Aanmelden op VVA
Ervaring
stoppen met mezelf onder druk te zetten!
Ik heb mij altijd willen bewijzen ten opzichte van de maatschappij, ten opzichte van anderen, van mijn familieleden, maar ook ten opzichte van mezelf. Bewijzen dat ik het net als anderen aankan, dat ik evenveel waard ben als hen.
Voor mijn diagnose was dit door goede punten te behalen op school, mijn diploma behalen. Daarna werk vinden, en zelfstandig wonen. Ik wilde ook alles eraan doen om vrienden te hebben, waardoor ik me ingeschreven heb in een activiteitengroep. Nochtans voelde ik mij er niet goed, mij niet op mijn gemak. Ik was vaak alleen, net alsof anderen niet bij mij wilden zijn. Toen ik werk gevonden had, had ik als groot project om een marktonderzoek te doen (ik denk dat ik wilde analyseren waarvoor mensen Internet gebruikten). Dit was een utopie, maar ik dacht dat ik dit wel zou aankunnen.
Na mijn diagnose, ben ik begonnen met vrijwilligerswerk. Eerst in één organisatie, dan in een tweede, en later in een derde. Ik was opnieuw overtuigd dat ik het allemaal tot een goed einde zou brengen. Toen men mij gevraagd heeft om lid te zijn van de raad van bestuur van een organisatie, heb ik ja gezegd. Ik was toen in een positieve periode, en was ervan overtuigd dat ik het aan zou kunnen. Zonder erbij stil te staan wat dit allemaal inhield, zonder mij af te vragen of ik er wel voldoende energie voor heb.
Telke malen kreeg ik het deksel op mijn hoofd. Iedere keer dat ik denk dat ik mezelf weer eens moet bewijzen, kom ik tot de conclusie dat het te veel van mij vraagt. Ik leg mezelf zo vaak onbewust onder druk.
Maar waarom moet ik me bewijzen ? Is dit wel nodig ? Zou ik mijn « anders zijn » nog niet volledig aanvaarden ? Heb ik mezelf in het verleden al niet voldoende bewezen door mijn diploma van middelbaar onderwijs en van hoger onderwijs te behalen ? Door aan te tonen dat ik een korte periode heb kunnen werken ? En dat ik nu nog vrijwilligerswerk kan doen ?
Ik zeg dus STOP tegen mezelf. Het is genoeg geweest. Ik hoef mezelf niet te bewijzen. Het is niet nodig mezelf zo onder druk te zetten. Ik heb aanvaard dat ik anders ben, dat ik sommige dingen nooit aan zal kunnen. Dat ik goed ben in sommige dingen, en in andere dingen minder goed. Het is zo. Iedereen is anders, iedereen heeft zijn plus punten en min punten. Iedereen mag er zijn, iedereen verdient een plaats hier op deze aarde.
Mijn dagdagelijks leven zit al vol (grote) uitdagingen : boodschappen doen, koken, angst overwinnen om iemand op te bellen, proberen te begrijpen wat deze persoon nu hiermee bedoelt, proberen geen schrik te hebben om iets te vragen of iets te vertellen (ik ben steeds bang om iemand te kwetsen, of iemand lastig te vallen), trachten op tijd te luisteren naar de signalen van mijn lichaam, omgaan met de verschillende prikkels, ondanks alle angsten toch proberen naar sociale evenementen te gaan,…
Het blijft een dagelijks gevecht !
Al deze zaken vergen enorm veel energie, en putten me dagelijks uit. Hoe kon ik dus nog de energie hebben om zaken te bewijzen ? (niemand vroeg mij om mezelf te bewijzen, ik heb heel lang gedacht dat ik dit moest doen).
Gelukkig heb ik ook leren genieten van kleine dingen : een kind horen lachen, af en toe een dikke knuffel krijgen, iets lekkers eten, wandelen langs de zee, aan bloemen ruiken in een tuin of in de natuur (want bloemen horen voor mij niet in een vaas), een aangenaam gesprek hebben met iemand,…
Ik hou ervan om andere mensen te helpen, en ik zal dit blijven doen. Dat dit nu is door getuigenissen over autisme te geven, een bemoedigend woord voor iemand, een familielid helpen die het mij vraagt, een goede vriend die hulp nodig heeft,… Hiervoor moest ik wel eerst in het reine komen met mezelf, voldoende rusten, af en toe niet vergeten om mezelf een plezier te doen,.. Zolang ik niet goed kan leren om voor mezelf te zorgen, kan ik anderen niet goed helpen.
Het belangrijskte zal dus zijn om hierin de juiste evenwicht te vinden. En laat dit nu één van mijn grote moelijkheden zijn om niet van het ene extreme in het andere te vallen !
Ik heb het geluk te kunnen rekenen op mijn familie en mensen waarvan ik weet dat ik bij hen steeds steun kan vinden, en waar ik weet dat ik mezelf mag en kan zijn.
Ik zal mijn familie en sommigen nooit hard genoeg kunnen bedanken voor alles wat zij voor mij betekenen ! Velen onder hen hebben mijn ogen doen openen, door hen weet ik dat het leven de moeite waard is. Zelfs al heb ik het soms heel moeilijk, en wil ik het opgeven, toch vind ik steeds iets dat mij een beetje weer doet hopen, dat mij zegt dat het leven toch mooi kan zijn !!
Reacties
markies op 03/07/2010 - 22:47:24Druk is nooit goed: als je het zelf doet of als het door anderen gebeurt. Ik heb het gevoel dat heel mijn leven "mislukt" is. Ik ben bijna 50 en heb nu 2 jaar mijn diagnose. Die diagnose is wel goed geweest voor mij en mijn dochter. We zijn mekaar en onszelf veel beter gaan begrijpen. De diagnose heeft een vorm van rust gebracht. Het was een verklaring voor al wat er voor ons steeds maar mis liep. Het heeft ons geholpen om minder druk op onszelf te leggen. De druk van de buitenwereld uit blijft, wordt soms nog erger. Ik zit op dit moment in een regelrechte oorlog tussen specialisten. De ene gelooft in ons autisme, de andere niet... Pijnlijk! Maar wij twijfelen niet meer. Het klopt als een bus voor ons.
De buitenwereld heb je dus niet in de hand, maar de druk op jezelf minderen dus wel.
Pascale,
wat geef jij een levensles aan iedereen! Je kan pas voor een ander zorgen, als je eerst goed voor jezelf zorgt. En da's inderdaad weten wat je kan en waarmee je het moeilijk hebt, maar ook door leuke, lekkere, goeie, toffe dingen te doen voor jezelf!
Ik denk, als ik het zo lees, dat jij je voor niemand hoeft te bewijzen. Je doet het goed, gaat uitdagingen aan, dat vind ik superknap!
Zorg je verder goed voor jezelf? Dan kan ik later, als hij groot is, aan mijn klein ratje vertellen dat er nog mensen zijn met autisme, die het goed doen! Dank je wel alvast!
@ Markies: heb jij een Vlaams fonds nummer? Ik zou anders de vraag stellen aan de mutualiteit of je parttime zou kunnen werken, en een integratietegemoetkoming zou kunnen krijgen voor je ass.
@ Naduah: het is niet altijd evident met specialisten. Het is een zoektocht om de juiste tegen te komen, waarbij je je goed voelt. Goed dat jullie geen druk meer leggen op jullie zelf. Wat de buitenwereld betreft: ikzelf probeer om mij minder druk te maken over hoe ik wel of niet overkom, over wat anderen zeggen en zouden kunnen denken. Het is niet evident, en het blijft moeilijk.
@ mama van een ratje: bedankt voor je compliment. Ik zal proberen goed voor mezelf te blijven zorgen. Andere mensen met autisme doen het ook heel goed, zelfs beter dan mij. En ik ben trots op deze mensen, want ik weet van sommigen welke moeilijkheden ze doorstaan hebben. En ondanks alles hebben ze heel veel bewezen. Een dikke proficiat aan hen!
Markies,
Misschien kan je eens informeren over de pass. Ik heb zelf zeer veel aan het contact met anderen met autisme. Je kan er ook, via ervaringen van anderen, veel info krijgen over alle mogelijkheden die er zijn om je leven gemakkelijker te maken.
ik ben al een paar keer geweest, maar het is weer extra tijd die je hierin moet spenderen
naast mijn fulltime job , huishouden, tuin, 2 paarden op weide en 2 hondjes thuiis
eigenlijk heb ik geen energie meer voor nog meer zaken...
ik zit een beetje vast in een spiraal
een vlaams fonds nummer heb ik niet, maar ik kan altijd wel eens informeren bij de mutualiteit wat dat inhoudt
wat gas terug nemen met mijn ASS zou inderdaad beter zijn als de financiele gevolgen dan niet te groot zijn
al bedankt voor de tip
Het is zeker herkenbaar en iets waar ik vaak in vastloop.
Te slordig omgaan met beschikbare energie, het voortdurend gevoel dat mensen roepen om meer inspanningen (een innerlijke kritische stem), een sterke ambitie om zo goed mogelijk te doen voor anderen, en deels door een (context)blindheid eigen grenzen niet goed zien.
Zelfzorg is dus zeker niet meteen mijn sterke punt. Metterijd heb ik wel kwaliteit van bestaan belangrijker leren vinden dan maatschappelijk mee kunnen. Ik wil me ook niet afsluiten, maar soms is dat echt wel nodig, om op andere momenten erbij te zijn. Niet iedereen begrijpt dat, en dat doet me vaak wel pijn.
Gelukkig kan ik bij een goede auticoach en psychiater terecht om niet het ene moment na het andere te crashen. Het is bijzonder frustrerend niet genoeg energie te hebben om wat ik wil doen te realiseren, maar dat is nu eenmaal mijn handicap.
Blijven luisteren naar mensen die porren & pushen, vind ik energieverlies, ik wéét dat ik meer inspanningen doen. Ook al is 't moeilijk als je verbaal goed voorkomt om dat aan mensen duidelijk te maken.
Ik denk dat jij ook het onderste uit de kan haalt, Pascale, tenminste zo ken je toch wel.
Naar de Pass-groepen gaan is voor mij helaas niet (meer) mogelijk. Het kost veel te veel energie voor mij, en ik voel er mij niet zo veilig. Maar voor anderen kan 't natuurlijk wel positief zijn. Ik ga liever op stap met De Brug van Autisme Centraal, en met mensen die ik ken van de Pass of daarbuiten (individueel dan).
@Pascale
Veel dingen die je vertelt komen mij ook bekend voor.
Vindt het alleen nog moeilijk om er mee om te gaan.
Ben ooit software ontwerper geweest, had leuk salaris op m'n 22ste met een mooie auto van de zaak. Zit nu thuis met een uitkering op m'n 32ste (80-100% afgekeurd). Mijn broer woont in zuid frankrijk met 3 kinderen in een vrijstaand huis. Heb zelf 5 jaar lang tussen junk en dealers gewoond in een achter stands buurt. Hij heeft een auto, ik heb een fiets geleend van m'n vader die nu al weer kapot is. Hij is getrouwd, ik heb nog niet eens vrienden die op mijn verjaardag willen langs komen.
Hoor mijn hele leven al: 'jullie lijken veel op elkaar'...
Heb er wel een beetje genoeg van.....
Doe voor alles en iedereen mijn best, maar heb er nog nooit wat voor terug gezien. Meestal wordt er ook alleen maar misbruik van je gemaakt. Zeker als ze 'het' door hebben, dan weet je zeker dat je de pispaal bent of gaat worden. Maar dat heb je toch pas na een jaar of 2,3...4 in de gaten. En dan zul je van 'hun' toch niks meer horen.
Groetjes: Lucifer
Bedankt voor een heel waardevolle bijdrage Pascale !
Net zoals jij opkijkt naar andere mensen met autisme die volgens u al meer bereikt hebben dan u, kijk ik op naar jou...
Dikke knuf.
ahjaz, druk zetten, deed ik vroeger wel es, maar heb ik intussen wel al afgeleerd. jezelf onder druk zetten op zich kost ook al energie, waardoor je dus minder kan doen, en hierdoor de kans groter zal worden jezelf nog meer onder druk te zetten, ... zo zit je uiteindelijke in een vicieuze cirkel.
Amai Pascal ,
Wat een getuigenis !!!! Petje af voor jou !!!!
Zelf ben ik mama van 4 geweldige kids en een geweldige partner met ass . Twee van onze zonen hebben de diagnose ass en adhd.
Nu zijn ze buiten samen met een buurjongen en een grote strandbal aan 't spelen terwijl ik je getuigenis aan 't lezen ben . Geweldig van jou zo maar toch schrikt het me af , hoe moet dat later verder met mijn jongens . Ik probeer zo veel mogelijk uit te zoeken hoe zijj de gewone dingen ervaren , probeer hen het zo "gemakkelijk" mogelijk te maken maar toch zie ik nu al de angst in hun ogen met mama help mij aub .....
tja declimus
geen druk op jezelf zetten is niet iets dat je altijd zelf in de hand hebt: ik heb een voltijdse job (dus minimum 10h per dag van huis) , een huishouden, paarden en honden,... en ben allleenstaande met ass en adhd... en dat alles samen geeft enorm veel stress en druk waardoor je regelmatig eens crasht.... Maar ook met een ass-diagnose moeten er centen op tafel komen om te leven
markies
ik had het dan ook enkel over jezelf onder druk zetten ;-)
er zijn inderdaad genoeg andere factoren die voor druk en stress zullen zorgen, waardoor je des te meer moet proberen om zo min mogelijk druk op jezelf te leggen, daar zorgen anderen wel voor, dat die druk er is.
Ik verwoord het misschien goed, maar het blijft moeilijk om geen druk te leggen op jezelf.
Door mijn overgevoeligheid voor sommige dingen, heb ik het moeilijk om me geen zorgen te maken. Onlangs familie lid tegengekomen die ook autisme zou hebben. Heel de nacht eraan gedacht hoe hij geholpen zou kunnen worden. Ik zag mezelf een aantal jaren terug: zonder energie, doelloos, zin in niks,...
Het was angstaanjagend, maar tegelijkertijd verrijkend omdat ik zag wat ik in al die tijd bereikt heb. Misschien niet zo veel, maar vele kleine stapjes vooruit maken samen een lange weg.
Ik zou aan iedereen willen zeggen: hou de moed erin. Het is uiteraard niet makkelijk, soms angstwekkend, soms pijnlijk, soms frustrerend, soms wil je er de brui aan geven,....Maar het is de moeite waard. Als je bijvoorbeeld ziet dat jouw kind nu wel iets nieuws durft te proeven, dat jouw kind nu rustiger kan slapen, dat jouw kind kan zeggen door middel van picto's wat hij wilt, dat jouw kind nu een vriendje heeft, dat jouw kind je een knuffel komt geven,...Allemaal kleine dingen die het waard zijn om verder te blijven vechten!!
En voor de volwassen mensen met autisme, kan je dit zien door bijvoorbeeld een fijne mail te ontvangen, een leuk sms'je, een boeiende chatsessie met iemand, een "virtueel" schouderklopje, (h)erkenning krijgen voor wie je bent, voor wat je doet, een aangenaam gesprek, iets leuks gaan doen, je hobby beoefenen,...
Vlaamse Vereniging Autisme
Welkom op de ontmoetingsplek voor mensen met autisme en hun ouders, familie en sociaal netwerk
Kalender
|
Februari 2012 |
|
||||
| Ma | Di | Wo | Do | Vr | Za | Zo |
| 30 | 31 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 1 | 2 | 3 | 4 |
Thema's
autisme algemeen • begeleiding • begeleiding en ondersteuning • communicatie • dagelijks leven • diagnose • gedrag • gewoon onderwijs • gezin • groepsbegeleiding • individuele begeleiding • onderwijs • ontwikkelen • opvoeden • probleemgedrag
Steun ons!
Steek de handen uit de mouwen als VVA-vrijwilliger of word lid!
Je kan ons ook financieel steunen.
ik begrijp je volledig. Ik heb mij ook steeds (ondertussen al 46j) willen bewijzen, daar ik voelde dat ik op sociaal communicatief vlak faalde...Daarom presteerde ik dubbel op school met net zoals jij goede schoolresultaten: middelbaar, hoger onderwijs,... Nadien rijbewijs, voltijdse job, alleen gaan wonen... Maar op een bepaald moment ontploft de ketel: suicide poging. Nadien gegaan voor diagnose en mijn vermoeden bleek waarheid: ASS. Doch die diagnose heeft niet veel veranderd aan mijn leven: mijn ouders willen mij niet geloven (en dus ook niet steunen in de diagnose), mijn psychologe heeft me in de steek gelaten nadat ze de diagnse hoorde, financieel als alleenstaande moet ik voltijds werken....Moest het kunnen zou ik graag halftime gaan werken en halftime vergoeding krijgen bij vb mutualiteit (voor ASS), maar ik weet niet of dit kan en... ik weet ook niet of mijn werkgever mij niet zou ontslaan als hij weet dat ik ASS heb...Momenteel ben ik wel een tijdje op ziekenkas geweest daar mijn lichaam ook totaal op is: frozen shoulder, kapotte rug, enz