Aanmelden op VVA
Ervaring
van een andere planeet
Vorige week schreef ik op facebook: "De mens is de minst aangename diersoort die er op aarde rondloopt. Het is de enige soort die mekaar, zijn omgeving, de hele planeet én zichzelf vernietigt. Gelukkig ben ik van een andere planeet."
En gisteren kreeg ik van een auti-vriendin deze film: http://www.youtube.com/watch?v=gNrOUUnF06Y . "La belle verte" is de naam van de film.
Het is een prachtige film die me tot tranen toe bewogen heeft omdat ik zo enorm veel herkende. Voor mij zegt deze film exact hoe het is om als autist in een NT-wereld te leven. Hij zegt helemaal hoe ik me voel.
Ik post hem hier voor de mensen die geïnteresseerd zijn en die de tijd willen vrij maken om er eens naar te kijken. Hij zal je niet vervelen en wie weet herkennen jullie kinderen zich er ook in. Ik geloof dat veel autisten zich erin zullen herkennen.
Reacties
rogonow op 10/07/2012 - 19:52:15Inderdaad pracht van een film! We zouden het hier op deze planeet allemaal wat beter kunnen hebben mochten we met z'n allen wat meer mens zijn i.p.v. luxebeesten die alleen maar om één woord en twee letters bekommerd zijn: IK. Het WIJ-gevoel als alle mensen van één en dezelfde planeet is hier totaal ontbrekende. Iedereen zou van deze film kunnen leren!
Voor mij is de film dus ook een beeld van hoe wij (auti's) zich voelen in deze wereld van NT-ers. Het is exact hoe ik me hier elke dag opnieuw voel, inclusief het "newage-gevoel" zoals jij dat noemt Rogonow.
Heb de film intussen tweede keer bekeken. Ik herken er ook heel veel in van hoe ik mij voel in deze wereld en ook hoe ik de mensen aan de andere kant van mijn leefwereld, de NT-ers, dagelijks ervaar.
Op een arrogante manier mensen niet laten uitpraten en niet luisteren omdat ze een trapje lager op de maatschappelijke ladder staan, geen oog hebben voor de schoonheid van de natuur, zich t.o.v. een ander meten met geld en de moraal en eerlijkheid op het achterplan schuiven. Mensen constant indelen op basis van hun afkomst, huidskleur of financiële toestand i.p.v. hun talenten en persoonlijkheid, het zijn allemaal dingen waar ik mij dagelijks aan erger.
Het pure geluid van de wind in de bladeren van de bomen, de vrede en het samenhorigheidsgevoel tussen de mensen onderling op de "planeetvergadering" waarmee de film begint, ik mis het hier op onze planeet dagelijks.
Gelukkig zijn er tal van verenigingen en v.z.w.'s die in onze maatschappij toch wat meer welzijn en geluk proberen te brengen. Maar ook die v.z.w.'s en verenigingen moeten nog veel leren, want toen rva mij mijn vrijwiligerswerk bij hen verbood nadat ze me eerst van een halftijdse job die ik zelf had gevonden, de IGU hadden geweigerd en ik van een 13u/week inkomen moest leven, kreeg ik van die zogenaamde sociale verenigingen te horen dat ik maar niet de luis in de pels van de maatschappij had moeten zijn toen ik hen om hulp vroeg... zelfs bij die verenigingen zijn autisten vaak niet welkom. Ik ben nergens nog welkom en net als het hoofdpersonage wordt ik ook met een afkeurende blik door medemensen bekeken.
Wat ik vooral bedoelde is hoe vreemd deze wereld voor ons vaak is. Hoe moeilijk het is om mensen te begrijpen in wat ze doen en zeggen, hoe we vaak verloren lopen in deze jungle van mensen...
Ik herken ook dat "taalprogramma" van Mila. Ik doe dat ook, mijn taal aanpassen aan de omgeving...of ik probeer dat alleszins want meestal mislukt dat schromelijk.
Bovendien zijn er, zoals in de film, ook mensen die ons proberen begrijpen en die geïnteresseerd zijn in onze visie op dingen.
Enfin, ik vind het schitterende film...
Herkenbare, interessante film, moest veel keer instemmend knikken en glimlachen. Ook wel mooi gefilmd.
@Lies: Het is natuurlijk niet de schuld van de tandarts of dokter, wel van de opleiding(en) waarin de arts leert dat hij het laatste woord heeft en de specialist terzake is. Bewustzijn dat ze kunnen leren van de patiënt en die patiënt het soms niet goed kan uitleggen of wat meer tijd nodig heeft is belangrijk.
Af en toe ga ik spreken voor huisartsen, en zie dat zij het erg moeilijk hebben met mensen met autisme, en ze staan ervoor open (maar veel collega's, geven ze toe, helemaal niet). Ik hoop dat het programma met vormingen ook uitgebreid wordt naar tandartsen.
Vorig jaar ben ik 192 keer naar 12 verschillende tandartsen geweest in de streek, waarvan 1 luisterde. Eentje gaf zelfs een diagnose psychose mee op de doorverwijsbrief.
Gisterenavond weer dat hatelijke vuurwerk!!!! Nog zo iets van deze wereld dat ik niet begrijp. Waarom zoveel lawaai? Het is niet eens van bij ons, het is niet onze manier van vieren. En het veroorzaakt hier steevast paniek! Zowel bij de dieren als bij mij. Nog uren wakker gelegen nadien...
Geef mij maar die stilteconcerten uit La belle verte! Ik hoor hier niet thuis!
Nog één vuurwerk te gaan, volgende week, en dan zijn we er hopelijk weer vanaf tot nieuwjaar.
Jullie kunnen het hier allemaal heel overtuigend zeggen, maar is het ook zo? Ik wil hier echt niemand kwetsen, niemand beoordelen. Het is gewoon ik die ben beginnen twijfelen.
Ik heb sinds een paar jaar ook de diagnose. Hoewel ik me er nog niet helemaal bij had neergelegd had ik toch het gevoel dat de puzzel klopte. Ik voelde me net zo als jullie hierboven omschrijven.
Maar zoals iedereen weet zijn er ups en soms serieuse downs in een leven. Ik zit al een paar maanden in zo'n down. Er kan iets misgaan, maar er kunnen ook verschrikkelijk veel dingen misgaan.
Ik weet hoe de meeste reacties zullen zijn. Ik heb als strohalm een medium opgezocht. Iemand die ik al jaren, meer dan 20 jaar, ken en die al heel wat rake dingen heeft gezegd. Waarschijnlijk komt het door dat laatste dat ik me nu voel zoals ik me nu voel.
Volgens haar heb ik geen autisme maar ben ik gewoon lui. Ik heb mezelf doen geloven dat ik autisme heb. En mijn dochter heeft ook geen autisme, zij reageert gewoon zo omdat ik zo'n rot-karakter heb. Kort samengevat is dus alles mijn schuld.
Mijn beschermengel zou mijn grootmoeder zijn die nu bijna 9 jaar geleden gestorven is. Ze was geen gemakkelijke en ik vermoed dat zij ook autisme had. Zij geraakt niet over, niet naar het licht, omdat ze een slecht leven had. Ze huilt en wilt vergiffenis. Ik zou net als zij zijn en later ook niet overgeraken omdat ik zo slecht ben.
Ik geef het toe; ik weet niet meer hoe of wat. Ben ik echt slecht? Heb ik wel autisme of ben ik inderdaad gewoon lui? Gebruik ik het woord autisme om een lekker lui leventje te leiden? (want zo komt het toch over) Ik zou ook graag goed zijn, maar misschien zit het gewoon niet in mij? Of ben ik liever lui dan moe?
Ik veronderstel dat reacties zullen zeggen dat het allemaal bull-shit is, maar ze is al zo vaak juist geweest, in voorspellingen over mijn dochter, over vanalles. Als dat niet zo was zou ik er mij veel makkelijker bij kunnen neerleggen...
Er zou een wet moeten bestaan waarmee je dit soort mensen kunt stoppen. Ik vind het crimineel wat dat"medium" doet! Mensen die zo al kwetsbaar zijn nog eens wat meer de dieperik induwen. Dit zou niet mogen kunnen!
Als iemand zegt dat alles de schuld van één iets of iemand is, dan geloof ik dat meestal niet. De paar keer dat ik al eens bij zo iemand (op aanraden van een ander) ben geweest, had ik de indruk dat ze vooral goed kon luisteren, en zag wat ik wilde horen of inwendig al weet. In een diep dal is dat meestal: je bent slecht, het is allemaal je fout. Terwijl het ten hoogste maar voor een deel zo is.
Maar dat er twijfels zijn aan een diagnose (autisme), zeker in een diep dal, dat vind ik eigenlijk maar normaal. Ik hoef niet naar een medium om van iemand te horen dat ik lui ben omdat ik mijn diagnose niet verwerp. Het is eerder ver zoeken naar iemand die dat niet vind.
Ik ken je niet maar waarschijnlijk ben je een veel te goed mens dat veel energie steekt in het zorgen voor en rekening houden met anderen. Geen slecht mens dus. Slechte mensen twijfelen volgens mij ook maar weinig aan zichzelf.
Ik vind dat heel lief van jou Tistje, dat je vind dat ik een goed mens ben. Maar het is wel zo dat ik het de laatste maanden heb laten afweten. Het ontslag van mijn man heeft me volledig in de grond doen zakken en ik meer niet dan wel gedaan. Eind vorige maand ben ik ook met spoed opgenomen door een niersteen, opeens een operatie ook, en daar heb ik ook even tijd voor nodig gehad om te verwerken. Weer niet veel gedaan.
Mijn man zegt vaak dat ik een "huisvrouw" ben en dus mijn taken heb. Die doe ik niet zoals hij het verwacht. En ik twijfel dikwijls; kan ik het niet of wil ik het niet. Waar ligt de grens?
Ben ik te moe of heb ik gewoon geen zin?
Volgens die medium moest ik ook dringend meer buiten komen, onder de mensen komen, eindelijk eens gaan werken, van mijn "eiland" afkomen. En dan denk ik; hoe ga ik dat doen?
Ik zou ook graag een carrière hebben, die kunnen combineren met mijn kinderen zonder een wrak te zijn, aanzien hebben, mijn bijdrage leveren in de maatschappij, maar ik ben te lui. Ik maak mezelf vanalles wijs. En wat als je jezelf al niet meer kan vertrouwen?
En echt waar; ik wil later ook naar het licht kunnen, dus ik moet mijn leven dringend veranderen. Maar hoe?
Uit wat je schrijft, lees ik alvast dat er heel wat druk is. Zeker bij een ontslag neemt dat nog eens toe. Maar ik vind het niet juist dat je zegt dat je niet veel gedaan hebt na die operatie (waar je zelf toch niets aan kan doen): je hebt gedaan wat moest, even tijd nemen. En intussen zo goed mogelijk al de rest waarschijnlijk.
Naast te moe of geen zin kan je ook een derde optie zetten (die volgens mij wat realistischer is): in welke mate accepteren de anderen mijn grenzen? (grenzen die iedereen heeft)? En autisme heeft zeker een invloed bij die begrenzing. Dat merk ik bij mijn vriendin (met autisme) die ook niet 'zoals het hoort' het huishouden doet (maar ik stel mijn verwachtingen bij). Er zijn periodes dat het wel gebeurt, en niet gebeurt. Er zijn prioriteiten: gezondheid eerst, dan huishouden. En er is taakverdeling.
Buiten komen op zich is wel een goed advies, maar rekening houdend met je grenzen. Ik heb zelf geen carrière (en geen kinderen) en zelfs het buitenkomen zal ik drastisch moeten beperken. Vind ik dat erg? Misschien wel, maar het is verbeterd in vergelijking met een paar jaar terug. Ik schreef er een stukje over (http://tistje.com/2012/06/28/bison-fute/).
Mocht ik gaan werken (wat ik niet kan), zou ik een wrak zijn, en alleen anderen met de last opzadelen. In die zin herken ik heel goed de boodschap van de film die Sky tipte. Maar ik geef toe: het is soms een hele grote druk van buitenaf.
Ooit zei iemand me dat ik maar zou stralen als ik binnen de beperkte ruimte die ik had zou als een blinde dansen in plaats van steeds maar eruit te willen breken en me pijn te doen.
De reden waarom ik me zo boos maak op dat "medium" is omdat ik zo herken hoe de buitenwereld altijd reageert. Ik hoop dat je ooit kan je erboven zetten Sterre.
Ik herken zoveel in wat Tistje schrijft. Ik doe uiteraard mijn huishouden ook niet goed. Ik krijg ook veel kritiek omdat ik niet werk. En die kritiek wordt zo mogelijk nog groter nu ik veel minder buiten kom. Ik zie zo goed als geen mensen meer. Kom alleen nog buiten voor wat echt moet (meestal voor mijn dochter)... Zelfs beslissen om naar de tandarts te gaan is een hele opdracht, ook al snak ik naar hulp voor de problemen in mijn mond. Weeral gaan vechten om gehoord en geloofd te worden... En ik ben zo moe van al dat vechthen... Het buiten komen is niet vanzelfsprekend. Maar ik heb het ook moeten afbouwen omdat mijn gezondheid het begeeft. En sindsdien voel ik me véél beter. Ben ik lui? Nee! Doe ik niet genoeg inspanningen? Nee!!! Ik nodig iedereen uit om eens te voelen hoe moe ik ben... Ik heb veel te veel inspanningen gedaan om toch maar goed genoeg te zijn. Jij bent ook niet lui Sterre! Jij bent ook op, jij doet veel meer dan je aankan. Dat is waarom je onderdoor gaat. Laat je toch alsjeblieft niet aanpraten dat je slecht bent of lui of wat dan ook! Ik weet dat je niet zo bent.
Heb je naar de film gekeken Sterre? Je gaat ook veel herkennen. In de film kan je ook zien hoe de buitenwereld reageert... Ok, het gaat niet echt over autisme, maar het is herkenbaar. Ik wens je echt toe dat je ooit kan opstaan tegen al die negatieve reacties.
Ik zit er hier gewoon bij te wenen. Ik weet echt wel wat je doormaakt hoor Sterre! Heel mijn leven heb ik te horen gekregen dat ik gek ben, dat ik slecht ben, dat ik lui ben, dat ik niet wil en niet niet kan, dat ik veel te snel ben met te zeggen dat ik niet kan, dat ik niet genoeg probeer, dat ik een opgever ben, dat ik teveel de schuld aan een ander geef, dat ik... vul zelf maar verder aan. Ik ben zo blij dat ik al die mensen mijn leven heb uitgegooid en dat ik in staat ben om nu te zien dat er niks van klopt. En dat heb ik uiteindelijk te danken aan mijn diagnose. Ik weet nu dat ik van een andere planeet ben (bij wijze van spreken), ik weet nu hoe ik ineen zit. Ik weet dat ik geen opgever ben en dat de meesten die dat beweren nooit in staat zouden zijn de inspanningen die ik doe op te brengen. Mensen zitten gewoon zo in mekaar. Al wie anders is moet gekraakt worden, moet gekneed worden zodat ze hetzelfde zouden worden als zij... Maar ik ben ondertussen trots op mijn anders zijn. Ik ben echt gemeend trots op wie ik ben, op de inzichten die ik nu heb, op mijn klare kijk op maatschappelijke problemen, op de manier waarop ik mijn dochter opvoed... Ik kan de kritiek laten waar hij is: bij de andere. En ik ben daar ongelooflijk trots op! Ik heb daar hard voor moeten vechten maar heb nu toch bereikt dat mijn leven veel leefbaarder is geworden. En dat is niet op de manier waarop al die kritikasters dat zouden willen. Ik leef nu op mijn eigen manier en dat doet deugd!!!
Mijn beste vrienden Sky, Sterre en Tistje,
heel herkenbaar voor mij die veroordelingen te lui, dom en asociaal te zijn. Ik begrijp heel goed hoe jullie jullie op dit ogenblik voelen. Ik voel mij ook zo : "een verworpene der aarde", iemand die in deze maatschappij niet meetelt, iemand die in onze maatschappij niet thuis hoort, iemand die alleen maar een last is voor onze maatschappij en er best zo snel als mogelijk uit verdwijnt. Uit vrees dat men ook mij de diagnose autisme zou verwijten als een "truc om rustig thuis te kunnen zitten"*, hou ik ze voor iedereen in mijn omgeving, inclusief mijn familie, goed verborgen.
* bewoordingen van RVA-geneesheer die mijn 33% arbeidsongeschiktheid vanwege mijn hartziekte reduceerde tot niets
Om dat gevoel te krijgen moest ik niet noodzakelijk een medium raadplegen. Er zijn voorbeelden genoeg van niet-medium's die zich op exact dezelfde manier een vooroordeel over autisme aanwenden. En die mensen zitten dan nog vaak op plaatsen en posities waar je zulk soort mensen niet zou verwachten. Ik val misschien in herhaling, maar het blijft mij dagelijks kwetsen, al die sociale verenigingen waarvoor ik vrijwilligerswerk deed, hebben mij uiteindelijk op net dezelfde wijze veroordeeld als alle andere mensen.
Mijn vrijwilligerswerk was een doorn in het oog van een ambtenaar van RVA, daar waren ze van mening dat mijn vrijwilligerswerk in de weg stond om een job te zoeken. Zo begon een welles-nietes spelletje tussen mij en RVA. Toen ik nog volop mijn vrijwilligerswerk deed vond ik een job, een job die mij echt wel voor 70% op mijn lijf geschreven was. 70% is voor mij persoonlijk een heel hoge score op dat vlak en ik wou die job zo graag. Maar dat zag die ambtenaar van RVA niet zo goed zitten, want die job was een bewijs dat mijn vrijwilligerswerk niet in de weg stond voor een tewerkstelling ... dus probeerde die ambtenaar de job te saboteren. En dat lukte aanvankelijk, mijn vrijwilligerswerk en de bijkomende uitkering IGU was nu de inzet geworden om die job wel of niet te krijgen.
Wel, toen ik die verenigingen en die zogenaamde sociale mensen om wat hulp vroeg om die job toch te krijgen en mijn vrijwilligerswerk toch te mogen blijven doen, kreeg ik zowat net hetzelfde te horen als wat dat medium allemaal heeft verzonnen en nog een hele hoop erbij : "vrijwilligerswerk is geen beschutting tegen RVA voor mensen die te lui zijn om te werken" , "je krijgt die job die je gevonden hebt niet, dat is geen excuus om een andere te zoeken, jobs genoeg" , "misschien moet je eens wat meer solliciteren i.p.v. je op kosten van de sociale zekerheid te amuseren" , "rva zal wel gelijk hebben, je bent een luis in de pels van onze maatschappij" , "job mislukt door toedoen van RVA, wel dat is dan alweer een ervaring rijker van hoe een job kan mislukken, een ervaring die je dan kunt gebruiken voor je volgende sollicitaties als je nog van plan bent te solliciteren tenminste " , "je moet hier niet meer komen, we hebben liever dat je voortaan wegblijft, we willen geen problemen met RVA" , "het is degoutant van jou dat je ons durft hulp te vragen voor iets wat je zelf hebt uitgelokt" , "we hebben je nooit gevraagd bij ons vrijwilliger te zijn" , "het wordt tijd dat je eens werk maakt van werk en eens bijdraagt aan de sociale zekerheid i.p.v. er van te profiteren" ... en dat allemaal omdat ik werk had gevonden!
Al die reacties blijven maar door mijn hoofd spoken, ik maak geen films meer, ik geef geen filmvoorstellingen meer en zet ook geen geluidsinstallaties meer voor hen op. Als hun muziek slecht klinkt kunnen ze maar een ander zoeken om uit te vissen waar de akkoestiek verkeerd zit. Ik doe geen vrijwilligerswerk meer, we leven in een vuile ondankbare maatschappij.
Ik ben verhuisd, ik woon daar niet meer, heel die buurt en die mensen van de gemeente hebben mij werkelijk aan de schandpaal genageld, en dat alleen maar omdat ik als autist zelf een job gevonden had.
En die ambtenaar van RVA, wel dat is een socialist, zo eentje die altijd met de linker vuist omhoog de Internationale staat te zingen "Ontwaak verworpenen der aarde", maar hij heeft er wel voor gezorgd dat mijn vrijwilligerswerk verworpen is, dat mijn job verworpen is en dat ikzelf verworpen ben.
En wat dat medium betreft en dat licht, wel als God ervoor gezorgd heeft dat autisme bestaat en dat wij er zijn, dan zal God er ook wel voor zorgen dat er voor ons een plaatsje in de hemel is. Ik kan mij geen haatdragende God voorstellen die ons voor ons autisme zou veroordelen. En zij die hier op aarde autisme veroordelen : pas op ! "Ooit zult gij veroordeeld worden naar gijzelf geoordeeld hebt", staat ook in de Bijbel. (Ben niet gelovig, maar in de Bijbel staat wel veel levenswijsheid).
Ik wil nog even verder gaan op wat ik hierboven schreef. Want in die zin vind ik ook dat onze hulpverlening, op dit ogenblik verkeerd werkt. Ze willen van ons kopieën van NT-ers maken. Een thuishelpster komt vb. aanleren hoe we ons huishouden moeten doen zoals NT-ers dat doen. Ons inegreren is voor hen synoniem van ons gedragen als NT-ers, enz.
Voor mij was die "hulp" een ware bron van stress en schuldgevoelens want iedere keer was er wel weer iets dat ik niet gedaan had zoals zij dat wilde. Dan was ik bang voor de kritiek, voelde ik me schuldig omdat ik wéér gefaald had... Ik heb ze buiten gegooid.
Ik geloof dat het de taak is van hulpverleners om ons te leren hoe we kunnen aanvaarden wie we zijn, hoe we onze beperkingen (ik zeg liever anders zijn) kunnen aanvaarden. Ons huishouden mag anders gaan, wij mogen anders zijn, anders denken en anders leven. Het is ook de taak van hulpverleners om ons te leren hoe NT-ers ineen zitten en NT-ers leren hoe auti's ineen zitten, zonder dat we moeten worden zoals die andere. De NT-ers moeten geen auti's worden en wij moeten geen NT-ers worden. We zouden misschien mekaar beter kunnen leren begrijpen én respecteren in ons anders zijn.
Ik heb mezelf geleerd om me te aanvaarden zoals ik ben en kan jullie verzekeren, het is een wereld van verschil. Ik doe geen moeite meer te zijn zoals een NT-er. Ik wil wel graag respect voor wie ik ben en mijd iedereen die dat niet kan opbrengen.
Ik heb mijn dochter opgevoed in deze geest en kijk wat een mooie, sterke jonge vrouw ze geworden is.
Ik weet dat mijn mening vaak op heel veel protest stoot, maar ik ben er wel van overtuigd dat het de enige goeie weg is.
Sterre,
ik heb dan wel geen autisme, maar heb ook ondervonden wat het is de reactie te krijgen om 'een luierik' te zijn.
Toen onze dochter geboren werd, kwam ik onverwacht door reorganisatie van het bedrijf in de werkloosheid. Net gebouwd en verhuisd, 2 kleine kinderen en de jongste waar ik enorm veel energie moest insteken deed me beslissen 'thuis te blijven voor de kinderen', ook al was dat financieel een heel grote stap achteruit. Een beslissing waar ik 19 jaar later nog steeds geen spijt van heb !! Integendeel, ik ben maar wat blij dat ik niet moet meedoen aan die 'ratrace' in het leven !!! het genieten van de 'gewone dingen in 't leven' maakt me veel gelukkiger dan het geld op onze bankrekening !
Maar die beslissing werd me niet in dank afgenomen : ik verloor mijn beste vriendin die vond dat ik op die jonge leeftijd moest geld verdienen en dat laten voorgaan op het welbevinden van mijn gezin. Van familie en vrienden moest ik me constant verdedigen waarom, ze dachten ook dat ik 'profiteerde van de dop', heb zelfs ooit eens moeten bewijzen op papier dat ik ten laste stond bij mijn man. Na een tijd gaf ik het op en toen ik merkte dat ik deugd had van mijn gezin, van de tijd die ik met mijn kinderen doorbracht terwijl die 'carrièrevrouwen' bijna nooit thuis waren, hun loon moesten afgeven om allerlei huishoudelijke taken en de kinderen uit te besteden, wist ik daar ook mijn conclusies uit te trekken.
Toen ik enkele jaren geleden overwoog om terug te werken en een part-time job te zoeken (ik was niet kieskeurig !!) en te rade ging bij RVA en vakbond ivm 'herintreding' zoals ze dat noemen, kreeg ik ook de wind van voren : ik was onverantwoordelijk naar de maatschappij toe, moest mee bijdragen tot de economie, zelfs een part-time job vonden ze te weinig inspanning !!! Ik moet er geen tekening bij maken zeker dat die plannen direct opgeborgen werden !! (na wat berekeningen zou ik ook mijn loon + extra, terug moeten afgeven omdat we in een hogere belastingsschijf terecht kwamen en zo meer moesten betalen ! en 'flexibel' moeten werken voor uiteindelijk 'niets' over te houden, zag ik ook niet zitten)
Nu nog kijken mensen raar als ik zeg dat ik huisvrouw ben met 2 grote kinderen (1 bijna het huis uit en 1 op kot). maar ik laat ze denken !!!
De drukke job van mijn man zou niet te combineren geweest zijn met een job voor mij. Bijna alles hier thuis komt op mijn schouders terecht (regelen van verbouwing nu, huis- en tuinklusjes) en ik doe het graag en mijn man zegt ook dat dit een 'job op zich' is. De taken zijn hier dus eerlijk verdeeld ;-)
Ik wil hier zeker niet negatief doen naar mensen die wel voor een carrière gaan !!!! het is gewoon niets voor mij om én te werken én het huishouden draaiende te houden, ik zou de stress om alles in orde te willen hebben niet volhouden !! En geloof me, ik loop niet constant te poetsen, ben zelfs geen hobbykok, heb ook dagen dat ik niet veel zin heb dat ik niet veel doe, maar uiteindelijk, elke week is hier alles op orde en heb ik van mijn gezinsleden geen klachten.
In deze zomer heb ik zelfs de enorme luxe dat ik van elk straaltje zon kan genieten en gewoon buiten iets gaan doen, terwijl anderen in hun kantoor/fabriek moeten blijven zitten. :-))
Mijn moto is 'als iedereen doet wat hij kan, dan is dat goed genoeg' Als jij minder kan in vergelijking met iemand anders, dan is dat goed hoor, vergelijk het met sporters, 't is niet omdat je vb. graag en goed kan fietsen dat je de ronde van Frankrijk kan/moet rijden hé.
en ja, als je door alle tegenslagen, uitgeput bent, dan kan en mag je het je permiteren wat minder te doen dan normaal. Na een operatie heeft een lichaam soms ook maanden nodig om te herstellen, dat moet tijd hebben. Het kan zelfs verkeerd zijn toch dingen te forceren.
'In nood kent men zijn vrienden', wel ga met de mensen waarvan je voelt dat ze nog om je geven, waar je jezelf kan zijn, die je niet constant veroordelen, verder op weg en probeer met hen je leven weer op de rails te zetten. Al de andere zijn energieverspilling.
Wat een medium betreft kan ik Tistje volledig bijtreden : die mensen luisteren en observeren je goed en onbewust geeft een mens signalen waaruit zij hun voorspellingen doen ! En zoals Sky zegt, waar halen die het recht vandaan om een mens zo af te breken !!!!!
Inderdaad, je voelt veel 'druk' van buitenaf, laat die voor wat het is, concentreer je op je jezelf en je gezin. Steek daar je weinige energie in en niet meer in het verdedigen t.o.v. anderen, willen zijn wat je niet kan : iedereen is uniek en mag dat zijn !!!! 't zou hier anders maar een saaie boel zijn op aarde.
Wat die hemel of licht betreft : vind ik het goed gezegd van Ben F. Ik vind ook dat je 'je hemel verdiend' door goed te zijn voor je medemensen, door te helpen waar je kan, met de middelen die je hebt, niet door wekelijks naar de mis te gaan en dan geen oog te hebben voor de noden van anderen !!!
Veel moed alvast !!!!
elke week is hier alles op orde en heb ik van mijn gezinsleden geen klachten.
Deze zin heb ik even gekopiëerd van Creatiefje. Dat is hier dus lang niet het geval. Als ik dat al zou klaar krijgen, zou ik al een pak gelukkiger zijn. En ik niet alleen...
Ik vind wat jullie allemaal zeggen heel lief, maar hoe moet ik dat zeggen... (jullie komen allemaal heel goed uit jullie woorden!) Wat mensen zeggen kwetst mij ook soms/vaak, maar dat zijn "maar" mensen met hun fouten. Maar als de geesten het al zeggen, als ze het hierboven al vinden, dat twijfel ik aan mezelf.
Het is inderdaad zo dat als ze hierboven autimse hebben meegegeven dat ze het ook maar moeten aanvaarden. Maar heb ik wel autisme? Volgens die medium (lees geesten/hierboven) heb ik het niet, heb ik het mezelf aangepraat en ben het nog beginnen geloven ook. Als dat zo is ben ik een dikke comediant! En dat is nu net wat ik fout doe, daarvoor zal ik gestraft worden.
Ik ben nog al eens naar een medium geweest, een andere. Zij vertelde dat autisme niet bestond. Ik heb daar even van in de put gezeten, maar heb het snel achter me kunnen laten. In 2015 zou er ook geen geld meer bestaan maar zou alles terug ruilhandel worden. Kan ik me niet voorstellen! Dus punt andere lijn.
Maar deze ken ik meer dan 20 jaar, ze heeft me mijn kinderen voorspelt, zelfs vrij gedetailleerd, de scheiding, mijn man,... Waarom zou ze nu dan fout zijn? Daar draait alles nu even om; het is niet zomaar een medium, het is iemand die ik al zolang ken, die al zo vaak juist was. Waarom zou ze nu fout zijn?
Sky, ik moet het filmpje nog bekijken. Tuurlijk heb ik al tijd zat gehad, maar het is nog niet gelukt. Ik heb het wel bewaard en het staat op mijn "to do*lijstje".
Momenteel heb ik ook last met mijn kippen. Gisteren zijn er al 2 kuikens (2 maand) overleden en er zullen er nog volgen waarvan 1 zeker. Ik had het gezien dat er 1 dik zat, dat het niet ok was, maar ik heb de link niet gelegd. Ondertussen worden ze allemaal behandeld, diegene die er slecht aan toe zijn extra. Mijn man zegt dat ik mijn best doe en doe wat ik kan (om ze te genezen), maar ik vind dat ik met levens speel. Ik had het eerder moeten weten, er zou er misschien ook 1 gestorven zijn, maar het zou beperkt gebleven zijn. Soms denk ik eraan te stoppen....
"elke week is alles hier op orde", inderdaad, nu heb ik een 'normaal' leven, maar toen onze dochter enkele jaren geleden depressief werd heb ik toch ook 2 jaar 'op automatische piloot - overlevingsmodus' geleefd en was alles me teveel, en deed mijn moeder hier al eens een deel van het werk, gewoon omdat ik door alle zorgen werd leeggezogen en niet veel gedaan kreeg.
Sky, heel goed van jou geformuleerd : autisten moeten geen zogenaamde heropvoeding krijgen totdat ze "normale mensen" zijn. Wij zijn autist en dat is nu eenmaal onze persoonlijkheid waar we zelf niets aan kunnen veranderen. We kunnen wel bepaalde dingen aanleren, zoals zelfstandig wonen dat bij mij ook ruim 30 jaar heeft geduurd, maar we blijven autisten. De maatschappij moet ons maar als medemens aanvaarden. En dat wij even wat anders zijn dan de gemiddelde mens is nog geen reden om ons als rariteitenkabinet te bekijken. Ik zeg altijd "het is niet de autist die aan de rand van de maatschappij leeft, het is de maatschappij die de autist als haar rand beschouwd".
Creatiefje, heel goed geschreven : "als iedereen doet wat hij kan, dan is dat goed genoeg". Ik herken dat ook, die druk van RVA om toch maar voltijds te werken, ook al kun je niet. Ik heb niet alleen autisme, maar ook een hartziekte. Die hartziekte alleen al beperkt mij al grotendeels, maar toch blijft die druk om voltijds te werken i.p.v. deeltijds en aangepast aan mijn noden. Ik voel mij daardoor ook geen mens meer om den duur, maar een waardeloze citroen waar meer sap moet worden uitgeperst dan er in zit.
Sterre, wat jouw medium zegt, best geen rekening mee houden. Autisme bestaat wel degelijk en jij hebt het, je moet je door jouw medium en die zogenaamde geesten geen schuldcomplex laten aanpraten. Niemand is schuldig aan autisme, ook jij niet. Alleen al het feit dat je al die twijfels hebt, dat je al die moeilijkheden hebt om je door de maatschappij aanvaard te voelen, bewijst al genoeg. De geloofwaardigheid van jouw medium zal in 2015 ferm dalen wanneer die voorspelling van een wereld zonder geld niet zal uitkomen, en dit is wel een voorspelling ! Ik geloof nooit dat "de kapitalistische stroom" die nu door onze maatschappij raast, zal toelaten dat geld zomaar van de aarde zal verdwijnen. We zitten hier met veel te veel rijken en graaiculturele politici om dat toe te laten. Ben eens benieuwd of die ooit de hemel zullen bereiken. Er staat ook zo iets als het aanbidden van het gouden kalf in de Bijbel ...
Creatiefje, ik bedoelde het niet verkeerd. Jij doet jou best genoeg, dat wilde ik zeggen. En dat je het huishouden helemaal rond krijgt, daar ben ik alleen maar jaloers op. Echt niks fout bedoeld. Sorry als ik het zo liet blijken.
Sky; hier ook niet.
BenF; "mijn" medium heeft dat van 2015 niet voorspelt, dat was een ander.
Zou het eventueel kunnen, en dat is een gewone veronderstelling na dagen piekeren, dat iemand gewoon, bij wijze van spreken, gedachten kan lezen? Omdat ze zo juist zat met andere dingen vraag ik het me af. Of via een ander kanaal, bv geesten, de informatie doorkrijgt waar de consultant mee bezig is? Dat zou veel verklaren.
Sterre,
ik had het helemaal niet verkeerd opgenomen hoor ! sorry als je die indruk kreeg.
Iik wilde gewoon zeggen dat het hier ook niet altijd 'perfect' loopt !!! En mijn huis zou properder kunnen liggen (ik poets helemaal niet elke week elk hoekje uit hoor, er blijft al eens stof liggen) , mijn gerechten nog lekkerder zijn, ik zou mijn werk niet zolang kunnen uitstellen, zou meer tijd kunnen steken in mijn creatieve projecten,.... ik leg mijn lat 'gewoon', niet hoog, niet laag en dat is voor mij ok, ik laat me niet onder druk zetten om álles hélemaal perfect te doen.
Rond mijn 40ste (mijn midlifecrisis ? hihihihi) heb ik 'foert' gezegd, foert tegen al het 'moeten', ik leef nu mijn leven op een manier dat mijn gezin gelukkig is, waar wij ons goed bij voelen, niet op een manier die iemand anders mij voorschrijft !
Sterre, ik geloof wel dat er mensen zijn die "gedachten kunnen lezen", al ga ik er meer van uit dat ze niet echt jouw gedachten kunnen lezen, maar je gewoon heel goed kennen en heel goed kunnen inschatten wat jij voelt. Speurders bij de politie gebruiken vaak de techniek van micro-expressies om verdachten te ontmaskeren als daders. Micro-expressies zijn heel kortstondige samentrekkingen van de spieren in het aangezicht die een bepaalde uitdrukking veroorzaken. Pas door achteraf videobeelden van een ondervraging beeld per beeld te bekijken worden deze micro-expressies zichtbaar en verraad de dader zich. Het zou mij niet verwonderen dat er mensen zijn die het talent hebben die micro-expressies zonder technische hulpmiddelen waar te nemen (1). Leonardo Da Vinci had een gelijkaardig talent, hij zag in de bewegende natuur heel veel details die anderen totaal niet zagen.
Er zijn ook mensen die heel goed zijn in het vertellen van algemen dingen, zaken die iedereen wel in mindere of meerdere mate voelt of meegemaakt heeft zonder daarbij in detail te treden. De toeschouwer luistert en zoekt naar eigen ervaringen als voorbeeld bij wat die vertellers zeggen en heeft achteraf het gevoel dat die waarzegger op veel dingen heel juist zat (2).
In jouw geval schrijf je dat je die persoon al 20 jaar kent, dus die persoon kent ook jou al 20 jaar, lang genoeg dus om te weten wat jouw persoonlijkheid is en waar je gevoelige punten liggen. Het zal voor die persoon dus niet moeilijk zijn hierop in te spelen (3).
(1) en (2) en (3) daaruit volgt : er zijn mensen die heel goed zijn in anderen het gevoel te geven dat hun gedachten door hen gelezen worden.
En die waarzeggerij, zou ik ook niet veel van geloven hoor. Zo kreeg ik ooit eens mijn toekomst voorspeld toen ik 18 was. Ik zou heel binnenkort een meisje leren kennen die voor honderd procent bij mij zou passen. Ik zou met haar ruzie krijgen en wij zouden uiteengaan om uiteindelijk terug bij elkaar te komen, maar dan als vrienden. Die vriendschap zou niet meer stuk gaan maar wel vroeg eindigen, want om één of ander reden zou zij jong sterven.
Het is allemaal waar geworden, behalve dat jong sterven. Ieder koppel, zelfs de beste koppels hebben ooit wel eens ruzie en gaan even uiteen. Dus dat er ruzie ging komen was te voorspellen. En dat iedereen vroeg of laat wel iemand tegen komt die voor honderd proecent bij hem of haar past is ook logisch. De eerste momenten van de eerste liefde is alles honderd procent. Dus ook dat was niet moeilijk te voorspellen.
Dat we vrienden gingen blijven, dat was een vergissing. Toen ze door had dat ik afwijkend was en er met mij in haar leven niet veel aan te vangen was, heeft ze mij laten vallen. Is inmiddels al 25 jaar geleden. Ik denk nog altijd iedere dag aan haar, maar zij is mij al lang vergeten. Dus de vriendschap is van mij uit blijven bestaan, van haar zijde is die vriendschap al lang vergeten en een vroege dood gestorven. Als je de bewoordingen dus een beetje aanpast, is het inderdaad allemaal uitgekomen. In mijn gevoelens is de vriendschap blijven bestaan, maar in haar gevoelens is ze heel vroeg gestorven.
Is die voorspelling nu werkelijk uitgekomen ? Ik denk het niet. Iedereen maakt zulke zaken met zijn eerste liefde mee. Is trouwens mijn enige liefde gebleven, er is daarna nooit nog een andere geweest.
sterre
Als je medium gelijk heeft en je bent lui en slecht dan zou je dat toch moeten kunnen veranderen.?
Jullie zijn toch zo vaak supernegatief tov NT-ers, vind ik. Ik heb een man en een zoon met autisme. IK ben degene die me constant aanpast. Het enige dat ik daar voor terugkrijg is: kritiek op alles wat ik niet doe wat zij wel in hun gedachten hebben. Ook vermoeiend hoor.
Hebben jullie er al eens bij stilgestaan dat ook voor andere mensen het leven moeilijk is. Soms zie ik het ook niet zitten en lijkt een situatie uitzichtloos. Maar, wij moeten daar ook door. Mijn man loopt dan weg.
Jullie hebben zoveel kritiek op NT-ers maar mijn man vind het de meest gewone zaak in de wereld dat ik de boel hier draaiende hou: rekeningen betalen, conflicten aangaan, zorgen dat je (over)leeft. En HIJ vraagt nooit aan MIJ of het wel lukt en ik het nog zie zitten, hoor (ik vraag hem dat wel!).
Ik moet daar echt geen eeuwige dankbaarheid voor hebben en vind het absoluut terecht dat mensen zonder beperkingen zorgen voor mensen met beperkingen maar wat erkenning daarvoor zou fijn zijn.
Nu niet gaan aanvallen dat ik zo recht voor de raap ben want dat heb ik van mijn auti's geleerd :-) Wat je zelf doet moet je van een ander ook kunnen verdragen.
Ah ja, heb ik geleerd: dit gaat over een KLEIN onderdeel van mensen met autisme. Hiermee breek ik niet de volledige persoon met autisme af - uiteraard zijn jullie meer dan autisme alleen en waardevol (!) maar we hebben het nu over één van de knelpunten.
Als ik me niet vergis heb ik het in wat ik schrijf over gelijkwaardigheid en wederzijds respect en is er van aanvallen geen sprake. Ik probeer antwoorden te bieden op die "knelpunten" Roos.
En als ik spreek over mijn kwetsuren door alle negatieve kritiek dan is dat ook geen oordeel. Dan heb ik het alleen over mijn(!) kwetsuren en probeer ik aan mensen een weg uit die negatieve spiraal te tonen.
Ilias; sinds ze zei dat ik geen autisme heb doe ik nog meer dan anders mijn best om te veranderen, maar misschien ben ik te hard vastgeroest in mijn gewoontes. Het lukt niet echt. En hoe meer ik mijn best doe, hoe meer uitgeput ik me voel en het daarna nog slechter gaat. Maar dat zal de luiheid zijn zeker? Ik werk eraan! (of het zal lukken?)
De verhalen van de RVA vind ik ongelooflijk! Ze zouden blij moeten zijn dat je al moeite doet om half-time te willen werken. En zeker met nog een ziekte erbij, bv de hartziekte van BenF, moeten ze toch een beetje (veel) begrip kunnen opbrengen?
Ik persoonlijk heb wel goede ervaring met thuisbegeleiding. Mijn begeleidster begrijpt me heel goed, staat aan de kant van de autisten (en niet aan die van de medium), wilt zelfs met mij een papier opstellen met alle moeilijkheden die ik heb zodat ik het aan het ziekenhuis kan overhandigen als ik nog eens een steen ofzo heb,... Want in een ziekenhuis horen ze het ook in Keulen donderen als je zegt autisme te hebben. Hele slechte ervaring!
Beste Roos, ik kan het mij perfect voorstellen dat ook gewone mensen, de NT'ers, het vaak moeilijk hebben met het samenleven met autisten. En het is goed dat u hier even dit punt ook in de discussie gooit, want het is een feit dat sommige autisten onder ons heel moeilijke mensen zijn om mee samen te leven. Geen twee autisten zijn aan elkaar gelijk dus de verscheidenheid aan persoonlijkheden is bij ons even groot als de verscheidenheid aan persoonlijkheden tussen de NT'ers.
Het is inderdaad heel juist dat er heel veel NT'ers zijn die ondanks de moeilijkheden die het veroorzaakt, zich dag in dag uit inzetten om het leven van autisten beter te maken. En dit volledig belangenloos, hetzij via vrijwilligerwerk, er familie van te zijn of ermee gehuwd te zijn. En die mensen mogen ook eens in de bloemetjes gezet worden. Ik ben zelf autist en ben eenzaam. Als ik met een probleem zit moet ik het hier zelf maar zien op te lossen. Als autist moet ik het toegeven : ik heb geen vrouw, geen kinderen en ik mis dat heel erg. Kortom, ik mis een NT'er waarmee ik samen een zo normaal mogelijk leven zou kunnen leiden. Ik ben bereid heel wat water in mijn wijn te doen om met zo iemand te mogen samen leven, al wil ik natuurlijk ook niet alleen nog met water zitten achteraf.
Ik ben blij te horen dat er nog NT'ers bestaan die ondanks alle moeilijkheden zich toch blijven inzetten om het ons autisten aangenaam als mogelijk te maken. Misschien ben ik, en ook anderen, een beetje te negatief over NT'ers, maar dat komt wellicht omdat ik in mijn leven enkel NT'ers ben tegen gekomen die totaal geen begrip voor mijn autisme hebben. Daarom hou ik mijn autisme heel goed verborgen, ik heb vooral schrik voor nog meer onbegrip en ook schrik opnieuw aan de schandpaal te worden genageld alsof autisme een strategie is om rustig thuis te kunnen zitten.
Sterre, misschien is de opmerking van Ilias niet zo bedoeld. Ik interpreteer ze eerder als een bewijs van ongelijk van jouw medium.
Stel dat wat jouw medium zegt waar is, dan zou er een remedie bestaan tegen jouw autisme. Maar er bestaat geen remedie tegen autisme, hoe hard je je ook inspant, je blijft autist. Dus is hetgeen jouw medium zegt is niet waar ...
Het is zo een beetje een redenering als : de vierkantswortel van 9 is 4 als het kwadraat van 4 gelijk aan 9. Maar het kwadraat van 4 is niet gelijk aan 9 dus is de vierkantswortel van 9 niet gelijk aan 4.
Sterre,
Als het medium zoiets zegt, dat autisme niet bestaat of zo, dan zijn er heel veel mensen plantrekkers, aanstellers, luierikken of wat dan ook. Dan mag die eens samenleven met iemand die autisme heeft, dan zal die wel anders praten.
Ook al heeft die persoon veel dingen verteld die ook zijn gebeurd, die persoon kent je al zolang en kan erop inspelen (op je houding, de reacties die je geeft op wat die zegt,...).
Ik geloof wel dat er mensen zijn die heel goed dingen kunnen aanvoelen bij anderen.
Ben,
Ik merk dat je je direct verontschuldigt omdat je te negatief bent over NT-ers. Ik heb daar niet zo'n goed gevoel bij. Ik zal het hier uitleggen. Misschien zit ik er helemaal naast. Dan wijs je me maar terecht he.
Op deze site zijn er al veel discussies geweest over de negativiteit, het moeilijk zijn van mensen met autisme. Wij zijn ongelooflijk moeilijke, kille, gevoelloze partners, ouders, kinderen... Er wordt van ons verwacht dat wij die negatieve houding van NT-ers tegenover ons begrijpen. We mogen er geen last van hebben als er zo over ons gesproken wordt. In de discussie over autistische ouders wordt ons zelfs gezegd dat we niet eens mogen reageren. Ik begrijp nochtans best dat mensen soms de nood hebben om zich op een onredelijke manier te uiten.
Maar als wij ons eens negatief uiten tegenover NT-ers worden we direct terecht gewezen. Ik heb soms de indruk dat onze pijn uiten steeds gezien wordt als kritiek of negatief doen over NT-ers. Terwijl wij soms ook eens de nood hebben om dat te kunnen uiten, net zoals de NT-ers. Er wordt ons verweten dat we niet begrijpen dat zij nood hebben zich te uiten, maar omgekeerd gebeurt net hetzelfde.
Na de terechtwijzing heb je je direct verontschuldigd. Of dat terecht was, daar oordeel ik niet over. Dat moet je zelf weten. Waar ik mee bezig ben is dat wij ons steeds weer opstellen als de "mindere". En daar wordt al te vaak misbruik van gemaakt. Daarom doe ik dat dus niet meer. Ik wil absoluut gelijk zijn en voel me ook als gelijke. Ik verontschuldig me vb. alleen nog als ik dat zelf terecht vind. Niet meer bij elke kritiek die ik krijg. Ik had in deze discussie ook zeker niet de bedoeling om negatief te doen over NT-ers en vind zelfs dat ik dat niet deed. Als ik het heb over mijn kwetsuren dan heb ik het over mezelf. Ik heb het recht om te vertellen over mijn kwetsuren en jij ook. Is er trouwens al één van die mensen die je zo onrechtvaardig behandeld heeft, zich komen verontschuldigen voor de manier waarop ze je behandeld hebben?
Het is dus best mogelijk dat ik nu hard overdrijf he Ben. Ik ben ook niet zeker of ik me goed uitdruk...Je mag me dus zeker terugfluiten als dat zo moest zijn.
Roos
Je hebt een prachtige scherpe "pen", en al ben ik het lang niet altijd met je eens, vooral als je te snel veralgemeent, wat je schrijft is leerrlijk, en je hebt respect voor de mensen die je op de korrel neemt.
Dankje
Sterre, zou je de boodschap van je medium ook pikken als ze zich niet op onzichtbare geesten zou beroepen?
Het mooie aan godsdiensten, maar ook aan media, is dat ze een hele symbolische taal hebben, waarin moeilijke zaken bespreekbaar kunnen gemaakt worden.
Wat je slechts suggereert, of vaag formuleert kan je later nog nuanceren. Deze mannier van stapsgewijze naar waarheid zoeken lijkt wel wat op bezoeken aan de psycholoog. Je "pelt de ui van je motivatie" steeds verder af, en komt steeds dischter bij de kern van jezelf.
Maar ik ben er van overtuigd dat het altijd om menselijke analysis gaat, ook al gelooft het medium (of de priester) zelf iets anders.
Trouwens, stel dat het oordeel dat je "geen autisme hebt" en enkel lui bent wel van daar boven komt, dan komten nog altijd van overleden MENSEN, niet van onfeilbare "pausen". In dit geval komt het zelfs van een getormenteerde ziel, die nog niet in het reine is met zichzelf.
Autisme en luiheid sluiten elkaar ook niet uit. (Ik denk aan één van onze kinderen.) Ik kan er ook begrip voor hebben als mensen met autisme lui zijn: beter lui zijn dan crachen, he. Maar het is nooit de beste oplossing op lange termijn.
Dus "krabbel recht", besef dat de periode tussen de diagnose en nu je heel wat heeft bijgeleerd, dat je dus sterker staat, zoek haalbare tussendoelen, waar je de moed voor kan opbrengen, en laat je coachen, maar niet door iemand die je de grond in boort.
Ik ben er vannacht blijven over denken. In de film heb je Mila die voortdurend wordt uitgescholden als ze haar vragen durft stellen aan de mensen. Op de duur verontschuldigt ze zich al op voorhand. Voor ze haar vraag stelt zegt ze dat ze die persoon niet voor de gek wil houden. Maar na haar vraag wordt ze toch weer uitgescholden van hem/haar voor de gek te houden. Het had geen enkele zin van zich te verontschuldigen.
Ik dacht ook aan mijn dochter. Al van in de eerste kleuterklas krijgt zij de commentaar dat ze "bazig" is. In de kleuterklasjes werd ze heel vaak gestraft. Als ze dan uit straf mocht moest ze zich eerst verontschuldigen en zeggen dat ze het nooit meer zou doen. Dan mocht ze terug spelen waarna ze binnen de kortste keren weer in straf stond want ze begreep niet wat ze verkeerd deed. Voor haar was die straf uiteindelijk een gewoonte. Ze wist ook hoe ze ermee moest omgaan, hoe ze zich moest gedragen als ze in straf werd gezet. Ze was op den duur over haar toeren als ze eens niet in straf moest.
Nu nog steeds krijgt ze de kritiek dat ze bazig is. Dat is nooit overgegaan. Vorige week kreeg ze op haar werk met kinderen een hele goeie evaluatie. Er was maar 1 negatieve opmerking. Ze was te bazig naar collega's toe. Deze week dan zeiden ze dat ze goed had rekening gehouden met de opmerking die ze vorige week hadden gegeven want het bazig zijn was veel beter. En mijn dochter valt totaal uit de lucht. Ze begrijpt er niks van. Zij vindt in de eerste plaats al dat ze niet bazig is en ze heeft al zeker haar gedrag deze week niet aangepast. Ze gedraagt zich nog net hetzelfde als vorige week. Het enige wat ze altijd nog doet is zich verontschuldigen voor haar bazig zijn. Dat is haar zo geleerd...
Ik heb haar nu gezegd dat ze zich niet moet verontschuldigen voor iets dat ze niet doet. Ik denk dat het nu het moment is om het bespreekbaar te maken door te zeggen: "Ik vind niet dat ik bazig ben, het is alleszins niet mijn bedoeling. Kunnen jullie me zeggen wat ik doe of zeg waardoor jullie het gevoel krijgen dat ik te bazig ben?"
Ik denk ook aan mijn eigen leven. Ik heb het gevoel dat ik mij ongelooflijk veel verontschuldigd heb... ik ben, figuurlijk, zo veel door de drek gekropen om toch maar goed genoeg te zijn. Ik maakte me kleiner door dat gedrag. En dat wordt misbruikt. In die zin hebben wij zelf een groot aandeel in hoe wij vaak behandeld worden. Ik doe dat niet meer. Ik maak me niet meer kleiner of slechter of wat dan ook. Ik ben even veel waard dan eender wie. En dat inzicht verandert héél veel in hoe ik me voel maar ook in hoe ik behandeld word.
Sky,
"Ik maakte me kleiner door dat gedrag. En dat wordt misbruikt. In die zin hebben wij zelf een groot aandeel in hoe wij vaak behandeld worden"
Zo zie het ook, maar dan niet enkel voor mensen met autisme, voor alle mensen, in 't algemeen. Iemand die zich bang opstelt, krijgt 'kloppen', wordt genegeerd,.... Iemand die zich zelfzeker opstelt, wordt eerder gerespecteerd, wordt meer rekening mee gehouden. en dan komen we tot je laatste zin : "dat inzicht verandert héél veel in hoe ik me voel maar ook in hoe ik behandeld word"
Ook een goed idee om je dochter nu te laten vragen : 'wat doe ik verkeerd als jullie vinden dat ik bazig ben'.
Een andere vaststelling die ik hier doe op de site is ivm het begrijpen van elkaar,auti's tov Nt'ers. In elke groep zijn er mensen die 'negatief' doen tov van de andere, vooral vanuit zijn eigen beleving denk ik dan toch en niet kwaad bedoeld.
Dikwijls merk ik dan toch ook dat er tussen auti's onderling en NT'ers onderling ook problemen zijn om elkaar juist te begrijpen. De geschreven taal doet hier misschien zijn duit in het zakje (je hoort geen intonnatie, ziet geen lichaamstaal,...), maar ik denk dan dat we toch allemaal verschillend en uniek zijn.
Ik wil de problemen van auti's en hun families zeker niet minimaliseren, maar zelfs in NT-families loopt niet alles gesmeerd, zijn er problemen ivm elkaar begrijpen. In die zin denk ik dat het nooit mogelijk is dat beide partijen elkaar helemaal begrijpen. In elke groep zullen er mensen zijn die 'een klik' voelen met mensen uit de andere EN de eigen groep, en mensen waar het steeds 'mee botst'.
Wie 'gelijk heeft', daar hou ik me niet mee bezig : aan elk verhaal zijn 2 kanten met elke hun waarheden. Als we al proberen om naar elkaar toe te komen met een open geest en ruimte laten om te leren van de andere, dan zijn we toch een heel eind op weg en wederzijds respect is de basis van elke goede relatie, niet ?
Beste Sky, jouw annalyse dat ik mij nogal snel verontschuldig is ergens wel juist. Maar het ligt als autist ook wel in mijn natuur om te zoeken naar een gulden middeweg, een weg waar er wederzijds begrip is. Ik kan moeilijk tegen ruzies en meningsverschillen, dus ergens doe ik misschien daardoor iets te snel water bij mijn wijn. Ik hoef je dus niet terug te fluiten.
Jouw analyse haalt hier wel een belangrijk punt naar boven : er moet een onderscheid gemaakt worden tussen negatief zijn t.o.v. NT'ers en de pijn-gevoelens die wij uitdrukken. Het zijn twee verschillende dingen, het ene is het andere niet, het ene bedoeld het andere niet. Maar ze staan niet los van elkaar.
Misschien heb ik ook niet goed het onderscheid gemaakt tussen beiden en heb mij daarom iets te snel verontschuldigd. Wat wij hier uiteindelijk allemaal neerpennen is juist de uitdrukking van die gevoelens (pijn). Misschien heeft ook Roos dat onderscheid tussen negatief zijn en onze gevoelens uitdrukken, niet zo goed gemaakt. Maar haar reactie is ook een gevolg van haar gevoelens. Tenslotte zijn onze negatieve reacties een gevolg van het slechte gevoel waarmee we ons allemaal door deze maatschappij moeten begeven. Dus jouw reactie is heel juist en ook een verrijking.
Ik heb het onderaan bij mijn reactie wel bijgeschreven, dat mijn negatieve houding komt omdat ik nooit echt begrip voor mijn autisme gekregen heb. De maatschappij heeft mij al heel mijn leven behandeld als compleet waardeloos, lui, oerdom, onhandig, onnuttig en overbodig. Zo ook toen ik deeltijdse job vond en mijn vrijwilligerswerk en de IGU als pasmunt werden gebruikt. Zo ook toen ik in ruil voor mijn inzet bij die verenigingen aan die verenigingen om hulp vroeg die job te kunnen krijgen.
En wat die NT'ers betreft die mij in deze onrechtvaardig behandeld hebben : het is zoals jij het al gevraagd hebt Sky, ze hebben zich nooit verontschuldigd. In tegendeel zelfs, ze vonden dat niet nodig want het was ik die alles had uitgelokt en zelf had gezocht. Ik dacht nochtans dat ik bij die verenigingen en die buurt eindelijk mijn thuis had gevonden, zo na 35 jaar te hebben rondgezworven in eenzaamheid. Die mensen waren zo vriendelijk tot de dag kwam dat ze mij niet meer konden (mis)(ge)*bruiken. Ben intussen terug heel eenzaam en alleen.
Vrijwilligerswerk, ik doe het niet meer, want ik besef nu pas dat je niet alleen de doelgroep van die verenigingen helpt, maar ook de betaalde werkkrachten van die verenigingen helpt hun job te doen. Terwijl zij rijkelijk betaald worden voor hun job zag ik bijna mijn inkomen uit werk en bijkomende IGU aan mijn neus voorbij gaan.
* schrappen wat niet past
Creatiefje, over open geest, ruimte laten voor de andere en wederzijds respect, ik kan het niet beter verwoorden. Goed geschreven !
Wanneer moet ik mij verontschuldigen, wanneer niet ? Wanneer ben ik in mijn gelijk, wanneer ben ik in mijn ongelijk ? Wanneer gedraag ik mij correct, wanneer gedraag ik mij niet correct ?
Allemaal moeilijke vragen, vragen onlosmakelijk verbonden met mijn autisme. Kortom, ik weet nooit of ik wel het juiste doe.
Ik begrijp heel goed wat je schrijft Ben. Ik weet ook nooit wanneer ik ergens goed aan doe voor de andere en wanneer niet. Ik heb dat "voor de andere" er dus af gelaten. Als ik mijn best doe, als ik niet bewust iets verkeerd doe dan ga ik ervan uit dat ik niks verkeerd gedaan heb.
Het gebeurt soms dat wat ik zeg mensen kwetst, ook al heb ik dat niet bedoeld. Dan is het aan hen om me dat te zeggen zodat ik in de toekomst kan rekening houden met hun gevoeligheden als ik dat wil. Maar ik moet van mezelf niet meer voorzien wat die gevoeligheden van die mensen zijn want dat kan ik toch niet. Ik leg mezelf geen onmogelijke opdrachten meer op.
En als er dan toch nog heel negatieve reacties komen dan kan ik dat tegenwoordig volledig bij degene die de negatieve reacties geeft laten. Want ik weet dat ik niet bewust iets verkeerd heb gedaan. Trouwens negatieve reacties zeggen sowieso veel meer over die andere dan over mij. Ik heb mezelf als het ware geleerd me niet meer onderuit te laten halen door (onterechte) kritiek. Vroeger kon ik daardoor helemaal kapot gaan, al mijn zelfvertrouwen weg, mezelf kapot maken... Dat ligt gelukkig allemaal in het verleden nu.
Maar dit is een heel zwaar leerproces geweest hoor. Ik ben er 51 voor moeten worden om deze inzichten te hebben.
Ben, als je dat zou zien zitten wil ik graag eens met jou iets afspreken... een babbeltje in een rustig parkje of zo.
Je kan me bereiken op lay-nah@hotmail.com
Geen verplichtingen. Voel je volledig vrij om nee te zeggen als je dat zou willen.
Sky
eigenlijk is veel zoals vb luiheid en slecht zijn gewoon een oordeel door anderen en kan door veel veroorzaakt worden o. a toestand van je lichaam.
En oordelen kloppen vaak niet en kunnen voorkomen worden door te praten en vragen te stellen aan mekaar...
Ja, dat weten we wel, maar dat moet je dan wel durven, ondanks alle tegenkantingen die je in het verleden hebt gekregen. En je moet er nog beleefd bij blijven ook.
De NT-ers die zich het meest aan ons gedrag storen, zijn ook degenen die het ons moeilijk maken er wat aan te veranderen. Zij boren ons de grond in, zodat we maar twee dingen kunnen doen:
in de tegenaanval gaan
of in onze schulp kruipen.
Net wat ons verweten wordt.
Het meest rare : toen ik nog vrijwilligerswerk deed heeft nooit iemand laten blijken dat ik iets verkeerd deed of dat mijn gedrag storend was. Noch van de medewerkers van die verenigingen, noch van de deelnemers aan al die straatfeesten en activitieten. Ik ben er toen heel erg van verschoten dat niemand achter mij stond in mijn strijd om die job te krijgen en mijn vrijwilligerswerk te kunnen houden.
Niemand van die NT'ers in die buurt heeft mij er ook ooit maar iets van gezegd, ik heb nooit het gevoel gehad dat ik daar niet welkom was. Dat getouwtrek met RVA is blijkbaar voor hen de moment geweest, de ideale gelegenheid om van mij af te geraken. Zo plots, opeens was iedereen mij blijkbaar beu, was iedereen het er over eens dat ik een luierik was die het vrijwillgerswerk misbruikte om niet te hoeven werken. Niemand daar kon mij verwijten dat ik ooit iets verkeerds gezegd zou hebben, niemand kon mij daar verwijten dat ik iets verkeerds gedaan zou hebben. Ik was op die straatfeesten gewoon aanwezig, sprak zelden met mensen (dus kan ook niets verkeerds gezegd hebben) en deed mijn "ding". Aangezien ik de enige was die dat "ding" deed, hoefde ik ook niet met anderen samen te werken dus ik kan ook niets t.o.v. anderen verkeerd gedaan hebben. En toch ... het blijft mij nog altijd een raadsel wat ik verkeerd gedaan heb.
Dus ik vraag mij af aan welk gedrag van mij ze zich in godsnaam dan hebben gestoord. Dus ik weet het gewoon niet, heb ik iets verkeerds gedaan of gezegd. Ik weet het gewoon niet.
Beste Sky, momenteel blijf ik liever hier op dit forum aanwezig en voor jullie annoniem. Het is heel vriendelijk van jou om mij uit te nodigen, maar momenteel zie ik het nog niet zitten om uit de annonimiteit van deze site te treden. Jullie weten dat ik Ben noem en nu maar hopen dat er veel Bennen zijn met een met de F beginnende achternaam ...
Ben, niemand hoeft zich hier te verontschuldigen hoor. Daar draait het absoluut niet om.
Ik vind het soms zo spijtig dat wederzijdse ervaringen van NT-ers met auti's vaak zo negatief lijken te zijn. Terwijl ik vermoed dat communicatieproblemen de oorzaak zijn van alles.
Dat is 1 van de ergste dingen in ons huwelijk, vind ik. Dat mijn man niet goed kan verwoorden wat hij bedoelt en het er vaak helemaal verkeerd uitkomt (naar mijn gevoel dan). Dat is ronduit frustrerend. Gevolg: als er serieuze relatieproblemen zijn (zoals wij nu hebben en die niks met autisme te maken hebben) dan slaagt hij er niet in om dit met mij uit te praten. ZOT wordt je daar van.
Ik heb hier ook vaak het gevoel dat je als NT-er, jouw kijk op de dingen probeert te vertellen, je onmiddellijk door een aantal mensen in de pan wordt gehakt. Ik zie hier dan ook vaak veel NT-ers verdwijnen die van een kale reis terugkomen.
Ik vermoed dat dit een reflex van zelfbescherming is door jullie slechte ervaringen. Ook hier ervaar ik de barrière ... zucht, soms voelt het als vechten tegen de bierkaai.
In het verleden heb ik mezelf ook al eens laten wegjagen maar ik blijf toch hoor. Uiteindelijk helpt mij dit verder en spreken jullie al eens zaken uit die mij mijn eigen man beter doen begrijpen. Ik geeft het toch niet op :-P
Het meest rare : toen ik nog vrijwilligerswerk deed heeft nooit iemand laten blijken dat ik iets verkeerd deed of dat mijn gedrag storend was. Noch van de medewerkers van die verenigingen, noch van de deelnemers aan al die straatfeesten en activitieten. Ik ben er toen heel erg van verschoten dat niemand achter mij stond in mijn strijd om die job te krijgen en mijn vrijwilligerswerk te kunnen houden.
Niemand van die NT'ers in die buurt heeft mij er ook ooit maar iets van gezegd, ik heb nooit het gevoel gehad dat ik daar niet welkom was. Dat getouwtrek met RVA is blijkbaar voor hen de moment geweest, de ideale gelegenheid om van mij af te geraken. Zo plots, opeens was iedereen mij blijkbaar beu, was iedereen het er over eens dat ik een luierik was die het vrijwillgerswerk misbruikte om niet te hoeven werken. Niemand daar kon mij verwijten dat ik ooit iets verkeerds gezegd zou hebben, niemand kon mij daar verwijten dat ik iets verkeerds gedaan zou hebben. Ik was op die straatfeesten gewoon aanwezig, sprak zelden met mensen (dus kan ook niets verkeerds gezegd hebben) en deed mijn "ding". Aangezien ik de enige was die dat "ding" deed, hoefde ik ook niet met anderen samen te werken dus ik kan ook niets t.o.v. anderen verkeerd gedaan hebben. En toch ... het blijft mij nog altijd een raadsel wat ik verkeerd gedaan heb.
Dus ik vraag mij af aan welk gedrag van mij ze zich in godsnaam dan hebben gestoord. Dus ik weet het gewoon niet, heb ik iets verkeerds gedaan of gezegd. Ik weet het gewoon niet.
Beste Sky, momenteel blijf ik liever hier op dit forum aanwezig en voor jullie annoniem. Het is heel vriendelijk van jou om mij uit te nodigen, maar momenteel zie ik het nog niet zitten om uit de annonimiteit van deze site te treden. Jullie weten dat ik Ben noem en nu maar hopen dat er veel Bennen zijn met een met de F beginnende achternaam ...
Dat krijg je dan als er twee bijna tegelijk bericht op dit forum zetten ... sommige berichten worden dan dubbel geregistreerd. Is bij jullie die website ook zo oneindig traag ?
Dirk,
ik spreek uit ervaring. Het feit dat wij soms gemeen tegen jullie doen, is vaak uit machteloosheid.
Echt waar: ik heb constant het gevoel dat ik mijn man geestelijk niet kan bereiken en dat is verschrikkelijk omdat dit voor NT-ers de essentie van een relatie is (geesten die met elkaar in interactie gaan - aandacht krijgen en vragen).
Ik merk dan bij mezelf (dat is een typische NT-reflex) dat ik hem probeer uit zijn "kot" te lokken. Bij andere NT'ers krijg je dan een (inte)r(e)actie maar bij auti's krijg je een tegenaanval of kruipen ze in hun schulp.
Ik blijf ook die fout maken en dat ligt aan het feit dat dit nu éénmaal bij ons zit ingeplant. Aangezien dit eerder instinctief gebeurt en je niet elke dag bewust bezig kan zijn met daar niet aan toe te geven, maakt dat dit misschien voor ons even moeilijk is als voor jullie.
Sterre,
als het voor jou van een NT-er wat kan betekenen dan ben ik zelf ook van oordeel dat dat medium jou wat wijsmaakt hoor.
Tuurlijk bestaat autisme. Ik zie het ook elke dag. En mijn man is nu net een hele harde werker die niets liever doet dan voltijds werken en thuis nog verder werken en veel geld verdienen en alles perfect op orde houden (ook om zot van te worden :) en toch is hij autistisch! Ik twijfel daar niet aan.
Waarmee ik niet wil zeggen dat jij lui bent, hè. Ik wil hier enkel mee zeggen dat het autisme zich bij verschillende mensen op andere vlakken situeert.
Als ik van jou was, zou ik mijn energie verder richten op het "aankunnen" van de wereld door zelf rekening te houden met je beperkingen.
Veel sterkte!
Ben, geen enkel probleem. Ik schrijf zelf ook liever dan mensen "in het echt" te zien. Ik wilde je alleen wat opbeuren, je wat minder eenzaam doen voelen. Want eenzaam zijn is niet nodig hoor. Bovendien vind ik het wel leuk om met jou van gedachten te wisselen. Maar dat kan idd even goed hier.
Ik zie zelf zo goed als niemand meer. Maar ik ben niet eenzaam. ik heb natuurlijk mijn dochter nog maar ik heb vooral heel veel aan mijn schriftelijke contacten. Daardoor voel ik me helemaal niet eenzaam.
Ik ben heel blij met de richting waarin deze discussie gaat!!! Zo kunnen we heel veel aan mekaar hebben en leren van mekaar! Dank jullie!
Roos
Deze discusie is ernstig vertekend omdat we hier (uiteraard = is door de aard van dit forum) slechts over één problematiek spreken.
"Geesten die met elkaar in interactie gaan - aandacht krijgen en vragen" is ook voor mij de essentie van een partnerrelatie, en om dat te bereiken heb ik ook al regelmatig mijn vrouw "uit haar kot proberen te lokken", maar in inplaats van "(inte)r(e)actie" krijg ik dan een tegenaanval blokkade. De oorzaak ligt niet bij mijn autisme, maar bij andere problemen die in HAAR "rugzakje" steken.
Het is nu eenmaal zo dat er moed voor nodig is, om jezelf bloot te geven aan een partner als je zelf nog geen vrede hebt met jezelf. Dat zal ook wel de reden zijn waarom mensen die in hun jeugd misbruikt zijn als volwassene zo moeilijk tot een bevredigende relatie komen. Dat is ook de reden waarom homo's als ze zich éénmaal durven outen na verloop van tijd een stuk rustiger worden.
Intrigerende vraag: waarom worden veel mensen verlieft op een auti, maar storen ze zich aan dit autisme als ze volwassen worden?
Is het omdat wij door ons autisme aarzelend zijn in onze contacten, aanvaarden dat de echte interacties langzaam op gang komen, of zelfs nooit echt veel diepgang krijgen? We zijn het immers zo gewoon. Is het omdat we daardoor geestelijk minder bedreigend overkomen (zoals homo's op lichamelijke vlak minder bedrijgend over komen)?
In ons geval vraag ik me zelf af of mijn vrouw zich niet onbewust mijn autistische onhandigheden misbruikt om de fout bij mij te leggen als ze de echte interactie afbreekt. Zo hoeft ze noch tegenover mij, noch voor zichzelf toe te geven dat de knoop bij haar zit.
PS: wat ik hier schrijf gaat meer op voor het verleden dan voor het heden. Er zit de laatste tijd duidelijk evolutie in.
Dirk,
ik haal mijn scherpe "pen" nog eens boven.
Waarom werd ik verliefd op mijn man? Omdat die zich toen anders voordeed dan hij was. Hij heeft toen alles uit de kast gehaald en mij doen geloven dat hij een luisterend oor had, ik kon zelfs goeie gesprekken met hem voeren. De dag nadat we getrouwd waren, veranderde hij compleet!
Ik voel me soms beetgenomen ... simpel. Als je die dingen niet echt kan, moet je mensen dat ook niet wijsmaken!
En waarom is deze discussie ernstig vertekend omdat we hier over slechts 1 problematiek praten? Niet alles hoeft perfect te kloppen in het leven!
Ik kan begrijpen dat je je beetgenomen voelt Roos. Als je die dingen echt niet kan kan je ze ook niet wijsmaken. Dat denk ik er toch van.
"Mijn" medium kent me misschien al wel lang, maar ze ziet me maar om de paar jaar. Ze kent me dus niet zo goed als verondersteld wordt. Ik ben ook niet iemand die elke week naar zo iemand loopt.
Ik ben eerst naar haar geweest en toen zei ze dat ik zowel lichamelijk als emotioneel een wrak was. Daar kon ik me in vinden. Over autisme heb ik niet gesproken.
Toen mijn man ging was opeens alles anders. Of zo lijkt het toch. Een hoop verwijten, ik die slecht ben, die mezelf vanalles wijsmaak, etc. Ik vraag me dus af of het een rol speelt wie ze voor zich krijgt.
Mijn man verwijt me ook altijd een "huisvrouw" te zijn en dus mijn taken te moeten volbrengen zoals het hoort. Maar ik vind dat ik geen huisvrouw ben maar een probleem heb. Ik zit niet thuis omdat ik dat leuk vind. Hoewel ik wel altijd te horen krijg dat ik zo'n makkelijk leven heb; altijd thuis, niemand die me commandeert, ... Maar ik voel me helemaal niet gelukkig. Dus ik denk niet dat iedereen met me zou willen ruilen, hoewel mijn man beweert van wel.
Sorry, ik heb niet alles kunnen volgen, het is wel heel veel.
Oeps, da's geen pen, maar een scalpel, Roos
Dit klinkt nogal bizar en vraagt dus om een verklaring.
Hoeveel tijd hebben jullie voor je huwelijk met elkaar gedeeld, en in welke omstandigheden?
Heb je hem al ooit uitgelegd dat jij het zo ervaren hebt? Wat zegt hij daar dan op?
PS 1: Ben ondertussen aan het nadenken of mijn vrouw ook zulke omslag zou ervaren hebben. Niet bij ons huwelijk, maar misschien op een ander moment.
PS: je vraag over die vertekening begrijp ik niet.
Dirk, waarom?
Omdat je bij het verliefd worden nog niet samenwoont of nog geen kinderen hebt. Het is gemakkelijker als je nog alletwee apart woont en voor de leuke dingen samen komt. Ik had toen geen idee dat mijn partner zo overgevoelig was en stroef. Dat is pas later gekomen en ik kan me daar echt aan ergeren, ik werk ook HT om die stress te kunnen opvangen.
Mijn kleine kantjes en zijn kleine kantjes kwamen ook pas boven als we gingen samenwonen en als we kinderen kregen. Nu trekken we onze plan met ons gezin, aanvaarden de kleine kantjes van elkaar, maar ik mis soms wel het gevoel van 'lekker naast elkaar gaan zitten en knuffelen'...
Tuurlijk, Zinia
Daarom ben ik ook voorstander van samenwonen voor het huwelijk, niet voor even, maar minstens voor maanden. Gelukkig kan dat tegenwoordig.
En zelfs dan weet je niet echt waar je aan begint. Onlangs had ik nog een gesprek met een auti-vrouw die nu aan het scheiden is. Ze liep behoorlijk "op haar tenen" (functioneerde op het randje van haar mogelijkheden) binnen haar relatie. Haar partner had niets door en negeerde haar signalen dat het te veel werd.
Ik heb hetzelfde meegemaakt. Op een bepaald ogenblijk was ik de ontkenning van mijn gevoelens zo beu dat ik op de keukenmuur met dikke vildstift heb geschreven: "trop = te veel". Ik dacht dat dit zo een absurde daad was dat mijn vrouw wel moest op zoek gaan naar de reden waarom ik dat deed. Niet dus. Ze dacht dat ik het over mijn kater gind, want ik was de nacht voordien op een schoolfeest gaan helpen en had nadien de bak duvel mee leeggemaakt. Ik was zo teleurgesteld dat ik niet wist hoe te reageren.
In zo'n situatie vervreemd je van jezelf en wordt het hoe langer hoe moeilijker om empathisch met je partner om te gaan. Mijn vrouw voelde zich op haar beurt in de steek gelaten, dus groeiden we uit elkaar.
Eigenlijk is dit mechanisme er altijd geweest tussen ons. Het is de belangrijkste reden waarom ik zo lang getwijfeld heb. Of beter: waarom ik niet eens van harte met haar getrouwd ben. Ik weet wat jullie nu denken: "Waarom deed je het dan? Is dat niet oneerlijk tegenover je vrouw?" Het antwoord is even simpel als schrijnend: omdat mijn vrouw geen neen wou verstaan, en omdat binnen onze relatie haar gevoelens altijd veel belangrijker waren dan de mijne. Het vervelende is, dat haar gevoelens tegelijk moeilijk bespreekbaar zijn, dus is een eerlijke afweging van onze wederzijdse belangen onmogelijk.
Bijvoorbeeld: zij wou een groot gezin. Ik zag mezelf niet zitten als vader, noch als kostwinnen en vreesde ook dat ik mezelf onder die stress niet verder zou kunnen ontplooien. Toen ik dan toch zover evolueerde dat ik het niet meer totaal onverantwoord vond om vader te worden, hebben we ons verloofd. Dan denk je natuurlijk dat zij haar kinderwens zou bijstellen tot twee kinderen. Niets daarvan: ze wou er zes, of toch minstens vier. Ik heb haar proberen uit te leggen hoe ik me daarbij voelde, maar dat is niet gelukt, dus zijn we getrouwd met de bedoeling vier kinderen te hebben. Ondertussen hebben we er zes. Nummer vijf was er ééntje gratis van moeder natuur. Nummer zes is een pleegkind. Mijn vrouw was onthaalmoeder, en de afspraak was dat er een pleegkind mocht komen als de onthaalkindjes verdwenen. Vergeet dat dus maar, he! Ze heeft de twee nog ongeveer tien jaar gecombineerd.
Eigenlijk is het thuis net als op het werk: ik moet voortdurend verantwoordelijkheid nemen over beslissingen waar ik nooit achter stond. Het verschil is, dat ik er op het werk voor wordt betaald.
Nog eens proberen uit te leggen wat ik met die vertekening bedoel:
Naast autisme zijn er ook andere stoornissen, ervaringen, eigenaardigheden en omstandigheden die een relatie kunnen bemoeilijken.
(Een slechte band met je eigen ouders, ADHD, sexueel misbruikt zijn, druk van buitenaf, TE streng opgevoed zijn, totaal verschillend opgevoed zijn, een verschillende levensvisie hebben, work-a-hollic of alcoholic zijn, financiele problemen, langdurige ziekes die zoveel medische zorgen vereisen dat je niet meer samen kunt leven, noem maar op.)
Hier wordt echter steeds over de invloed van autisme gepraat. Het lijkt hier wel of alles tot dat ééne aspect terug te brengen is. Ik denk dikwijls: "formuleer dit nu eens zonder naar autisme te verwijzen, en je krijgt een algemene waarheid over relaties, die net zo goed op een ander forum zou passen".
Het mag dan wel onverantwoord geweest zijn dat wij trouwden, en oneerlijk hoe we trouwden, ondertussen heb ik ontzettend veel geleerd en kunnen beleven dankzij mijn vrouw.
Ze heeft mij al snel terecht beginnen wijzen op kleine en grote fouten in mijn communicatie en sociale omgang, (ondermeer met stampen onder tafel, en niet altijd terecht, want soms ging het niet om een fout maar om een andere mening).
We hebben ook heel wat situaties doorgepraat, en geanalyseert tot op een niveau dat voor NT-er waarschijnlijk niet normaal is. Ze heeft me als vader enorm gecoached en meteen ook veel geleerd dat mij in mijn jeugd ontgaan was omdat ik er niet klaar voor was.
Daarbij pastte ze zeker onbewust toe wat ze in haar studies en stage als kleuterleidster geleerd heeft. Ze heeft nog stage gelopen in een klas met zwaar mentaal gehandicapte autistische kinderen. We zagen toen geen van beiden een verband met mij, maar toen jaren later de oudste zoon een diagnose kreeg, en ik besefte dat ik dit ook had, volgden we een cursus die op de huidige basiscursus leek, gegeven door de pedagoog van die school. Plots zag ik foto's van de kinderen waar ze vroeger over vertelde.
Elk kind is ook iemand die je hebt mogen zien groeien, een persoonlijke relatie die ondanks de puberteit en het loskomen van elkaar nooit zijn betekenis verliest (zelfs niet als het kind denkt dat het dat wil).
Ik zal nooit weten hoever ik had gestaan zonder haar, en het heeft me op deze manier zeker buitensporig veel moeite gekost, maar nu die inspanning geleverd is, pluk ik er zeker de vruchten van.
Als jong volwassene vreesde ik nooit iets te kunnen aanvangen met mijn diploma, omdat ik het sociale van een arbeidssituatie niet onder controle had. Later, als ik als junior kon meedraaien, dacht ik dat ik het als senior nooit waar te kunnen maken. Er is veel voor nodig geweest om dit toch te laten slagen, zoals twee maal outplacement begeleiding, maar ook daar heeft mijn voruw een rol in gespeeld. Er was een periode dat ik met haar de situatie op het werk regelmatig besprak, al heeft ze daar op een bepaald moment wel een eind aan gemaakt omdat ik er niet in sloeg iets uit te leggen zonder technische termen. (Ze had waarscheinlijk niet door hoe belangrijk het voor me was.) Bovendien, sorry dat ik cynisch ben, de druk om mijn gezin financieel te ondersteunen heeft me zeker de moed gegeven om het vol te houden.
Verder delen we nog een paar idealen, en zeker onze passie voor vrijwilligerswerk. Ook daarvan weet ik niet of ik die zonder haar zo ver had durven ontwikkelen. Wie zal het zeggen?
Ik zeg wel eens, "Ze heeft me mijn leven afgepakt en me er een ander leven voor in de plaats gegeven." (In mijn maag gesplitst, zeg ik ook wel eens.) Maar op dit ogenblik zou ik het er erg moeilijk mee hebben om dat nieuwe leven weer prijs te geven.
Dankje lezers, het was weer eens zeer therapeutisch om dit op te schrijven.
Maandagavond is Baukje Van Kesteren overleden. Baukje was ook van een andere planeet. Ze had ook autisme en heeft heel veel betekend voor velen van ons. Ze heeft een website gemaakt over haar leven en wat ze deed o.a. voor mensen met autisme. Ik weet niet hoe lang de site nog zal bestaan (ik hoop nog heel lang!) maar er staat een schat aan informatie op. Voor wie geïnteresseerd is: www.delachendepanda.nl
Ik zal Baukje missen!
Dank je voor de mededeling Sky.
Ik had er een vermoeden van nadat het stil geworden was op haar website.Toch mooi dat ze nog schreef over haar " Heerlijke Dag " zo kort voor haar dood. Ze was een te volgen voorbeeld om " Gelukkig " te sterven.
Je hebt gelijk Jan. ik zie het zelfs groter. Ze was een voorbeeld om gelukkig te leven. Ze zal, op die manier, mijn weg verder met mij afleggen. Ik heb heel veel aan haar gehad en kijk erg uit naar haar laatste boek. Ik hoop dat ze het nog in handen gehad heeft. Daar keek ze erg naar uit.
Baukje Van Kesteren kende ik niet persoonlijk, maar zoals ik haar ken uit boeken en uit haar blog komt ze over zoals jij ze beschrijft, Sky. Ze was ook voor mij een voorbeeld op meer dan een vlak, en ik heb graag haar boeken gelezen. En ik hoop dat haar blog nog een hele tijd online blijft.
Dirk,
mijn man heeft dit niet met opzet gedaan, heb ik ondertussen wel begrepen. Het is exact wat Zinzia uitlegt. Zo heeft hij het mij alleszins verteld. Wat niet wil zeggen dat je je beetgenomen "voelt".
Hij heeft me ook gezegd dat het getrouwde leven voor hem een hele schok was en vooral dan de bijkomende "verantwoordelijkheid". Ik begrijp nog altijd niet goed waarom hij dat toen niet gezegd heeft. Ik geloofde er sterk in dat we een goeie, stevige relatie hadden waarin alles gezegd kon worden, ook de minder goeie dingen. En dan antwoordt hij: ik kon dat niet ... dat is nu net mijn autisme ... ik kan niet communiceren (hij bedoelt dan: een diepgaand gesprek aangaan over zaken die te maken hebben met gevoelens en gedachten).
Aangezien ik een erg transparant persoon ben die een gigantisch belang hecht aan oprechtheid en eerlijkheid, wist mijn man van tevoren wat ik van die relatie verwachtte (op den duur, hè ... natuurlijk niet van dag 1 ... we waren pas 18). Hij wist dat ik het klassieke tuintje, boompje en een paar beestjes :-) wou. Hij was daar erg enthousiast over!
In de crisis van ons huwelijk heeft hij er dan uitgegooid dat hij ZO GRAAG als een normaal persoon wou leven en hij daarom de stroom volgde van huwelijk enz. Leuk om te horen!
Ik vroeg hem dan of hij mij ooit wel graag heeft gezien en dan krijg ik het volgende:
Ik heb altijd van jou gehouden en ik heb nooit stilgestaan hoe het leven eruit zou zien als we gehuwd waren. Ik denk trouwens nooit ver vooruit. Het gehuwde leven was moeilijk, te moeilijk. Ook de kinderen erbij vielen tegen maar ja, ik was al zo ver gevorderd dat ik ook niet meer terug kon en toch ook niet meer terug wou. Resultaat: in 2008 krijgt mijn zoon zijn diagnose en begrijpt mijn man plots dat hij niet is zoals de anderen; 2 jaar later, na 15 jaar huwelijk komt er iets in de openheid dat niet zo netjes is en waardoor ik compleet geschokt ben met een zware huwelijkscrisis als gevolg.
NU PAS begint hij mij vanalles uit te leggen en ik moet zeggen: ik heb al 1,5 jaar heel veel moeten verteren hoor waar ik absoluut geen weet van had. Ik vind het gewoon niet fair dat hij mij dit niet beter of eerder heeft laten weten want in tegenstelling met jouw vrouw, Dirk, ben ik erg gevoelig voor hoe hij zich voelt en ik heb zelf (voor we wisten dat hij autisme had maar ons huwelijk toch niet zo mooi draaide) verschillende pogingen ondernomen om met hem te spreken en zijn gevoelens te achterhalen. Hij liep altijd heel snel weg.
Ik snap het nu van die vertekening hoor. Maar ik durf zelfs zeggen dat ik heel goed weet wanneer zijn autisme de spelbreker is en wanneer het andere "gewone" dingen zijn! Ook bij mijn zoon zie ik duidelijk de verschillen. Soms misbruikt mijn zoon zijn autisme om iets niet te moeten doen en als ik hem dan vraag of dit zo is, dan antwoordt hij heel eerlijk met een rood hoofd dat ik gelijk heb.
Ook ik heb waarschijnlijk mijn man "geforceerd" naar een aantal dingen toe maar het was uiteindelijk zijn eigen keuze. Ik heb van het begin van onze relatie gezegd dat als hij het beu was, hij altijd mocht gaan. Ik zou nooit willen dat iemand bij mij bleef tegen zijn zin!
Ook nu nog is hij het die vecht voor deze relatie want ik heb echt het gevoel dat ik van een kale reis ben teruggkomen ... Ik begrijp dat allemaal wel hoor, dat autisme en zo maar mijn energie lijkt nu op. Ik wou enkel een mooie goede relatie en wat ik de laatste 2 jaar heb moeten doormaken, daar wordt zelfs een sterke vrouw als ik triest en futloos van.
Hij moet mij, autisme of niet, nu ook maar eens laten weten waarvoor hij kiest ...
O ja, Dirk,
wij waren 18, zijn 4 jaar met elkaar uit geweest, komen uit gezinnen met ongeveer dezelfde waarden en normen en hadden toen een heerlijke tijd met veel passie en vuurwerk!
We wilden graag een mooi huis, werkten samen hard en wilden een mooi gezin.
Elk kind is ook iemand die je hebt mogen zien groeien, een persoonlijke relatie die ondanks de puberteit en het loskomen van elkaar nooit zijn betekenis verliest (zelfs niet als het kind denkt dat het dat wil).
Dit stukje heb ik even van Dirk geleend. Ik wilde hem vragen wat hij hiermee juist bedoeld. (zonder verwijt of wat ook)
Reden dat ik hierover uitleg wil is hetvolgende; ik, naast mama ook dochter, heb geen contact met mijn ouders. Ik wil wel, graag zelfs, maar langs de andere kant willen ze niet. Mijn broer, nu +/- 24 jaar, is wel gewenst. (en dan bedoel ik niet dat ik een ongelukje was)
Van mijn vader ben ik bijna zeker dat hij ook autisme heeft, mijn broer ken ik amper en mijn moeder...ze is zo dominant. Ik weet echt niet wat ik van haar moet denken. Maar heb ik dan geen recht op ouders? (een traan rolt over mijn wang)
Wat ik daar schreef, is inderdaad niet zo absoluut. Ik ken een gelijkaardige situatie van zeer nabij, maar ga deze niet op het internet uit de doeken doen.
Sterre, je kan wel een persoonlijke communicatie starten door op mijn naam te klikken en dan me een bericht te sturen.
Dirk, het lukt me niet om jou een bericht te sturen. Misschien kan jij mij een bericht sturen zodat ik kan antwoorden?
Ik weet dat ik op je naam moet klikken, maar dan moet ik uren wachten....
Heb het ook al geprobeerd om persoonlijke berichten te sturen. Moet inderdaad uren wachten. Deze website is toch zo traaaaaag !
Vorige week heeft de regering de wet veranderd. Ze gaan haatmisdrijven zwaarder bestraffen. Zou dat ook gelden voor pesten en fysiek geweld tegen autisten?
Ik denk het niet, er is de waarheid en de juridische waarheid. De juridische waarheid is de kunstmatig verzonnen waarheid die ervoor moet zorgen dat diegene die niets misdaan heeft toch kan gestraft worden en dat diegene die iets misdaan heeft vrij mag komen. Zo mag men in België bijvoorbeeld vanuit RVA en VDAB een tewerkstelling saboteren (daar is juridisch gezien namelijk niets mis mee, je kan je afvragen of het moreel wel correct is) en de werkloze daarna nog eens straffen omdat hij of zij in tussentijd geen andere job heeft gevonden.
Ik voelde mij toen ook gepest, als minderheid onderdrukt, als autist gehaat en in het kader van diversiteit gediscrimineerd en uitgesloten. Maar dat zijn relatieve begrippen, op een juridisch correcte manier niet bewijsbaar, dus hebben ze voor allochtonen alvast de bewijslast van discriminatie omgekeerd. Nu voor ons nog ...
Uiteraard is de wet niet sluitend en loopt de toepassing ervan dikwijls mank. Wetten opstellen en toepassen zijn moeilijke dingen. Uiteraard zijn er zelfs misbruiken. De wet wordt door mensen toegepast.
Toch heb ik geen oren naar je kritiek, Ben, omdat hij zo vaag geformuleerd is, dat ik er niet over kan oordelen. Het lijkt me, dat ik, als ik me even snel liet ontmoedigen, de laatste vijf jaar werkloos zou geweest zijn.
Wat ik me al lang afvraag als ik jou bijdragen lees: hoe breng ik Ben zover dat hij stopt met ouwe-hoeren en de iets zinvols doet?
Dirk, net zoals je niet kan oordelen over de kritiek van Ben, kan je ook niet oordelen over de situatie waarin Ben zich bevindt.
Dirk, als we als autisten elkaars situatie onderling al gaan beoordelen als ouwe-hoeren zonder elkaars situatie goed te kennen, dan zijn we niet goed bezig. Iets zinvols doen, daar ben ik volop voor aan het strijden : mogen studeren in de richting die mij echt goed past en daarna mogen werken in een sector die mij echt goed past. Eindelijk eens met mijn leven een carrière opbouwen en eindelijk eens een leven onafhankelijk van de sociale vangnetten. Dus eigenlijk net en exact gelijk zoals iedere NT'er dat doet.
Misschien heb jij als autist dat geluk wel al gehad om met goede begeleiding toch jouw dromen te kunnen realiseren, dat geeft je nog niet het recht anderen die nog moeten vechten voor die droom en van die strijd tot nu toe alleen maar gefrusteerd geraken, af te breken en te spreken van ouwe-hoeren. En voor de moment vind ik die strijd iets zinvols, want eenmaal gewonnen zal het in mijn leven ook veel beter gaan. Maar het is nog zo ver niet dus blijf ik vechten en blijf ik voorlopig nog gefrustreerd van die strijd. Ik had al enorme stappen gezet maar ben vreemd genoeg teruggefloten omdat het voor sommige beleidsmakers niet snel genoeg ging.
Dus als ik af en toe eens wat sarcasme en frustraties neerschrijf is het omdat ik het, net zoals iedere autist, wel eens nodig heb om af en toe eens stoom af te laten. Jij doet dat toch ook ?
Ervaringen uitwisselen binnen de VVA community ... wat kan er nog meer zinvol zijn ? ;-)
Wat Ben neerschrijft aan ervaringen, is eigenlijk wel heel concreet herkenbaar voor mij. Ik heb, op details na, hetzelfde meegemaakt. En ik kan daar ook behoorlijk over doordrammen. Vooral als ik niet gehoord wordt. Als mensen luisteren, dram ik niet door. Dan hoeft het ook niet.
Het heeft wel even geduurd voor ik verder kwam dan ventileren. Maar dat op zich is al een stap vooruit, vind ik, anders krop je dat op, en denkt iedereen nog dat we in een 'autipower'-wereld leven.
Zelf probeer ik behalve op mijn blog en virtuele fora er ook iets mee te doen door erover te spreken in getuigenissen en door mee te denken voor oplossingen onder andere in wetenschappelijke onderzoeken over hervormingen van al die instellingen (rva, riziv, ocmw, fod) en hun reglementeringen. Om mensen die willen ontwikkelen (studeren, werken, zichzelf leren kennen) niet in de weg te staan bijvoorbeeld.
Soms twijfel ik wel eens of dat wel zo zinvol is, want het is een moeilijk proces. Maar er zijn niet veel mensen met autisme die ik daar tegenkom, dus blijf ik het zo goed mogelijk doen.
Ik ga er ook over spreken voor scholen (bv sociale opleidingen). Al levert dat ook de nodige discussies op met de rva. Zo heb ik voor ervaringsuitwisseling rond autisme een permanente goedkeuring, en voor ervarings-uitwisseling rond handicap-beleving een tijdelijke. Als ik vraag naar het waarom, zegt men dat dit laatste 'een complexere activiteit' is. Als ik ga spreken, maak ik tussen die twee geen onderscheid, ik ben gewoon mezelf.
Ik wens je alle succes, Ben, maar ik merk op deze site zo weinig concreets van jou pogingen.
Al eens met de dienst studieadvies of de sociale dienst van de school afgesproken?
Al eens geprobeerd de dikste cursus van het eerste jaar te blokken in zelfstudie?
Al concrete realisaties als programmeur?
Ik merk er weinig van.
Weet dat ik in een vorig leven wiskundige met natuurkundige inslag was, dat ik regelmatig CV's reviseer, en dat ik enige ervaring heb met cauchen. Maar ik heb niet de indruk dat jij voor hulp open staat. (Ook niet voor ik je schoffeerde.)
En wat dat geluk van mij betreft: dat bestaat uit:
Twee keer outplacement begeleiding na ontslag (niets auti-specifieks dus)
Een cursus bediende in de boekhouding bij de VDAB, waar ook een bedrijfssimulatie bij hoorde (ook niet auti specifiek)
Veel scherpe, maar dikwijls ook opbouwende kritiek, die ik niet naast me neergelegd heb zonder er van te leren.
En verder veel eigen initiatief.
PS, als je dit liever niet op de site ziet verscheinen, dan kan je voor een persoonlijk bericht kiezen. Dat heb ik je al eerder aangeraden, maar dat heb je toen afgewezen.
Dirk,
het is zoals Tistje schrijft : hervormingen bij rva en vdab zijn nodig zodat die niet met elkaar tegensprekende reglementeringen zitten. Tegensprekende reglementeringen, heb het ook al ondervonden, bij mijn laatste bijna tewerkstelling werkten rva en vdab elkaar zo grondig tegen dat er van enige juiste begeleiding al helemaal geen sprake meer was. En rva en vdab handteren andere normen voor de erkenning van arbeidshandicap ... dus waren ze beiden juridisch volledig in orde, maar het geheel van wat ze hebben uitgestoken trok op moreel vlak op geen bal.
Dus het loopt heel veel mis. Ik moet mijn autisme ook nog eens combineren met een lichamelijke handicap. Betreft die lichamelijke handicap ben ik door rva wel erkend (mag bij gtb) en door vdab niet erkend (moet bij vdab blijven). Voor mijn autisme is het dan weer voor de vdab in orde (mag bij ucbo), maar voor rva voorlopig nog niet (moet bij gtb en niet bij ucbo) met als gevolg dat mijn dossier al heel wat bureau's heeft gezien zonder een duidelijke oplossing.
Concrete realisaties als programmeur : ja, ik heb een website met tal van toepassingen geschreven. Maar om in die sector waar ik programmeur wil zijn terecht te komen, moet ik eerst bewijzen dat ik echt dat niveau aankan d.m.v. een diploma en niet zoals nu met "af en toe eens een programmaatje binnen één deelgebied" (bij sollicitatie gehoord).
Zelf cursussen instuderen : ja, heb mezelf al een groot stuk leren programmeren, wil nog verder, wil een echte professional worden.
Dienst begeleiding gecontacteerd : ja, maar die wachten liever af totdat ook rva de piste van aangepaste begeleiding via ucbo wil volgen en die toestemming zou willen geven. Die procedure die loopt nog, maar heel traag ... en met wat ik wil bereiken kan ik niet buiten het voltijdse dagonderwijs. Concreet : zij willen liever eerst alle violen gelijkgestemd zien voor ze aan het orkest beginnen.
Concrete inzet genoeg, al is die voor jou misschien niet duidelijk. Ik kan hier enkel teksten schrijven en geen voorbeelden tonen.
Dirk, ik voel mij wel geschoffeerd, maar er zijn verzachtende omstandigheden ... jij bent ook autist. Ik hou daar rekening mee. Wat betreft de persoonlijke berichten ... het lukt gewoon niet, die site is zo traag, ook voor jouw naam. Heb het hierboven nog geschreven.
En ja, ik vind het soms vervelend dat heel Vlaanderen soms kan lezen wat ik schrijf, maar het heeft ook het grote voordeel dat mensen eindelijk eens zouden weten wat het soms aan moeilijkheden en frustraties is om als autist hier in deze wereld te moeten leven.
Wiskunde en natuurkunde, hééééél interesant. Heb jij een hoger diploma of universitaire titel ?
Tistje, jij ook al problemen gehad rond vrijwilligerswerk bij rva ? Herken dat ook. Het ene jaar goedgekeurd zonder problemen, het jaar daarop verlengd zonder problemen, het jaar daarop niet verlengd zonder problemen omdat ik een deeltijdse job gevonden had ... ging nochtans om hetzelfde vrijwilligerswerk ... nooit duidelijk geweest waarom ik geen vrijwilliger meer mocht zijn ...
Ik stel mij toch wel heel veel vragen bij sommige beslissingen die rva neemt. In ieder geval was dat vrijwilligerswerk voor mij als autist wel heel nuttig, ik werd het daardoor iets meer gewoon om mij soms in een grote mensenmassa te bevinden en leerde vaardigheden bij, dan vooral op het vlak van sociaal zijn en mensen (proberen) te begrijpen. Voor mij persoonlijk serieuze stap terug op sociaal vlak nu ik geen vrijwilligerswerk meer mag doen ...
Tistje, jij ook al problemen gehad rond vrijwilligerswerk bij rva ? Herken dat ook. Het ene jaar goedgekeurd zonder problemen, het jaar daarop verlengd zonder problemen, het jaar daarop niet verlengd zonder problemen omdat ik een deeltijdse job gevonden had ... ging nochtans om hetzelfde vrijwilligerswerk ... nooit duidelijk geweest waarom ik geen vrijwilliger meer mocht zijn ...
Ik stel mij toch wel heel veel vragen bij sommige beslissingen die rva neemt. In ieder geval was dat vrijwilligerswerk voor mij als autist wel heel nuttig, ik werd het daardoor iets meer gewoon om mij soms in een grote mensenmassa te bevinden en leerde vaardigheden bij, dan vooral op het vlak van sociaal zijn en mensen (proberen) te begrijpen. Voor mij persoonlijk serieuze stap terug op sociaal vlak nu ik geen vrijwilligerswerk meer mag doen ...
@Ben: Inderdaad. Al kom ik zelden rechtstreeks in contact met hen, en denk ik soms dat het gewoon de vakbond is die moeilijk doet. En ik heb bijgeleerd, na 9 jaar vrijwilligerswerk en zeven organisaties ken ik ongeveer alle aspecten van vrijwilligerswetgeving.
Ik moet telkens wel opletten met de barema's van onkostenvergoeding, die ik zelf moet bijhouden, maar verder is alles ok. In de periodes dat ik op proef deeltijds probeerde te werken, heb ik mijn vrijwilligerswerk trouwens niet aangegeven. Het wordt een mens zeker niet gemakkelijk gemaakt om te werken, en zeker niet vrijwillig. Tenzij je in de armoedeval wil trappen.
Wat die opleidingen betreft, onlangs ben ik door mijn gtb-begeleider aangeraden om de VDAB-opleiding ervaringsdeskundige in de sociale uitsluiting te volgen (en daarmee aan de slag te gaan). Maar het duurt vier jaar en er is weer die dwang van bovenaf om er voltijds betaald aan de slag mee te gaan. Dus ik laat 't maar zo.
Om nog eens terug te komen op het eigenlijke onderwerp dat ik hier gestart ben: gisteren heb ik dat "andere-planeet-gevoel" nog eens heel duidelijk meegemaakt.
Ik had tegen de buurvrouw verteld dat ik poppen brei. En gisteren stelde ze me voor dat ik die poppen zou komen laten zien in hun breiles die ze elke donderdag organiseert. Ik twijfelde of ik het wel zou doen. Ik wist niet hoe ik dat moest gaan doen. De poppen laten zien: oké, maar wat daarna? Wat moest ik zeggen? Hoe moest ik me gedragen? Moest ik dan direct weer weg gaan of blijven? Ik had eigenlijk beslist het niet te doen. Maar de buurvrouw is me komen halen.
Ik heb de poppen dus laten zien. En toen; zoals ik verwacht had, het gestuntel, niet weten wat ik moest doen en zeggen... Ik zat daar dus op mijn stoel, niet wetende wat te doen. Ik kon ook niet weg want ze waren geïnteresseerd in mijn breiboek en die ging nog rond.
Ik heb dan maar wat gekeken naar wat zij deden. En ik kwam helemaal uit de lucht vallen. Ik begrijp al niet waarom mensen samen willen breien. Voor mij kan dat niet. Ik kan me op die manier niet concentreren op mijn werk, het tellen... Maar ze zaten niet alleen maar te breien maar ook enorm te babbelen. Allemaal door mekaar. Ik slaagde er niet in een gesprek te volgen. Het was veel te chaotisch. Ik heb eigenlijk niks gehoord van wat ze tegen mekaar vertelden. En zij konden dat wel. Erger nog, ze slaagden er ook in van nog te breien ondertussen ook...
Mensen zijn wonderlijke wezens!
Ik heb beslist niet meer te gaan, ook al nodigde de buurvrouw me uit voor breiavonden voor gevorderden. Geen les maar "gewoon", "gezellig" samen zitten breien. Nee, het is niks voor mij. Ik kan dat echt niet. Ik mis iets in mijn hoofd waardoor ik dit zou kunnen. Maar ik wil wel graag het contact met de buurvrouw bewaren. Al weet ik nog niet hoe ik dat dan moet doen.
Sky,
misschien gewoon eens proberen tegen de buurvrouw te vertellen wat je hierboven schreef of haar dat te laten lezen?
Ik vind dat je NT'ers elke keer weer toch de kans moet geven ... er zitten er goeie tussen en er zitten er minder goeie tussen ... en zo weet je ineens ook wat je aan je buurvrouw hebt.
Sky,
ik zou ook voorstellen om de buurvrouw gewoon te zeggen dat je dat wel leuk zou vinden, maar dat je het moeilijk hebt om te babbelen en te breien tegelijk, dat je je echt wel moet concentreren op je breiwerk. Misschien heeft ze in haar cursussen wel een groepje dat minder babbelt ? of misschien moet je eens gaan breien met een brei waar je minder moet bij opletten vb rechte sjaal,.... en zien of dat lukt. Misschien komt zij zelf wel met een oplossing.
Zoals roos zegt : geef haar een kans, het zou nog heel leuk kunnen worden !
Misschien kan je dan later via het contact met die buurvrouw nog andere buren leren kennen.
Ik denk dat jullie me ergens verkeerd verstaan. Ik geef die buurvrouw uiteraard een kans. Ik wil het contact met haar bewaren omdat ik haar juist een toffe madam vind. Alleen zie ik praktisch niet hoe ik dat contact moet bewaren.
Die breiavonden zijn echt niks voor mij en ook niet om het contact goed te houden met de buurvrouw want ik hoor, door de chaos daar, echt niks van wat er gezegd wordt. Ik kan dat dus niet binnen het kader van een groep, of dat nu een breigroep is of iets anders.
Sky,
ik begrijp wel dat je door dat gebabbel zelf niet kan breien of de gesprekken niet kan volgen, dat dat te moeilijk is. Misschien is er een mogelijkheid dat alleen jij en de buurvrouw samen breien : kan jij haar iets leren of zij jou ?
Sky,
Als het je lukt om het haar te zeggen,
of, je kan ook een brief schrijven, misschien dat dit je beter lukt. Je hebt al eens aangegeven dat je beter bent in schrijven dan in het zeggen.
Leg het uit aan je buurvrouw dat het voor jou moeilijker is om in groep samen dingen te doen. Dat je de twee niet kunt combineren, en breien en luisteren, laat staan dat je er ook nog eens bij babbelt. Je kan ook schrijven/ uitleggen dat je haar graag hebt en dat je graag met haar contact wil blijven hebben. Jouw buurvrouw heeft ook de inspanning gedaan om je te komen halen, dus zij wil je er ook graag bij hebben in haar gezelschap. Ik denk dat ze ook wel zal begrijpen dat de dingen voor jou niet vanzelfsprekend zijn zoals bij haar.
Misschien lukt het wel om met haar alleen samen te breien en op niet-brei-momenten elkaar te leren kennen (een gesprekje ..). Het zal niet altijd vlot verlopen, maar dat geeft ook niet.
Gisterenavond heb ik nog een babbeltje met haar gehad over haar kat die net uit een narcose kwam. Dat was leuk en precies wat ik bedoel met contact houden. Zo af en toe eens een kort babbeltje, als dat zo uitkomt. En nu was het dan nog eens over een onderwerp waar ik goed kon over meebabbelen. Op die manier is het voor mij heel goed haalbaar. Ik ga het dus nog even aankijken. Misschien blijft het nu wel op deze manier gaan en dat zou ik leuk vinden.
Ik ga er niet mee akkoord dat bepaalde haatmisdrijven zwaarder bestraft moeten worden dan andere. Het hoeft voor mij niet zwaarder te zijn, als je homo bent, of allochtoon of autist.
Het is altijd zwaar en erg en de mentaliteit mag voor mij veranderen in die zin dat dit niemand nog moet meemaken en dat het niet altijd 'vergoelijkt' moet worden.
Ik zou niet aanvaarden dat het pesten van mijn autistische zoon als erger wordt beschouwd dan van mijn andere zoon die niet de typische jongen is.
Er wordt nog te veel gekeken naar 'pesten is maar plagen, die moeten maar harder worden'. En daar kan ik niet mee akkoord gaan; Pesten doe je niet, punt. Het is niet zo 'pesten mag jeniet doen, wanneer iemand allochtoon is, of autistisch of homo'.
Sky, ik moet ook geen sjaals gaan breien in groep, hoor, ik mis dan ook veel te vaak, omwille van het chaotische. Eigenlijk komen wij op breidagen (ken je ravelry trouwens?) alleen samen om te praten en niet om te breien. Bij cursussen is dat nog anders, dan brei en leer je ook echt, maar op de andere meetingen is dat inderdaad niet het geval; Ik neem dat iets mee, dat ik gewoon alleen maar rechts moet breien en neem mijn spinnewiel of zo mee, dan hoef ik niet op mijn werk te letten;
ik kan me wel voorstellen dat je dit te chaotisch vond, zeker als je vanuit de veronderstelling komt dat je ook nog daadwerkelijk gaat breien
een grote handwerk community op internet. Handig daaraan is, dat het internet is, en je zelf je gesprekken kan kiezen, eigenlijk, of je onderwerpen kan volgen en zo toch nieuwe dingen kan leren zonder dat je naar bijeenkomsten moet gaan.
Het is wel voornamelijk in het Engels. Maar het leuke voor mij bijvoorbeeld is dat ik daar gelijkgestemde zielen kan vinden die houden van waar ik van hou.
hallo
mijn zoontje is 7 jaar en heeft ass
ik hoor het vaker dat mensen met autisme beter met natuur en dieren om gaan.
maar mijn zoontje doet dat niet,erger nog natuur en dieren laten hem koud.
vorige week in spanje lag er een erg ziek straatkatje ,en ik en mijn dochtertje tranen in de ogen omdat we niet konden helpen.en zoontje vroeg als we nog lang daar gingen blijven staan.
hij liep langs alle ondervoede kittens door alsof ze er niet waren.
ik en mijn dochtertje zijn hoogsensetief en zijn een met natuur en dier.maar onze zoon die zal zijn vuil wel in de vuilbak gooien of sorteren maar alleen omdat het zo moet .
als we naar de kinderboerderij gaan vind hij de dieren maar saai en ze mogen volral niet in zijn buurt komen.
alleen schorpioenen en spinnen vind hij tof ,hij wou graag opgezette schorpioenen hebben en mijn dochtertje weende dat die beestjes dood waren.maar hij zij gewoon "tof"
onze hond is erg ziek en dat laat hem koud ,toen we onze konijn dood vonden zij hij "nu mag die vuile kooi weg".
bossen en weien zijn leuk als er takken en stenen liggen.het verbrande bos in spanje vond hij maar stinken.
bij ons in de buurt is er paarden en natuur gewenning voor kinderen met autisme ,maar hij wil niet want paarden stinken.
de hond aait hij soms wel maar als ik de hond zou weg doen zegt hij dan heb ik meer tijd voorhem.
vind het erg jammer want ik hou van de natuur en leef mee met elk dier.
hij komt ook van een ander planeet,maar daarom niet beter
op het onderwerp van sterre en companie wil ik dit vertellen.
ikzelf ben heel gevoelig en soms ook liever lui dan moe,maar wie niet?µ
toen mijn zoontje geboren werd begon het al van dag 1.
hij was de grootste huilbaby die er bestond.in het ziekenhuis kregen de verpleegsters hem zelf niet stil.eenmaal thuis was het het zelfde.
ik heb dan ook nog eens een ouder kindje dat aandacht nodig had.kind en gezin kon niet geloven dat een baby van 4 maand zo koppig kon zijn en hadden er gene verklering voor dat hij zo jong al koppig was en heel jong al gezichtsherkenning had.
alleen ik kon hem pakken ,iedereen anders werd verwelkomt met een geschreeuw ,niemand wou nog op bezoek komen .kind en gezin liet me wel 5 keer per maand komen omdat ze bang waren dat het me te veel werd .
maar mijn omgeving begon me lui te vinden,mijn huistaken kreeg ik niet gedaan,ik werd vergeetachtig en gestrest.
de dokter zij "slaap gewoon meer je bent toch thuis".mijn dochtertje werd verwaarloost want alles wat ze op school mee moest hebben vergat ik .ik was slechtgezind en had ruzie met iedereen.
mijn moeder begreep me niet want zij had tenslotte ook 2 kinderen en kon het wel.
mijn man kon het ook niet meer aan ,hij was veel kwaad en wou niks van de baby weten (heeft warschijnlijk ook autisme).mijn dochtertje sliep niet en weende voordurend.
en de omgeving maar zeggen "je moet alles poetsen,doe je strijk,zie dat u man eten heeft als hij thuiskomt ,.......;;
lui lui lui lui ,dat zij men .
ik zat er door ,waarom???
dat mijn baby zo deed bleek mijn schuld te zijn want ik had stres om niks .
na 2 jaar zo gestreden te hebben ,tegen iedereen ,ja iedereen .kon ik het niet meer aan ,ging naar en andere huisdokter en na een gesprek weende ik en stopte niet meer.
hij zij dat ik sinds de bevalling een depressie had en schreef me antidepresieva voor ,waar ik me eerst voor schaamde.
en na twee weken klaarde de hemel open voor mij.ik pakte me te samen en zocht werk .het enigste wat ik on gaan doen in deze situatie was poetsen bij mensen thuis .dat was natuurllijk geen droomjob en mijn diploma was voor niks.
maar het lukte en al gou werd ik sterker ,kommentaar van andere scheelde me niks .ik keek alleen naar mijn eigen kinderen .
toen mijn zoontje naar school ging werd ik nog sterker en begon ik te zien dat niet ik het probleem was maar dat er iets mis was met hem.
de school zag het eerst niet,ik kreeg wel opmerkingen zoals ,hij is hoogbegaaft,hij speelt liever alleen,hij hangt te vel aan u,hij wild andere kinderen geen handje geven,kan niet tegne het lawaai,ik extreem koppig,...
maar toen ik zelf afkwam met het woord autisme lachte ze het weg.
dus liet ik het ,mlet alle problemen die er op volgde en toen hij het eerste inging was ik het kotsmoe.
niet hem ,niet mijn huishouden,niet onsmaar iedereen met hun commentaar en hun beter weten.
ik nam me te samen en smane met vriendinnen die ik intussen had gingen we ertegen aan .
en ja een half jaar later de diagnose ASS
alle klachten die mijn zoontje had vielen als in een puzzel in mekaar.
nee ik was geen slechte moeder en nee die baby was zo niet door mij;ik kon er niks aan doen.
als ik toen geweten had wat ik nu weet was alles anders gegaan,zijn babytijd was een grote ramp voor mij en hem en mijn gezin alleen omdat ik dacht dat het mijn fout was en dat ik te lui was .
de babytijd had gewoon kunnen zijn moest ik toen weten dat mijn zoontje anders was en gewooon anders moest behandeld worden.
awel ik was de beste moeder die ik kon zijn ,niet lui,niet slecht.
nu neem ik nog altijd medicatie ,mijn lichaam heeft zo afgezien van de stres dat mijn maag vernield is en ik niet zonder stresmedicatie kan.maar een ding weet ik wel "ik ben geen slechte moeder"
dus iedereen met hun vooroordelen kunnen de boom in ,ik doe het goed.
ja hier ligt het soms slordig of vuil ,maar ik heb een druk gezin en dieren .en ja soms heb ik het niet in de hand of vergeet ik veel en zijn er stressi dagen .a ja ik voed een kind met autisme op in een wereld die dat niet aanvaard.en het lukt me want hij is gezond .
en ik eis alle hulp die ik kan krijgen ,want daar heb ik recht op na al die tijd .
als ik dit schrijf zou ik wel willen schreuwen tegen die mensen die het beter wisten
ja neem hem maar een week mee ik lach het harste aan einde die week als je huis er bij ligt als een oorlogsveld.
sterre maak je hard ,want niemand anders gaat dat doen voor jou.
en wacht zo lang niet als ik om tot ondekking te komen dat het neit jij was.
ach nog wat
ik ben trots op mijn zoontje zoals hij is,verdomme dat het zo lang duurde eer ik dat zag
ach nog wat
ik ben trots op mijn zoontje zoals hij is,verdomme dat het zo lang duurde eer ik dat zag
Ik voelde me al niet echt hard aangetrokken door mensen. Maar nu ben ik zo zwaar teleurgesteld!
Het gaat om de dingen die ik zie gebeuren in de maatschappij. Nu met de nieuwe paus. Ik ben zelf ongelovig en sterk anti-kerk. Maar ik kan niet die nieuwe paus al "in de vuilbak" gooien nog voor ik iets van hem gezien heb. Zoveel mensen die hem nu al oordelen, die overal het negatieve in gaan zoeken... Ook de mensen waarvan ik dacht dat zij positievelingen waren. Mensen waarvan ik dacht dat zij een betere wereld wilden. Ook zij oordelen nu al. Ik ben zo zwaar teleurgesteld!!! Misschien is hij wel de persoon die dingen eindelijk kan veranderen binnen de kerk? Dat weten we toch pas als hij de kans kreeg om iets te doen. Dat kan je nu toch nog niet weten... Ik wil terug naar mijn eigen planeet!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ik denk ook aan de familie van Kim De Gelder die overal veguisd wordt. Die kinderen vinden geen werk eens men weet wie ze zijn. De ouders worden uitgescholden.... Waarom???? Ik begrijp mensen echt niet! Echt niet! Hoe hard ik ook mijn best doe, ik begrijp die gedachtengang helemaal niet!
Ik denk aan de buschauffeur van Sierres. Waarom maken ze van hem een moordenaar??? Omdat hij antidepressiva nam??? De helft van de Belgische bevolking neemt die middelen. Waarom een zondebok maken???
Ik ben wanhopig op zoek naar antwoorden. Waarom denken mensen op die manier?
Ik denk over hoe begeleiders van kinderen omgaan met pesters. Straffen, uit de groep verwijderen... Dat helpt toch geen zier. Van bovenaf met het vingertje roepen "dat mag niet!" dat helpt toch niet. Je moet aan die kinderen uitleggen wat de gevolgen zijn van wat ze doen, samen met alle partijen naar oplossingen zoeken... Laat de kinderen mee participeren, zelf verantwoordelijkheid dragen. Waarom doet men dat niet???
Wat is er mis met deze planeet? Waarom denken mensen zo "verkeerd"????? Ik begrijp er niks van en ben intriets! Ik ben ongelooflijk verdrietig van al het negatieve dat ik zie... en ik zou het zo graag kunnen begrijpen. Waarom zijn mensen zo?
Sky, ik begrijp het ook niet. Kim De Gelder is de dader, maar toch worden ook de ouders geviseerd en gaat het zelfs zo ver dat zijn zus haar studies moest stoppen. Dit is discriminatie, maar blijkbaar spreekt men in België alleen maar van discriminatie als het één welbepaalde vorm van discriminatie is, alle andere vormen tellen niet mee.
En ik begrijp ook die ouders van die omgekomen kinderen niet. In Sierre hebben ze een gedenkplaat gemaakt om ieder slachtoffer van dat vreselijke drama in nagedachtenis te houden. De ouders hebben geëist dat de twee namen van de chauffeurs van dat gedenkteken werden verwijderd. Niemand weet hoe het ongeval is gebeurd, maar toch word daarmee door die ouders het signaal gegeven dat de twee chauffeurs schuldig zijn. Niemand heeft voor dat drama gekozen, ook die twee chauffeurs niet, ze hebben er zelf ook hun leven bij gelaten.
De kerk, verschrikkelijk wat ze daar allemaal uitsteken. "Mijd het stelen en bedriegen, ook de achterklap en het liegen" is één van de geboden ... en toch liegt de kerk constant. Ze gaat zelfs zo ver dat ze één van de smerigste apparaten van onze "beschaving" zelf misbruikt om de waarheid van pedofilie binnen de kerk verborgen te kunnen houden. Tijdens iedere mis steken ze de kelk omhoog met de woorden "Blijf dit doen om mij te gedenken" maar tegelijk gebruiken ze alle mogelijke smerige leugenachtige middelen om operatie Kelk te verkloten. Men is tegen het homohuwelijk, mensen die een beetje anders zijn dan datgene wat de kerk voorschrijft mogen niet gelukkig zijn en tegelijk werkt men binnen de kerk met man en macht aan het geluk van de zovele pedofiele pastoors. Pedofilie is ook geen voorbeeld van wat God bedoelde met liefde en het heterohuwelijk, maar dat aanvaarden ze binnen de eigen rangen duidelijk wel. Als men bij de kerk dan toch geloofd in een God die alles ziet en op de dag des oordeels zal straffen, waarom doen ze dan zelf aan zulke misdaden ? In plaats van de homo's te veroordelen zouden ze beter eens naar henzelf kijken, het staat ook in de Bijbel : "Ooit zult gij veroordeeld worden zoals je zelf geoordeeld hebt".
De kerk is tegen abortus, ik ben daar ook tegen maar tegelijk maak ik mij wel de bedenking dat sommige kinderen toch nooit een gelukkig leven zullen hebben als hun ouders het ouderschap niet aankunnen. Had de kerk gedurende de afgelopen twintig eeuwen haar rol als vredesduif gespeeld en haar macht gebruikt om onze maatschappij menselijker te maken, dan zou ieder nieuw leven in onze maatschappij altijd welkom zijn en zouden de mensen het ook meer vanzelfsprekend vinden om koppels die het wat moeilijker hebben met het ouderschap altijd bij te staan zodat geen enkel kind ongelukkig zou zijn. Maar ja ... de kerk verkoos twintig eeuwen lang niet die rol van vredesduif en naastenliefde te spelen maar opteerde eerder voor machtsmisbruik, onderdrukking, verrijking en vooral ook veel liegen en bedriegen. De kerk, voor mij heeft ze er een geschiedenis op zitten van twintig eeuwen aan gemiste kansen.
We leven ver weg van een ideale wereld, ik zit duidelijk op de verkeerde planeet.
Sky en Ben F,
zelfs als NT'er maken dezelfde dingen met angstig, triest,... Ik ben me er al heel lang van bewust dat de wereld niet zo goed is als iedereen wel denkt, dat er veel verkeerd loopt met al die oordelen en veroordelingen, maar als je dan dat allemaal hoort deze week dan stel ik me ook de vraag hoe het verder moet in de toekomst.
Overal hoor je 'er moet meer begrip zijn' voor gelijk wat, maar als het erop aan komt om te handelen, dan is het totaal het omgekeerde. En ja, de mensen die me al het meest hebben ontgoocheld zijn er ook uit 'de Kerk', vooral zij die overal het goede voorbeeld verkondigen kunnen het niet waarmaken.
Ik leef ook heel erg mee met de familie van De Gelder (ook al wonen we hier tussen ouders van dodelijk en levenslang zwaar gewond slachtoffer), zij hebben er toch ook niet voor gekozen dat hij zo is geworden, zij hebben dit ook niet gewild.
Er is nog veel werk aan de winkel :-(
Er is nog heel wat werk aan de winkel ... en vooral aan de Kerk. Het zou de heilige geest zijn die de kardinalen heeft geïnspireerd wie de nieuwe paus moest worden. Als de heilige geest zo duidelijk inspirerend is ... waarom waren er dan toch nog vijf stemrondes nodig ? Heel duidelijk nu dat de inspirerende geest in de sixtijnse kapel alweer een grote blijk van afwezigheid heeft gegeven, anders was één stemronde genoeg geweest om volledige unanimiteit te verkrijgen.
Positief is nu toch al dat er nu een paus is die weet wat armoede is, niet makkelijk daar in dat Vaticaans paleis vol zilver, goud en marmer.
EN WAT DOEN JULLIE NU ZELF VIND JE
er staat ook in de bijbel oordeel niet en je zal niet geoordeelt worden. Een mens is een mens en die maakt fouten , of je het zonde noemt of misdaad ik noem het onmacht of ziekte tot het goede zoals ook autisme onmacht is tot en ook andere dingen aanleiding geeft tot misdaad
Ik vind niet dat ik het oordeel. Ik zou graag kunnen begrijpen waarom mensen zo denken. En tegelijkertijd maakt het me triestig...intens triestig. Tijd om me terug te trekken in mijn eigen wereld, mijn eigen planeet. Hier is er liefde en respect. Ik kan die onbegrijpelijke wereld buiten houden. En nog eens genieten van "La belle verte"...
Ilias, ik weet het : ooit zal ook ik veroordeeld worden zoals ikzelf geoordeeld heb. Ik heb vroeger nooit geoordeeld maar ben zelf altijd veroordeeld. Dus mag ik nu even alle anderen die mij veroordeeld hebben nu zelf ook eens beoordelen ?
Ik zal nooit de gebreken van andere personen veroordelen. Iedereen is mens en iedereen heeft zijn of haar gebreken. Maar er is toch nog een verschil tussen het ongewild hebben van een gebrek (hetgeen ik niet veroordeel) en de bewuste keuze tot slecht gedrag. En de bewuste keuze van het slechte gedrag (hetgeen ik graag aanklaag).
Het zit zo, op het vlak ongewild gebrek vs. bewuste keuze tot slecht gedrag ben ik in zekere zin ervaringsdeskundige. Wat ik hier op dit forum nog niet heb neergeschreven is dat ik vroeger in mijn jeugdjaren (lagere schooltijd) toch wel zware criminele feiten aan het plegen was gezien mijn jonge leeftijd ... amper 9 of 10 jaar. Bijna brandstichting in mijn lagere school, ruiten uitslaan en er nog fier op zijn dat ze nooit geweten hebben dat ik het was. En ik was wellicht de jongste leerling ooit die tijdens de middagpauze's aan het spijbelen was. Gewoon na het middagmaal in de refter door de hoofdingang waar de bureau van de directeur op uitkeek naar buiten ... ook nooit betrapt. Mijn gedrag was het gevolg van mijn autisme (dat ik toen nog niet wist) en de veroordelingen van de school hiervoor. Mijn slechte gedrag was dus het gevolg of een uiting van de reactie van de maatschappij op mijn ongewilde handicap en als kind kon ik dat nog niet goed bevatten. Pas tegen mijn middelbare schooltijd begon ik te beseffen dat mijn afwijkende gedrag in twee kon worden gesplitst. Enerzijds het niet begrijpen van de maatschappij door een ongewild gebrek en de veroordelingen hiervoor, en anderzijds dat afbreken en kapot maken als een bewuste keuze uit reactie op die veroordelingen. Met die bewuste keuze om alles af te breken en de school op te zadelen met een crimineel die ze nooit konden betrappen heb ik dan zelf afgerekend en ik ben ermee gestopt, ik heb mezelf veroordeeld en heb de school voor alle schade vergoed, welliswaar 10 jaar later zonder dat ze dat zelf eigenlijk weten. Waarom laat ik hen dat niet weten ? Omdat ik wellicht anders opnieuw door die school veroordeeld wordt. Het zou deze keer terecht zijn, maar ja ze hebben mij in het verleden, voordat ik hun onbekende vijandige crimineel was al zoveel maal ten onrechte veroordeeld.
Dus criminaliteit kan een gevolg zijn van een verkeerde reactie van de maatschappij op een gebrek. Het komt er dan op neer om een onderscheid te maken tussen het gebrek en de bewuste keuze om hierop verkeerd te reageren. Een gebrek veroordelen is verkeerd, slecht gedrag aanklagen ... daar is niets mis mee. Ik heb toch ook mijn slechte gedrag bij mezelf aangeklaagd.
e verleden ook misdadiger was. In mijn jeugdjaren heb ik toch wel zware criminele feiten gepleegd zeker gezien mijn jonge leeftijd : brandstichting in mijn lager school, ruiten uitslaan en er nog fier op zijn dat ze me nooit betrapt hebben, constant betrokken bij vechtpartijen en ik was wellicht een van de jongste leerlingen die tijdens de middagpauze al aan het spijbelen was ... gewoon door de hoofdingang waar de bureau van de directeur op uitkeek naar buiten (ook nooit betrapt). Toen besefte ik niet zo goed hoe ik de verkeerde kant aan het opgaan was, ik was dus onmachtig. Van zodra ik ontdekte dat ik in mezelf meer intellectuele bagage had dan dat iedereen dacht (ik ben heel mijn schooltijd door het leven gegaan als een ultieme dommerik) ben ik die intellectuele bagage gaan gebruiken en heb zelf mijn gedrag weten te corrigeren. Gelukkig maar, want was ik op het elan van mijn lagere schooltijd blijven verder gaan dan stond ik nu in de Belgische geschiedenis in de top 20 van Belgische criminelen of had ik me intussen wellicht al lang doodgezopen. Iedereen maakt fouten, ook ik maak fouten, maar ik heb ze op zijn minst toch proberen recht te zetten zoveel als ik kon.
Als je de wereld wil verbeteren, begin bij jezelf is ook een gezegde. Ik heb dat gezegde voor mezelf al redelijk veel toegepast. Ik kan me nu niet meer verbeteren denk ik. Ik kan leven met gebreken van anderen, ik ga de gebreken van anderen niet veroordelen. Maar er is toch nog een verschil tussen een ongewild gebrek hebben (psychisch of lichamelijk) en bewust kiezen voor slecht gedrag. Mijn crimineel gedrag in mijn jeugdjaren kwam er omdat ik toen nog het verschil tussen mijn ongewilde autistische handicap en mijn bewuste keuze voor mijn slechte gedrag niet zag. Nu zie ik dat verschil wel.
Oeps, blijkbaar is de tekst twee keer doorgezonden en is de oude versie meegegaan... goed lezen dus want anders is de tekst heel onduidelijk.
@ sky ik vond niet dat jij oordeelde maar zo als ik niet probeer te oordelen
@ ben ( en de bewuste keuze tot slecht gedrag. En de bewuste keuze van het slechte gedrag ) wanneer ben jij daar honderd procent zeker van er bestaat meer dan alleen autisme er is ook psychische oorzaken paranoide en ga zo maar verder
@Ilias, bij mezelf ben ik daar nu honderd procent zeker van, want eenmaal ik dat bij mezelf doorhad is mijn slechte gedrag gestopt. Ik zeg hiermee niet dat dat bij een ander ook zo is. Als er een psychische oorzaak is dan zal ik een persoon in dergelijk geval ook nooit veroordelen. Iedereen verdient volgens mij kansen in het leven en ook psychische hulp behoort volgens mij tot het begrip kans. Soms is de maatschappij totaal niet bereid deze kans te geven en blijven mensen die nood hebben aan psychische hulp totaal in de kou staan. Soms kan zelfs gewoon wat aandacht al voldoende zijn.
Mijn buurman die serieus in de alcohol zit maakte mij hier enige weken geleden nog het leven tamelijk zuur met zijn verwijten en zijn gezaag om geld voor drank. Intussen heb ik met hem reeds langere gesprekken gehad, van persoon tot persoon in zijn appartement en niet meer aan de voordeur. Sindsdien komt hij nog alle dagen langs maar zijn onze gesprekken totaal anders geworden. Hij wil wel stoppen met drinken maar vond geen motivatie in zichzelf. Niemand komt bij hem op bezoek, hij heeft geen familie waar hij welkom is en geen (echte) vrienden. Maar het gaat nu toch al redelijk wat beter met hem nu hij weet dat hij ons niet hoeft uit te maken maar dat wij voor elkaar goede buren kunnen zijn. Hij heeft duidelijk begrip voor mijn autisme gekregen, hij heeft duidelijk begrip gekregen voor de situatie van mijn bovenbuurvrouw en wij hebben begrip gekregen voor zijn drankprobleem dat duidelijk voortvloeit uit een gebrek aan familie, een luisterend oor en een steunende omgeving en ik vermoed toch ook een angststoornis. Ik geef hem nu die steunende omgeving, ik geef hem nu dat luisterende oor en samen zorgen wij voor wederzijds begrip voor elkaar. Het is geen echte kans in het leven, maar ik kan er toch al tenminste voor zorgen dat hij zich wat beter voelt en dat hij zich door ons aanvaard voelt als buur (hetgeen hij tot enige weken geleden nog niet voelde). Hij beseft duidelijk dat hij het afgelopen jaar bijna dagelijks in de fout is gegaan met zijn scheldpartijen en komt zich nog regelmatig excuseren. Ik antwoord hem dan dat één keer zich verontschuldigen voor mij meer dan genoeg is. Het grootste geschenk van hem voor mij zijn niet zijn verontschuldigingen voor het verleden, het mooiste geschenk is dat hijzelf een duidelijk engagement is aangegaan om samen met ons goede buren te zijn voor elkander. Hij verdient die kans en van mij krijgt hij ze !
@ sky
ik denk dat het komt door gedrag dat verkeerd word verklaard vb zij praat niet tegen me ( mogelijk door niets te zeggen te hebben ) word zij wil niet praten . Men ziet alleen gedrag zoekt niet waar dat gedrag vandaan komt . De mensen weten niet beter want datgene wat ze niet kennen word automatisch slecht verklaard. Slechte ervaringen veroorzaken slechte reactie s men onthoud eerder het slechte dan het goede denk ik .
Hierboven beschrijft Ben al een mooi voorbeeld
oeps post was zo maar gepost
ben beschrijft een mooi voorbeeld van wanneer je probeert iets te begrijpen je ook begrip kunt opbrengen.
Dat klopt Ilias. Dat is wat ik zo hard mis: dat begrip onder mekaar! Het is nochtans niet zo moeilijk.
Ik geloof ook dat mensen veel te snel zijn in het negatief interpreteren van gedrag, zonder erover te praten.
Je kan mensen geen kansen geven als je geen begrip kan hebben en als je teveel gedrag negatief gaat interpreteren.
Misschien zouden mensen eens moeten leren van trager te zijn. Meer stil te staan bij de dingen die ze zien. Erover nadenken, vragen stellen, praten... Maar dat doen ze niet. Ik doe dat uit noodzaak. Ik kan niet anders dan traag zijn en stil staan bij de dingen. Misschien een voordeel van onze manier van denken?
Vlaamse Vereniging Autisme
Welkom op de ontmoetingsplek voor mensen met autisme en hun ouders, familie en sociaal netwerk
Kalender
|
Juni 2013 |
|
||||
| Ma | Di | Wo | Do | Vr | Za | Zo |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 1 | 2 |
| 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 |
| 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 |
Thema's
autisme algemeen • begeleiding • begeleiding en ondersteuning • communicatie • dagelijks leven • diagnose • gedrag • geïntegreerd onderwijs (GON) • gewoon onderwijs • gezin • groepsbegeleiding • individuele begeleiding • onderwijs • probleemgedrag • relaties
Steun ons!
Steek de handen uit de mouwen als VVA-vrijwilliger of word lid!
Je kan ons ook financieel steunen.
Ik heb de film 2 keer gezien. Het is echt de moeite.
La Belle Verte (The Green Beautiful) is een film vol gedachtegoed uit new age, de periode waarbij men leeft in harmonie met elkaar en met de natuur. Het geeft ook weer hoe een nieuwetijdsmens als het ware op een andere planeet, nl. de aarde, het er beleeft.