Ik herken me in jouw bericht. Ik ben partner en moeder van.

Bevind me voor het ogenblik in een zéér moeilijke situatie als partner van.

Ben al twee maal thuis weggeweest (met andere man) en teruggekomen. Zit intussen in het voorstadium van een echtscheiding, maar weet me eigenlijk op dit ogenblik geen raad. Weet niet welke keuze ik moet maken. Heb binnenkort afspraak met psychoanalyst, gewone psycholoog heeft me naar mijn gevoel niet geholpen. Hoop hier meer heil en energie uit te halen, want op dit ogenblik ben ik doodop.

Hallo Sardella , ik denk dat we met velen zijn ! maar partners van tellen gewoonlijk niet mee! ook ik ben al 26 jaar getrouwd met een man met autisme !

Een weg zoeken en vinden om het leven voor jezelf leefbaar te maken , is niet altijd zo simpel!

Er zouden ook praatavonden moeten zijn voor partners , of andere ontspannende initiatieven .

Volgende week heb ik afgesproken met een aantal partners , hopelijk komt er iets uit de bus!

ondertussen nog veel moed en hopelijk ook wat begrip!

Hallo dames

Er zijn zulke praatavonden, op verschillende locaties in vlaanderen. Vraag maar na bij de VVA via de autismetelefoon.

Mijn vrouw en ik zijn er lang naar toe geweest en hebben er veel aan gehad. (We overwegen nog terug te gaan.)

Of een relatie met één autistische partner slaagt, hangt mijns inziens vooral af van openheid en eerlijkheid. Als beide partners (de rol van) het autisme erkennen en er energie in willen steken om het beter te leren kennen, lukt het wel.

Het probleem is dikwijls dat autis als kind ontzettend veel verwijten hebben gekregen over hun abNORMaal gedrag, maar weinig hulp om NORMaal gedrag te leren begrijpen en om het in te oefenen. Daaruit volgt dikwijls onwil om er nog aan te werken. ("Iedereen geeft mij de schuld, maar zij zijn zelf fout, ik niet.")

Het is dan een hele stap in te zien dat met een diagnose (of vermoeden) van autisme, en de literatuur en begeleiding die je daarmee vindt, er een nieuwe kans komt om dat NORMale en autistisch gedrag toch te leren begrijpen en te integreren. 

Dit is de verantwoordelijkheid van beide partners. Geduld is een mooie deugd, maar als één van beide hier na jaren nog niet aan deze ontdekkingstocht/leerschool wil beginnen, torpedeert die daarmee de relatie.

PS: Net als voor mensen uit een andere cultuur, betekent je integreren als autist niet dat je je identiteit moet prijsgeven. 

Succes en moed gewenst

Ik versta jullie helemaal.

Mijn partner is ook autistisch en onze oudste wellicht ook.

We gaan sinds kort naar een auticoach en dat heeft toch al veel opgehelderd, maar het blijft niet gemakkelijk.

Hij doet echt wel zijn best, maar het vraagt inderdaad constant een inspanning.

Als ik het allemaal geweten had op voorhand, was ik nooit een relatie met een autist begonnen. Hoe cru dat ook mag klinken.

Sardella,

Mail mij maar als je wil

mieke_huysmans@hotmail.com

30 jaar partner van....

september 2010 viel de officiële diagnose.

tja 2009 natuurlijk ;))

Hallo,ik ben 29 jaar en heb 2 kindjes met autisme en mijn partner vermoedelijk ook. Het is inderdaad vaak zwaar om met hem te moeten samenleven. Ik heb er al eens met een psycholoog over gesproken en zij gaat mij ook adressen geven over mensen die daar meer in gespecialiseerd zijn. Ik moet mij vaak verantwoorden voor dingen die hij zegt en doet of juist niet doet. Ik moet ook eerlijk toegeven,als het vroeger had geweten,dan was ik waarschijnlijk geen relatie met hem begonnen...

Hoi iedereen,

Ik herken alle berichten die ik hierboven lees zo goed. Ik heb een relatie met een man waarvan ik ook zeer sterk vermoed dat hij autisme heeft. Ons zoontje van vijf heeft ASS (diagnose op zijn 2 jaar) en mijn dochter van 7,5 wordt komend jaar getest. Ik zie ook bij mijn schoonmoeder, schoonzus en haar zoontje zeer duidelijke signalen/symptomen van autisme. Het is beremoeilijk om met zo iemand samen te leven en ik heb het na 14 jaar opgegeven. Ik heb ervoor gevochten, maar het kost zoveel energie....

Ik heb er dit weekend een punt achter gezet en ga nu door de hel. Hij wil het niet, en kan het niet begrijpen...

Ook ik zeg dat moest ik het allemaal geweten hebben op voorhand ik er niet aan begonnen zijn. Wel ben ik ervan overtuigd dat moest hij in zijn kindertijd de hulp gekregen hebben die onze kinderen nu krijgen het misschien allemaal wel anders zou gelopen zijn. Helaas kan je de klok niet terugdraaien en kijk ik nu naar de toekomst.

Ik hoop dat het me lukt en dat ik mijn kinderen de hulp kan geven die ze nodig hebben om toch op een andere manier met bepaalde zaken om te gaan, ...

veel sterkte aan iedereen die in eenzelfde moeilijke situatie verzeild is geraakt,

Sas

Wat een klachtenregen.

Goede morgen Dames,

Ik ben een trotse en soms oververmoeide mama van 4 kids , de jongste 6 jaar heeft de diagnose ADHD  ,de tweede jongste 8 jaar heeft de diagnose ASS ,dan een meisje van 11 jaar en een jongen van 13 jaar en een partner met ASS van 36 maar nog niet de diagnose , zelf ben ik 34 jaar ; En het is inderdaad enorm uitputtend voor ons maar terwijl ook lief en verschrikkelijk ontroerend hoe we aan mekaar hangen ; Onze dochter heeft laatst een spreekbeurt gehouden DE ZUS VAN .... Awel op zo momenten weet je dat je niet mag op geven en hun zeker niet in de steek laten ( wat ook nog nooit in me is op gekomen) Inderdaad er zijn momenten dat je diep in de put zit maar je bent er wel zeker van dat zijj er niets aan kunnen doen , dat ze eerlijk zijn ,van hun liefde mag je niet twijfelen ,ik kan ook alle hulp  en tips gebruiken !! Maar dames niet opgeven !!!! Groetjes An  

Ik kan me voorstellen dat partner zijn van iemand met autisme erg moeilijk kan zijn want omgekeerd is dat ook het geval.

Ik maak me hierbij zorgen om onze kinderen met autisme. De kans dat zij dit ook zullen meemaken is groot. Zelf vind ik dat een pijnlijk idee.

Goedemorgen allemaal,

haast 48, van dag 1 een vechtertje en iemand die niet opgeeft, nu ex van een man en blijvend mama van een zoon met

AD(H)D, ODD, ASS , narcisme en passieve onafhankelijkheid

ik start  elke ochtend met 100000 watt aan energie... en ben 's avonds leeg en uitgeput

mijn man werd mn ex, maar niet omwille van de autismekenmerken

voor mijn zoon blijf ik vechten

joke

Hallo,

Ik heb een zoon van 25 jaar met autisme. Sinds 5 jaar heb ik een vriend, die een zoon heeft van 20 met het syndroom van Asperger. Zonder te willen overdrijven bekruipt me soms het gevoel dat mijn vriend ook een autismespectrumstoornis heeft. Dat leidt vaak tot onbegrip en starrige houdingen van hem, waar ik absoluut niets van begrijp. Ik maak me zorgen. Ik lees hier dat ik blijkbaar niet alleen ben met dit probleem. Hulp zoeken is moeilijk als de partner niet wil. Volgens hem is er niks aan de hand. Ik zie hem heel graag, maar ik vraag me af of ik het kan en wil volhouden. Veel groetjes aan iedereen.

Anne

Hallo,

Blijkbaar zijn er hier heel wat partners van mannen met autisme. Ik heb zelf autisme en ben partner van een fantastische madam zonder autisme, zij heeft drie jong volwassen kinderen uit een vorige relatie. Zoals Dirk het al zo goed verwoorde hangt heel veel af van het zien dat je autisme hebt en ermee aan de slag willen gaan. Het is immers, net als in een andere relatie, van groot belang om te blijven praten en om oplossingen te zoeken.

Zoals velen verwoorden verstaan ze vaak het gedrag van hun partner niet. Ik versta ook heel vaak het gedrag van mijn partner niet maar zolang er open communicatie is kunnen we misverstanden uit de weg ruimen. Dit wil niet zeggen dat het allemaal altijd van een leien dakje loopt. Maar is liefde niet altijd een werkwoord.

De VVA heeft inderdaad partner groepen waar je als koppel of als partner terecht kan met je ervaringen

hallo,

Ik ben moeder van 2 dochers, waarvan de oudste de diagnose autismespectrumstoornis heeft gehad. Ons jongste dochter word in september ook getest en ik heb een sterk vermoeden dat het bij mijn man ook het geval is (de psycholoog waar de dochter bij gaat heeft ook een heel sterk vermoeden en hij wil zich laten testen). We hebben al veel ups en downs meegemaakt in ons huwelijk maar als je blijft vechten en beide partijen willen er aan werken, lukt het wel, maar het is soms zooooo vermoeiend

groetjes

hallo, ik ben 45 en heb 2 tieners met ASS, ADHD, DCD, en een man met ASS, ADHD en hoogbegaafdheid. Zelf heb ik ook ADHD.Zodra mijn man de diagnose ASS kreeg is onze relatie veel verbeterd.ik zou het iedereen aanraden. Ik heb nu veel meer begrip voor zijn reacties. door hiermee rekening te houden ben ik rustiger. het blijft wel hard werken maar we geven mekaar de ruimte om onszelf te zijn en da's volgens mij toch wel heel belangrijk. ik zou geen andere man willen.

liefs, en veel moed aan iedereen

Ik heb in de loop der jaren voldoende zelfkennis opgedaan om zeer goed te beseffen dat leven met een autist in welkdanige relatie dan ook niet gemakkelijk is.

Wij hebben het geluk binnen enkele jaren ons 50 jaar huwelijk te mogen vieren.Het is een huwelijk geweest met ook vele ups en downs,die zeer zeker hun oorsprong vinden en vonden in mijn autisme,waaronder een verslavingsverleden.

Toch vind ik dat er dikwijls word voorbij gegaan aan het feit dat de autistische partner elke dag,gewoon om te functioneren in de maatschappij, al grote inspanningen moet doen.

-Pas wanneer ik kennis kreeg van mijn autisme ben ik gaan begrijpen waarom ik 's avonds altijd zo moe was.

Ik denk dat ik mag stellen dat een relatie met een autist moeilijk en zwaar is.

Maar evengoed en zeker niet minder is het voor de autist moeilijk en zwaar in een relatie,zij het met een andere autist(e) of met een niet autist.

Mijn vrouw zegt ook wel eens, " Als ik alles geweten had was ik niet (met jou) getrouwd.

Maar ik denk dat heel veel gehuwden dat soms denken en zeggen,en dan hoeft er nog geen autisme in het spel te zijn. ;-))

Hoi allemaal!

Wat doet dat deugd zoveel reacties te lezen in verband met het autistisch zijn en/of autistische partner. Ik vind het fantastisch dat jullie allemaal zo openhartig spreken over jullie problemen, dan voel ik me niet meer zo alleen met de mijne...

Mijn auti-partner en ik hebben 21 jaar geleden een Indisch meisje geadopteerd, die een hechtingsstoornis blijkt/bleek te hebben. Na een "foute" relatie is ze op 13 juni bevallen van een dochtertje. Nu werd ze opgenomen samen met haar kindje in een psychiatrische inrichting om er een oplossing te vinden voor haar problemen.

Deze emotionele beproevingen zijn voor mijn auti-partner en ikzelf erg zwaar geweest. Communicatie en respect zijn hierdoor weer eens op de achtergrond geschoven (als ik dan eens over "genegenheid" kan spreken...).

Jullie ups en downs helpen me om mij te realiseren dat het bij andere relaties juist hetzelfde is...

Ik wens jullie allemaal heel veel moed en energie. Bij mij is mijn energie momenteel bijna helemaal op. Ik lijd al 10 jaar aan CVS, moet elke maand op dagkliniek om baxters met weerstandsfactoren en heb in september borstkanker moeten overwinnen.

Moeilijk gaat ook... denk ik dan... soms... heel eventjes...

XXX

Hallo,

ben zelf mama van een gezin van 2 kinderen (14 en 22 ) met A.S.S en een partner met dezelfde diagnose. Dus inderdaad  een echt "auti" gezin op en top! En inderdaad dat is zwaar, maar wat ik hier lees in allemaal zo negatief, mensen!!!

Hier  worden ook kamers "verbouwd", ook doodsbedreigingen geuit, maar ik begrijp nog altijd dat de wereld voor HEN nog veel bedreigender moet zijn dan voor mij.

Blijven praten is de boodschap, ook al heb je het gevoel tegen een muur te praten.

Bij de V.V.A hebben wij, mijn man en ik heel veel steun gevonden.

Hij werd begrepen in zijn autisme en ik in mijn partner zijn .

Aan je relatie moet je inderdaad hard werken en veel structuur en tijd insteken, maar dat komt zo wie zo heel je autigezin tengoede!

Ik zou geen ander onvoorspelbare man meer willen!!!

XXX

@Bolleke:

Kan ik er ook bijzijn als je samenkomt met anderen in "ons" geval? Ervaringen van anderen zouden voor mij een grote steun zijn!

Zoen,

C.

Hallo we komen op 19 juli 20 uur samen in het park van Brasschaat ; aan de Hemelhoeve om 20 uur.

Deze bijeenkomst is ook nog maar een zoeken , brainstormen met een paar partners om ook onze zoektocht als parners van , onze soms uitzichtloosheid , met elkart te kunnen delen , zonder autisme te veroordelen ! We zijn partners en niet voor iedereen is het even simpel om elke dag een weg te zoeken in het kluwen van het zijn van onze partner.

We willen positief nadenken , maar ook voor ons een evenwicht vinden en steun bij elkaar.

Groetjes ,Rita.

@Bolleke:

Oei, Brasschaat... Een beetje ver voor mij; ik woon in de buurt van Gent...

Ik wens jullie heel veel steun aan elkaar en een vruchtbare brainstorm!

@sas :

Inderdaad, mij waarschuwt ook iedereen in mijn omgeving dat ik door een hel zal gaan (ook de kinderpsychiater) en hier ben ik dan ook zo bang voor. Een scheiding op zich is al zo moeilijk en zwaar. In mijn geval wil hij er mij vooral financieel onderuit krijgen en hoopt op die manier dat ik bij hem blijf ...

Nooit toegeven aan emotionele chantage!

Mijn dagtaak betaat er de laatste tijd in het hoofd te bieden aan allerhande drukkingsmiddelen van mijn man en van mijn dochter. Het ìs een hel waar je door moet of al gaat... Maar het loont de moeite. Eens je handvatten hebt om te weten hoe je mensen met ASS en/of ADD moet begrijpen, dan komt hun ware aard terug boven. Ik heb het geluk getrouwd te zijn met een erg waardevolle man (al 31 jaar). Door ASS en ADD komt er vaak een dikke stofwolk op zijn capaciteiten, en mijn taak is er doorheen te proberen kijken. Moeilijk, maar niet onmogelijk!

Veel moed aan allen die hier bewust mee bezig zijn.

XXX.

2 superleuke boekjes voor jongeren (vanaf 9 à 10 jaar) over Asperger en ADHD. Mijn man en ik werden er tot tranen toe door ontroerd, omdat ze zo eenvoudig herkenbaar zijn:

"Alle katten hebben Asperger" door Kathy Hoopmann

Uitgeverij Pica (NL) - ISBN 9789077671344 - 2009

"Alle honden hebben ADHD" door Kathy Hoopmann

Uitgeverij Pica (NL) - ISBN9789077671351 - 2009

Info op www.uitgeverijpica.nl

Veel kijk- en leesplezier!http://www.uitgeverijpica.nl

@Pendule:

Het klinkt hier allemaal wel heel negatief als je alles na elkaar leest. Ik heb 14 jaar met een man samengeleefd. Uiteindelijk nu tot een breuk gekomen. Ik heb veel moeten missen in die 14 jaar. Ik heb ervoor gevochten en manieren gezocht dat samenleven/ bouwen aan een relatie mogelijk bleef. Niet simpel als je voor alles alleen staat (gezin met 2 niet al te simpele kinderen!) en geen ondersteuning krijgt van de man van wie je dat in eerste plaats wel verwacht. Ik heb meermaals gevraagd of hij hulp wou van een externe persoon of zelfs tot relatietherapie toe. Uiteindelijk is dat altijd van de baan geveegd: Hij had geen probleem, wel ik (ik vond allebei, maar dat was niet waar volgens hem). Nu het definitief voorbij is komt hij op de proppen met relatietherapie, psychologen en psychiaters. Het helpt hem om zicht te krijgen op bepaalde zaken, maar ik heb ook daar de energie niet meer voor.

Elk gezin en elke situatie is anders. Ook al is het niet simpel, een relatie moet van twee kanten komen evenals de investering erin. Wanneer dat niet gebeurt is dat nefast voor een relatie. Ik begrijp heel goed dat het voor de auti-partner ook niet simpel is, maar toch ben ik er van overtuigd dat ook zij kunnen investeren...

Ik heb al veel verhalen gelezen binnen dit onderwerp waar het wel goed ging tussen beide partners, dit mits goede afspraken. Helaas lukt dit niet bij iedereen.

Ik heb mijn man altijd graag gezien en eigenlijk heeft hij nog steeds een bijzonder plaatsje in mijn hart. Ik heb enkel de energie niet meer om te investeren in een liefdesrelatie met hem.

@Lieve: laat je niet emotioneel chanteren...Hij heeft dit bij mij ook gedaan en is bijna nefast afgelopen (uiteindelijk voor hem dan). Nu de rust stilaan wederkeert, komen we tot gesprekken om goede afspraken te maken naar de toekomst toe. Beide water bij de wijn doen en duidelijk verwoorden wat we willen en dan ben ik ervan overtuigd dat we  er wel doorkomen. Ik heb op een gegeven ogenblik de emotionele chantage opzij gezet en voor mezelf gekozen (de eerste keer in 14 jaar, eerder mezelf altijd weggecijfert voor man en kinderen!). Dit deed deugd en gaf me een bevrijding. Ik kijk nu positief naar de toekomst en mijn (bijna ex-) man zal er ook wel komen mits de juiste hulp en begeleiding!

Vele groetjes en sterkte/moed in welkke beslissingen mensen al dan niet nemen...

Sas

@ Pendule:

Veel moed, Pendule, in je "rush" naar jezelf. Ik kan je best begrijpen!

Ook bij ons was ik volgens de huisarts degene die moest opgenomen worden in de psychiatrie (heel oneerbiedig gezegd...), terwijl de problemen van mijn man en dochter als "miniem" beschouwd werden. Gelukkig heb ik de raad van anderen toen niet opgevolgd (ttz: ga weg van die man...) en kan ik nu toch, hetzij erg langzaam, aan "onze" toekomst bouwen. Eigenlijk werk ik aan mijn toekomst, en gaat mijn man schoorvoetend mee... Maar af en toe is dat heel comfortabel, en jammer genoeg, vaak erg oncomfortabel... Ik hoop dat het nog beter wordt met de tijd, en... dat ik geen spijt zal hebben over mijn beslissingen...

Sas schrijft : Ik begrijp heel goed dat het voor de auti-partner ook niet simpel is,maar toch ben ik er van overtuigd dat ook zij kunnen investeren.

Ik ben het daar volkomen mee eens en ik denk dat vele relaties afknappen doordat de auti - partner niet kan of wil inzien wat autisme betekend,zowel voor hem/haarzelf als voor de anderen.

Het zal altijd moeizaam gaan,maar als beiden beseffen dat door het autisme meer een "niet kunnen" dan wel een "niet willen" is,dat geeft toch wel een verschil denk ik.

Het eind resultaat blijft dan misschien wel het zelfde,maar het begrip naar elkaar toe groeit toch.

De autist(e) van zijn kant moet ook investeren door beroep te doen op de bestaande hulp om zo de relatie te verbeteren en beseffen dat niet de personen maar wel het autisme als "schuldige " moet worden aangeduid.

Het "anders" zijn is wel niet prettig om altijd toe te geven,maar wel de realiteit.

Vooraleer ik met mijn relatie verder kon moest ik toch eerst met mezelf in het reine komen.

Witte,autist.

Lieve mensen, Ik ben mama van vijf prachtige kinderen, tussen 16 en 22 jaar, waarvan de middelste een diagnose ASS heeft gekregen vijf jaar geleden, op aandringen van de school. (De andere kinderen, mijn ex en ikzelf vertonen ook vele kenmerken, maar hebben ge diagnose.) Vanaf toen zijn alle problemen groter geworden. Mijn ex, de vader van mijn kinderen, heeft ons verlaten. Hij kon de diagnose niet aan. Het was te confronterend voor hem. Voor ons was het enerzijds een  opluchting, omdat we steeds zo op onze tenen moesten lopen. Maar anderzijds missen we een vader en partner, waar we ook zeer mooie momenten mee ervaren hebben. Ons leven voelt nog altijd aan als eenzaam. Er blijft een gemis. En toch moeten we verder, mekaar aanmoedigend, vertrouwend in een betere toekomst.

Ik wens jullie ook allemaal veel sterkte toe, en de kracht om je hart te volgen, en te blijven geloven in jezelf.

Tja, geloven in jezelf... Een erg moeilijke opdracht in een relatie met iemand met ASS. Je wordt langs alle kanten genegeerd en vergeten...

Mijn zelfvertrouwen heeft na al die jaren een flinke deuk gekregen en al die stress hebben mij een groot stuk van mijn gezondheid afgenomen...

En de boer, hij ploegde voort...

@Sardella:

Bij mij is mijn zelfvertrouwen heel vaak weggeweest. Mijn (ex-)man heeft nog geen diagnose en de psychiater heeft bij hem wel enkele kenmerken kunnen achterhalen, maar vindt dat zijn job niet samen kan gaan met autisme. Ik ben nu het boek: als brein bedriegt van Peter vermeulen aan het lezen. hierin staan verschillende subtypes beschreven. helaaas past mijn man in een van die subtypes (de minst duidelijke weliswaar) perfect. Ik heb geen spijt van mijn beslissing om ons huwelijk te stoppen, maar hoop wel dat we als vrienden nog een mooie toekomst samen kunnen hebben. Mijn zelfvertrouwen is weer enorm gegroeid door deze beslissing en dat doet na 14 enorm deugd. Uiteindelijk beslist ieder voor zich hoe die zijn/haar toekomst ziet en onderneemt al dan niet stappen om verder te gaan. Af en toe moet je eens in de spiegel kijken en met jezelf praten om tot bepaalde beslissingen te komen. Als je eigen gezondheid lijdt onder een relatie, dan zit er iets goed fout. Ofwel wordt er dan een manier gevonden (meestal met externe hulp) om verder samen te investeren,  ofwel wordt de relatie gestopt. Je eigen gezondheid eraan laten geloven is zinloos.

Ik wens je veel sterkte en moed om door die moeilijke periode heen te komen.

Groetjes,

Sas

Goede morgen allemaal,

Inderdaad als partner is het zelfvertrouwen heel vaak weg en soms ben je inderdaad vergeten en genegeerd !!! Maar aub mensen voor hen is de wereld en het dagelijkse leven zo ingewikkeld en o zo onbegrijpbaar ,voor hen is de strijd alle dagen nog harder ,maar hun liefde is oprecht ze zijn eerlijk ;Ik heb het gevoel dat hier alleen maar de negatieve kanten worden gegeven terwijl je meer bent geholpen met ervaringen van andere partner en ouder van ...Ik had graag info hoe je er mee omgaat hoe je reageert als zij  de info verkeerd opnemen van ander mensen ; en over eetproblemen bij een kind met ass ; hoe reageer je op de kids  met adhd en ass,

groetjes An

Hoi An,

Ik vind het mooi hoe jij opkomt voor je man en mensen met ASS in het algemeen.

Ik heb verschillende tips gekregen ivm het omgaan met mijn man. Oa. afspraken maken en op papier zetten om duidelijkheid te scheppen.(visueel maken) 

Het gebruiken van" te doe"- lijstjes, (visueel maken wat jij verwacht)

zeer concrete duidelijke taal gebruiken (geen beeldspraak),

ieder een eigen plekje in huis hebben om eens te kunnen afzonderen wannneer er behoefte aan is (ook voor jezelf als je het allemaal even te veel wordt),

niet in discussie treden, maar het gesprek op een rustige moment terug opnemen.

Mijn zoontje wou vroeger ook niet eten (zeer selectief). In het begin probeerde ik hem te dwingen, maar uiteraard lukte dat niet echt. Ik heb die eetstrijd opgegeven en vanaf dat hij naar school ging beterde dit een beetje. Nu eet hij veel verschillende soorten fruit (uit zichzelf: vroeger enkel banaan en appel) en groenten lukt ook al aardig.

Ik schep een klein beetje op en leg uit welke substantie hij kan verwachten (bij dingen die hij niet lust of weigert te eten). Meestal was dat het probleem. Hij beet in een druif (die droog aanvoelde) en toen het sap in zijn mond kwam spuugde hij die uit. Hij begreep dat niet. Nu leg ik hem dat uit en weet hij wat hij kan verwachten. Soms lukt het dan hem iets nieuws te laten proeven en lust hij het nog ook.

Ik gebruik voor hem ook altijd een bord met vakjes om elke produkt apart te kunnen leggen. Hij kan dan blijkbaar beter overzien hoe hij eraan moet beginnen. Hij eet elk vakje een voor een leeg. Hij heeft niet graag dat het ene tegen het andere komt te liggen.

hij was (en is dat nog) gevoelig voor beloningen. Bij het opeten van zijn groenten krijgt hij nadien een klein snoepje. Dit werkt redelijk. Eigenlijk is hij geen snoeper en hecht hij heir weinig belang aan. ZIjn zus vindt dit heeeeel belangrijk en is een echte zoetebek. Hij wil niet onderdoen voor haar en dat stimuleert hem ook wel.

verder heel veeeeeeeeel geduld en proberen achterhalen waarom je kind niet wil eten. Als je de waarom vindt dan helpt het je om oplossingen te vinden.

Ik wens je nog zeer veel succes toe met je zeer moeilijke zoektocht,

groetjes,

Sas

Hoi Sas ,

Alleerst bedankt,

De zoektocht naar de waarom hij niet wil eten is enorm zwaar ,zeker daar ik ben opgegroeid :alle dagen soep ,bord met groenten aard. en vlees hellemaal uiteten . Als de soep rood is en geen stukjes in zitten eet hij ze ,(dus daar kan ik al veel in verbergen van groenten) aard. eet hij zo appart en bij de groenten zelf geraspte wortelen en komkommer en overal ketcup (altijd de zelfde ..) bij ; Ik zorg ook altijd dat hij een keuze heeft aan tafel , verder heb ik voor hem en zijn broer een placemat van Trimidion wat positief effect heeft . Ik merk als mijn man later om te eten dat hij steeds naar de plaats van de 2 kleinste jongens met de placemat gaat !

Verder zijn de onze  vier kids enn mijn man enorm lief en eerlijk en als de dag volgens plan verloopt is  het rustig MAAR .... ( weten jullie best ook wel) is het enorm vermoeiend ..

Toch wil ik dit even kwijt aan die het soms niet meer zien zitten,

Verder op bij ons in de straat woont er een gezinnnetje waar één van de kinderen aan het vechten is voor zijn laatste dagen ....

En inderdaad wij moeten ook alle dagen dezelfde strijd maken maar als je mocht kiezen .....

 Groetjes An

Hoi An,

Ik merk dat je enorm geniet van je gezin van vier. Je  zoekt naar de juiste manieren van leefbaar maken binnen het gezin. Heel knap!
Wat je schrijft over je buren waar een kind vecht voor zijn leven is heel erg en doet je zeker iets.Zo'n drastische situaties gaan echt door je hart waardoor je je eigen situatie minimaliseerd. Je kind verliezen is een van de ergste dingen die je kan meemaken. Dit wil echter niet zeggen dat je niet naar je eigen situatie mag kijken. Je moet er wel blijven staan voor je man en kinderen. Ik vind jou enorm moedig, maar de belangrijkste tip die ik steeds kreeg is: denk af en toe aan jezelf en doe iets leuk voor jezelf!. Dit geeft je opnieuw energie om ertegenaan te gaan.

Veel moed en doorzettingsvermogen gewenst in je zoektocht naar antwoorden. Je bent zo te lezen een heel sterke vrouw...

groetjes,

Sasjua

Hallo,

ik ben nieuw en heb nog niet alles gelezen, het ontbreekt me vaak aan moed om ergens aan te starten als het veel lijkt. Maar ik kom er nog wel toe, met beetjes.

Ik ben 41, heb 2 zoons met ASS (dochtertje vermoeden van maar wordt voorlopig niet getest), een man waarvan ik het heel erg sterk vermoed en ikzelf waaarvan anderen het heel sterk vermoeden ...

Ik zou graag informatie vinden over waar, hoe, ... diagnosestelling bij volwassenen gebeurt.

Sorry als mijn vraag hier niet past, maar misschien heeft iemand van jullie ervaring (of lees ik dat later nog). Als ik ergens mee zit of iets beslis, dan wil het heel graag NU aanpakken en het moment is voor mij nu aangebroken om iets te doen aan onze (lees vooral "mijn") situatie want ik lijd er flink onder.

Vriendelijke groeten,

Isabelle

Indigo in Kontich en AMOZ (www.autisme-adhd.be) zijn zeker aan te bevelen

Hoi Sas,

Bedankt voor de fijne reactie ,zoiets kan deugd doen .De tip dat je voor je zelf moet zorgen krijg ik ook dikwijls en probeer ik ook te doen .  Op zondag is hier de wekelijkse markt en tot vorig jaar ging ik samen met de 4 kids er naar toe , niet lang en ook al vroeg op de morgen . Tegen acht uur was ik al met hun daar, geen volk en alles heel rustig . Nu ze wat groter zijn (13j,11j,8j,en 6jaar) slapen ze al wat langer en blijven ze bijmen man . Ik probeer nog steeds zo vroeg te gaan ,en daar geniet ik dan van ...

Ook mijn loopbaan onderbreking was afgelopen september 2009,en had ik de keuze om terug te starten(bejaardenhelpster bij thuiszorg) en die heb ik gemaakt , iedereen verklaarde me "zot" hoe kan je nu gaan werken (8.30utot12.30u)met 4kinderen ! En tot nu toe heb ik nog geen spijt . Dit heeft me heel goed gedaan !! Alles plannen en een "regelmaat" moet ik ( zoals heel veel mensen denk ik) toch doen,voor mij een ontspanning .

Toch respecteer ik ieders mening soms valt het ook heel zwaar , altijd alles uitleggen , verantwoorden ,steeds het gevoel hebben dat je er alleen voorstaat . Het jaloerse daar heb ik het soms moeilijk mee,alhoewel ik nu weet dat dit een reactie op is .. Ik moet wel zeggen dat nu we er open voor staan dat ook mijn man ASS zou hebben ,het veel rustiger in  huis is en we er meer over praten . Nu nog de diagnose voor hem , maar waar...

Groetjes An,

De jongen van hier in de buurt heeft zijn strijd opgegeven,hij is zachtjes in het bijzijn van zijn zus ,mama en papa ingeslapen....

Hallo Sardella,

Hoe doe jij dat: niet toegeven aan emotionele chantage -
en wat zijn jouw handvatten ? Simpele vraag maar wellicht geen een-twee-drie antwoord ?

Bij voorbaat dank voor je reactie,
Salamander
 

Nooit toegeven aan emotionele chantage!
Mijn dagtaak betaat er de laatste tijd in het hoofd te bieden aan allerhande drukkingsmiddelen van mijn man en van mijn dochter. Het ìs een hel waar je door moet of al gaat... Maar het loont de moeite. Eens je handvatten hebt om te weten hoe je mensen met ASS en/of ADD moet begrijpen, dan komt hun ware aard terug boven. Ik heb het geluk getrouwd te zijn met een erg waardevolle man (al 31 jaar). Door ASS en ADD komt er vaak een dikke stofwolk op zijn capaciteiten, en mijn taak is er doorheen te proberen kijken. Moeilijk, maar niet onmogelijk!

@Salamander:

Nooit toegeven aan emotionele chantage, dat is iets waar ik aan werk, ik kan het nog niet goed... Maar door er veel over te lezen en erover te denken heb ik leren herkennen wat emotionele chantage is. Ik ben nu al tot het punt gekomen dat ik het vlug doorheb en dat ik erop reageer. Maar het brengt me nog steeds te veel "van mijn melk", ik word boos en voel me vernederd. Ik moet nog leren rustig en kordaat te zeggen dat ik daar niet aan meedoe - punt.

Af en toe lukt me dat, en de effecten zijn verbazingwekkend: het werkt echt! En dat motiveert me om verder te leren en sterker te worden.

Ik denk dat mijn grootste drijfveer en kracht "de liefde" is die ik koester voor mijn man en dochter. Zonder die eindeloze (tot nu toe toch...) liefde zou ik nooit zoveel geduld hebben kunnen opbrengen voor hen en voor de situatie.

En toch heeft het mij al een stuk van mijn gezondheid gekost. Jammer.

Als autist zonder diagnose was ik tot mijn 40-45 jaar een gemakkelijk slachtoffer voor emotionele chantage.

Ik was immers gewoon altijd ongelijk te krijgen zonder dat daar voor mij zinvolle argumenten voor werden gegeven. Ik kende geen gepaste middelen om mijn emoties duidelijk te maken, en vooral niet om aan te geven hoe belangrijk sommige dingen voor me waren. Ik was er dus op getraind toe te geven tegen beter weten in.

Daar is veel misbtruik van gemaakt door mensen die hun eigen emoties levensgroot uitbeeldden en mijn heldere maar weinig theatrale argumenten in de wind sloegen.

Dat zal deels te maken hebben met je karakter, denk ik. Hier is het omgekeerd. Mijn man pleegt met mij emotionele chantage als ik durf te zeggen dat ik iets niet leuk vind of mij stoort.

Typisch voor mijn man is "uitleggen en ventjes tekenen", of beter gezegd "liegen" om zich beter voor te doen dan hij is. Mijn man kan niet omgaan met "foutjes". Als hij iets vergeet of verliest, mislegt of niet vindt, dan geeft hij daar meestal een totaal onjuiste uitleg voor (wat ik niet verlang - ADD+ASS vergeten veel) maar dan op die wijze dat hij me laat aanvoelen dat ìk de dwaze ben, de veeleisende, de moeilijke. Hij is nooit de oorzaak van een vergetelheid. Zijn houding is heel vaak de oorzaak van oorlogstoestanden hier, met ruzies, huilbuien, roepen. En nooit wordt een ruzie uitgesproken; mijn man begrijpt langs geen kanten dat hij te ver gaat.

Hij gaat nu al 9 maanden op therapie bij psychologe en psychiater, maar dat lijkt niet te helpen, noch voor hem, noch voor onze relatie.

De vroedvrouw beschreef na mijn thuisbevalling onze relatie perfect.

Hij heeft maar één probleem en dat ben jij ...

En dat vind ik een perfecte beschrijving van zijn probleem.

Mijn energie was echt helemaal op en sinds een kleine maand gaan wij naar een auticoach die probeert te vertalen.

Het gaat nu veel beter, maar ik hoop dat dat ook blijft. Doordat hij niet altijd te vertrouwen is bij onze kleine kinderen, heb ik al mijn hobby's opgezegd en blijf ik altijd thuis, terwijl hij eigenlijk zijn oude leven nog steeds heeft.

Hij helpt nu eindelijk een klein beetje mee in het huishouden zodat ik soms een adempauze heb.

Ik hoor al de tips van de auticoach, maar toch vraagt dat nog een enorme inspanning van mij. Het is gewoon moeilijk te begrijpen dat een volwassen man geen volwassen gedrag vertoont. Ik weet dat deze omschrijving niet juist is, maar je verwacht een zekere gelijkwaardigheid in een relatie en die is er absoluut niet.

Eerst was het de ene alles en de andere iets. Nu is het de ene nog bijna alles en de andere een klein beetje.

Dat is niet wat ik van het leven verwacht had en ik hoop dat ik onze zoon klaargestoomd krijg om toch redelijk in een relatie te functioneren. Maar heb voorlopig nog geen idee hoe. Zal er zeker lectuur op moeten na slagen.

Ik vind het jammer dat iedereen hier schrijft dat het zo negatief is. Ik kan nergens anders mijn gevoelens kwijt, want de buitenwereld snapt het niet. Ze vinden hem een rare, ... Maar h ij wil niet dat ik zeg dat hij autist is.

Dus kan ik bijna nergens mijn ei kwijt.

Het lucht op eens te kunnen zeggen dat het allemaal niet evident is.

Hoe de toekomst verder moet, dat weet ik niet.

Hopelijk kan de auticoach ons nog verder goed begeleiden zodat het leefbaar is voor allebei.

Kan het alleen maar aanraden aan alle koppels hier om hulp te zoeken voor het te laat is en je helemaal op bent. Ik herken het gevoel maar al te goed.

Ik  ben  partner  van  man met ass  en moeder  van  o.a. 17 jarige  zoon  met  adhd , ass en  gilles de la tourette , een zoontje  van  6 met ass en mogelijk  nog een zoontje  van  5 met ass.Wat zijn al  die reacties  zo  herkenbaar , is soms zo moeilijk  praten met  buitenstaanders  , ze snappen niet waarom  je  blijft  verder gaan met  je partner  ondanks al  de  ups en downs  ....is een moeilijke  keuze  , vermoeiend  maar ergens  weet je  in je  binnenste  ondanks alles  dat  hij er zelf  ook niet aan kan doen .... Ik probeer alvast morgen naar de bijeenkomst  in brasschaat te komen .... ben benieuwd

@An:

Heel veel sterkte aan jullie en de familie die hun zoontje hebben moeten afgeven,..., het leven is soms veel te hard!!!

Ik vind het heel normaal dat je tijd voor jezelf neemt, wat je dan ook doet en hoe je die tijd invult bepaal je zelf.

Uit werken gaan is een zeer gezonde beslissing. Je komt onder de mensen en doet iets wat je graag doet (hopelijk dan toch ;-))

Ik heb een collega met vier kinderen die zelfs voltijds werkt, kan allemaal, is maar hoe je je er zelf bij voelt he.

Ik sta er alleen voor met twee niet zo gemakkelijke kinderen (zit volop in een scheiding met mijn man met vermoeden van ASS). Ik werk binnenkort ook weer voltijds (in het onderwijs) en dat lukt. Is idd wel een kwestie van goed plannen en organiseren, maar waar een wil is is een weg. Je kan uit je job enorm veel energie halen om er thuis weer helemaal tegenaan te kunnen gaan en de situatie daar te trotseren.

Heb je man ondertussen al een diagnose of is het daar ook zo werken met die vreselijke wachtlijsten?

Ik wens je veel energie en moed om commentaren van anderen te negeren en er verder te zijn voor jezelf en je gezin.

groetjes,

Sas

Beste Sardella

Die andere reactie, de schuld op de anderen of de hele wereld schuiven, dat ken ik ook. Het overkwam me geregeld als ik te veel toegevingen had gedaan en mijn emmer vol was. Nu, met een diagnose en veel langzaam verworven inzicht, is dat minder en milder.

Ik zie dikwijls dat partners niet alleen de vaardigheden missen om over conflicten te praten, maar ook het geloof missen dat dat nog mogelijk is. Ook mijn vrouw en ik hebben daar last van. We zouden op een veel assertieve manier met elkaar moeten leren omgaan.

Assertiviteit is geen milde vorm van agressiviteit, zoals veel mensen denken. Het is eerlijk zeggen wat jou op je lever ligt en van de ander hetzelfde verwachten. Het is ook elkaars voorstellen eerlijk overwegen en een oplossingen kiezen die beide partijen als oplossingen zien. Agressiviteit en emotionele chantage zijn dan uit den boze, want als je dat gebruikt, weet je niet meer wat je (gespreks)partner echt denkt.

Wat ik persoonlijk heel moeilijk vind, is na een agressieve uitlating het vertrouwen in een assertief gesprek herwinnen. Daar wil ik in de toekomst aan werken.

Dit is een hele mooie gedachte. Mijn man heeft vorig jaar een cursus assertiviteit gevolgd en was na de cursus een flink stuk assertiever.

Door frustraties ben ik een groot deel van mijn zelfvertrouwen kwijt, waarschijnlijk daardoor ook een deel assertiviteit.

Dank voor jouw kijk op de zaak. Ik wil hier ook aan werken.

Mooie reactie van je!

;) 

Eigenlijk zou je als koppel op assertiviteitscursus moeten gaan.

Graag. Heb geen idee waar men dat geeft...

@Sardella:

Je verhaal over je man die emotionele chantage pleegt, komt mij erg bekend voor. Ook de mijne kan plots last hebben van huilbuien en geïsoleerd wegkruipen in een bolletje. Uitspraken als : "Ik ben een slechte man, je verdient zoveel beter" zijn me niet vreemd. Ik vind dit erg moeilijk omdat ik dan niet weet wat te doen...Aan de ene kant vind ik hem zeker geen slechte man, ik hou oprecht veel van hem, maar alles zomaar vergeven om hem gerust te stellen zorgt ervoor dat problemen nooit opgelost raken.

Ik vind het zwaar om toe te geven, maar liegen is hem ook niet vreemd, vaak hoor ik verhaaltjes die totaal niet stroken met de werkelijkheid, meestal over zaken waarvan hij niet wou dat ze gebeurden, zoals een ontslag of een mislukte sollicitatie. Uiteindelijk biecht hij wel alles op, maar dan heb ik wel al een paar maand met de leugens moeten leven. Ik vind een ontslag veel minder erg dan een leugen, hoe gek het ook mag klinken.

Aan de andere kant is mijn man ook een echte schat die ik nooit van mijn leven kwijt zou willen. Op sommige punten vullen we elkaar perfect aan en er zijn periodes waarin het fantastisch loopt. Openheid en begrip van beide kanten zijn volgens mij het recept voor een gelukkige relatie. Hoe meer hij over zichzelf vertelt, hoe beter het met ons gaat.

Ik wens je veel succes met de eventuele assertiviteitscursus, hopelijk vind je je zelfvertrouwen terug. Want samenleven met een partner met autisme is niet altijd makkelijk en ik vind het fantastisch dat jou liefde voor hem je zo veel kracht geeft!

@Sardella: Mijn partner en dochter (11 j) hebben ASS. Het is inderdaad zeer moeilijk om er te blijven voor gaan. Je doet het gewoon, maar ...

Ook uit de buurt van Gent. Misschien zijn er nog mensen met dezelfde levenservaringen (en er behoefte aan hebben) ,en kunnen we ook eens een samenkomst organiseren in de omgeving van Gent.

Hallo Lien, voor dat soort uitspraken moet je geen autisme hebben.

Als ik kritiek heb op mijn vrouw verzet ze zich daar met hand en tand tegen, en als ik blijf volhouden omdat ik merk dat ik op mijn argumenten geen antwoord krijg, dan keur ik zogezegd alles van haar af, en is het haar schuld dat zij geen zelfvertrouwen meer heeft.

Men zegt wel eens dat autisten niet kunnen liegen. Dat is inderdaad fout. Het is gewoon één van die vele dingen die wij niet als vanzelf leren, maar die een bewuste inspanning vragen. Een keer we het door hebben, kunnen we er behoorlijk geraffineerd in worden.

Wat me aan jou man opvalt, is dat hij nog geen overzicht heeft over de impact van zijn handicap. Dat kan inderdaad lang duren, zeker als hij niet of nauwelijks met andere auti's spreekt. Ik kan hem de PASS zelfhulpgroepen warm aanbevelen.

Goede morgen,

@sas Bedankt voor je reactie !

Ik begrijp je ook volkomen dat je het opneemt voor je en aan je eigen denkt , ook ik denk soms  waar  ben ik  mee  bezig man ... De kids probeer ik zo veel mogelijk bij te brengen . ik praat en laat ook merken aan hun wat mijn gevoelens zijn bij een reactie van mijn man . In de hoop dat zij later er beter voor staan .

Er zijn dagen dat mijn man zijn humeur van de ene op de anderen moment om slaan zonder enige aanwijzing .

Hij is een schat en zou hem zeker niet kunnen missen . Maar dikwijls heb ik s' avonds het gevoel als iedereen slaapt . Wat staat me morgen te wachten. Ik kan me nu soms aan zijn reactie op situaties al voorbereiden hoe ik moet reageren . Alles moet inderdaad volgens  zijn planning gaan ... hij kan ook enorm jaloers en bezitterig zijjn , ik heb het gevoel dat ik me telkens moet verantwoorden ( met de juiste woordkeuze ) anders loopt het helemaal in t honderd ,

Ik heb enorm veel steun van mijn ouders , naar de kids toe maar ook naar hem ...

 Nu we er vrijwel zeker van zijn dat ook men man ass heeft begrijpen we sommige situaties en reacties ook veel beter . Ook mijn man doet zijn best om te "leren" van de situatie en ik moet zeggen dat hij enorm zijn best doet ...

Misschien dan toch nog de relatie : man,vrouw, kids....

Groetjes An

vraag aan Sas:

Hoe heb jij dat aangepakt - je relatie beëindigen en apart gaan wonen ? Erover gepraat of gewoon gedaan ?

Alvast bedankt voor je antwoord,

Salamander

Hoi Dirk, bedankt voor de tip!

Ik zal er zeker eens met hem over spreken, ik vrees echter dat dit niet in goede aarde zal vallen...Hij wil het liefste gewoon "normaal" zijn en daardoor staat hij vaak weigerachtig tegen verenigingen of activiteiten omtrent autisme. Ik kan me niet herinneren dat hij ooit contact had met iemand anders met autisme.

Maar we zijn nog jong, hij heeft nog de tijd om uit te zoeken hoe alles voor hem het beste loopt. Misschien dat er met het verouderen ook meer aanvaarding komt, zowel van zichzelf als van zijn ouders.

Het enige waar ik me zorgen over maak is de omgeving, mijn ouders zijn altijd al dol op hem geweest, maar het vertrouwen krijgt toch een serieuze deuk als ze hem betrappen op leugens.

Toch maar eens voorzichtig proberen dus...

@Salamander,

Het was (en is nog steeds) een moeilijke beslissing. Om te beginnen zag ik dat mijn dochter hoe langer hoe meer zich terugtrok en in een depressie sukkelde. Mijn zoontje had de ene crisis na de andere (gillen, agressie, zowel verbaal als fysiek, schelden, enz...). Ikzelf dacht dat mijn negatief gevoel vooral met mijn werk te maken had. Ben in ziekenverlof gegaan (time-out voor mezelf) en ben beginnen nadenken. Ik ben in september begonnen in een nieuwe job, maar ik bleef gespannen. Uiteindelijk kwam mijn man met het idee van een LAT-relatie. Ik ben daar een paar dagen later op ingegaan en gezegd dat we dat dan maar eens moesten proberen. Uiteindelijk is mijn man vertrokken en is apart gaan wonen. Hij wou dit niet, maar op mijn aandringen heeft hijdat toch gedaan. Ik werd binnen de maand weer rustig, mijn stressniveau daalde en ik had plots terug de energie om op een positieve manier met de kinderen om te gaan.

Begin juli hebik beslist om definitief uit elkaar te gaan en alleen verder te gaan. Dit heeft mijn man niet in dank afgenomen. Hij is in een depressie gesukkeld en wordt hiervoor nu behandelt.

We zijn er nog niet helemaal uit en met momenten vraag ik me wel af of dit wel de juiste beslissing was (zeker als ik aan de mooie momenten binnen onze relatie van 14 jaar kijk).

Ik probeer realistisch te blijven. Ik ben veeeeel rustiger en kan weer met veel geduld met de kinderen omgaan. Onze dochter is weer helemaal opengebloeid en onze zoon heeft bijna geen crisissen meer. Als ik dat evalueer, denk ik dat ik toch de goede beslissing heb genomen. Gelukkig is mijn man nu mijn goede vriend, hetgeen voor de kinderen wel heel belangrijk is.

Het is een moeilijke beslissing, maar voor mij toch een stukje een bevrijding.

Ik hoop dat ieder voor zich kan uitmaken wat hij/zij wil in zijn/haar leven. Ik heb deze beslissing genomen en ben blij dat de vader van mijn kinderen nu een goede vriend is. Moesten we nog samen zijn, denk ik dat het binnen enkele jaren een vechtscheiding zou geworden zijn en de verstandhouding niet ok, wat de relatie met de kinderen dan weer zou bemoeilijken.

Veel sterkte bij het nemen van beslissingen die niet simpel zijn (wat ze dan ook zijn),

Groetjes,

Sas

Net een kleine scheldpartij aan telefoon gehad met mijn vrouw.

Een uurtje later teruggebeld, en ontdekt dat we alletwee elkaar bedoelingen in de schoenen schuiven die er niet zijn.

Het probleem is, dat we alletwee zeer weinig vertrouwen hebben in de mogelijkheid om achteraf bij te praten. Dus gaan we telkens als we van mening verschillen ofwel al vooraf bakzeil halen, ofwel direct in de aanval.

Een ander gevolg van dat gebrek aan vertrouwen, is dat mijn vrouw veel TV kijkt. Ze weet namelijk dat ik dan toch niet tot een gesprek kom. Vicieuze cirkel dus.

En tot slot, als er dan toch eens een moeilijk onderwerp wordt aangesneden, dan zijn we alletwee zenuwachtig.

Deze situatie blijkt vijftien jaar geleden ontstaan te zijn, lang voor mijn diagnose.

Daarvóór heb ik weggecijferd, zowel binnen de relatie als daar buiten. Ik dacht ook, dat als ik de situatie maar comfortabel genoeg maakte voor mijn vrouw, zij uiteindelijk wel rustig genoeg zou worden om samen met mij mijn problemen te leren begrijpen. 

Vijftien jaar geleden heb ik dus mijn geduld verloren, zowel met mijn moeder als met mijn vrouw. Ik vond dat ik eindelijk even veel ondersteuning verdiende als ik altijd gegeven had. (Mijn vader is gestorven toen ik 11 was, en sinds dien heb ik mijn moeder veel te veel ontzien.)

Omdat mijn moeder en vrouw daar behoorlijk weerstand tegen boden, ben ik behoorlijk in de aanval gegaan, en daar dragen we nu nog de gevolgen van. Met mijn moeder valt tegenwoordig mee.

Op dit ogenblik zoek ik mijn heil in assertiviteit, maar tot hier toe heeft mijn vrouw daar het nut nog niet van ingezien.

Aan Sas: hartelijk dank om jouw proces te willen meedelen - veel rust, nieuwe energie en geluk gewenst !

Aan Dirk: heel herkenbaar, dat is een fase waar ik nu ook inzit. Je geeft me de moed om er te blijven in geloven - welbedankt en ook aan jou rust, energie en moed gewenst!

Salamander

Het is niet omdat er een diagnose is dat je alle problemen op de partner of het familielid met autisme mag schuiven. Ook niet alle moeilijkheden hoeven daartoe geleid te worden. Dat is niet eerlijk.

De duurzaamheid van een relatie (partners, familie, vrienden, collega's) vertaald zich uiteindelijk in wat geven en nemen is, ongeacht de problematiek. Probeer te kijken hoe moeilijk dit voor beiden kan zijn. En kom mekaar daar in tegemoet.

Heb respect voor mekaar en doe gewoon je best.

@Papaver: Dat vind ik ook; autisme hoeft echt geen probleem te zijn. Als je elkaar respecteert en moeite doet om elkaar te begrijpen kan autisme (naar mijn mening) geen relatie in de weg staan.

Maar hoe je omgaat met autisme, met de diagnose en met de gevolgen ervan, dat heeft wel belang. De manier waarop iemand de diagnose aanvaardt of niet, zijn karakter... + autisme... dat heeft soms zeer problematische gevolgen.

Dirk, hopelijk kan je de relatie met je vrouw ook verbeteren

Iedere auti is verschillend, maar een relatie kan zeker slagen. Het is werken aan beide kanten en samen problemen bespreken. Schelden en ruzie is er bij elk koppel, het is alleen belangrijk hoe je er nadien mee omgaat. Even over het probleem praten, toegeven dat je fout zat of dat je iets kwetsend gezegd hebt is belangrijk.

Ik (vrouw, 38j) kom maar pas piepen op deze site. Mijn partner (man, 44j) heeft ASS (diagnose nog in de maak) en ik lees hier vanalle tips. Wij proberen een evenwicht te vinden...niet gemakkelijk ; soms ronduit hilarische toestanden, soms vrij pijnlijke... ik heb het geluk dat mijn partner steeds zijn uiterste best doet om zich aan te passen - nu ik nog :-) We zijn allebei leergierig aan het ontdekken hoe de ander in elkaar zit (na 5 jaar samen : lijkt een nieuw begin !) Gemakkelijk is het niet, en ik heb al ondervonden dat alle hulp welkom is. Jammer genoeg is het begrip van de omgeving niet altijd vanzelfsprekend, maar het is voor niemand simpel natuurlijk. Wij blijven vooral vertrouwen op elkaar, we moeten wel, 't is de belangrijkste basis die we hebben. Ik denk vaak ; ik hoef me enkel bij hem aan te passen, hij probeert het voortdurend en overal. Maar dat het vermoeiend is voor beiden, is een feit denk ik. Maar ja, relaties zijn nooit vanzelfsprekend zeker ? En hij blijft mijn prins (schoon hè ?)

Ik ben geen partner, maar wel mama van een dochter van 22, Zoë, die sinds een kleine 2 jaar de diagnose ASS kreeg. Vrij laat, maar haar hoge intelligentie + de goede opvoeding en voldoende aandacht die ze kreeg (woorden van de psychologen) hebben er voor gezorgd dat ze het steeds goed kon camoufleren.

Ze had nog nooit een vriendje (alleen even enkele dagen op haar 16de) en komt amper buiten. Alleen naar school gaat ze heel frequent. Ze studeert nu eindelijk een richting die haar bevalt en heeft sinds dit schooljaar GON-begeleiding, wat voor haar een openbaring is  en voor mij ook, want de GON-begeleidster is een schatje, een stukje familie ook al geworden. Een ervaringsdeskundige die mij al heel vaak geholpen heeft als ik vragen over mijn dochter heb en een vriendin voor Zoë.

Wat kom ik hier nu op dit forum doen? Ik stel mij vragen over de toekomst van mijn meisje. Als ik Zoë vraag of ze niet graag een vriendje zou hebben, zegt ze 'neen' , maar ik denk dat ze er dan in zichzelf bij denkt 'want ik vind er toch nooit één, niemand zal mij ooit willen'.

Wat ze zeker weet, ze wil geen auti-vriendje. Als ze er één zou willen, zal het een straffe moeten zijn, want de lat wordt nogal hoog gelegd. Nu is er niks mis mee met Zoë's looks, ze is mooi, zelfs boven de middelmaat, maar als je nooit buiten komt, kan je ook geen vriendje vinden. Ze moet natuurlijk niet per se iemand vinden, maar ik denk soms dat het een groot gemis in iemands leven en weet zeker dat er een soulmate voor Zoë bestaat.

Alleen, als ik al die berichten hier lees, stel ik me de vraag, zou het niet beter zijn dat ASS mensen single blijven. Het bespaart een boel verdriet en spanningen en misverstanden.

Zoë wees me hier trouwens op: 'mama dit zijn allemaal negatieve verhalen in dit forum'. Ik vrees dat ze nu weer helemaal geen partner meer wil.

En toch denk ik dat Zoë veel kan bij brengen en ontvangen in een relatie, ze is heel lief en zachtaardig, heel communicatief (als ze over een door haar gekend item praat, stopt ze niet meer), ze is heel coöperatief ook. Maar één ding, ze gaat niet uit, niet naar party's, niet op café, alleen de bioscoop en de Game-mania en enkele boekenwinkels krijgen al eens een bezoekje van haar.

Mijn oproep is nu: zijn er mensen die wel iets moois en positiefs kunnen vertellen over relaties tussen mensen met ASS en zonder? Willen die zich dan aub ook eens laten horen? Zodat Zoë (en anderen) toch ook een positief beeld krijgen van dergelijke relatie en zich daar dan aan kunnen optrekken.

In september ga ik naar de avond over 'autisme en vrije tijd' in Mechelen. Zoë gaat misschien mee, hopelijk horen we daar iets wat haar aanspreekt. Hopelijk horen we daar ook wat positieve verhalen over romances tussen auti's en anderen.

Aan alle mensen hier op dit forum, veel sterkte in alle beslissingen die jullie nemen of niet nemen, veel succes, veel energie en moed. Niet opgeven. Ik ben zelf ook gescheiden en vermoed dat Zoë's pa ook ASS heeft (al zal hij dit nooit toegeven). Het is niet makkelijk om met een autist te leven, maar voor hen zelf is het allemaal nog heel wat complexer.

Verder zou ik nooit willen dat Zoë anders (lees: normaal) was, want dan was ze mijn Zoë niet meer en ze kan zoveel liefde ontvangen, maar ook veel liefde geven. Ik gun haar oprecht een fijne relatie, ze verdient die.

Groetjes,

Vera

Hallo,

Ik kan voorlopig maar één ding kwijt en dat is dat ik blij ben jullie gevonden te hebben. In bovenstaande berichten staan zoveel herkenbare zaken. In tegenstelling tot in het dagelijkse leven, heb ik ineens het gevoel niet alleen te zijn. Tot schrijfs!

Els.

Hoi!

Het is niet omdat je de diagnose ASS kreeg dat het werkelijk ook zo is... Een diagnose na testen moet altijd getoetst worden dmv gesprekken (wat bij de diagnose van mijn echtgenoot ontbrak - diagnose werd gesteld enkel na schriftelijke testen...). Misschien is er gewoon geen autisme, maar wel AD(H)D... Een hele andere aanpak, maar een opluchting voor de "patiënt".

Ik denk niet dat mijn echtgenoot autisme heeft (diagnose in oktober 2009), maar wel een harnekkige AD(H)D (hij is nu 57 jaar).

Werken en hopen met in gedachte het positieve van de persoon in kwestie...

Vera (en ook Zoë)

Aan elk verhaal zijn positieve en negatieve kanten, het is nooit alleen rozengeur en manenschijn.

Maar een relatie, trouwen, kindjes, het lukt zeker (mits zo nu en dan een hulibui, een paniekmoment, een man die je niet begrijpt, maar ook zo'n mooie momenten, je zoon zien lachen, je gelukkig voelen in de armen van je man, samen de tuin onder handen nemen...

Zoë, er is een Nederlands forum (www.autivrouw.nl) voor vrouwen met autisme, hier kan je ook heel wat 'succes'verhalen terugvinden (minder succesvolle, die zijn er natuurlijk ook) en kan je ook terecht met verschillende vragen, problemen en samen keuvelen.

Hallo Els,

Ik dacht ook altijd dat ik de enige was...tot geen enkele groep te behoren. Ook al kleeft er dan een etiket aan vast, je voelt je plots niet meer zo héél alleen.

Al vind ik het persoonlijk moeilijk om dat gevoel vast te houden als ik dit afsluit en weer 'als buitenstaander' naar die vreemde wereld kijk/luister.

Ik besef nu pas dat je als 'partner van' reageert.

Foutje van me.

Dank je wel Leppa, heb me al geregistreerd op de Nederlandse site. Heb wel zelf geen ASS, maar zal er als moeder van ook wel genoeg interessants vinden. Zoë zelf toont voorlopig geen interesse om zich op die sites te begeven. Misschien wil ze al die informatie wel op haar tempo verwerken. het is tenslotte nog allemaal vrij nieuw voor ons allemaal. We wisten altijd wel dat Zoë speciaal was, maar weten nog niet zo heel lang (1,5 jaar) dat Zoë ASS heeft.

Hoe meer we er over lezen en horen, hoe beter de puzzelstukjes in mekaar gaan passen. 

Ik ben blij dat ik Zoë altijd in haar 'anders' zijn aanvaard heb en haar niet gepusht heb om mee te lopen in het rijtje. Ze is wie ze is en ik zou haar niet anders willen maken.

Het is wel zo dat de meeste mensen met autisme mannen zijn en daarom ben ik blij met dit Nederlandse forum.

Hallo,

ik herken heel veel signalen van autisme bij mijn partner en eveneens schoonvader. Mijn partner zelf vertoont minder signalen dan mijn schoonvader maar misschien is dat omdat ik hem ook al wat meer structuur heb aangeleerd wanneer we alleen samenwoonde.

Zijn moeder behandelt hem ook anders dan hoe zij zijn halfbroer behandelt. Hij wordt minder ' aanvaardt ' en soms zelf uitgesloten, alhoewel er geen diagnose is buiten leerstoornis type 8.

Nu wonen we reeds terug in bij zijn vader en hij doet me ook vaak denken aan personen met autisme maar hoe vertel je dat of hoe breng je dat op een aanvaardbare manier naar boven? Ik zou het bovendien niet aan mijn schoonvader zelf vertellen maar er eerts met mijn partner over hebben want hij begrijpt zijn vader ook niet altijd, zijn gedrag.

Ik volg gezinswetenschappen en normaal gezien weet ik wel hoe ik het naar voor kan brengen maar bij u partner is het toch moeilijker dan dat je het moet vertellen bij een persoon van buitenuit. Ik heb schrik voor de reactie, hoewel ik weet dat ik me op die reactie moet voorbereiden.

Als je zijn vader niet zegt wat hij het beste doet dan weet hij het niet en denk ik, ghh kan je niet eens logisch nadenken? Waarom begrijp je de ander niet?  Denk eens aan een ander, heb wat meer inlevingsvermogen . Maar dat is voor hen zo moeilijk. Vroeger was er heel weinig of geen sprake van vandaar dat er geen diagnose is en op u 57ste nog een diagnose laten maken vind ik ook misschien de moeite niet . Het zal mij alleen misschien wat geruster stellen maar mijn schoonvader en partner ( 30 jaar ) zullen er toch niet van bijleren.

Zullen zij zich er trouwens wat van aantrekken?

Ik zit vaak in een situatie waarin ik niet weet wat het beste is, wat ik zou doen. Misschien alleen mijn partner laten weten dat ik in zijn vader veel signalen herken die iemand met autisme heeft.

Ik heb mijn partner er al eens over aangesproken over hemzelf en zijn reactie was ' ALs je er niet mee kan leven weet je wat je te doen staat ' maar hij begrijpt me niet. Nochtans heeft hij ook zijn goede kanten net zoals zijn vader. Het is alleen voor mezelf niet gemakkelijk en ik heb vaak het gevoel dat ik er alleen voor sta, met mijn gezicht tegen de muur sta.

Als ik erover zou spreken in de familie langs mijn kant zal de reactie zijn : ' In een relatie is het altijd wat ' . Ik zal in ieder geval niet begrepen worden in het gevoel dat ik doormaak.

Hoi mama van Zoë, ik ben een jaartje jonger dan jouw dochter en heb een partner met autisme. We zijn bijna 3 jaar samen en ik zou hem voor geen geld van de wereld willen missen. Het was voor hem een enorm grote stap om een relatie te beginnen, want het is een erg verlegen jongen die praktisch niet buitenkomt en hij had eigenlijk nooit gedacht dat hij een meisje ging vinden omdat er nog niet echt interesse voor hem getoond werd. Aangezien ik wat assertiever ben en het tussen ons echt klikt, waren we al snel een koppel.

Het is waar dat een relatie niet altijd even makkelijk is, maar elke relatie is niet makkelijk, je moet elkaar wat leren kennen, de mindere kantjes leren aanvaarden en er is begrip nodig van beide kanten. Maar dat is bij iedereen zo, dus niet enkel bij koppels met een partner die autistisch is.

Ik hoop dat je dochter iemand vindt die evengoed bij haar past als mijn partner bij mij past. Het is echt mogelijk en het klinkt alsof ze een enorm leuke vrouw is! :)

Ik denk dat je op fora zoals deze altijd wat meer negatieve verhalen vind dan positieve, mensen met problemen zijn eerder geneigd iets te posten en hulp te zoeken bij lotgenoten.

Mijn vriend woont in de omgeving van Mechelen, ikzelf ben West-Vlaamse, maar ik ben regelmatige in Mechelen. Ik weet niet of ik op de avond rond vrije tijd aanwezig kan zijn vanwege mijn studies, maar ik wens jullie veel succes! Zeker de moed niet opgeven!

Hallo riteken

Ik begrijp dat je niet getrouwd bent met je partner. Is jullie relatie in een fase waarin het een levensengagement is?

Als je "trouwt", of dat nu kerkelijk, enkel wettelijk of enkel moreel is, dan ga je een engagement aan "in goede en in kwade dagen" met een ander mens, en een mens is per definitie geen computer waarop je bepaalde software installeert en die dan op de zelfde manier blijft functioneren tot je hem afdankt. Een mens evolueert, en samen leven met een mens betekent dus de relatie steeds vernieuwen.

Een essentiële voorwaarde daarvoor is, je ook jezelf durft in vraag stellen en dat je je eigen gedrag bespreekbaar maakt. Die bereidheid lijkt jou partner te missen.

Als je daar de moed voor hebt, zou  ik hem de volgende boodschap geven : 

"Als jij de uitdaging wil aangaan, om NORMaal (*) gedrag te leren begrijpen, dan zal ik proberen autistisch gedrag te begrijpen, en dan heeft onze relatie een boeiende toekomst.

Als jij dat niet wil, dan zie ik onze relatie als een fase uit mijn leven, die mooie kanten had, maar waar ik nu overheen groei. En dan is het  inderdaad afgelopen."

(*) NORMaal gedrag is dat zogenaamd vanzelfsprekende gedrag van niet autistische mensen, dat zij als NORM aan iedereen willen opleggen, maar meestal vertikken uit te leggen.

@Vera:

Jammer dat je dochter afziet van een relatie uit angst voor "wat ga ik die mens aandoen". Ik blijf ervan overtuigt dat wanneer je weet dat je ASS hebt, je er ook min of meer rekening mee kan houden. Ik ben partner van en heb in juli mijn huwelijk stop gezet. We hebben nu een time-out gehad en hebben veel kunnen nadenken en praten. Uiteindelijk gaan we toch een relatie (LAT-relatie) behouden. Ik denk dat het een voordeel is als je al van jongs af weet dat je ASS hebt. Je kan er rekening mee houden, evenals je partner en anderen uit de omgeving. Mijn partner bleef ontkennen en alles wat fout liep was mijn schuld. Uiteindelijk ging het hier niet om wie schuld had aan het mislukken van een relatie, maar wel het ontkennen van een probleem/tekortkomingen/een handicap. Pas wanneer hij tot dat inzicht kon komen konden we verder praten en afspraken maken. Ik had de energie niet meer om helamaal alleen te investeren in gezin en lifdesrelatie.

We zijn nu 2 maanden verder, therapie en medicatie (voor depressie bij mijn man). Hij is nu rustiger en begrijpt me nu (na 5 jaar) hoe moeilijk ik het ook gehad heb. We zijn weer een relatie aan het opbouwen, rustig aan, ...We kunnen wel praten en houden nu na het "weten van de diagnose" meer rekening met elkaar. Ik ben blij dat het zo gelopen is, 14 jaar relatie geef je niet zomaar op hé. En zoals hierboven iemand schreef: er zijn in elke relatie mooie en minder mooie momenten. Of er nu autisme in het spel is of niet.

Ik hoop dat je dochter over haar "angst"geraakt en een hele lieve man (of vrouw) vindt die haar begrijpt en heel graag ziet. Het kan zeker en vast. Zolang beide partners eerlijk zijn en blijven praten!

Sas. 

Voor de moment moet ik samen met mijn partner eerst weer even ' tot rust komen '. In 2004 beëindigde ik mijn 7 specialisatiejaar kinderzorg, omdat ik het diploma zelf niet behaalde ben ik overgegaan naar een middenstandsopleiding restauranthouder die ik in 2006 beëindigde. Mijn leven zelf is na dat afstuderen hectisch geweest. Ik vond niet de juiste job of toch in ieder geval niet waar ik me goed bij voelde, had dus nog al veel onzekerheid in mijn leven wat het voor mijn partner niet gemakkelijk maakt.

Onzekerheid en onrust maakt van hem ook geen rustige partner.

We praten wel over trouwen maar alleen als ik voor meer zekerheid kan zorgen wat betreft werk enzo.

We hebben een woning gekocht waar hij zich uiteindelijk niet goed in voelde omwille van de onzekerheid die je daar zou hebben ( het was een recreatiewoning ).

Ik ben in 2008 begonnen met de opleiding gezinswetenschappen , dit jaar ( september ) start ik aan mijn derde en ( hopelijk ) laatste jaar.

Daarna hoop ik de juiste job te vinden wat mezelf meer zekerheid geeft en mijn partner een beter, rustig gevoel.

Hij kon hem ook kwaad maken of soms een voorwerp eens een  'duwtje ' geven. Hij had hem dan niet onder controle. Ik heb toen gezegd dat ik dat niet meer wou en het voor mij anders teveel wordt. Sindsdien is hij op dat gebied al verbeterd, hij probeert zich ook aan mij aan te passen ook al kost dat moeite, wat op zich wel goed is.

Ik vergeet soms rekening te houden met hem, waarom hij anders reageert wat soms wel voor botsingen kan zorgen.

Ik weet dat het voor hen gemakkelijker is dat ze meer structuur en zekerheid hebben , ook zijn vader maar soms denk ik ' Stop met u met hen te moeien, het loopt chaotisch, zij zijn zo . ' Toch zegt anderzijds mijn gevoel dat ze zo niet denken. Bij anderen, die ' normaler ' functioneren heb ik wel al het gevoel gehad dat zij niet graag mijn bemoeienissen hebben.

Afgelopen schooljaar kreeg ik psychologie van de partnerrelatie en daarin stonden een aantal voorwaarden waarin je een geslaagde relatie en/of huwelijk kan hebben. Op die voorwaarden heb ik eigenlijk geen nee geantwoord, wat goed is. 1 van die voorwaarden was dat je ook tijd voor uzelf moet maken, tijd voor zelfontplooing. Ik leerde ook waarom mensen voor een bepaalde partner kiezen Daarin speelde de rol en opvoeding die je van u ouders krijgt ook in mee.

Mijn partner geeft me wel kansen wat ik zeker en vast apprecieer.

Ik blijf de relatie een kans geven en ik weet dat we nog moeilijke waters moeten overwinnen.

Tijdens het schooljaar gaat er veel tijd van me naar het studeren , combineren met huishouden wat mezelf ook niet altijd een aangenaam persoon maakt maar vorig schooljaar krege ik een vrijstelling van de rva , het 1ste schooljaar was dat werken, huishouden, studeren. Ik moest het bekopen met 5 herexamens maar het was ook nog zoeken naar de juiste planning. Mijn partner was toen ook niet aangenaam ( begrijpelijk ). Met die vrijstelling van de rva had ik overdag meer tijd om te studeren en tijd voor mijn partner.

Ik volg de opleiding nu wel op zaterdag , nog een moeilijkheidsgraad. Nu we voorlopig terug bij zijn vader inwonen kan hij op zaterdag terug vaker gaan fietsen met zijn vader en soms in de week een keer, dan is hij niet alleen. We denken er ook aan om vanaf september ' s avonds een keer in de week samen te gaan zwemmen.

Ja, inderdaad, in een relatie is het voortdurend groeien, samen plannen maken, hobby's delen maar ook tijd voor jezelf.

We zijn al 6 jaar en 5 maand samen, hebben een leeftijdsverschil van 5 jaar en op sommige gebieden denkt hij meer na dan ik maar durft minder risico's nemen.

Ik probeer ook op mijn manier hem wat meer vertrouwen te geven in anderen , dat bewijzen.  Zo weet hij dat er nog iets anders is dan alleen zijn gedachten en af en toe lukt me dat wel maar helemaal veranderen, dat is onmogelijk en dat zou ik ook niet willen. We vullen elkaar anderzijds ook aan.

Het is afwachten wat de toekomst brengt , niet te ver vooruit kijken.

Hij kijkt vaak heel ver in de toekomst ( geeft hem zekerheid ) , ik minder want dat schrikt me af maar ik laat hem in zijn gedachten en ik in de mijne.

Een lange reactie maar zo zit het momenteel bij me in elkaar.

Beadnkt om te ' luisteren '.

Riteken

Vera,

Uit uw reactie maak ik op dat je uzelf hebt geregistreerd op het forum autivrouw.

De doelgroep van dit forum is enkel vrouwen met een vermoeden of een diagnose binnen het autismespectrum. Ik had dit forum dan ook vermeld specifiek naar Zoë en elke andere vrouw hier op het VVA forum met een vermoeden of een diagnose.

Indien uzelf ook een vermoeden of diagnose hebt, geen probleem.

Indien dit niet zo is, dan zouden de leden het appreciëren als u zich zou afmelden.

Bedankt

@papaver: de eenzaamheid kan blijkbaar aan beide zijden even groot zijn. Ik heb daar tot nog toe niet bij stil gestaan. Mijn auti-man is dan ook heel gelukkig met zijn leven. Tot voor kort besefte hij dan ook niet dat er iets mis was.

Nu ik toch aan mijn verhaal begonnen ben: mijn man en ik zijn 17 jaar samen. Vanin het begin had ik het gevoel dat er iets mis was: wij konden niet samen praten, elke poging van mij om samen iets te doen werd afgewezen, ... Toch ging ik er me door.
Ik had al langer het vermoeden van een ASS bij hem maar het is pas onlangs, wanneer bij mijn zoon van 9 de diagnose van ASS werd gesteld, dat ik alle elementen bij elkaar heb gelegd. Ik heb er ook met hem over gepraat en nu zegt hij zelf "Weet je, al die keren dat ik zeg dat ik je niet begrijp, begrijp ik je echt niet. Het is geen slechte wil."

Ons huwelijk verloopt zeer moeilijk. Wij kunnen bijna geen normaal gesprek voeren. Wanneer ik een onderwerp aansnijd, begint hij over iets anders. Zelfs over de problemen met onze zoon kunnen we niet praten. Hij kan het niet opbrengen zich in te leven in mijn interesses. Alles wat ik doe, doe ik alleen. Hij neemt geen enkele verantwoordelijkheid in het huishouden. Hij gedraagt zich in het openbaar soms uiterst ongepast ...

17 jaar vechten heeft mij uitgeput. Ik heb steeds meer van mijn eigen leven opgegeven. Ik had een mooie carrière in de IT-sector. Nu werk ik deeltijds in het onderwijs en dat is soms zelfs te veel. Zoals iemand ook hoger al zei: de constante negatie van mijn persoon heeft mijn zelfvertrouwen volledig weggevreten. Aanvankelijk dacht ik dat het aan mij lag: dat hij mij niet interessant genoeg vond e.d.

Pff, ik kan uren zagen en klagen maar wil dat niet.

Ik ben gewoon blij dat het "normaal" is dat ik moe ben, dat ik depressief ben, enz.

Ja Els, de eenzaamheid is langs de auti-kant bijzonder groot, ook omdat we meestal amper vertrouwenspersonen hebben om bij op verhaal te komen. 

Mijn vrouw heeft mij meegesleept in een partnerrelatie in de periode dat ik eindelijk hoop begon te koesteren dat ik ook ooit vertrouwensrelaties zou hebben, maar bij haar kon ik niet met mijn twijfels terecht, en dat vond ik heel erg. Een vertrouwensrelatie met iemand anders aangaan vond ik dan ook een beetje vreemd gaan, en zo werd de relatie zelf een belemmering voor mijn verdere ontplooiing.

Later leerde zij me allerlei sociale vaardigheden. Dat was zeer nuttig, maar ze was en is een eigenzinnige "leerkracht" die het moeilijk heeft met oppositie. Mijn ideeën en gevoelens bleven dus nog altijd op de achtergrond, net zoals dat buiten de relatie altijd het geval was geweest.

Als je dan weer eens bent teruggefloten, en de feiten geven je gelijk, is het heel natuurlijk om daar een verwijt over te maken. Hetzelfde geldt als je gedwongen wordt tot keuzes waar je niet achter staat. Daar komt  al eens verbaal geweld bij. Mijn vrouw klaagt dus dat ik haar voortdurend verwijten maak en haar zelfvertrouwen aantast.

Ik zoek de oplossing nu in een meer assertief gedrag: mijn eigen belangen duidelijk en op tijd verdedigen, zodat ik minder behoefte heb aan achterhoede gevechten, maar dat is wel een heel grote aanpassing.

Ondertussen heb ik wel geleerd meer vertrouwelijk met mensen om te gaan, maar ons drukke gezin laat weinig tijd over om daarbuiten vertrouwensrelaties uit te bouwen en mijn vrouw ontwijkt mij meestal door televisie te kijken.

Toch blijf ik hopen dat ik ooit een (h)echte relatie zal hebben met mijn vrouw.

Hi Dirk,

Ik denk dat in een auti-relatie beide partners op zoek zijn naar een vertrouwensrelatie maar die niet kunnen vinden.

Ik vind bij mijn auti-man niet wat ik zoek, waardoor ik mij voor hem gaan afsluiten ben (en hem ook al eens ontwijk door te werken, tv te kijken, te gaan slapen, ...) En hij verwijt mij dat ik mij afsluit voor hem. En ga zo maar verder ...

Vanuit zijn standpunt is hij lief en vriendelijk voor mij. En eigenlijk is hij dat ook wel. Maar ik wil wel eens over wat anders praten dan over het weer!!! Ik wil het gevoel gehoord te worden wanneer ik iets zeg! Weet je wat het betekent wanneer je over het gedrag van je auti-zoon wilt praten en je "Straffe lucht hé" als antwoord krijgt? Of wanneer je fier vertelt wat je die dag allemaal gepresteerd hebt en het antwoord "Heet hé" luidt?

Assertiviteit aan beide zijden zal wel helpen, maar het "aan beide zijden" is een noodzakelijke voorwaarde om het te doen werken. En daar zijn wij hier nog ver af.

Ik vrees dat ik de hoop heb opgegeven ooit nog een (h)echte relatie te hebben met mijn man.

Het lijkt er inderdaad op dat je man op de vlucht is voor een goed gesprek. Dat kan bewust of onbewust zijn, maar het resultaat is hetzelfde.

Dirk schreef :

Toch blijf ik hopen dat ik ooit een (h)echte relatie zal hebben met mijn vrouw.

Jaren geleden benijdde ik de koppels die zo goed met elkaar konden praten.

Eigenlijk was ik wel wat jaloers dat (ik) wij dat niet konden en ik besefte toen ook al dat dit grotendeels bij mij te zoeken was.Ook al was er toen van autisme nog helemaal geen sprake.

Doch nu vele jaren later,blijkt dikwijls dat die koppels met die goede communicatie van destijds,in de grond toch niet zo goed waren.

Ja er werd gebabbeld maar blijkbaar zonder veel diepgang.

Nog steeds kunnen wij (ik) niet praten met elkaar zoals het dikwijls zo romantisch word voorgesteld.

Die muur (angst) bij mij is nog steeds aanwezig.Alhoewel ik de laatste jaren wel beginnen slopen ben !

Eigenlijk raar,want op een ander kan ik best babbelen met iemand en niet alleen maar oppervlakkig.

Toch durf ik te zeggen dat onze relatie een (h)echte geworden is.Zeker niet op de manier dat mijn vrouw en ook ikzelf het vele jaren geleden gedroomd hebben.

Maar wel op onze speciale (autistische) manier.

Misschien dat met het ouder worden de verwachtingen naar beneden toe worden bijgesteld.

De hoop die je koestert Dirk,zal mettertijd  toch wel eens in vervulling gaan denk ik.

@Leppa, bedankt voor je tip waar ik als autivrouw misschien nog iets extra zal vinden. Ik ga er eerstdaags eens een kijkje nemen.

@Witte,
Ik herken me heel erg in wat jij schrijft over jouw relatie.

Ikzelf heb ASS. Mijn man is net als ik een rustig persoon, die weinig behoefte heeft aan sociale contacten (vaak om vrijwel dezelfde redenen als ikzelf). Toen wij elkaar leerden kennen en vrij snel daarna trouwden, was er nog geen sprake van een diagnose, maar toch vonden wij mekaar. In onze interesses, in onze weinige woorden die uiteindelijk (en nu nog) meer zeiden/zeggen dan de communicatie bij menig ander koppel.
Diepgang, zoals je het zo treffend omschreef. Omdat wij mekaar zo goed aanvoelen, hebben wij daarbij nu eenmaal niet zoveel woorden nodig.

Het is natuurlijk allemaal niet altijd rooskleurig. Ook wij durven bepaalde onderwerpen niet bespreekbaar maken omdat we bang zijn om mekaar te kwetsen. We gaan uiterst voorzichtig met mekaar om. Té voorzichtig. Maar wij maken uiterst zelden ruzie (en dan nog!), omdat wij daar beiden een grondige hekel aan hebben. Wij schipperen gewoon tot we mekaar gevonden hebben. En sommige zaken blijven inderdaad onaangeroerd, waaronder zeer persoonlijke dingen. Maar ook daar leggen we ons uiteindelijk bij neer, ook al voelt dat voor beiden aan als een groot verdriet/verlies.
Bij ons is er zo weinig verschil in persoonlijkheid dat je bijna zou vergeten dat ik autisme heb en hij niet. Al zijn honderden andere zaken dan toch onbetwistbare eigen aan mezelf en mijn diagnose. En hem zie ik gewoon dolgraag zoals hij is.
 

@ Leppa,

Het blijkt inderdaad een forum te zijn dat uitsluitend voor autivrouwen bestemd is. Ik had gehoopt, net als hier, een breed forum met info te vinden. Maar ik kan er inderdaad niet veel gaan doen. Ik zou er dus graag weer af geraken, maar vind de uitgang niet. 
Zoë toont (voorlopig) geen interesse voor dergelijke sites, maar toont wel interesse als ze ziet dat ik hier op de site zit te lezen. misschien zet ze ooit wel zelf de stap om zich beter te informeren. 

Ik zoek ondertussen verder naar de uitgang van autivrouw en hoop dat ik hierbij niet al te veel mensen op hun tenen getrapt heb, want dat was zeker niet de bedoeling.

Papaver, Welkom kijk rustig wat rond op het forum en als je je voldoende zeker voelt, stel je dan even voor. Op deze moment zijn we met de Belgische autivrouwen erg in de minderheid, waar ik graag wat wil aan doen.

Vera, geen probleem. Je hebt zeker geen tenen bezeerd hoor. Als je het afmeld knopje niet kan vinden, stel ik voor om een mail te sturen naar de beheerder. Dan kan deze je afmelden. Dit lijkt mij handiger.

Groeten

Aanvulling bij wat ik op 25/08/2010 schreef:

Er zijn wel momenten geweest waarop onze gesprekken diepgang hadden, maar dat was in crisis situaties, bijvoorbeeld

 - toen zij nog heel sterk onder invloed van haar ouders stond en haar vader onredelijke eisen stelde

 - toen ik mijn autisme leerde kennen.

Maar in het dagelijks leven lukt dat niet.

Beste Leppa,

Ik zal het even bekijken. Maar als ik eerlijk mag zeggen wat mijn eerste indruk is? Ik zag meteen iemand die op een ander autiforum heel actief is en die ik helemaal niet aardig vind tov anderen (dit is slechts mijn 2de forum). En er zijn niet veel andere leden actief...

Ik ben voor mezelf interessante literatuur aan het lezen : hulpgids aspergersyndroom van Tony Attwood .Er is een klein verschil met het ASS. Blijkbaar als het kind of volwassene een gewone intelligentie heeft zou het eerder het aspergersyndroom zijn.

Volgende literatuur ligt ook nog klaar : een informatieve dvd : leren en werken met autisme , een dvd bedoeld voor al wie in het gewoon en buitengewoon onderwijs te maken heeft met leerlingen met een autismespectrumstoornis. Dit hoop ik later te kunnen doen, in het onderwijs werken met leerlingen met het autismespectrumstoornis , aspergersyndroom.; een echt mens van Gunilla Gerland; autisme werkboek sociale vaardigheden.

Riteken, veel leesplezier

Papaver, spijtig, ikzelf heb geen problemen ondervonden op autivrouw en was ook op geen enkel ander auti forum, tot nu op VVA, dus kan er niets over zeggen.

OK, ik begrijp al wat meer waarom ze een bepaald gedrag hebben in een bepaalde situatie of hoe ze reageren maar wat het voor mij dan moeilijk maakt is de ontkenning van dat ze het hebben. Ik heb net gezegd dat ik hem nu beter begrijp, reactie: ' Je gaat toch niet weer beginnen met dat op mij toe te passen ?' Waarom hebben zij het moeilijk met dat?

Als je ,jezelf , staande hebt kunnen houden vele jaren lang,maar diep in jezelf weten dat je anders bent,dat je eigenlijk vele zaken niet aan kan,tenzij met heel veel energie,wat je dagen nadien kan bezuren.

Dan is het een lang proces om dat eerstens zelf te aanvaarden,en nadien dit ook aan anderen kan toegeven.

Hé, bedankt om dat te laten weten. Hij zei net ook dat hij ergens wel weet dat hij anders is maar al jaren zijn plan heeft kunnen trekken wat zeker en vast waar is.

Hij zegt wel vaak : ' Ik heb buitengewoon onderwijs gevolgd. '

Over laatst hadden we nog een gesprek  met iemand waar hij dat ook zei, zij zei: ' Dat is gewoon het gedacht, dat je ' zogezegd' niet veel anders kan maar het is ook de angst die je hebt , de angst om open te staan voor vernieuwing of dat er iets mis loopt. '

Iets waar je u aan kan vasthouden en zekerheid geeft dat geeft rust wat bij personen met ASS typerend is.

Zo gaat dat dikwijls.

Bij klasgenoten ben je vooral bang dat ze je pesten of links laten liggen. Normaal doen dus. 

Leerkrachten zien je studieresultaten en treden verder alleen op als er problemen zijn. Heb je geen last mee als je normaal doet. 

Ouders geloven tegen beter weten in dat je normaal bent. Voelen zich gekwetst als je iets anders beweert.

Je werkgever wil je vooral niet ongerust maken tijdens de proefperiode, en nadien kan je niet plots anders gaan doen.

Kortom, je bent er op getraind om je anders zijn voortdurend te ontkennen, ook al weet je dat zich dat vroeg of laat zal wreken.

En om die harde werkelijkheid niet onder ogen te moeten zien, kan je ze maar beter naar het onderbewustzijn verbannen.

Persoonlijk heb ik dat laatste niet gedaan, en daarom was het voor mij een opluchting en geen bedreiging, toen mijn handicap een naam kreeg.

Hoi,

Ik merk op dat er mensen zijn die nog op zoek zijn naar een ander forum om ook eens te gaan neuzen en ervaringen te lezen. Ikzelf surf heel regelmatig naar www.autisme-vlaanderen.be/forum en heb hier al veel aan gehad.

groetjes,

ik heb me daar ook op aangemeld, maar er persoonlijk niet veel aan gehad.

Hey allen,

Ik sta op het punt in een relatie te stappen met een vriendin met autisme. Jullie klinken allemaal zo negatief over zo'n relatie? Ik zie het eigelijk wel zitten, als je bereid bent er alle 2 aan te werken en er tijd in te steken moet dat toch lukken?

Misschien maakt het wel een verschil als je in het begin al weet waar je staat en dat je eraan zal moeten werken. Ik wens iedereen veel sterkte toe!

Greet

Hallo Greet,

Ik denk ook dat je gelijk hebt. Indien beide aan de relatie willen werken en beide zien de plussen en beperkingen (van beide partners) dan moet het zeker lukken.

Soms krijg ik hier het gevoel dat het mislukken van de relatie altijd bij de auti-partner ligt en dat alleen nog de negatieve dingen kunnen bekeken worden. Terwijl er zoveel positieve zaken zijn die waarschijnlijk niet meer gezien worden. Probeer eens te kijken naar dat half volle glas, dus naar wat wel nog goed kan zijn in jullie realtie.

Als je het zou vragen aan mijn madam dan zou ze zeggen dat ik:

- trouw en eerlijk ben

- objectief naar problemen kan kijken

- er altijd ben, wat er ook gebeurt ik kom steeds terug

- elke dag opnieuw met een nieuwe lei kan beginnen

En als je onze situatie zou kennen dan zou je begrijpen dat dit heel goede eigenschappen zijn. Wij zijn een nieuw samengesteld gezin, mijn vriendin heeft 3 kinderen (1 met vermoeden ASS, 1 met vermoeden ADD, 1 met ADHD, autisme die recent een ongeval had en voor de rest van zijn leven verlamd is) en ik woon bij hen in.

Stinne

Ik vind dat het zeker waard is. het is immers in elke relatie wat en in iedere relatie moet er tijd en energie ingestoken worden en opnieuw en opnieuw, of het nu met of zonder beperking is.  Ze hebben zeker hun positieve kanten maar daar wordt minder over gesproken ook al is het niet altijd gemakkelijk deze te zien of te ontdekken.

2 Stinne: inderdaad, ik geef je volledig gelijk. Voor mij heeft iedereen slechte kantjes of kantjes waarmee een partner moeilijk omkan, en dat is voor mensen met autisme niet anders. Als je aan het begin van een relatie staat met een auti-partner vind ik dat je weet waar je aan begint en als je het niet weet moet je er niet aan beginnen. En als je toch weet waar je aan begint moet je ook voor jezelf afvragen of je het wel zal aankunnen. Als je besloten hebt dat je dat kan moet je je er ook voluit voor geven en als je eens een dipje hebt denken aan al die mooie momenten die je samengehad hebt en dan kom je er wel door, niet?

Greet

Ja mijn partner heeft veel meer moeite met mijn ochtendhumeur dan met mijn autisme, dus dat wil al iets zeggen hé.

Ze zegt dan steeds met je autisme kan ik leven want ik kan proberen in je logica te komen maar dat ochtendhumeur daar kan ik niets aan veranderen.

hihi :) dat ochtendhumeur toch :)

Inderdaad, mijn partner heeft structuur nodig en ik ken de manier van denken die ze volgt. Ik ben iemand die van zichzelf heel gestructureerd te werk ga en dingen bijna altijd op dezelfd manier doe. Dat is echt gemakkelijk want zij slaat die dingen op in dat hoofdje van haar en op die manier gebeurt het niet vaak dat ik onverwachte dingen doe. Er zijn wel een paar puntjes waar ik op moet letten, maar dat begint een automatisme te worden nu, en eigelijk gaat het heel goed zo samen. Ze kent me nu al zo goed dat ze vaak al weet wat ik denk en voel voor ik het zelf goed en wel besef :) Mooi toch, niet?

Laat dat nu net bij ons soms wat fout gaan. Mijn vriendin is een chaoot in haar hoofd en soms zegt ze iets en dan doet ze het toch niet bijvoorbeeld: "ik ga de tafel opruimen, ga jij al maar in de douche" maar als ik dan uit de douche kom dan is de tafel nog niet afgeruimd want dan kwam ze een papier tegen en terwijl ze dat aan het wegsteken was kwam ze voorbij de wasmand enz. (heeft een beetje ADHD)

Nu ik hou er rekening mee dat dit kan gebeuren maar soms wordt het me toch teveel en dan moet ik er iets van zeggen. Maar zij houd ook rekening met mij en als ze bijvoorbeeld gepoetst heeft en iets heeft verzet dan zal ze me dit direct zeggen als ik binnen kom of ze stuurt me een sms als het iets ingrijpends is.

Storender vind ik het dat mijn vriendin mij niet kan aanraken als ik overprikkeld ben. In het begin zag ze dit als een niet graag zien van mij maar nu begrijpt ze dat dit er niets mee te maken heeft. Ze probeert dan uit waar en hoe ze me wel kan aanraken of ik geef haar dan een knuffel op de manier die op dat moment wel lukt.

Zoals ik al eerder liet weten, mijn partner ontkent omdat hij altijd zijn plan heeft kunnen trekken waarbij ik een reactie op kreeg. Als ik het soms vernoem wordt hij boos. Hij zegt dan ' Je gaat u gedoe van opleiding niet bij mij gebruiken . ' Hij zal altijd blijven ontkennen en hij steekt ook de fout op zijn moeder. Ja, zijn opvoeding was niet ideaal, werd door zijn moeder ook niet altijd aanvaardt en nu nog, dat zal altijd zo blijven.

Voor mij is het niet altijd even gemakkelijk maar er zo weinig over beginnen en op een voor hem onbewuste manier reageren op reacties van hem.

Wie weet, binnen een aantal jaar , wie gelijk krijgt, als er een kind bij komt en opvallende signalen vertoont. Hij zal misschien dan wel zeggen ' mijn karakter '. of hij zou willen of niet, ik laat dan wel een diagnose stellen.

Eigenlijk heb ik vanaf mijn "volwassenheid" steeds een liefde/haat verhouding gehad met mijn, nu overleden moeder.

Wanneer dan mijn vrouw de opmerking durfde te maken dat ik hetzelfde gedrag vertoonde als mijn moeder kon  ik daar  zeer boos om worden ! Want ik ervaarde dat gedrag als zijnde zeer negatief.

Nadat ik vele,vele jaren later kennis kreeg van mijn eigen autisme,kon ik het gedrag van mijn moeder plaatsen.

Die haat verdween,nadat ik begreep dat zij ook autistisch was geweest.

Ik heb het haar echter nooit kunnen vertellen,trouwens autisme "bestond " vroeger niet.

Hey Stinne,

ik herken veel van wat je vertelt. Knuffels geven of aanraken is op sommige momenten (zoals in een station of in een nieuwe en onbekende situatie/omgeving) heel moeilijk voor haar. Ik geef haar de tijd die ze nodig heeft om alles op een rijtje te krijgen maar blijf wel aan haar zijde, ze heeft dat nodig. En uiteindelijk is dat het belangrijkste, dat je er bent voor elkaar. Dat hoeft niet altijd fysiek te zijn.

Op het chaotische vlak hebben we het getroffen denk ik :) Ik kan soms wel een kleien chaoot zijn, maar dat is alleen als ik me echt slecht in mijn vel voel. Ik ge meestel heel gestructureerd te werk en als ik zeg dat ik iets ga doen is de kans klein dat ik het niet doe. Op dat vlak ben ik nogal streng voor mezelf. Ik redeneer zo: als je gestructureerd te werk gaat is je werk sneller gedaan en heb je meer tijd om samen leuke dingen te doen. Dus doe ik dat ook zoveel mogelijk :)

@ Rita: Ik begrijp dat het heel moeilijk is als je partner zijn autisme ontkent of niet ziet. Dan is vaak heel de wereld verkeerd.

Zowizo is er een groot verschil tussen mensen die hun autisme aanvaarden en mensen die hun autisme ontkennen of niet aanvaarden. Daarnaast heb je natuurlijk ook nog het karakter van mensen. Daar waar autisme als partner wordt aanvaard in er in de relatie bereidheid is van beide partners om elkaar te verstaan zijn er blijkbaar minder problemen.

Zolang ze zich beiden nog goed voelen in de relatie en zichzelf is het goed en ja toch zoveel mogelijk proberen communiceren. De ene persoon weet misschien wel diep in zijn/haar hart dat zij/haar steun bieden aan de andere ook al is er 1 richtingsverkeer en ja karakter telt.

Al meer dan 20 jaar zijn we samen. Ik, twee jaar gescheiden, leerde hem, twee jaar gescheiden, kennen. Misschien was het 'the right time'? Hij had niet gestudeerd, dat was in eerste instantie een obstakel. Maar na zijn eerste foutloze brief wist ik dat hij ergens in zijn schoolloopbaan was blijven hangen, omdat hij 'anders' was?

We wisten allebei wat we graag wilden en wat we zeker niet meer wilden. De afspraken waren duidelijk van bij het begin. Het kon ook niet anders, want de schrik om opnieuw te beginnen zat er goed in. Hij: sportief, ik totaal a-sportief. Ik: kunstenaar, zwever; hij: met beide voeten op de grond. Ik: dromer; hij: realistisch. Ik: laat de mensen maar praten; hij: wat zullen de mensen denken? Hij: vingerdik romantisch met kaarsjes en alles er op en er aan, zoals het 'hoort'. Ik: zoals het uitkomt, als ik me niet goed voel mogen er nog 1000 kaarsjes branden ... Hij: alles getimed; ik: liefst geen tijdsbesef. Hij: huiselijk; ik: vrijheidslievend ...

Ik heb hem geleerd in mijn ogen te kijken, rechtdoor vol liefde. Hij leerde me naïeve eerlijkheid en vertrouwen. We leerden elkaar genieten, dansen en graag zien.

Zóooo verschillend als we zijn, zóooo gelukkig als we zijn. Ik heb hem nodig en hij mij. We vullen elkaar aan en we kunnen samen zorg dragen voor onze 'auti', mét onze meningsverschillen.

Vorig jaar ben ik er twee maanden 'uit' geweest, gestapt van de Pyreneeën tot Santiago de Compostela en Fisterra, zo'n 900 km te voet. Ik liet 'hen' achter, eventjes maar ... En ik was bang, zij ook, maar ze deden het uitstekend, mijn twee mannen alleen samen.

Ik moest het weten maar ze kunnen het ook zonder mij.

Hij is mijn tegenpool maar samen zijn we één.

Mooi Ingrid! Dank je!

Zo kan het dus ook...

Awel Ingrid, dit vind ik nu eens een mooie ervaring

Jazeker, dat vergeet ik ook wel eens. Elkaar aanvullen en er wordt nog gezegd: tegenpolen trekken elkaar aan.

mooi gezegd Ingrid.