), kan goed zijn en nodig. Toch vind ik dat kinderen ook moeten leren samen spelen. Het is iets dat dient aangeleerd te worden. En dat vraagt oefening, begeleiding en tijd. Uiteindelijk komt dat wel goed.