Aanmelden op VVA
Ervaring
Van gewoon naar buitengewoon onderwijs
Hoi,
Na jaren in het gewoon onderwijs, zit onze oudste sinds woensdag in Sint-Lievenspoort.
Hij zit nu in het vijfde leerjaar en heeft enorm veel geleerd in zijn 'gewone' school, Sint-Jozefscollege in Aalst. Maar de mensen die hem begeleidden waren bang dat het vijfde leerjaar te zwaar zou gaan worden. Hij heeft namelijk een weerstand tegen nieuwe leerstof. Frans extra, plus moeite met meetkunde, plus klasgenoten die gaan puberen terwijl hij nog erg naïef is.... het zag er zorgelijk uit.
Hij is vol goeie moed vertrokken, vindt zijn juf heel lief, en vindt voor het eerst in zijn leven de turnleerkracht fijn. En hij heeft al twee vrienden. In een klasje van zes is dat dus de halve klas die nu met elkaar bevriend is :)
Toch ben ik wat bang dat de contacten met niet-autistische kinderen nu heel mager worden, terwijl hij daar toch enorm veel van leerde.
Wat zijn jullie ervaringen hiermee?
Hebben jullie tips?
We horen het graag!
Joke
Reacties
Sarah Schelstraete op 04/09/2010 - 15:18:44Hallo,
over die contacten met niet-autistische kinderen moeten jullie je geen zorgen maken denk ik. Als jullie kinderen ook nog in jeugdbewegingen of sportverenigingen zitten komt dat wel in orde.
Zo niet : het samenleven met niet-autistische pubers (in ons geval dochter van 17 op normale school laatste jaar ASO) valt ons bijzonder tegen. Ondanks alles en mooie lessen van 'niemand uitsluiten, iedereen is de moeite' leeft ze heel geïsoleerd op school, wordt ze uitgesloten, gepest, genegeerd,... Gelukkig heeft ze de laatste jaren geleerd hier beter mee om te gaan, maar toch, het doet zeer om haar telkens te laten opboksen tegen de menigte. De leerkrachten en directie schermen soms met 'hoe intelligenter de jongeren (Grieks-Latijn), hoe empathischer ze zijn' maar daar merken wij toch niets van, integendeel ze zijn heel hard en meedogenloos.
Voorbeelden na 3 dagen school : Woensdag stond ze (alleen) op iemand te wachten en medeleerlingen zongen het liedje ' Lonely, I am so lonely...' , tijdens een groepswerk vrijdag worden haar ideëen onmiddellijk van tafel geveegd, ze kreeg niet eens de kans om alles uit te leggen. Na een gesprek met de leerkracht achteraf zegt die dat het heel goede ideëen zijn en dat ze ze moet uitwerken tegen volgende les in de hoop de leerlingen dan te kunnen overtuigen. Geen slecht idee, maar extra werk en moeite om anderen van jouw idee te overtuigen. Tijdens de middag weggaan van tafel als zij zich bij gaat zetten,... Kortom, het schooljaar is pas gestart en ze telt al af naar het hoger onderwijs in de hoop daar met een 'schone lei' en als 'onbekende' te starten.
Wij vinden de scouts ook ontzettend belangrijk om ervaring op te doen met sociale contacten.
We merken wel dat onze auti's daar dezelfde problemen hebben als op school, maar op een goede jeugdbeweging grijpt de leiding wel in als er gepest wordt. Bovendien is het voor onze auti's veel makkelijker om met anderen samen te werken en te spelen, dan om op de speelplaats over alles en niks te keuvelen.
Bovendien, en dat is ook mijn persoonlijke ervaring, kan je op de ene plaats toepassen wat je op de andere leert.
Onze jongste auti is op vier jarige leeftijd naar het buitengewoon onderwijs gestapt, maar bleef tot zijn twaalf jaar wel naar de gewone scouts gaan. We hebben er geen spijt van, maar de laatste jaren ging het toch slechter. Nu gaat hij naar de twinkels, een Anders KAn BEst (AKABE)-groep.
@ Creatiefje
Af en toe met een schone lei starten kan deugd doen, maar eigenlijk is de lei nooit echt schoon. Als je met een loosers mentaliteit begint, herkennen de pestkoppen je direct als een prima slachtoffer.
De situatie die je beschrijft omtoveren tot een warm nest lijkt me onmogelijk, maar voor jullie zelf bewijzen dat je een rot situatie weer leefbaar kan maken maakt je een stuk sterker.
Houd een dagboek bij van alles wet je dochter vertelt, informeer je welk anti-pest beleid de school voert en ga uitleggen wat er aan de hand is. Stap zo nodig naar het CLB. (Dreig daar niet mee, maar stel voor om samen met de school bij hen hulp te zoeken.)
Als je er echt geen vertrouwen in hebt dat dit werk, dan is het misschien beter om uit deze situatie te ontsnappen.
Bedankt voor alle reacties.
Sarah, onze kinderen zijn klasgenoten! Nathan vertelde al hoe jammer hij het vond dat je zoon ziek was geworden. Ik hoop dat hij er snel weer bovenop is!
Over jeugdbewegingen: Onze oudste zoon is nu een jaar naar de KSA gegaan. Een kleine, jonge KSA. Hij gaat en komt terug. Contact met groepsgenootjes is er niet of nauwelijks. De leiding is ok. Maar hij kijkt niet in het verkeer, en ik ben doodsbang dat ze dat niet genoeg beseffen. Bovendien is hij vandaag 11 geworden, en zou hij naar een oudere groep moeten, die vaak fietstochtjes doet. Maar hij kan echt nog niet veillig in het verkeer. Geen KSA dus, dit jaar, en het kan hem echt niets schelen.
We denken er al een tijdje aan om zelf een soort omkaderingsgroep samen te stellen. Vrienden en familie, en misschien nieuwe kennissen... die wat meer kennis over autisme willen hebben en een soort sociaal vangnet/vriendenclubje willen vormen.
Misschien is een netwerkgroep wel iets voor jullie? Wij gingen een viertal jaar geleden met een groepje ouders uit het Gentse aan de slag. We brachten de interesses van onze kinderen in kaart en bekeken wat er zoal aan aanbod was. We ondersteunden onze kinderen bij het leggen van nieuwe contacten en het starten van nieuwe activiteiten die hen interesseren en die haalbaar zijn. Het was voor ons gezin een bijzondere ervaring... Oudste heeft nog steeds heel wat contacten die daar begonnen zijn.
Je kan meer ervaringen met sociale netwerken lezen in het boek "Leven als (g)een ander".
Als je wil komt er iemand van ons team 'ns langs om wat meer te vertellen over zo'n netwerkgroep?
@ Dirk,
Voor een persoon met autisme is de lei inderdaad nooit schoon, maar eens ergens kunnen beginnen zonder vooroodelen is ook al veel.
Een dagboek over schoolgebeurtenissen houden we hier al 2 jaar bij en nu gaat dat rechtstreeks naar de Gon of zorgleerkracht die dat dan naar voor brengt op de wekelijkse vergaderingen van leerlingbegeleiding. Al blijft het moeilijk om over elk voorval verslag uit te brengen, je bent dan precies een 'overdrager' of een 'overbezorgde ouder' terwijl je enkel wil wijzen op waar de problemen zich voordoen.
De leerkrachten en het team zijn redelijk goed mee in de diagnose (alhoewel de dochter met haar goede begaafdheid niet het autismegedrag vertoont dat ze kennen van andere leerlingen). Een pest-beleid is er maar hier is dan het probleem dat wat bij de dochter gezien word als pesten en uitsluiten, dat eigenlijk niet zozeer geinterpreteerd wordt door het team. Slechts enkele leerkrachten kunnen een groepswerk in goede banen leiden, de meesten denken 'ze moet zelfstandig haar plan leren trekken voor het hoger onderwijs, dus wij moeien er ons niet meer mee !
Het probleem met de leerlingen is dat we pas sinds vorig jaar de diagnose hebben en dat ze bij de leerlingen niet van haar 'reputatie van rare' vanaf geraakt, die blijven heel hard in hun omgang met haar. Ze kunnen ook altijd heel schijnheilig doen als een voorval gemeld wordt en dan is er volgens hen 'niets' gebeurt en heel de klas spant samen tegen haar, de enkelingen die begrip tonen voor haar durven niet tegen de groep in te gaan uit angst.
Het blijft dus heel frustrerend en haar zin in school is na 3 dagen helemaal over.
Een goede auti-omgeving op school valt of staat met de bereidwillige inzet van het hele team en spijtig genoeg zijn maar enkelen 'echt' bereid of zijn ze wel bereid maar is hun standpunt van 'goed doen' niet echt auti-vriendelijk.
'ontsnappen' uit de schoolsituatie is voor de dochter heel moeilijk omdat ze altijd redeneert 'ik heb evenveel recht om hier te zijn dan de anderen, waarom moet ik me altijd aanpassen?' Van school veranderen is in het laatste jaar ook niet meer zo eenvoudig. Ze is wel al jaren in een dansgroep en omdat het laatste jaar het ene voorval op het andere zich voordeed en er geen ondersteuning kwam van de dansleerkrachten, zijn we nu op zoek naar een andere groep omdat we vinden dat in het kader van ontspanning, de sociale druk niet te hoog mag worden om het echt als ontspanning te blijven zien.
Goh, het blijft kijken van dag tot dag en hopen dat het vlot verloopt en ingrijpen als het niet zo is, heel frustrerend !
Die problemen van uitsluiting hebben we nog niet erg gehad, Creatiefje.
De kinderen die nu op zijn oude school in het vijfde zitten, komen elke ochtend naar me toe, bij het wegbrengen van zijn zus (nu 4de leerjaar).
Ze vragen hoe het met hem gaat, en vooral de meisjes geven aan hem echt te missen. 't Is ook een lieve, zachte jongen. Het doet ons wel deugd dat nog maar eens blijkt hoeveel mensen hem graag zien.
Sarah, we willen daar zeker eens over nadenken. We willen heel graag dat hij ook buiten het schoolse contacten heeft. Hij is niet sportief, leest graag en houdt van muziek. Heel veel binnenshuis, dus. We proberen ons ritme nu terug te vinden, maar komen er snel op terug.
Straks familie op bezoek voor zijn verjaardag. En dan pannenkoeken bakken om morgen op school te trakteren :)
Onze zoon zat vanaf het tweede leerjaar in Sint-Lievenspoort. De middelbare school deed hij in Spermalie. Wat grappig. Vanaf dit jaar keert hij terug naar een vijfde jaar beroepsonderwijs in een gewone school, (hij is 19), omdat er geen andere mogelijkheden zijn binnen zijn interesses in het Busol.
Mijn man en ik, én onze zoon, zijn ontzettend gelukkig dat hij al die jaren les heeft kunnen volgen binnen het BO. Hij heeft er vooral geleerd dat hij niet alleen is. Hoeveel keer all heeft hij het herhaald: 'Er zijn er nog zoals ik!'. Hij heeft geleerd wat autisme is, zichzelf te aanvaarden zoals hij is ... en nog zóveel meer.
'Echte' vrienden heeft hij nooit gehad, ook niet binnen het BO. Hij is graag alleen en houdt sommige dingen het liefst gescheiden. 'Vrienden' mogen bvb. nooit zijn kamer thuis zien. Dat is te privé.
Omgaan met niet-auti's gaat steeds vlotter, volgens ons omdat hij nu zo sterk in zijn schoenen staat. Zijn instap in het gewoon onderwijs vorige week valt (tot nog toe, hout vasthouden!) reuzegoed mee.
Zelf geef ik les in het 'gewone' onderwijs, (middelbaar) en ook ik heb jongeren met autisme in de klas. Hoeveel ik ook over heb voor deze 'speciale' jongeren, het blijft een hectische bedoening. Met klassen van 25 leerlingen, waarbij je binnen amper 50 minuten aan elke leerling aandacht moet besteden, is dit een heel zware opgave. Zolang er niet meer begeleiding komt, acht ik het zelfs onmogelijk om het te doen zoals het hoort. En dan voel ik me ook schuldig. En dan denk ik aan onze zoon, nu in een 'gewone' school, die zoveel individuele begeleiding nodig heeft, met amper twee uren gon. Er is nog heel wat werk aan de winkel.
Ik wens jullie het allerbeste. En als je zoon behoefte heeft aan vrienden en vriendinnen buiten het BO, zal hij ze zeker vinden in naschoolse activiteiten!
@Creatiefje
Die leerkrachten hebben blijkbaar niet echt inzicht in pesten. Hebben ze de film Ben-X wel gezien?
Ze zeggen ook dat ze zelfstandig haar plan moet leren trekken voor het hoger onderwijs. Akkoord, maar als je dochter afgehaakt heeft, dan zal ze niet zo veel leren als het vertrekpunt te hoog ligt, en zeker niet als ze voortdurend door medeleerlingen gesaboteerd word.
Veel mensen met autisme zonder diagnose maakten hetzelfde mee als ik. In onze jeugd misten we een aantal schakels. Daardoor waren we niet mee met onze leeftijdsgenoten. De helft van de mensen zag dat niet omdat ze zich blind staarden op onze sterke kanten, de andere helft zag dat wel, begreep niet dat dit met uitleg en training overbrugd kon worden en zag ons als hopeloze gevallen.
Naarmate ik oud genoeg werd om zelf ongeveer te begrijpen wat er aan de hand was begon ik zelf de gaten in mijn vaardigheden op te vullen, maar dat ging langzaam. Mijn diagnose en de het (on)geduld van mijn vrouw hebben dat proces sterk versneld, maar eigenlijk was ik pas op 45 jaar een beetje bijgebeend.
Daarom ben ik zo blij dat mijn auti-kinderen wel een diagnose hebben, en GON begeleiding of aangepast onderwijs.
Dirk,
Ben X is op haar school gefilmd en iedereen heeft de film in première bekeken ! Ik zal niet zeggen dat er op school bij de leerkrachten geen goede wil is, maar wat er voor de dochter gebeurt is soms onvoldoende ook omdat het 'pesten' vooral buiten de lessen gebeurt. Wat 'haar plan trekken' betreft, hebben we toch ook al gezegd dat ook niet elk 'normaal' kind zich op hetzelfde ritme ontwikkeld en dat de ene dus vlugger iets kan dan de andere. Is er voor die 'andere' dan geen aandacht meer ?
Dit weekend heeft ze wel al verschillende dingen verteld waaraan we kunnen merken dat de nieuwe leerkrachten woensdag al direct gebriefd zijn en kort op de bal spelen in de les. Op de speelplaats is het dan weer minder. We zijn al heel gelukkig dat de leerkrachten blijkbaar weet hebben van haar auti-problemen en dat ze bereid zijn eraan te werken.
Zoals Ingrid hierboven beschrijft kan ik er echt wel inkomen dat je als leerkracht niet voor elke leerling afzonderlijk goed kan doen en we appprecieren dan ook elke hulp onder welke vorm dan ook maar omdat ze niet 'de typische autist' is (sorry voor de uitdrukking, is niet kwetsend bedoeld) is het heel moeilijk om uitgelegd te krijgen waar haar autisme zit en is niet iedereen even vlug mee.
Die dingen die vorige week gebeurt zijn, daar gaat ze nu (schijnbaar) goed mee om. vroeger zou elke opmerking geleid hebben tot een scheldtirade of driftbui en nu kan ze dit beter relativeren en gemakkelijk overgaan. Wat we wel zien is dat ze daar thuis toch haar hart moeten kunnen over luchten en dat het is zoals met een emmer die stilaan volloopt : nog een onbepaald aantal van deze gebeurtenissen en ze ontploft weer voor een kleinigheid. Dat zien ze natuurlijk op school niet en als ze daar dan haar bedenkingen niet uit, weten ze daar van niets. Zoals gezegd briefen we dat wel door naar de Gon.
Het is elke dag afwachten en direct bijsturen als het nodig is, soms tot vervelens toe hetzelfde herhalen.
Ingrid,
we weten dat het als leerkracht niet eenvoudig is, maar ik veronderstel dat als jij als moeder van kind met autisme, toch wel moeite gaat doen voor een leerling in hetzelfde schuitje omdat je maar al te goed weet wat autisme is. Veel leerkrachten moet je nog alles uitleggen en kennen enkel het 'typische autisme' uit de boekjes en als je kind daar dan niet helemaal mee overeenkomt is het met handen en voeten uitleggen waar het autisme zit, heel frustrerend ! De leerkrachten die er wel rekening mee houden verdienen onze bewondering en dank, alle beetjes helpen ! toen vorig jaar de Gon is opgestart was er 1 leerkracht op school die extra scholing gevold heeft over autisme en we zaten toen met 20 personen rond de tafel ! De rest had zijn (povere, standaard) kennis uit opleiding, of eigen interesse. Je kent pas echt de betekenis van autisme als je er midden in zit !
We kregen ze vandaag weer, de lijstjes, de extra-vergaderingen, de besprekingen, de noodzakelijke verslagen op papier, 13 klassen van 25 leerlingen. In elke klas zitter er wel enkele jongeren met autisme, ADHD, ADD, NLD, dyslexie, dyspraxie, gehoorgestoord, slechtziend, fysiek gehandicapt ... het lijstje is nog niet ten einde. Om dan nog maar te zwijgen over moeilijke gezinssituaties ... Met al mijn kennis over autisme mag ik me nooit fixeren op het kunnen of niet-kunnen, het gedrag van onze zoon. Want elk kind is anders en al zeker de jongeren met autisme. Ik wil alleen maar zeggen: zelfs ik kan niet elke situatie inschatten. Zelfs ik, die het autisme zo goed ken, voel me dikwijls hulpeloos.
Ik begrijp de frustratie van vele leerkrachten én die van mezelf. We worden stilaan een buitengewoon onderwijs, maar dan zonder de broodnodige ondersteuning. Ouders van kinderen zonder beperking komen klagen omdat 'hun' kind niet de nodige aandacht krijgt, omdat 'hun' kind niet die bepaalde privileges krijgt. 'Wil je dan eens een dagje ruilen met zo'n 'ander' kind?', is allang geen optie meer.
Veel leerkrachten doen hun uiterste best, een klein deel doet geen moeite. Het blijft een discussie die nog niet ten einde is.
Misschien is het een magere troost voor de jongere ouders onder jullie. Maar intussen zijn wij reeds zo ver. De jongere is gewoon wie hij is; hij moet in de eerste plaats aanvaarden wie hij is en gelukkig zijn met zichzelf. En graag gezien worden door diegenen die hij lief heeft.
Want welk onderwijs ook, welk diploma ook, daarna is het nog niet gedaan. Gewoon werk of buitengewoon? Gewoon wonen of buitengewoon? Gewoon trouwen of alleen zijn?
Het blijven vragen. De maatschappij verandert. Is ze veranderd? Echt? Zolang die enkelingen blijven volhouden blijft er hoop, hoop ik echt.
@ Ingrid,
Sorry als ik met mijn schrijven heel ondankbaar lijkt, ik ben nochtans heel gelukkig met de leerkrachten die open staan voor hulp.
We zullen het er dan maar bij houden dat de ouders gefrustreerd zijn omdat er soms niet genoeg gedaan wordt en de leerkrachten op hun beurt omdat ze niet genoeg kunnen doen.
Veel moed als moeder van en als leerkracht.
Het gaat niet zo goed met mijn zoon... 16 jaar, puberen , ASS... onvrede met zichzelf en alles om zich heen, rusteloos, verdrietig,...suicidegedachten.
Het lijden van een fantastische jongen , mijn zoon en mijn onmacht als vader. Verdriet dat me overwoekerd en verstikt in angst en frustratie.
De school is net gestart ( beroepsonderwijs ) en een vloedgolf , een kluwen aan zo veel gevoelens en ervaringen... overweldigend... maar deze keer veel erger als voorheen verstikt dat laatste beetje weerstand en strijd die mijn zoon levert.. elke dag opnieuw.
We werden / worden rond de oren geslagen met begrippen als geïntegreerd onderwijs, begrip, vaardigheden rond en kennis van..., inzet van leerkrachten en zelfs leerlingen, de juiste omgeving en een goed klimaat... en dat alles overgoten met de mensvisie, filosofie en het engagement van de school.
Maar geen spatje daarvan in de werkelijkheid van het leven van mijn zoon terug te vinden. Noch naar inhoud, noch naar ondersteuning, noch naar opvang en begeleiding toe en nog zo veel schools meer is daar ook iets maar van aan. Een hels starttempo, kwarto's vol met ingewikkelde afspraken, leerkrachten en directie die een eigen mening hebben rond onze zoon en zijn problematiek en waar wij als ouder niet ' ernstig' gehoord worden..laat staan onze zoon.
Wat moet je dan ? Nog snel overstappen naar een andere school, doorbijten, nog eens hulp zoeken en vragen met het risico terug te starten waar we ooit al eens vertrokken waren?
School is dus de hel , de plek die alles nog wat moeilijker maakt dan het al is voor mijn zoon....
Het is wat mij aangaat niet langer de vraag of er overstap moet gemaakt worden naar aangepast onderwijs maar wel hoe ik dit kan overbrengen aan mijn zoon zonder zijn beschadigd zelfbeeld nog meer te beschadigen. Ten andere zijn er zo maar alternatieven ?
Zelf wil hij alsnog op zijn huidige school blijven ( daar zijn vanuit zijn beleving heel wat redenen voor te bedenken maar ook los van zijn beleving heeft hij hiervoor ook nog andere argumenten ).
Ik hoef niet echt reactie en wil ook geen discussie aanzwengelen op dit forum waar ik echt toevallig op ben terechtgekomen. Ik had behoefte om slapeloos en ten einde raad in het midden van de nacht " iets " van me af te schrijven, om daarbuiten mits wat onsamenhangend geschrijfsel via een draad die in de muur verdwijnt alsnog een lezende zielsgenoot/genote te vinden ... het is genoeg te weten dat ergens misschien wel mijn berichtje gelezen zal worden.
Laat het zo zijn .. het niet weten is in die zin waarschijnlijk veel beter dan het wel weten.
Zo dadelijk ga ik nog even de kamer van mijn zoon in, bekijk ik hem in het schemerduister, fluister ik zacht dat hij een toffe bink is en vraag in gedachte een hoger wezen mij te beladen met het ongrijpbaar gif in verlossing van mijn zoon....
Beste Kurt,
Je verhaal grijpt me naar de keel en de tranen komen in mijn ogen. Ik begrijp jouw verdriet heel goed want bij het lezen van je schrijfsels werd ik in onze eigen situatie van eind 2008 gekattapulteerd : dochter 15, puberen, zelfmoordgedachten, zoektocht naar hulp, 3 opnames volgen waarbij de diagnose ASS, verder zoeken naar opvang en begeleiding,... een ouder kan afzien op zoek naar het geluk voor zijn kinderen !
Veel sterkte !!!!!!
PS enkel en alleen het je interesseert moet je bij de verschillende ervaringen maar eens op zoek naar ons verhaal.
Kurt,
Aan het einde van je draad zijn er inderdaad mensen die dit lezen. En geloof me je bent niet alleen met je belevenissen. Wij zijn ook ten einde raad.
Ik weet dat het pijn doet je kind zo te zien lijden.
Na dit allemaal gelezen te hebben is voor mij de enige troost te beseffen dat we niet alleen zijn. De hernieuwde schoolstart valt niet mee. Nog amper 1 lestijdje Gon en daarmee moeten we het doen. Onze dochter volgt Latijn in het gewoon onderwijs, er is geen alternatief. De eerste twee jaar was de school soepel, aanpassingen konden makkelijk. Nu blijkbaar veel moeilijker. Ze heeft reeds een zware crisisperiode achter de rug. En ik vrees dat de volgende niet lang op zich zal laten wachten.
Ik heb respect voor leerkrachten, en besef dat het voor hen niet makkelijk is. Maar ook voor onze kinderen is het niet makkelijk. Er moet dringend meer hulp komen.
Ik wens iedereen veel moed. En Kurt, jou verhaal is zo herkenbaar. Momenteel zitten wij met hetzelfde gevoel als jij. Sterkte
Sabine
@ bintje,
Voor onze dochter (nu in 6de middelbaar ASO) is het lerarenteam nu blijkbaar goed mee. Ons hebben ze de voorbije jaren meermaals gezegd dat de 'opvang' een probleem is dat groter wordt met de jaren die ze hoger gaan dwz de eerste graad geeft de kinderen de kans om aan te passen aan het middelbaar, dikwijls zitten daar leerkrachten die heel 'zorgend' zijn. Hoe hoger de kinderen komen, hoe meer er van hen verwacht wordt dat ze zelf doen en kunnen, hoe minder 'zorgend' de leerkrachten worden omdat de meerderheid van de kinderen meekan.
De opdracht is dan om als ouder de directie en leerkrachten (blijven) proberen overtuigen dat je kind wel bepaalde zorg nodig heeft en dat die zorg soms in een klein hoekje zit, dat ze met kleine aandachtspunten veel kunnen bereiken. We hebben de laatste jaren op dat gebied gevraagd, gesmeekt en uiteindelijk (samen met een goede Gon begeleidster) toch een en ander kunnen verwezenlijken. We moeten zeggen dat de overdracht van haar dossier naar nieuwe leerkrachten toe dit jaar van dag 2 duidelijk werd en dat het toch heeft opgebracht om te blijven aandringen.
Hopelijk komt het bij jou ook in orde en kan je de leerkrachten 2de graad wakker schudden en zijn er enkele die de goede wil hebben om mee te werken.
@ creatiefje,
het zal wel zo zijn dat men denkt, hoe verder ze komen hoe minder zorg er nodig is. Ik zal mijn best doen hen te overtuigen dat het echt nodig zal zijn. Momenteel is er slechts 1 leerkracht die echt begrip heeft en tegemoet komt.
Ik hoop dat ik alsnog een paar meer kan wakkerschudden want er zal meer nodig zijn dan 1 leerkracht met goede wil.
Maar wie weet, ik blijf hopen.....
Sabine
De school moet opvoeden tot zelfstandigheid en zelfredzaamheid. Dat is een nobel doel, en als senior consultant heb ik ook geen GON begeleider mee als ik me in een team van een klant moet integreren.
Dit klopt, maar toch weet ik zeker dat iedereen er beter van geweest zou zijn als ik net als sommige van mijn kinderen GON begeleiding had gehad.
- Ik zelf als kind, dat is duidelijk, want dan had ik niet zo'n eenzaam gevecht moeten leveren.
- De mensen die om me gaven, natuurlijk.
- Ik als jong volwassene, die totaal niet klaar was voor het beroepsleven en heel veel zelfvertrouwen verloor.
- De belastingbetaler die toen mijn loon moest ophoesten.
Hoe komt het dan dat ik nu sta waar ik sta?
- Door heel geduldig te leren hoe NORMale mensen zich gedragen en wat ze van mij verwachten
- Door zelfkennis, zodat ik weet wat ik wel en niet aan kan
- Omdat ik die grenzen ook kan uitleggen aan anderen, ik ben "mijn eigen handleiding"
- en omdat ik het lef heb om dat te doen
Maar dat is heel veel gevraagd van een 16 tot 18 jarige, die ook nog geplaagd wordt door een ontwikkelingsstoornis.
GON begeleiding is dus zeer belangrijk, en omdat de wet stelt dat mensen met een handicap recht hebben op alle redelijke aanpassingen die ze nodig hebben, hebben we er gewoon recht op.
Spijtig genoeg toont het leven dat het niet is omdat je ergens RECHT op HEBT, dat je het ook KRIJGT ! en dit op elk gebied van onze maatschappij : gezondheidszorg, rechtspraak, geschillen,...
Daarbovenop : je hebt ergens recht op, maar je moet er zelf naar op zoek en zelf alle stappen zetten om het te verkrijgen, alsof je leven op dat moment nog niet zwaar genoeg is !
Juist Creatiefje. En als je dan toch hulp krijgt dan blijkt dat die vaak ook niet eens weten waar ze mee bezig zijn...
@ sky dat klopt! En als je dat dan als opmerking geeft! Dan is het niet zij die zullen toegeven dat ze niet weten waarmee ze bezig zijn, maar dan steken ze het op jou... Want jij bent dan voor hen "te beperkt" door je zogenaamde contextblindheid (om het kind weer een naam te geven)
In elk geval, het is een enorme verrijking als je op gegeven moment leert om je eigen grenzen aan te voelen, te kennen, te respecteren EN die dan nog duidelijk te kunnen omschrijven naar anderen toe. Als volwassene is dat al niet zo eenvoudig, dus het is volstrekt begrijpelijk dat het voor kinderen en vooral ook jong adolescenten zeer moeilijk is! Veel sterkte voor iedereen in zulke moeilijke situatie!
Liefs, Karine
Ik zou iedereen willen aanraden van ook wat voorzichtig te zijn met buitengewoon onderwijs. Velen doe schitterend werk. Maar ze zijn niet allemaal zo. Informeer je voor je je kind ergens inschrijft. Neem zo mogelijk contact met andere ouders, enz.
Hey oscke,mijn oudste zoon heeft ook tot in gewoon onderwijs gezeten tot de kerstvakantie zesde leerjaar.Hij heeft ook ASS en discalculie.Hij voelde hem zo ongelukkig,telkens als hij naar huis kwam wa dit zo pijnlijk!We hebben hem toen moten thuishouden van school,hij was uitgeput,hij zag het leven niet meer zitten.Toen zijn we overgestapt naar TYPE 1 onderwijs,het was al beter maar de problemen bleven maar komen.Verdere onderzoeken laten doen,toen bleek dat hij ook ASS had.We besloten terug te veranderen naar autionderwijs.Olivier bloeide open,wij hadden hem nog nooit zo gelukkig gezien.In september is hij gestart in de horizon in aalst,hij voelt zich daar echt gelukkig.
Vlaamse Vereniging Autisme
Welkom op de ontmoetingsplek voor mensen met autisme en hun ouders, familie en sociaal netwerk
Kalender
|
Februari 2012 |
|
||||
| Ma | Di | Wo | Do | Vr | Za | Zo |
| 30 | 31 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 1 | 2 | 3 | 4 |
Thema's
autisme algemeen • begeleiding • begeleiding en ondersteuning • communicatie • dagelijks leven • diagnose • gedrag • gewoon onderwijs • gezin • groepsbegeleiding • individuele begeleiding • onderwijs • ontwikkelen • opvoeden • probleemgedrag
Steun ons!
Steek de handen uit de mouwen als VVA-vrijwilliger of word lid!
Je kan ons ook financieel steunen.
Hoi,
Ook mijn oudste deed woensdag dezelfde grote stap. Hij is precies even oud en zit nu ook in Sint-Lievenspoort. Jammergenoeg maakte hij een valse start. Hij kreeg koorts in de nacht van woensdag op donderdag en was donderdag en vrijdag te ziek om naar school te gaan.
Ik deel je bezorgdheid... De klasgenoten van de vorige school waren vaak ideale buddies en coaches. Hij leerde veel door met hen om te gaan. Kinderen konden meestal ook zeer goed om met oudste...
Naar mijn gevoel rust er nu een zwaardere verantwoordelijkheid terug op onze schouders om de sociale contacten van en met oudste op gang te houden.