Hallo, Wij hebben ook een dochter van 8j met ASS. Toen ik begon te fitnissen was het voor haar ook heel moeilijk om afscheid te nemen. Ik heb gewoon doorgebeten en nu gaat het redelijk goed als ik wil gaan sporten of met vriendinnen weg ga. Je hebt zelf ook nood aan ontspanning want anders loopt de stress hier enorm hoog op.             

succes!!

Misschien kan je proberen, zoveel mogelijk, jouw ontspanning op vaste tijdstippen in te lassen. Dat zal hen helpen om het te kunnen.

Ik denk ook dat je zult moeten doorbijten en jouw kinderen zullen deze nieuwe situatie geleidelijk aan ook in hun ritueel opnemen. Jij hebt ook jouw moment nodig om er eens uit te zijn, om te sporten of met vrienden weg te gaan. Een vaste sportavond kun je  inplannen, uitstappen met vrienden die je op voorhand tijdig weet zou ook moeten lukken. De planning op het laatste nippertje zal wel meer problemen kunnen geven. Jouw ontspanning is ook heel belangrijk om energie te krijgen om verder te kunnen, ook voor jouw eigen sociale contacten te onderhouden. Op de lange duur is het idd ten goede van jou en uw gezin. Als het op vaste tijdstippen gebeurd, dan zal het voor jouw kinderen ook duidelijker worden met de tijd. 

In het begin is er zoiezo protest, het is een verandering. Op een rustiger moment kun je misschien het uitleggen aan uw kinderen, het aanduiden op de weekplanner, zodat ze het duidelijk kunnen zien aankomen. Misschien kun je oefenen met eerst korte momenten. Het is heel herkenbaar. 

Ook al staat het dan wel op de kalender, toch nog eens duidelijk zeggen tegen je kinderen ook, want dat blijft belangrijk. Gisteren hadden we het hier ook, mijn man ging weg voor ontspanning met vrienden en had het op voorhand niet meer aangegeven. Nogthans het duidelijk met picto's (bij ons zijn de kinderen nog jonger) stond aangegeven. Ik heb de ganse avond werk gehad met mijn zoontje, het was te plots, zijn avondritueel was doorbroken. Niet leuk, maar mijn man is toch gegaan, hij verdiende ook zijn ontspanning. Ik heb wel op de blaren gezeten, maar we hebben er weer uit geleerd (wat we eigenlijk wel weten) dat we het toch nog eens duidelijk op voorhand moesten zeggen. De problemen zouden dan zover niet uit de hand gelopen zijn.

Jij mag jezelf ook niet straffen door op de duur niets meer te durven plannen voor jezelf.

Hou vol en durf genieten van jouw momentje.

Hou de moed erin he, maak duidelijke afspraken met je kinderen, leer ze dat je na een leuke sport of andere uitstap ook altijd terugkeert naar huis. Geef hen de tijd om de nieuwe situatie te leren aanvaarden, je zal zien dat je dan meer en meer kan genieten van je ontspanning. 

Wij duimen!

Hallo

ja ik herken het ook zo hard. BIj mij is het nog moeilijker omdat haar papa er niet meer is, en ik mijn partner hier enorm mee belast...

hij neemt zijn verantwoordelijkheid niet op, betaalt 154 euro per maand en vier daagjes per maand en de helft van de vakanties en dat is het !

we komen nu thuis van vier dagen kamperen en ik ben KAPOT en nog eens relatie problemen erbij ook, het is zo dat ik met het water aan de lippen zit maar ik zal dit item openen als een onderwerp want ik ben zeker niet alleen

caroline

Hallo,

Ik vind dit ook zeer herkenbaar. Ik zou ook graag eens een avondje ontlast worden en eens willen gaan zwemmen of iets anders. Het lukt me nog steeds niet. Twee van mijn 3 kinderen hebben ass. Mijn oudste zoon heeft ook ocd. Door zijn vele rituelen kan ik niet weg. Mijn man kan er niet mee om en als ik terug kom ligt mijn zoon nog te roepen en te tieren. mijn andere kinderen kunnen dan ook niet slapen en ik voel me dan enorm schuldig. Als ik wegga als hij slaapt en dan komt hij wakker is het gek van de dam want ik ben weg. Mijn man dreigt alsmaar als hij niet ophoudt dat hij in de kelder mag gaan zitten. Hij krijgt de laatste week veel nachtmerries, hij roept dan nee papa, mag niet. Ik vraag aan mijn man er mee op te houden, maar hij heeft nog geen andere manier gevonden om hem te kalmeren. Ik voel me echter wel sociaal geisoleerd 

Ik vind het heel tof dat vele mama's er eens een avondje op uit gaan. Ik moet daar dringend een voorbeeld aan nemen als ik lees hoeveel deugd dit kan doen om er eens uit te zijn. Ik moet enkel nog mijn angst overwinnen dat het ook zonder mij goed kan gaan. Het zou gemakkelijk zijn als je op voorhand zou weten als je thuiskomt dat het rustig is. Meestal als ik eens weg ga en terug thuis kom moeten we de hele nacht niet meer slapen. Ik voel het dan aan dat ik mezelf straf door eens weg te gaan.