Ik ben het er niet helemaal mee eens dat autisme een psychische ziekte is. Maar ik ben natuurlijk geen wetenschapper. Mijn visie is dat je als autist evengoed geen psychische problemen kan hebben. Ik geloof dat de psychische problemen er bovenop komen, soms als gevolg van het autisme. Zoals je een depressie kan ontwikkelen omwille van pestgedrag of omdat dingen niet lukken.

In de reklame voor de serie zeggen ze dat een gebroken arm, griep, kanker... dingen zijn waar niemand problemen heeft, maar psychische ziektes worden wel negatief geoordeeld. Onterecht. Ik kan autisme daar niet onder plaatsen. Autisme is geen ziekte waar je iets aan kan doen zoals aan een gebroken arm, griep maar ook depressie bijvoorbeeld (volgens mij).

Enfin, ik denk dat autisme geen psychische ziekte is maar een beperking waar je niks aan kan veranderen. Je kan wel iets doen aan de psychische problemen die je naast of door je autisme kan hebben.

Wel helemaal mee eens dat we ons veel te veel druk opleggen om te voldoen aan de normen van de maatschappij en dat dat voor psychische problemen kan zorgen. Ik ondervind dat ik me veel beter voel als ik de druk naast mij kan neerleggen en me niks meer aantrekken van wat anderen van mij vinden als ik niet ben zoals ze zouden willen.

Ik vond 't ook een mooie uitzending, al vind ik niet dat het aspect samenleving te veel is belicht (maar dat is een beetje 'in'). Het doet me denken aan wat mijn overgrootouders zeiden (over hun tijd).

De uitspraken van psychiater Dewachter, bv dat onze verdiensten eerder aan onze 'chance' te danken zijn, vond ik het meest inspirerend.

Voor mij is autisme ook geen psychische ziekte maar het leidt volgens mij wel tot een verhoogde kwetsbaarheid bij veel mensen met autisme.

Ik begrijp dus niet waarom autisme in deze serie moet besproken worden. Het gaat, volgens mij, weer misvattingen geven.

Tenzij ze het hebben over de "verhoogde kwetsbaarheid" voor psychische ziektes.

Tsja, voor mij moet het juist zijn he. Ik heb het er altijd weer enorm moeilijk mee als je de dingen anders moet horen dan ze gezegd worden. Of als iedereen het anders uitlegt of zo. Het lukt me maar niet. Het zal mijn autisme zijn...

Maar ik neem je raad ter harte hoor Creatiefje. Ik ga er niet verder meer mee bezig zijn. Dat is ten eerste niet leuk en ook niet gezond. Ik erger me ook steeds als ik het weer eens niet goed begrijp. Ik ga dus  niet verder naar de uitzendingen kijken. Het is te moeilijk voor mij. Als ze eens een uitzending maken in "auti-taal" (directer, juister...) zal ik wel kijken.

Ik heb de uitzending niet gezien dus ik kan er niets over zeggen.

Ik ben het ermee eens dat ASS geen psychische ziekte is maar ik vind het goed dat erover gesproken wordt. En als we moeten wachten op een programma over ontwikkelingsstoornissen gaan we nog lang mogen wachten voor er over gesproken wordt. 

Het is wel zo dat ASS in de DSM IV staat, en dat is wél een handboek voor diagnose en statistiek van psychische aandoeningen, en wordt het wel als een psychische ziekte gezien. Het is dus niet zo verwonderlijk dat het zo wordt bekeken.

Misschien is er toch op een of andere manier een misverstand ontstaan: er wordt nergens in het programma noch in de aankondigingstekst of het inleidende artikel gezegd dat autisme een psychische ziekte zou zijn, helemaal niet. Het programma gaat ook helemaal niet over psychische ziekten, maar over "psychisch welzijn" en "psychisch welbevinden", en dat is iets helemaal anders (toegegeven: hetzelfde woordje "psychisch" zet ons hier misschien "op het verkeerde been"). En vanuit die invalshoek is het helemaal niet zo bevreemdend dat er in dit programma ook aandacht wordt besteed aan een ontwikkelingsstoornis als autisme. Feit is dat we in onze samenleving nog niet zo heel lang vertrouwd zijn met de term 'autisme'. Een generatie terug was het nauwelijks bekend, vandaag zijn mensen die met kinderen werken veel alerter voor signalen die mogelijks op autisme zouden kunnen wijzen, en ze gaan sneller doorverwijzen naar verder onderzoek. Ik vind het dus wél gerechtvaardigd dat er in deze reeks ook over autisme wordt gepraat. Ik ga in ieder geval wél kijken naar de volgende afleveringen.

Ik durf niet eens te kijken...

Ik denk wel dat zo lang autisme in dat handboek van psychiatrische of psychische aandoeningen staat, we nooit de juiste hulpverlening gaan krijgen. Ik verlang soms naar iemand die echt weet wat autisme is en die een aanpak kan bieden die werkt. Ik ben zo iemand nog niet tegengekomen ondanks al die mensen die zeggen dat ze weten wat autisme is.

Dat klopt Mie, er wordt aan gewerkt. Mijn hoop is dat er meer zou samengewerkt worden met de mensen met autisme zelf. Dan zou er nog veel meer vooruitgang geboekt worden.

Wat ik persoonlijk belangrijk vind is dat dankzij dit programma toch weer wordt bijgedragen aan de (h)erkenbaarheid van autisme of ASS, en dat kan ik als ouder van een zoon(17j diagnose op 15j) met ASS alleen maar toejuichen. Zoals hier ook al aangegeven is het moeilijk om ASS helemaal te vatten, maar elke informatie er ervaring hierover is altijd welkom...

Tistje, met samenwerken bedoel ik niet getuigenissen geven he. Ik bedoel echt samenwerken, als gelijken. Er zijn ook auti-wetenschappers die wetenschappelijk onderzoek kunnen doen en die ineens autisme van binnenuit kennen. Zij hebben dus al een voorsprong op NT-ers die wel onderzoek doen naar autisme maar het niet echt kunnen bevatten.

Getuigenissen zijn er al massaal veel, boeken van auti's over het autisme in hun leven... er komen er altijd maar meer. Dat is waardevol, maar onvoldoende. Wij zijn zeker tot veel meer in staat. Ik vind zeker dat wij meer kunnen dan gewoon het onderwerp van de onderzoekers zijn. Waarom zou alleen een NT-psychiater goed genoeg zijn? Of een NT-coach? Wij bevestigen op deze manier verdorie voortdurend dat NT-ers beter zijn en meer kunnen dan wij. En dat is niet zo. Wij kunnen ook veel, alleen anders. Iedere keer als een auti getuigt op TV moet daar een NT-er bij zijn als ruggesteun of als wetenschappelijke duider of zoiets. Waarom? Ik kan het begrijpen als het gaat om iemand die vertaalt van auti naar NT, maar meer hoeft toch niet.

Ik was heel blij dat toen Thomas op TV kwam, Peter erbij was. Dat klopte voor mij veel meer.

@Sky : Toen Thomas op Tv kwam, was Cis (Schiltmans) er ook bij. Ik denk dat zij toen eerder als "de 'dvd' " (deskundige van dienst) werd beschouwd. Hoewel ik haar eerder als ervaringsdeskundige beschouw (en dat is vooral als waardering bedoeld). Ik kan me ook voorstellen dat niet iedereen met autisme zich ook herkende in Thomas of het ermee eens was.

In het programma gisteren heeft Lien (autiste) het mooi verwoord, ik had daar eigenlijk niets op aan te merken. Ook wat de gon-begeleidster en zelfs de vrouwelijke prof (even de naam kwijt) zei vond ik interessant, maar het is gewoon een andere invalshoek. Met de andere 'deskundige' had ik minder op;

Sky schreef
[Getuigenissen zijn er al massaal veel, boeken van auti's over het autisme in hun leven... er komen er altijd maar meer. Dat is waardevol, maar onvoldoende. Wij zijn zeker tot veel meer in staat. Ik vind zeker dat wij meer kunnen dan gewoon het onderwerp van de onderzoekers zijn. Waarom zou alleen een NT-psychiater goed genoeg zijn? Of een NT-coach? Wij bevestigen op deze manier verdorie voortdurend dat NT-ers beter zijn en meer kunnen dan wij. En dat is niet zo. Wij kunnen ook veel, alleen anders. Iedere keer als een auti getuigt op TV moet daar een NT-er bij zijn als ruggesteun of als wetenschappelijke duider of zoiets. Waarom?]

Waarom? Omdat de meerderheid bepaalt wat 'normaal ' wordt beschouwd. Wie daarbuiten valt -autisten dus, vermits niet in de meerderheid- wordt buitenstaander, zeg maar 'abnormaal', al dan niet met pejoratieve bijbedoelingen.
Moest 60% van de bevolking autist zijn, dan zouden deze bepalen dat wat we nu N-T'ers noemen 'abnormaal' zijn. Heerlijk ;-)