Aanmelden op VVA
Ervaring
Vriend met Asperger?
Hallo,
Ik ga proberen een lang verhaal kort te maken. Reeds zeer snel in onze relatie, had ik een sterk vermoeden dat mijn vriend een vorm van autisme had, net als zijn oudste zoon. Van die laatste hebben we vandaag de diagnose gekregen bij de kinderpsychiater: ADHD in combinatie met ASS.
Ik probeer het er al maanden over te hebben met mijn partner, over mijn vermoeden dat hij het syndroom van Asperger zou kunnen hebben. Maar hij wilde er niets van weten. Enkel wanneer ze bij zijn zoon zouden vaststellen dat die autistische kenmerken had, zou hij er over willen denken, aangezien hun karakters enorm gelijklopen. Nu die dag gekomen is, blokt hij me uiteraard weer af.
Het is niet zozeer dat ik de diagnose van een arts NODIG heb, aangezien ik er door het nodige opzoekingswerk en jarenlange ervaring met kinderen met ASS, voldoende van overtuigd ben dat hij lijdt aan het syndroom van Asperger, om er rekening mee te proberen houden in mijn dagelijkse omgang met hem. Toch zou het voor mij een hele opluchting betekenen, moest hij deze diagnose van een arts krijgen, aangezien ik graag zou willen dat het bespreekbaar wordt in onze relatie en dat hij ook durft en wil inzien wie hij werkelijk is. Momenteel is het namelijk zo dat wanneer ik bijvoorbeeld probeer te verklaren dat ik me er niet prettig bij voel wanneer hij me lijkt te negeren of dat het me erg kwetst dat hij niet eens aanstalte maakt me te troosten, of geërgerd raak omdat hij obsessief doordramt over iets, enz... dan verwijt hij mij dat ik labiel ben. In zijn hoofd functioneert hij "normaal" en ik uitermate "abnormaal". Ik zou gewoon zo graag willen dat hij zou kunnen aanvaarden wat is, zien wat is en we er dan SAMEN het beste van zouden kunnen maken. Want het is niet zozeer het leren omgaan met zijn gedrag wat moeilijk is, maar vooral de verwijten dat ik labiel zou zijn omdat ik wel emotie toon, zoals de meeste mensen. En het feit dat het onmogelijk blijkt er met hem over te praten.
Graag zou ik jullie reacties en ervaringen hieromtrent lezen.
Reacties
Tistje op 27/04/2012 - 17:23:32Dat het moeilijk samenleven is met iemand de ASS heeft, is duidelijk. Dat wij als "normale" mensen in zo een relatie te kort komen of ons onbegrepen voelen, lijkt me evident.
Mijn zoon heeft ook Asperger. Hij wordt straks 22j en heeft al sinds 5j een diagnose. Hij heeft tot op de dag van vandaag zijn "situatie" nog niet kunnen/willen plaatsen. Van aanvaarding is helemaal geen sprake. Ook hij wil er helemaal niet over spreken. Als ik er over wil beginnen, bekijkt hij mij raar. Hij vindt dat ik maar wat uit mijn nek klets, want met hem is niks aan de hand. Alle problemen die hij tegenkomt, vinden hun oorsprong in het gedrag van de anderen...
Het lijkt mij dat jouw partner nu eerst een hele tijd zal nodig hebben om de diagnose van zijn zoontje te plaatsen en te aanvaarden. Wat hij in het verleden ook mag gezegd hebben ; het feit dat er voor zijn zoontje nu een diagnose is, maakt niet dat hij klaar is om misschien hetzelfde over zichzelf te horen.
Bovendien zal het hebben van een diagnose niet noodzakelijk leiden tot een verbetering van de communuicatie in jullie relatie. De diagnose door een arts geeft geen garantie op de mogelijkheid tot bespreekbaarheid van het onderwerp. Het zal er allemaal van af hangen in welke mate je vriend openstaat voor de waarheid. Zoals ik in je verhaal lees, staat hij er nog helemaal niet voor open.
Ik vrees dat je nog veel geduld zal moeten hebben.
Ik begrijp dat sommige dingen erg kwetsend kunnen zijn, maar het is aan jou om deze dingen in de juiste context te zien. Hij vind jou niet echt labiel, maar hij kan jouw emotionele reacties niet begrijpen omdat hij ze zelf niet heeft en ze hem erg in verwarring brengen.
Ik hoop dat je het kan blijven opbrengen om rekening te houde met zijn reacties en uitspraken, maar makkelijk zal het niet zijn.
Ik wens je veel sterkte en vooral veel geduld toe!
Ik herken de moeilijkheid om emoties op objectieve manier te vertalen zonder dat de parner zich aangevallen voelt. Heeft je vriend z'n hele leven al het gevoel alles 'fout' te doen? Verwijten van anderen moeten incasseren, schuldgevoelens ïnternaliseren en verdedigt hij zich nu tegen 'de buitenwereld' met een eigen aangelegd arsenaal van reacties? Het zou kunnen dat jouw gekwetsheid bij hem opnieuw binnenkomt alsof hij dingen fout doet. Indien je vriend geloof hecht aan de expertise van de diagnosticerende kinderpsychiater kan een informatief gesprek misschien helpen om hem tot inzicht te brengen?
Het is moelijk om de stap naar diagnose stelling te zetten. Ik vermoed dat je vooral veel geduld zal nodig hebben. Een auti-coach kan hier zeker bij helpen. Kan jij daar eens jou verhaal kwijt en tips krijgen.
Het is in mijn aanvoelen, gewoon heel verkeerd om iemand te dwingen van te kijken naar zijn (mogelijke) autisme, laat staan hem te dwingen een diagnose te halen. "Het" hoeft niet eens een naam te krijgen. Je kan ook met mekaar proberen omgaan met respect voor mekaars anders-zijn en met interesse in hoe de dingen bij de andere overkomen.
Een diagnose is er in de eerste plaats voor de persoon zelf. En als die persoon dat niet wil dan is dat zo. Je kan alleen proberen de dingen bespreekbaar te maken, in de mate dat dat mogelijk is.
Mama,
bedankt voor je bijdrage, maar in één zin kan ik me absoluut niet terugvinden. Je schrijft: "Hij vind jou niet echt labiel, maar hij kan jouw emotionele reacties niet begrijpen omdat hij ze zelf niet heeft en ze hem erg in verwarring brengen."
De manier waarop mijn vrouw haar emoties uit brengt mij ook in verwarring en ze komt me labiel over. Anderzijds heb ik wel degelijk emoties EN empathie, maar de waarneming die nodig is om me van deze emoties bewust te worden is anders dan bij jullie. Wat bij jullie vanzelf spreekt vraagt bij mij meer nadenken. (Wat jullie intuïtief doen doe ik ten dele cognitief.)
Dus, om mijn eigen gevoelens of die van een ander te vatten moet ik eerst de situatie analyseren. Dat is bevreemdend voor jullie, dus haken jullie af en sluiten jullie je voor onze empathie.
Daarom ben ik het eens met Kurt. Wij krijgen veel weerstand te verduren van jullie als we proberen onze handicap te overwinnen. Het is altijd onze schuld. Logisch dat we in de tegenaanval gaan, maar niet verstandig, want de NT-ers zien er alleen maar een bevestiging in van hun "groot gelijk".
Farfalla
Kan je verwijt dat jij labiel zou zijn in die zin begrijpen? Kan het dat jij het gesprek soms opblaast omdat jij je onbegrepen vindt, net op het moment dat je vriend je het meest probeert te begrijpen?
Ik begrijp volkomen dat jij een diagnose wil voor je parner. Hierin verchil ik grondig van mening met Sky:
als partners hoor je zorg te dragen voor elkaar, en dus ook voor jezelf. Je partner moet immers met jou samenleven. (Eén van de langst aanslepende conflicten in onze relatie gaat er trouwens over dat mijn vrouw haar psyche niet durft onderzoeken. Ze is eindelijk zover dat ze beseft dat het nodig is, maar ze heeft er de moed nog niet voor gevonden.)
In een relatie waar autisme in het spel is moet je bovendien de verschillen tussen beide partners durven benoemen. Alleen zo kan je respect hebben voor elkaars inspanning om hier mee om te gaan. (Ik moet mijn vrouwtje daar eens dringend met zoveel woorden voor bedanken.)
Tot slot, Farfalla, zou ik er begrip voor opbrengen als je die vriend wandelen stuurt omdat hij zichzelf niet onder de loep wil nemen. Doe je dat niet, dan lijkt het me het verstandigste nu eerst samen voor zijn zoon te zorgen. Hij zal zijn zoon waarschijnlijk beter begrijpen dan jij, maar jij kan beter inschatten hoe die zoon zich best kan integreren tussen gewone mensen. (Ik schrijf bewust niet "aanpassen aan" maar "integreren tussen".) Onbewust zal hij dat dan ook in zijn eigen leven gaan toepassen en op termijn leert hij het verschil tussen jullie begrijpen.
Lijkt dat haalbaar, of sla ik de bal mis?
Ja die relaties hé. Hier hetzelfde alleen ben ik de asperger in het verhaal. Dezelfde discussies hier, ik ben afstandelijk en kil, en hij vraagt non stop bevestiging en aandacht. We proberen hierin een middenweg te zoeken. Dat is echt niet gemakkelijk hoor!!! Maar hoe kan je een middenweg zoeken? Daarvoor moet je eerst jezelf begrijpen en dan ook proberen de ander te begrijpen. Voor mij persoonlijk hielp de diagnose hierbij.
Als ik je verhaal lees, vraag ik me af het echt zo belangrijk is dat je vriend een diagnose krijgt, denk dat het belangrijker is dat je er samen mee leert omgaan.
Ik zou je de raad willen geven om situaties te bespreken, zonder het woord Asperger of een diagnose erbij te halen. Want dat kan de weerstand alleen maar groter maken.
Het lijkt me dat je vriend wel kan aangeven wat hem dwars zit...maar dat hij maar 1 kant van het verhaal ziet en dat is die van hemzelf... Hoop dat je nog wat energie over hebt om toch te blijven proberen de situatie aan hem uit te leggen en dat er ook een andere kant is en hoe jij je daar bij voelt.
Bij mezelf heeft mijn diagnose het kwa aanvaarden alleen maar erger gemaakt...ik die jaren dacht dat het met wat (relatie)-therapie en 2 opnames wel beter zou gaan...
Het kost me elke dag veel energie om mijn gezin..man en 4 kinderen (waarvan 2 met diagnose ass) draaiende te houden. Ik probeer telkens al een stapje vooruit te denken om zo een conflict of uitbarsting te voorkomen...want wie kan er beter begrijpen wat er in die koppies omgaat dan ikzelf.
Wil je nog veel moed en succes wensen!!
@Dirk
Het spijt me als ik je het gevoel gegeven heb jer ergens van te beschuldigen. Dat is niet het geval!
Het gaat hier niet om schuld en nog minder om gelijk of ongelijk.
Feit is dat er misverstanden en spanningen kunnen zijn tussen mensen in bepaalde relaties. Als het gaat om relaties waarin één van partijen een vorm van ASS heeft, is dit probleem ongetwijfeld groter. Niet omdat de één de ander niet begrijpt, maar omdat beiden elkaar niet begrijpen of aanvoelen.
Na 22jaar met mijn zoon met Asperger te hebben samengewoond en na 5jaar een diagnose te hebben, ben ik er voor mezelf van overtuigd dat het wél of niet hebben van de diagnose op zich, niet zo belangrijk is.
Het krijgen van een diagnose kan je vooruit helpen in het begrip en het omgaan met de situatie, maar kan net zo goed zoals Vicky beschrijft, een negatieve impact hebben.
Het krijgen van een diagnose geeft geen garantie op het aanvaarden van en omgaan met....daar ben ik zeker van.
Ik begrijp heel goed hoe moeilijk het soms is samen te leven met iemand met asperger. Sinds het begin van onze relatie weet ik dat er iets anders is met mijn echtgenoot, vooral op sociaal vlak. Ook hijzelf zei dikwijls tegen mij 'ik denk dat ik een vorm van autisme heb'. Tot op de dag dat ons dochtertje geboren werd en zij met alles achter was en uiteindelijk autisme is vastgesteld heb ik bij die zin niet stilgestaan. Na veel lezen en ervaren over autisme wist ik zeker dat mijn man autisme had. Na zich te laten testen werd er inderdaad ook asperger vastgesteld bij hem. Voor mij was dit een bevestiging en een opluchting en een begin om beter met het probleem om te gaan. Ik heb het geluk een lieve, brave asperger te hebben die mij als enige vertrouwenspersoon heel hard nodig heeft. Problemen door gebrek aan inlevingsvermogen maken het dikwijls moeilijk maar we proberen elkaar toch te begrijpen. Het grootste probleem echter voor ons is zijn vader die heel duidelijk ook autisme heeft en die denkt dat hij God is. Hij beïnvloed reeds zijn hele leven mijn man en nu al zeer veel jaren ook ons leven door zijn tiranie. De man is te oud en te koppig om daarover te praten met hem. Wij proberen die man te begrijpen in zijn denken maar het lijkt onmogelijk. Zijn vrouw is volledig gebrainwached en verschrikkelijk bang voor hem... Soms maakt hij ons het leven echt ondragelijk!
Dus in ieder geval, wij begrijpen je en wensen je veel sterkte!!
Mijn vriend heeft geen diagnose maar weet dat hij anders is en een vorm van autisme heeft. Ik heb daar met vallen en opstaan mee leren leven en na veel opzoek en leeswerk kan ik hem en mezelf het best 'helpen' door te lezen over ASS. Een diagnose wil hij niet persé want hij heeft ook met vallen en opstaan ermee leren leven en zijn plan leren trekken dus voor hem maakt het niet uit.
Maar zijn leven lijkt in mijn ogen enkel op zichzelf gericht...ik lees hier veel over getrouwde stellen, ouders en kinderen maar als ik luidop vooruit durf denken over ons dan krijg ik hoegenaamd geen of een 'ik weet niet' reactie...
ik wil maar zeggen dat ik jullie verhalen en reacties lees en mij afvraag hoe jullie al tot trouwen/samenwonen/kinderen zijn gekomen... gemakkelijk is het zeker niet maar die stap zetten, die verandering lijkt mijn vriend te moeilijk, want 'het is goed zoals het nu toch is' zegt hij dan...
x
Vlaamse Vereniging Autisme
Welkom op de ontmoetingsplek voor mensen met autisme en hun ouders, familie en sociaal netwerk
Kalender
|
Mei 2013 |
|
||||
| Ma | Di | Wo | Do | Vr | Za | Zo |
| 29 | 30 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 1 | 2 |
Thema's
autisme algemeen • begeleiding • begeleiding en ondersteuning • communicatie • dagelijks leven • diagnose • gedrag • geïntegreerd onderwijs (GON) • gewoon onderwijs • gezin • groepsbegeleiding • individuele begeleiding • onderwijs • probleemgedrag • relaties
Steun ons!
Steek de handen uit de mouwen als VVA-vrijwilliger of word lid!
Je kan ons ook financieel steunen.
Volgens mij (als volledige buitenstaander, maar ook met relatie) is het belangrijkste in uw verhaal dat uw vriend in uw beleving niet voldoende ziet wie u bent, wat u voelt, of doormaakt. En dat hij een (iets) andere visie heeft dan de uwe: over emoties tonen, over enthousiasme, over ruimte, over ingaan op signalen. Daar kan maar hoeft autisme niet in een rol te spelen. Misschien zou hij ook graag willen dat u aanvaardt zoals het is om er samen het beste van te maken? En misschien vindt hij de pathologisering van zijn gedrag ('Asperger') even erg als u de pathologisering van uw gedrag ('labiel')?