in Oostvlaanderen ben ik niet bekend met de centra, ben van Vlaams Brabant, maar de diagnostiek zal ongeveer wel hetzelfde zijn.

ik heb gekozen voor het dichtsbijzijnde centra, daar je er toch enkele keren heen moet en de afstand rijden in de auto voor mij zeker niet te lang mag zijn.

ik ben zon vijf keer geweest voor testen + intake en diagnosegesprek. Mijn man is ook geweest voor een gesprek.

Er wordt uitgebreid getest naar IQ, mogelijkheden, klachtenvragenlijst, enkele gesprekken met psycholoog en psychiater, vrij uitgebreid. Je weet op voorhand niet echt wat er gaat gebeuren die dag/middag, wat het best wel spannend en moeilijk maakt.

Misschien kan mijn bijdrage hier iets betekenen. Ik ben niet van Oost-Vlaanderen, maar ik kon volgens mijn doorverwijzer kiezen: ofwel naar Indigo ofwel naar UZ Gent. De rest was blijkbaar niet zo goed.

Mijn diagnose is dus gesteld in het UCIKAP van het UZ Gent (een jaar of zes geleden), prof. Audenaert & psychiater Van den Eynde.

Wachttijd was er niet door een doorverwijzing van een andere psychiater via een CGGZ die de diagnose al gesteld had (die al in het dossier stond van het revalidatiecentrum van in mijn kindertijd).

In mijn ervaring was het een grondige testing (nadruk op uitsluiten alle andere diagnoses, intelligentieonderzoek, medische beeldvorming, persoonlijkheidsonderzoek). Wel sloten ze al direct Asperger & PDD-NOS uit van bij het begin.

De diagnose was al vrij snel bekend (2-3 weken), en werd ook beknopt en verstaanbaar mondeling overgebracht. De juiste terminologie werd bovendien gebruikt (geen verlegenheidsdiagnoses) en werd uitgelegd (de dsm-assen).

En ik kreeg natuurlijk ook een doorverwijzing naar de VVA. Ik werd vrijgelaten om te kiezen voor ondersteuning (het kon maar hoefde niet). En ik kreeg tips voor een paar boeken die me 'als mens rijker zouden maken'.

Belangrijke minpunten waren in mijn ervaring het beperkt verslag, de moeilijke communicatie om dat verslag ook werkelijk te krijgen (ik had de indruk op 't laatste dat ik samen met anderen dat mens aan het stalken was) en geen 'dienst na verkoop'. Ik kreeg wel een uitgebreid persoonlijkheidsverslag maar dat was echte horror (leek uit de tijd van Bettelheim).

De prijs is ook een minpunt. Ik betaalde toch al snel 250 euro. Reden daarvoor was mijn weigering om op de afdeling psychiatrie te blijven slapen (voor 2 weken). Ik had daar geen zin in omdat ik mij niet associeerde met psychiatrie. Ze deden daar erg moeilijk over, wat ik nog steeds een nare ervaring vond.

Hallo,

ik werk zelf mee aan diagnostisch onderzoek. In principe is er een protocol dat gevolgd wordt, en komt het hele onderzoek grofweg op een tiental uur neer, voor wat 'zuivere' testing betreft. deze resultaten worden in zijn geheel aan de psychiater voorgelegd, die ev. nog bijkomend onderzoek zal voorstellen, indien nodig, zoals bv nmr of qeeg, enz...

binnen die tien uur zitten :

- overlopen levensgeschiedenis en klachten (bij voorkeur met een goedgekend familielid, moeder, oudere zus of broer, …)

- intelligentie-onderzoek

- persoonlijkheidsonderzoek

- neuropsychologisch onderzoek (aandacht en concentratie)

- bijkomende vragenlijsten en ev. DVD.

 Aangezien we niet licht over een diagnose gaan, en er niet één test bestaat waaruit men kan besluiten of dit syndroom aanwezig is, neemt dit wel wat tijd in beslag. Alle facetten worden bekeken en van hieruit bekijken we of deze diagnose inderdaad aanwezig is of niet, en zoniet, wat er dan wel precies aan de hand is.

We werken meestal in blokken van 2u, dus dit neemt zo ongeveer 5 afspraken in beslag. Na het testonderzoek worden deze resultaten multidisciplinair besproken en wordt u uitgenodigd om deze met één of meerdere van ons te bespreken. Daarna krijgt u het volledige verslag opgestuurd.

Financieel werken we aan een tarief van 40 euro per sessie. Voor het testonderzoek en de bespreking zelf komt dit neer op een bedrag tussen 400 euro en 500 Eur.  Daarnaast moet je ook de consultaties met de psychiater betalen. Van dit laatste krijg je een deel terugbetaald.

het voordeel van werken met bv het referentiecentrum uz, is dat dit veel goedkoper is, maar het nadeel dat de wachtlijsten langer zijn.

U mag ten alle tijde er op staan dat de werkwijze u op voorhand wordt uitgelegd, om het even bij welk centrum u aanklopt.

Els Ronsse.
 

:-s

- overlopen levensgeschiedenis en klachten (bij voorkeur met een goedgekend familielid, moeder, oudere zus of broer, …)

Dit is bij mij al uitgesloten aanegzien er niemand is.

- intelligentie-onderzoek

Ik krijg het Spaans benauwd bij zoiets ... moét dat ?

Financieel werken we aan een tarief van 40 euro per sessie. Voor het testonderzoek en de bespreking zelf komt dit neer op een bedrag tussen 400 euro en 500 Eur. Daarnaast moet je ook de consultaties met de psychiater betalen. Van dit laatste krijg je een deel terugbetaald.

Niet haalbaar voor mij, ik laat het dus maar varen en dat lost meteen de twee bovensstaande problemen voor mij op.

UZ Gent staat op mijn lijst als testen van kinderen, geen volwassenen.

Daar krijg je inderdaad verder geen hulp of begeleiding na de diagnosestelling.

Goed, ik ga weer wakker liggen ...

Hallo,Magneet

Ik heb zelf de testen ondergaan bij Psysense van Els Ronsse.

Dit vraagt inderdaad 10 uur testen waarover zeer tevreden ben.

Hierna krijg je dan de diagnose.

van Snoopy

hello magneet

ik heb mezelf laten testen bij Indigo te Kontich kazerne op mijn 44ste

de testen zijn inderdaad vrij duur

wachttijd van enkel maanden,

als je zelf genoeg kunt vertellen over uw baby, kinder, en jeugdjaren hoeft er geen dichte nabestaande mee te komen.  Ik ben ook alleen geweest en diagnose ASS is ook zo gesteld....

markies

Jullie zijn heel erg lief, maar ik kan dat niet betalen :-)

Door de problemen van mijn kinderen, ben ik thuis (werk heel erg sporadisch maar sta ten laste van mijn man) en we moeten rondkomen met 5 (en 2 honden) van 1 inkomen. 400 à 500 euro (plus psychiater) is gewoon niet haalbaar hier. Kinderen hebben ook therapieën en medicatie en dat loopt al flink op maandelijks :-)

Ik heb zeer positieve ervaringen met de dienst Psychodiagnostiek in UPC Kortenberg van de KULeuven. De kostprijs voor een diagnostisch onderzoek is gemiddeld 450-max.500 euro en omvat een intake, 4 halve testdagen, intake systeem, psychiatrische consultatie, adviesgesprek en doorverwijzing. Ook de aanvraag voor een dossier bij het VAPH zit hierin inbegrepen.
Bij een minimuminkomenzou de mutualiteit wel iets terugbetalen of er is ook een sociaal tarief mogelijk, maar uiteindelijk betaal je dan zelf nog wel 300-350€.
Mensen die zich aanmelden moeten wel een doorverwijsbriefje hebben (arts of psycholoog) en een (rand)gemiddelde begaafdheid hebben.
Sofie Willaert

Volgens mij is het referentiecentrum autisme in Gent vrij goedkoop (minder dan 10 euro in principe). En volgens deze folder zou dit ook voor volwassenen zijn. Ik was trouwens 30 jaar toen ik mij liet diagnoseren bij het UCIKAP / UZ Gent. Weliswaar doorverwezen door een CGGZ. Een begaafdheidsonderzoek vind ik echt wel nodig om rekening te houden met hogere of hoogbegaafdheid.

http://www.uzgent.be/wps/wcm/connect/2d47e0804dee71e08f51ef9eeff1fa17/Folder+RCA.pdf?MOD=AJPERES

Heb je echt een diagnose nodig?

Al is het voor mezelf om een antwoord te kunnen vinden op alle waarom-vragen. Omdat antwoorden rustig maken.

Ik moet momenteel anti-sepressiva nemen om mijn sociale fobiën te onderdrukken. Daarmee los ik alle andere problemen niet op. Ik kan er met niemand over praten want "ik heb niks". Ik kan het niet plaatsen, hoe zou een ander dat kunnen ? Ik heb 1 vriend. De eerste en enige in heel mijn leven. Die is geweldig. Maar ik ben als de dood om hem kwijt te raken want hij zei onlangs dat hij zich vaker therapeut voelde dan vriend. Het zou misschien handig zijn op dat moment om een therapeut te hebben én een vriend ... zodat de vriend echt vriend mag zijn en niet moet kampen met mijn angstaanvallen omdat ik zaken niet kan plaatsen of begrijpen ...

ja, ik begrijp dat je voor u zelf een antwoord wil weten.  Ik wilde dat ook na 45jaar onzekerheid....  Voor mijzelf gaf het, het bewijs dat er inderdaad iets scheelde, en dat mijn soms onaangepast gedrag niet enkel kan toegeschreven worden als "lastige persoon" maar dat ik er inderdaad niet altijd kon aandoen...

Naar de buitenwereld heeft het weinig opgelost, daar slechts weinigen het weten.  Op mijn huidige werk weet niemand het uit angst voor ontslag, daar ik verpleegkundige ben, dwz je moet juist empathie , sociale vaardigheden enz  van nature bezitten....µ

7 personen weten het

- excollega van vorig werk met zelf een zoon met autisme ( haar heb ik ook gezegd dat ze het aan mijn vorig hoofd mocht zeggen): reaktie: dat verklaart alles

- ouders: jij bent normaal, jij hebt geen ASS.... onderwerp was afgesloten en er kan niet over gepraat worden

- vriendin1 : geen reaktie, mijdt mij nu

- vriendin2 : (leerkracht bijzonder onderwijs) : dat wist ik al lang, zie haar nog regelmatig

- vriendin 3: (met zus met ASS); dat wist ik al lang, door omstandigheden zie ik haar zeer weinig

- kennis met ASS: dat dacht ik wel

- vriend: geloofde me niet echt en mijdt mij nu een beetje

je ziet niet echt een succes

maar toch ben ik blij dat ik voor mijzelf een diagnose heb

Hoe ervaar je je ASS in je job als verpleegkundige? goed dat het je lukt om je job te houden

ik ben zelf ook verpleegkundige, maar zit toch tegen enkele grenzen te botsen

hello leppa

Fijn om eens met een verpleegkundige met ass te praten

Ik bots inderdaad ook tegen muren

Ik ben meer dan 20j vastbenoemd geweest in een ziekenhuis.  Hierdoor konden ze me ook moeilijk ontslaan bij problemen met mijn sociale contacten.  Mijn evaluaties waren wel steeds slecht op gebied van sociale contacten, alle andere vlakken waren steeds heel goed....

problemen met de sociale interacties doken vooral op bij stress situaties (geen tijd om rustig na te denken hoe ik zou moeten reageren) en tijdens nachtdiensten (moe, je staat alleen en kunt niet "spieken" bij de collega's hoe je op een bepaalde situatie moet reageren).  Ik had zowel problemen met sommige collega's, als sommige patienten.  Meestal viel het nogal mee als ze me maar net kenden, of als ze me al lang kenden.  De tussengroep, ze begonnen me te kennnen, maar nog niet heel goed,... die groep had vooral problemen met mij.   Wanneer ik een zware depressie had, en alleen aan zelfmoord dacht, dan vonden de anderen me meestal goed, ik reageerde dan bijna niet meer en zweeg zeer veel, soms vonden ze me dan te stroef.... 't was dus moeilijk....

Een ander probleem was mijn oog voor detail... Alles moest piekfijn in orde zijn bij de patienten.  Hierdoor deed ik langer over mijn toeren vb mijn avondtoer 's avonds kon gemakkelijk tot 24h duren, maar de patientenkamer was piekfijn in orde en de patient bezat alles...

Na de zoveelste depressie met een bijna gelukte suicide, ben ik weggegaan in't ziekenhuis en heb ik een half jaar gewerkt in een transportbedrijf... dat gaf me nog meer stress en depressie bleef....Daar hebben ze me na een half jaar ontslaan.

Nu werk in in de thuisverpleging.  Heb ondertussen een vaste ochtend en avondtoer, wisselende namiddagtoer.   Die vaste toeren geeft wel veel zekerheid en veel minder stress dan in't ziekenhuis.....maar het voltijdse (eigenlijk meer dan voltijds, veel overuren) werk is eigenlijk te veel....  Maar ja, als alleenstaande moet je het wel zien te redden....

en jij???

en ik

ik heb al vanalles gedaan.

ben begonnen als  50% verpleegkundige en daarnaast mijn agregaatstudie (heb ook masterdiploma)

dan 50% verpleegkundige en 50% opdracht op unif voor een overheidsproject

dan 2maanden 100% verpleegkundige (was net vakantie tijd + even ziekte, dus niet echt 100% gewerkt)

dan 50% verpleegkundige en 50% vervanging van iemand op kwaliteitsbeleid

dan 50% verpleegkundig specialist en 50% kwaliteitsbeleid (kon er tijdelijk blijven)

dan zwangerschapsverlof

nu 50% verpleegkundig specialist, 30% dagzaal verpleegkundige en 20% projectwerk

Mijn taak als verpleegkundig specialist kan ik eigenlijk niet aan, probeer het wel, maar de taak is te groot voor een 50%. (officieel was de vacature ook voor 100%, wegens interne geldproblemen is die naar 50% terug geschroeft). Ik wil alles doen in die taak, heb moeite om dingen los te laten en prioriteiten te stellen. Ook wordt er verwacht (bijna ge-eisd) dat ik overwerk-zaterdagwerk doe, maar dit kan ik heel moeilijk. Deels hierdoor wordt er me verweten dat ik geen/onvoldoende engagement toon voor deze functie

In mijn taak als dagzaalverpleegkundige doe ik er echt alles voor om ze aan te kunnen, telkens tippen lopen, stress en volledig op als die dag/dagen voorbij zijn.

Het projectwerk is een zeer laag pitje, die dag probeer ik te gebruiken als buffer voor de twee andere taken. maar hoorde deze morgen al dat er in september verandering in zou komen.

Ik heb dus aangegeven dat ik enkel verandering wil wanneer die 30 en 20 samen tot een 50 komen waar ik minder druk in ervaar.

Ik voel aan dat dit niet lang gaat blijven, en ik een totaal andere invulling van mijn job moet zoeken. Waarschijnlijk terug op lager niveau dan mijn diploma, maar als ik me er niet goed bij voel, dan gaat het niet.

De momenten als verpleegkundigen gingen redelijk, daar dit telkens een klein percentage was, ik had heel veel last met de wisselende uren. Ik ben zeer snel moe, heb veel slaap nodig, en dat gaat moeilijk bij late-vroege. (heb gelukkig nooit een nacht gedaan) Mijn patienten hebben niet echt problemen ondervonden, een op een relaties kan ik vrij goed aan, was wel trager dan mijn collega's, moest bij alles serieus nadenken, en was (ben) niet goed in de technische kant van onze job. Omgang met mijn collega's was minder, liep er ergens tussen.

pff een hele boterham zo..

Beste magneet,

Ik heb pas op 36-jarige leeftijd de stap gezet en ben zéér tevreden over de begeleiding. Ik ben bij het Oriëntatiecentrum vzw Kinsbergen in Wilrijk geweest. Een vriendelijke dame aan de autismetelefoon had me dit adres aangeraden en een psychiater heeft me tenslotte doorverwezen. Ik heb ongeveer een jaar op een wachtlijst gestaan. Alles samen heeft de testfase me 100 euro gekost, waarvan ongeveer een derde wordt terugbetaald door je ziekenfonds. Je zal wel doorverwezen moeten worden door een arts, vermoed ik. Er wordt gestreefd naar een multidisciplinaire diagnosestelling en/of gerichte oriëntatie.

Als je bereidt bent om de wachttijd en de afstand erbij te nemen, is deze optie misschien wel financieel haalbaar voor jou?

Ik wens je heel veel succes!

ja, leppa

in de verpleging is zo'n groot personeelstekort, dat ze inderdaad steeds maar meer en meer uren van je verwachten....Ook bij ons in de thuisverpleging (in iets mindere mate, het ziekenhuis omdat ze daar de fulltimers wat meer gerust lieten en meer de halftimers overuren lieten draaien) heb ik deze winter verschillende maanden 10 tot 12 dagen achter elkaar gewerkt, een weekendje thuis en weer zulk een grote blok....  Inderdaad onhoudbaar.

zou het voor jou niet beter zijn om 1 job in de verpleging uit te oefenen ipv 3 verschillende jobs?  Zou dat niet minder stress geven?  Ik weet het niet , maar als ik jou berichtje las met al die verschillende functies en jobs, rees bij mij de moed al in mijn schoenen.

Momenteel werk ik ook beneden mijn diploma's, ben immers gegradueerd met nog een BBT van internsieve zorg en spoed.  Ik heb zo 5 jaar gestaan op intensive care, maar de stress daar is mij veel te groot, daar is te veel onverwacht en ongepland.... De werkdruk is daar wel het laagste, men heeft daar immers zeer veel personeel om die meestal onverwachte piekmomenten te kunnen opvangen.   In de thuisverpleging hebben ze mijn titels ook niet nodig, maar het geeft me minder stress, maar wel hogere werkdruk....

hopelijk brengt september voor jou, een iets minder stress-volle job

ja, leppa

in de verpleging is zo'n groot personeelstekort, dat ze inderdaad steeds maar meer en meer uren van je verwachten....Ook bij ons in de thuisverpleging (in iets mindere mate, het ziekenhuis omdat ze daar de fulltimers wat meer gerust lieten en meer de halftimers overuren lieten draaien) heb ik deze winter verschillende maanden 10 tot 12 dagen achter elkaar gewerkt, een weekendje thuis en weer zulk een grote blok....  Inderdaad onhoudbaar.

zou het voor jou niet beter zijn om 1 job in de verpleging uit te oefenen ipv 3 verschillende jobs?  Zou dat niet minder stress geven?  Ik weet het niet , maar als ik jou berichtje las met al die verschillende functies en jobs, rees bij mij de moed al in mijn schoenen.

Momenteel werk ik ook beneden mijn diploma's, ben immers gegradueerd met nog een BBT van internsieve zorg en spoed.  Ik heb zo 5 jaar gestaan op intensive care, maar de stress daar is mij veel te groot, daar is te veel onverwacht en ongepland.... De werkdruk is daar wel het laagste, men heeft daar immers zeer veel personeel om die meestal onverwachte piekmomenten te kunnen opvangen.   In de thuisverpleging hebben ze mijn titels ook niet nodig, maar het geeft me minder stress, maar wel hogere werkdruk....

hopelijk brengt september voor jou, een iets minder stress-volle job

Markies, fijn om zo even over een zelfde beroep te praten. Soms voel je je zo dom dat je dat niet kan.

Wel knap dat je 5j op intensieve hebt gewerkt, ik kon men stage op spoed niet aan (teveel flexibiliteit nodig). Stage intensieve ging nog, deels door minder patiënten en minder druk als student, zou er niet willen (kunnen) werken.

Even afwachten wat de nieuwe taakinvulling brengt, maar 1job zou fijn zijn ja. Heb er zlf niet om gevraag om het zo op te splitsen. Waarschijnlijk krijg ik die nieuwe taakinvulling pas in 2011 ofzo, dus nog even langer wachten (en tenen lopen). Als het me niet ligt, dan echt een volledig andere job zoeken.

Hopelijk heb jij niet teveel vervangingen te doen, 12 dagen achter elkaar is beetje dodelijk.

inderdaad, zolang ze ons in de thuisverpleging niet overvragen is het best een fijne job als je tenminste op een vaste toer staat, dus routine krijgt.... Misschien moet jij er ook eens aan denken om thuisverpleging te doen, overal is er personeelstekort dus je zal zeker wel ergens kunnen beginnen???

Markies,

ik heb op stage thuisverpleging ervaren dat hier toch ook wel druk achter zit om bij iedere patiënt op tijd te zijn. Misschien is het wel rustiger dan de drukke afdeling/dagzaal met vele wissels, telefoons, vragen, patiënten.

Ik zie voor mij toch wel twee nadelen: 

autorijden is niet mijn favoriete bezigheid.

Ik heb ook eczeem en allergie problemen, waardoor ik niet meer in de natte zorg kan werken. Ik kan dus moeilijk enkel de tour met insuline spuitjes en wondverzorging vragen volgens mij

leppa

de tijdsdruk is inderdaad groot, maar kent geen pieken (of toch veeeeeeeeeel mindeer) zoals in een ziekenhuis

maar ja jou 2 nadelen pleiten niet voor de thuisverpleging

alhoewel het auto rijden wel mee valt bij een vaste tour

Hallo,

reactie op vraag naar ervaring met testen op ASS in O-Vl.

Ik ben een alleenstaande vrouw van 48 met ASS. Ik liet me vorig jaar op eigen verzoek testen bij Indigo in Kontich omdat er in Wirijk een wachtlijst was van 2 jaar en ik zolang niet wilde wachten. Directe aanleiding was een gesprek met een kennis die een zoon met ASS heeft (Bij haar andere zoon bestaat het vermoeden), en het lezen van de info over Asperger op Wikipedia.

Eerst was er een intake gesprek bij Dr Roels, daarna 3 x 2 uren tests, verspreid over ongeveer 3 weken. Daarna volgde een heldere uitleg van de resultaten. Uiteindelijk moest ik ongeveer € 500 betalen waarvan ik nog een gedeelte kon terugtrekken bij het ziekenfonds.

Ik kreeg een vriendelijke, respectvolle ontvangst van Dr Roels en volledig inzicht in de resultaten. Aan bepaalde conclusies van het rapport kan je twijfelen. vb Waar ligt de grens tussen ongepast lachen van de geteste en een gebrek van humor van de psychologe, naar aanleiding van het moeten lezen van een, zeker 30 jaar oude, tekst (nog getypt op een oude typmachine) over een dief en een boef, waarvan de inhoud allang niet meer relevant is. Al begrijp ik het doel van zo'n test.

Dr Roels liet me de keuze om het rapport al dan niet te laten doorsturen aan mijn huisarts.

Over het geheel genomen voelt die diagnose aan als een bevrijding. Er past nu een heleboel in elkaar. Het maakt ook rustiger omdat ik nu weet dat ik effectief sommige info anders verwerk en het niet figuurlijk maar letterlijk tussen mijn oren zit.

Hopelijk helpt deze info.

Vriendelijke groeten.

Grappig, ik sluit me volledig aan bij bovenstaande tekst, ben alleen 2 jaar jonger, ook vorig jaar getest en postief bevonden bij indigo.  Ook ik twijfelde aan bepaalde conclusies van testen...  Dat de diagnose voor mij persoonlijk een bevrijding was klopt ook, maar in de pratktijk is er niets veranderd.

gr