Wij hebben ons zoontje beetje bij beetje ingelicht. Het moment dat hij begon te beseffen dat hij anders was zijn klasgenootjes hebben we hem beetje bij beetje ingelicht. Eigenlijk kwamen de vragen spontaan.

Onze dochter was 12 toen ze haar diagnose kreeg. We hebben haar samen met de arts volledig ingelicht. Nu krijgt ze nog steeds begeleiding van een psycholoog want rond haar veertiende kreeg ze het hier erg moeilijk mee.

Als hij met vragen zit, dan zou ik daar eerlijk en eenvoudig een antwoord op geven. Eventueel voorbeelden aanhalen van wat er moeilijker verloopt, maar zeker de kwaliteiten en talenten die je kindje heeft daarbij niet vergeten.

Er bestaan boekjes voor die op kindermaat zijn gemaakt.

Zo heb je 'de autisme survivalgids' voor kinderen (doelgroep vanaf 3de leerjaar t.e.m. 6de lj), maar misschien al bruikbaar.

'weet je wat autisme is?' van Ellen Sabin is een soort van werkboekje, ook handig voor broertjes en zusjes.

Sommige mensen zwijgen liever over het autisme, anderen gebruiken het woord in het bijzijn van het kind en zodoende leert het kind het kennen.

Het hangt er ook een beetje vanaf hoe je kind is, heeft het er interesse voor om dingen te weten? 

Het is ook niet de bedoeling om je kind te overspoelen met allerhande informatie, juist het nodige is vaak genoeg. Het niet forceren, denk ik. Misschien geeft je kind het gewoon aan of hij iets wil weten (op zijn manier welliswaar), soms gaat er een langere tijd over.

Wij hebben tegen de zusjes al meer uitleg gegeven dan tegen ons ASS-zoontje, hij weet het ook wel maar vraagt er zelf niet specifiek naar.

Dank u wel voor de reacties, ik vind het een goede tip om stukje bij beetje hem op de hoogte te brengen want ik zou er al een namiddag voor uitgetrokken hebben maar dat zou inderdaad teveel ineens geweest zijn.

Hieraan beginnen lijkt me moeilijk, maar ik kan waarschijnlijk beter de vragen afwachten. Mijn probleem is een beetje dat ikzelf een persoon ben die graag voorbereid is en als de vraag er in één keer komt dat ikzelf overrompeld ben en het misschien niet goed aanbreng. Wat nog een goede tip was is dat ik zijn positieve kanten moet in de verf zetten want hij is al onzeker (dank u Sarah).

@ mie: die boeken die je doorgeeft, zijn dat boekjes voor de kinderen of echt om als ouder informatie uit te halen? Ik ben wel op zoek naar boeken die voor hem kunnen dienen omdat het visueel voor hem makkelijker is om dingen aan te brengen.

Ik heb namelijk een bijkomend probleem: mijn zoon neemt alles wat ik zeg héél letterlijk. Zo ging hij vorige week voor het eerst naar het zwembad bij het school. Na school vroeg ik of hij het zwemmen leuk vond (hij kan nog niet zwemmen). Ik ben niet gaan zwemmen zei hij, ik zei: je bent toch gaan zwemmen, waarop hij boos reageerde dat hij niet was gaan zwemmen. Ik hield vol en hij werd gefrustreerd. Uiteindelijk zei hij: ik heb mijn zwembroek aangehad en ben in het water geweest Maar ik heb NIET gezwommen. En zo gaat dat bij heel veel zaken. Nadien ben ik steeds boos op mezelf dat ik mijn vragen niet aanpas aan hem. Het is als sinds maart dat ik weet dat hij ass heeft en ik betrap me dikwijls op een verkeerde aanpak. Ik zou het nu toch stilletjesaan mogen gaan leren. Het maakt mezelf onzeker wat maakt dat ik voorbereid wil zijn op sommige situaties en vragen zoals: mama waarom komen al die mensen hier voor mij?

Sylvie,

die boekjes zijn inderdaad voor kindjes gemaakt. Ik denk nu aan nog een boekje; "weet je wat het is om anders te zijn?" ook van Ellen Sabin. Het is een doe-boekje. (als je op google de titel intikt van zo'n boekje, dan kun je daar wat meer informatie over lezen, zo kan je al voor jezelf een beetje uitmaken of je dit wilt aanschaffen) Ik dacht zo dat het ongeveer voor kindjes vanaf het eerste leerjaar wel bruikbaar is, natuurlijk als ze zelf kunnen lezen, dan kunnen ze er zelf mee werken. Als ze nog niet kunnen lezen, dan is jouw hulp zeer welkom. Ik heb die boekjes zelf ook gebruikt voor de zusjes, zij kunnen ten alle tijde die boekjes nemen.

Er zijn nog wel boekjes hoor. Misschien kun je eens kijken op deze site bij lees- en kijktips, misschien dat je daar nog ideeën vindt.

En je moet idd niet te hard zijn voor jezelf. Het is frustrerend. Maar zo leren we altijd bij, ook door fouten te maken (daaruit leren we vaak het meest). Vaak zijn de vragen die gesteld worden veel te ruim en moeten we meer specifieker zijn in onze vragen, meer differentiëren. 

Bv van het zwembad, kun je vragen: Ben je naar het zwembad geweest? Heb je dit of dat gedaan? Was dit leuk? En zo voorts. 

Wat is leuk? Er zijn zoveel dingen gebeurd tijdens het zwembadgebeuren. Het is moeilijk om dan algemeen het welbevinden te zeggen. Het zal eerder lukken om van een bepaald iets het te zeggen (àls dat al lukt). 

Misschien kan je aan de juf vragen wat ze ongeveer gedaan hebben tijdens de zwemles, dan kan je je vragen veel gerichter stellen.

Zelfs na meer dan een jaar leren we nog bij, maar het is telkens een stapje in de goede richting he.

Veel succes!

Het zijn zeer bemoedigende woorden die jullie spreken en dat is leuk om te lezen. Na een situatie als ik voor heb gehad bij mijn zoon, weet ik dikwijls wel hoe ik mijn vragen moet stellen of dan denk ik bij mezelf: ik had het "zus" moeten doen of "zo" moeten doen, maar dat zijn vijgen na pasen hé. Er is een frustrerend moment aan vooraf gegaan en dat blijft meestal ook gedurende de rest van de dag aanhouden. Daarom ben ik ook zo boos op mezelf want dat is weer een "een dag omzeep" zoals wij hier zeggen. 't ja ik weet dat ik nog veel te leren heb en dat ik van mezelf niet kan verwachten dat ik in één keer in functie van hem kan reageren maar het vergt héél wat energie. Dit zal voor jullie wel bekent zijn maar het put je hard uit.

Ik ga zeker eens in de bib kijken voor deze boekjes, want alle hulpmiddelen zijn welkom. Mijn trots (die van "ik weet wat het beste is voor mijn kind"), heb ik allang opzij gezet en alle hulp die ik krijgen kan is welkom. Ik heb dan ook 1001 vragen en ik heb dikwijls het gevoel als ik mijn verhaal tegen iemand doe, dat ik aan het raaskalken ben en van de hak op de tak spring. Mijn verhaal is nooit samenhangend, wat voor andere mensen moeilijk is om te kunnen volgen. Ik doe mijn verhaal niet meer tegen mensen maar ben enorm blij dat ik op deze site terecht kan met mijn vragen. Zelfs bij de dienst die hier aan huis komt om ons verder te helpen houd ik het kort en durf ik niet te vertellen want ik kom er gewoon niet uit. Ik heb dikwijls zelf geen overzicht op welke hulp ik echt nodig heb.

bedankt!

Mijn opinie:

vertel je kind over zijn autisme zogauw je zelf over de eerste schok van de diagnose heen bent, want: 

1) Steeds maar merken dat het zeer moeilijk hebt met dingen die zogenaamd vanzelf moeten spreken heeft mij veel schade berokkend.

2) Om het met aiutisme te redden in het leven moet je heel wat dingen bewust, met inspanning, leren. Daar kan je niet vroeg genoeg aan beginnen.

het is inderdaad een leerproces en dat zal ik moeten ondergaan, samen met ons hele gezin.

Ik ken heel weinig mensen met autisme, ik had er in het verleden over horen vertellen en sinds mijn zoon de diagnose heeft gekregen hoor ik vaker een ouder vertellen over iemand die ze kennen met autisme, maar persoonlijk ken ik niemand.

Ik begrijp wat je in punt 2 wil zeggen Dirk. Weet jij nog wat je voelde toen je de diagnose kreeg of wanneer je verteld werd dat je ass hebt? Voelde jij je opgelucht omdat je eindelijk wist wat er aan de hand was? Of misschien een heel onzeker gevoel over jezelf? Ik heb toch een beetje angst om het hem duidelijk te maken maar met behulp van boekjes en mede dankzij de tips die ze mij gaven om dit stapje voor stapje te doen, ga ik het toch proberen en mijn angst opzij schuiven.