Aanmelden op VVA
Ervaring
Waarom functioneer ik goed op mijn werk en ben ik zo waardeloos thuis?
Sinds ik mijn diagnose heb blijf ik mezelf de vraag stellen:
Waarom doe ik het zo goed op mijn werk (dat zegt men toch) en waarom doe ik het helemaal niet goed thuis?
Waarom kan ik me inleven bij de mensen die ik tegenkom op mijn werk en waarom lukt dat niet thuis? Wil ik het dan minder goed doen thuis?
Bij wie is dit ook zo? Kan iemand dit verklaren zonder te zeggen "je probeert niet genoeg"? Of probeer ik echt niet genoeg?
Reacties
Kaa op 06/04/2011 - 08:51:47ik merk ook dat het contact op mijn werk meer een omlijnde structuur is. Ik zie mijn patiënten met een bepaald doel, heb een kader om in te werken, en hoef daar niet buiten te gaan. Dat contact verloopt dus goed, zelfs aangenaam.
Alleen als daar dan flexibiliteit bij komt, schakelen van opdrachten, prioriteiten stellen, inspelen op plotse problemen wordt het moeilijk.
En een gezin runnen hangt gewoon aaneen van losse puntjes, constant inspelen op de nood van die moment. En dat is soms/vaak iets anders dan je zelf in gedachte had...
Wat bij mij ook speelt is dat ik vaak al mijn energie al gebruikt heb op mijn werk (onbewust vreet dat veel, ookal lijkt het allemaal goed te gaan) en dan je druk huishouden nog regelen...
De tips van Kaa zijn zeker de moeite waard, ook in je gezin heb je momenten dat het je wel lukt! Neem ze ter harte!
Ik denk dat je werk zoveel energie opslorpt dat je nog weinig energie over hebt als je thuiskomt. Waardeloos mag jejezelf niet noemen. We onderschatten te vaak wat het is om een huishouden te runnen na de werktijd.
Toch logisch Dolciamara:
Voor je werk ben je opgeleid, voor je gezin niet.
Op het werk heb je studiedagen en vergaderingen om af te spreken hoe je samenwerkt en om de problemen van leerlingen te delen, thuis moet dat allemaal informeel gebeuren, en dat is veel moeilijker, zeker met een man die niet begrijpt wat autisme is.
Het lijkt me ook logisch dat je op je werk zo hard je best doet, dat alle energie weg is als je thuiskomt. Dit is niemands schuld maar ik vrees dat het nu eenmaal zo is. Je bent gewoon zo'n fantastisch werkneemster dat er geen kracht meer over is voor thuis. Je bent echt niet waardeloos, mensen met autisme zijn heel waardevol, ze kunnen ons mensen zonder autisme nog veel leren.
dank je wel voor de reacties...
Het is inderdaad moeilijk thuis omdat ik een soort visie heb meegekregen van thuis uit over hoe een huishouden hoort gerund te worden... Het is inderdaad moeilijk te combineren; de ene dag lukt het al beter dan de andere... (vandaag lukte het al beter, maar dat is misschien door het goede weer... :) en omdat de vakantie in zicht is)
Beste Dolciamara,
Voor mij loopt alles op het werk vlotter omdat daar geen persoonlijke emoties bij meespelen. Onverwachte voorvallen op het werk bieden daar soms zelfs broodnodige afwisseling en zijn dus welkom.
Wanneer er thuis iets onverwachts gebeurt, heeft dat zijn weerslag op mijn emoties. Emotionele schommelingen kan ik moeilijker hanteren dan bijvoorbeeld wijzigende agenda's.
Bovendien loopt thuis niet alles zo efficient als op het werk omdat ik veel recuperatietijd nodig heb (van mijn werk). Thuis modder ik dus maar wat aan en doe alles in een zeer traag ritme. Ik zou het niet aankunnen ook nog voor een gezin te moeten zorgen.
Thuis heb je ook vanalles te doen. Bovenop het huishouden runnen, zijn er ook nog de kinderen die hun noden hebben, het huiswerk komt er dan ook bij. Dan is er eentje ziek, naar de dokter,... Onverwachts bezoek,... Een telefoongesprek,...
Thuis moet iedereen ook zijn emoties kwijt van de dag, terwijl iedereen wel zijn moment van rust wil. Na een werkdag slaat de vermoeidheid toe.
Ook bij niet- ass ouders loopt het vaak in het honderd, hoor. Je zou er van verschieten hoe het er bij sommigen aan toe gaat.
Op het werk wordt je takenpakket ook wel ergens voor u afgelijnd, je maakt een planning en je weet ongeveer wat je te doen staat.
Thuis kun je ook een planning maken, maar door bovenstaande kunnen je plannen vaak niet allemaal uitgevoerd worden. Best is niet teveel te plannen op 1 avond en je taken te spreiden. En als het lukt kun je ook taakjes aan je kinderen geven, dat kan uzelf een beetje ontlasten.
Soms voel je je waardeloos, misschien omdat je je niet begrepen voelt door je partner, of door wat je idee is over wat het huishouden is, of door wat je is ingeprent. Misschien ben je helemaal niet zo waardeloos dan je denkt en doe je en kun je veel meer dan je zelf inziet. Probeer te kijken naar wat je wel goed doet en kan, maak daar eens een lijstje van, dan zul je zien dat je zelfwaardering iets hoger mag ingeschat worden, dat je nog zo slecht niet bent.
Ga eventueel eens samen met je man op gesprek en bekijk samen wat je moeilijk vind en wat hij niet begrijpt. Misschien wil hij het wel begrijpen, maar weet hij niet waar te beginnen. Met een therapeut erbij kan die het gesprek een beetje leiden en eventueel knelpunten wat meer uitklaren, zodat jullie elkaar beter begrijpen. Uw partner is ook uw steun, maar zolang hij je niet kan of wil begrijpen, zal er op dat vlak geen verbetering komen en voel jij je nog meer tekortgeschoten. In een relatie moeten de inspanningen van beide kanten komen. Soms zal het wat meer van de ene kant komen, soms van de andere, maar er moet ergens een evenwicht zijn.
Trek je op aan de goeie dagen,
groetjes
Dag Dolciarama,
Met mensen omgaan vergt bij mij bewuste concentratie. Lesgeven ook.
Ik bewonder mensen met ASS die samenwonen en die deze concentratie thuis ook nog eens kunnen opbrengen. Ik kan er heel goed inkomen dat je concentratie om alles gestructureerd te laten verlopen, de emoties van een partner te begrijpen en daar dan ook nog eens op in te spelen soms na een werkdag op is.
Groeten en toch een leuke Paasvakantie,
dag Lila
Het combineren is me duidelijk ook te veel... de dokter heeft nu mijn paasvakantie verlengd met nog 2 weken ziekteverlof. Daarna zou ik graag halftijds terug gaan in plaats van full-time..
Naar volgend jaar toe ga ik kijken of ik in een verlofstelsel pas... Het is niet de bedoeling dat ik mijn (moeilijk verworven) gezin naar de knoppen help om mijn job goed uit te oefenen he? denk ik..
neen Dolciamara, dat is niet de bedoeling
ik zit ook vier weken thuis en ga proberen om halftijds terug aan de slag te gaan
aleen, dat brengt wel minder loon in het laatje...
dat laatste is ook een grote zorg van mij.. belachelijk, want eigenlijk zou mijn gezondheid moeten voorgaan... Maar toch... Ik heb nog nooit minder dan full-time gewerkt... Ik heb het gevoel dat ik nu niet meer "voldoe". Ik durf het zelfs niet aan mijn ouders zeggen omdat zij zoiets hebben van "zwijg en doe door"...
Misschien wel een nuttige tip voor jullie : je kan partime werken en partime op ziekteverlof gaan. Daarvoor moet je arts even naar de CM bellen (als je bij de CM bent) Zij zullen je een afspraak geven bij de adviserende geneesheer en zo krijg je toelating om partime te werken.
Als het mij echt te veel wordt (ik werk wel niet voltijds) maar dan doet mijn arts dat ook zo. Echt thuisblijven voor lange periode is niet zo goed voor me omdat ik dan mijn ritme helemaal kwijt ben en me nogal verlies in al de tijd.
Normaal kom je pas na 4 weken ziekte op ziekenkas te staan. Maar als je arts belt, en dat aan de telefoon uitlegt, dan kan dat wel sneller. Meestal ben je dan (bij mij dan toch) een 3 à 4 dagen voltijds afwezig en nadien als de adviserende arts het goedkeurt kan je deeltijds aan de slag. Je verliest een stukje loon, maar een stuk wordt door de cm aangepast.
Dankje
Op die manier ga ik nu proberen te tijd te overbruggen naar een nieuwe job in een lager tewerkstellingspercentage. (heb al afsrpaak met men arbeidsgeneesheer van mijn werk morgen)
maar dat stukje dat de ziekenkas bijlegt is nog altijd minder dan het stukje dat ik normaal zou krijgen als ik ging werken.
Ik kan gewoon niet terug naar voltijds, dat brengt geheid terug problemen en dat is zeer dom naar mezelf toe.
Dus minderen (en minder loon)...
Sterkte dociamara, mijn moeder begreep het ook niet, he 4weken thuis? waarom??
ze kent me echt niet meer...
Bij de tip van deeltijds werken en deeltijds op ziekte zou ik wel willen aanvullen dat dit afhangt van de visie van de adviserend geneesheer.
Voor sommigen is het of helemaal ziek of helemaal werkbekwaam. Zeker als autisme in het spel zit, ligt dat niet altijd even duidelijk. Ik weet van de mijne dat hij dat in elk geval weigert toen ik ziek was.
Dat je na 4 weken op ziekenkas komt te staan, is ook niet bij iedereen het geval. Dat hangt af van werknemersstatuut.
Mijn ervaring is dat progressieve tewerkstelling (wat je, denk ik, bedoelt) op papier wel goed klinkt maar afhangt van welk ziekenfonds en welke geneesheer je hebt.
bedankt voor je info, ik ga het morgen zeker goed bespreken. De arbeidsgeneesheer vind me zeker niet volledig werkonbekwaam en ik hoop dat de ziekenfondsgeneesheer dat ook vindt.
wij hebben een maand gewaarborgd loon en dan ziekenkas, is dat niet ongeveer bij alle bedienden?
Uw beschrijving van uw probleem is weinig accuraat, maar ik veronderstel dat u bedoelt dat uw huishouden in het honderd loopt en/of dat contact met klanten enzo soms vlotter lijkt te verlopen dan met bekenden.
Ik (een aspi) heb exact hetzelfde probleem en heb er uiteraard ook al hard over nagedacht om er achter te komen wat het verschil is.
Volgens mij mis ik thuis een strikt omlijnde structuur van verantwoordelijkheden, verwachtingen, deadlines... Er zijn geen klanten die mij bellen omdat ik de afwas laat staan, dus weinig motivatie en uiteraard ook veel afleiding.
Qua sociaal contact denk ik dat het gewoon komt omdat ik geconditioneerd ben om in oppervlakkig contact met onbekenden om bij wijze van spreken op de juiste knoppen te duwen, maar dat ongedwongen sociale contacten te snel en te complex zijn om te kunnen volgen.
hoi,
ik ben 44j en heb 20j als fulltime verpleger gewerkt in verschillende psychiatrische ziekenhuizen. ik functioneerde daar meestal behoorlijk goed, maar had ook mijn mindere dagen. het was een zeer gestructureerde omgeving met duidelijke planning en tijdsverloop, wat maakte dat ik daar wel goed kon werken. ook mijn empathie naar patiënten toe was functioneel en aangeleerd, en dat werkte, al moet ik zeggen dat het werk me serieus uitputte en ik telkens zeer moe thuiskwam. die 20j zijn ook niet zonder de nodige problemen verlopen: zo had ik verschillende zware depressies, ontwikkelde ik een ernstig drankprobleem, en had verscheidene relatiemoeilijkheden thuis omwille van een gebrek aan emotionele wederkerigheid, mijn drankprobleem, en vreemdgaan. ik heb mijn officiële diagnose sinds september vorig jaar en sinds een jaar werken ik en mijn partner aan onze 'nieuwe' relatie in het licht van de ASS-diagnose. duidelijkheid en afspraken omtrent wat kan en niet, een weekplanning, nieuwe medicatie (Abilify) bij een nieuwe psychiater, therapie over het omgaan met de nieuwe gegevenheden bij een nieuwe therapeute, het zijn allemaal zaken die bijdragen tot een betere verstandhouding met mijn partner en een minder stressvol leven. perfect is anders, maar mijn leven is toch veel leefbaarder geworden sindsdien.
groeten, Eddy, partner van Pet
Thuiskomen, na een dag werken, vraagt om ontspanning, mijns inziens, en meestal is thuiskomen, een nieuwe inspanning, om alles daar weer rond te krijgen.
Een ander aspect is volgens mij ook dat je thuis "jezelf" moet kunnen zijn, en waar je op je werk anders reageert, wil je thuis op je autiwijze kunnen reageren.
Vlaamse Vereniging Autisme
Welkom op de ontmoetingsplek voor mensen met autisme en hun ouders, familie en sociaal netwerk
Kalender
|
Mei 2012 |
|
||||
| Ma | Di | Wo | Do | Vr | Za | Zo |
| 30 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 | 1 | 2 | 3 |
Thema's
autisme algemeen • begeleiding • begeleiding en ondersteuning • communicatie • dagelijks leven • diagnose • gedrag • geïntegreerd onderwijs (GON) • gewoon onderwijs • gezin • individuele begeleiding • onderwijs • ontwikkelen • opvoeden • probleemgedrag
Steun ons!
Steek de handen uit de mouwen als VVA-vrijwilliger of word lid!
Je kan ons ook financieel steunen.
Ik kan me niet voorstellen dat je thuis "waardeloos" bent. Ik vermoed dat sommige dingen thuis vlotter verlopen dan andere. Maar dat is bij mensen zonder autisme ook zo, niet? Thuis kan elke dag anders verlopen. Volgens mij verlopen zaken op je werk meer volgens een bepaalde vastgestelde structuur. Je hebt daar waarschijnlijk ook een duidelijk omlijnde taak, die je kent en waarbij je weet wat te doen indien zich iets onverwachts zou kunnen voordoen.
Volgens mij hoef je je niet voortdurend in vraag te stellen. Ik begrijp dat er vele vragen op je af komen, dat wel. Je kan er wel even op in gaan, maar best niet voortdurend. Pas als ze je echt storen, kan je er dieper op in gaan, al dan niet met de hulp van anderen.
Mag ik je een tip geven? Focus je op alles wat je wel goed kan en leuk vindt (bvb je taak op je werk, een huishoudelijke taak, een boek dat je mooi vond en uit las, iets dat je knutselde, de lentebloemen die bloeien in je tuin, de stralende zon,...)
Als je nu elke dag 5 dingen over thuis zou opschrijven die je wel goed deed en/of waar je best tevreden over bent, dan zal je na verloop van tijd merken dat het voor jou thuis best allemaal mee valt. trouwens, het hoeft ook niet perfect te zijn, hé. In het begin zal het niet makkelijk zijn om 5 positieve dingen te vinden, maar geloof me, ze zijn er zeker. Leuk om je lijstjes bij te houden en achteraf nog eens na te lezen.
't Beste!