JA GON kan het verschil maken.

Zonder GON zouden mijn oudste dochter en mijn oudste zoon nooit de middelbare school aangekund hebben, als ze zichzelf al niet van kant hadden gemaakt of in de psychiatrie terecht waren gekomen.

En ik overdrijf hier ECHT NIET.

We weten echter ook dat de eene GON leerkracht de andere niet is. En ik zeg ook niet dat elk kind met autisme het echt nodig zal hebben. Het kan doorheen de schoolloopbaan ook varieren.

Stel dat je het zonder GON doet, dan zal je de leerkrachten wel moeten blijven motiveren om rekening te houden met het autisme, met name met de andere manier van leren, met het uitleggen van wat zogenaamd vanzelf spreekt. Op de basiscursus autisme brengen sommige ouders de kleuterjuf mee. Heel goed idee!

met de gon-begeleiding moet je geluk hebben. Onze dochter krijgt sinds het eerste middelbaar gon-begeleiding. Het eerste jaar had ze een heel goede begeleider, de twee volgende jaren was er iemand anders. Dat was echt een regelrechte ramp. Uiteindelijk besliste haar psychologe halfweg vorig schooljaar haar gon-begeleidster even op non-actief te zetten. Het lukte echt niet meer. Dit jaar heeft ze opnieuw een gon-begeleidster en het verloopt super. Wel is er een duidelijk omlijnd kader waarbinnen de gon mag werken. Mijn dochter zit niet voltijds op school. Zij volgt 15 lestijden op school, krijgt 4 lestijden Tijdelijk Onderwijs aan Huis en 1 lestijd gon. Zij volgt 4de Latijnse. Vier vakken doet ze volledig in zelfstudie. Alle examens legt ze af op school. Voltijds onderwijs kan zij niet aan.

Mijn zoontje is ook naar een revalidatiecentrum geweest. Na twee jaar hielden we het daar voor bekeken. Ook weinig tot geen merkbare vooruitgang. Privé is hij wel steeds kine blijven volgen. Bij ons zoontje merkten we veel vooruitgang door inderdaad thuis met hem te werken en dat deden wij dan ook. Wij merkten ook op school dat hij klassikaal weinig tot niets opnam. Dan hebben we prive de logo opnieuw ingeschakeld om hem de taalles van de klas individueel aan te brengen. Zo lukte dit goed.

Wij zijn boden hem ook veel zelf aan. Thuis in zijn veilige omgeving kon hij meer aan.

Ik heb steeds mijn buikgevoel gevolgd. Ik kreeg veel kritiek van het reva dat ik zou stoppen maar nadien was dit een goeie keuze.

Hier ook op zich niet super veel directe resultaten door de begeleiding - in de zin dat ik denk dat mijn zoon zich niet beter voelt door de begeleiding, soms integendeel. Mijn zoon (14j) wil of kan niet praten over wat er moeilijk gaat en zit dus meestal gewoon de tijd van de begeleiding uit. In de vakantie gaat het hier ook altijd beter, maar dat ligt er dan aan dat de stress van school er niet is waardoor mijn zoon ruimte en energie krijgt.

Waarvoor ik de begeleiding (gon en psycholoog en psychiater) dan wel nuttig blijf vinden ? Vooral de brug naar school toe is belangrijk. Samen met een begeleider iets voorstellen op school heeft meer kans op slagen dan het alleen als (in hun ogen soms overbezorgde) ouder aankaarten. Daarnaast is het voor mijzelf ook een hulp - sommige problemen doorpraten met de begeleiders (zonder dat mijn zoon daarbij is) geeft mij meer inzicht in de problematiek, zodat ik beter kan beslissen wat moet gebeuren.

Mijn zoon zit momenteel thuis met 4u tijdelijk onderwijs aan huis voor hoofdvakken en zelfstandig werk voor de bijvakken. De gonleerkracht is de brug met alle verschillende vakleerkrachten om taken op tijd ingediend te krijgen en feedback te geven. Iets dergelijks is volgens mij niet mogelijk als het niet ondersteund wordt door begeleiders en GON

In de omgekeerde richting kan een GONbegeleider ook beter plaatsen bij de leerkrachten wat mijn zoon niet kan door zijn autisme - en dat komt van pas op gelijk welke leeftijd dacht ik. De gon is ook bij de klasseraad en kan daar dus ook duiding geven.

Even tussendoor @ Bintje, volgend jaar hoop ik een systeem te bekomen waar mijn zoon deeltijds thuis studeert en deeltijds naar school gaat - een beetje zoals bij jullie. Kan dit voor de ganse duur van de humaniora ? Ik vroeg mij of hoe "tijdelijk" het TOAH is.

Het is vooral geluk hebben met de GON, wie je hebt en wat die met je kind doet.  Het is idd niet gemakkelijk om je kind goed te leren kennen op die twee uurtjes per week, maar met hulp van wat wij als ouders hen vertellen, onze ervaringen en problemen, kan de gon zich wel een beeld vormen over ons kind. 

Het maakt toch wel een verschil met of zonder gon, zij kunnen je helpen om tips door te geven aan de juf, zij kunnen veranderingen doorvoeren die een grote hulp kunnen betekenen voor je kind. Het is ook allemaal te zien welke problemen er zijn. Onze Gon pikt toch veel in op de info die wij geven en werkt dingen uit met onze zoon. Hij heeft hem ook al leren kennen op bepaalde vlakken.  Soms vind ik de tijd te kort die ze krijgen, maar het is nu zo en we moeten ze ten volle proberen benutten, die uurtjes.

Onze eigen inbreng en inspanningen zijn vaak nog de belangrijkste, want wij moeten er mee verder he.

Wat reva betreft, als het niets opbrengt, dan zou ik het stopzetten, al die moeite en voor wat dan. Een uur rijden enkele rit zou mij toch te ver zijn (in onze situatie) als het voor niets is.  

beste Christina

mijn zoon - net 7 - loopt ook reeds 3,5 jaar naar de kiné en logo.  En inderdaad, je merkt soms niet veel vooruitgang.  Meestal gaat het met sprongen en dan valt het plots op.  De kleine dagelijkse vooruitgangetjes, sluipen mee met hun gewoon groeien en vallen daardoor niet echt op.

Ik weet dat het als ouder een inspanning vraagt - wij moeten er een beroep voor doen op de grootouders om het rond te krijgen.

Een uur heen is natuurlijk wel ver - kan je geen goede kinesist en logopedist in de buurt vinden?  Zo deden wij het tot oktober.  Want sinds september zit hij in het BLO en krijgt hij een uur kine en logo op school.  Maar omdat ze op school enkel fijne motoriek geven, gaan we toch nog een half uurtje per week naar de kiné voor de grove motoriek.

Ik kan je begrijpen dat je 't gevoel hebt, dat je kind de meeste vooruitgang maakt op 't moment dat je er zelf intensief mee bezig bent.  Maar dat is ook logisch - door er intensief mee bezig te zijn, vallen alle kleine dingen op.  Maar je moet jezelf de vraag stellen of je als je kind stopt met de therapie, je zelf altijd voldoende tijd kan besteden om zo intensief met je kind bezig te zijn?  Ben je altijd thuis?  Of heb je ook vakantie als je kind vakantie heeft.

IK begrijp heel goed je frustratie.  Als ik zie hoe mijn zoon maar met kleine stapjes vooruit gaat (en geloof me, hoe ouder ze worden, hoe opvallender het verschil met leeftijdsgenoten wordt).  Maar hij gaat vooruit.  Onze zoon was vroeger echt niet verstaanbaar. Alleen zijn zus begreep hem.  Wij niet.  Op de brief van het CLB van de 2de kleuterklas stonden maar liefst 5 medeklinkers die hij niet of verkeerd uitsprak - ik heb toen opgemerkt dat ze er zelfs een paar vergeten waren.  Ondertussen kan ik zeggen dat vooral de -g en de l-klank nog een probleem zijn.

Wat het zelf aanleren van vaardigheden betreft: ik heb mijn zoon leren fietsen toen hij 4 was en dat lukte.  Elk jaar na de winter moet ik echter weer terug moeite doen om hem te doen fietsen, want hij lijkt het verleerd en de eerste keer, moet ik daar echt energie in steken. HIj heeft gewoon veel meer tijd en herhaling nodig.

Ook wat GON betreft - inderdaad de ene is de andere niet.  Maar aan welke vaardigheden werkt de GON met je kind - wat is er vooropgesteld in het handelingsplan.  Bij ons was dit vooral omgang met andere kinderen en ook daar zag je maar heel moeizaam vooruitgang.  Maar hij was er wel.  Hij heeft zich echt in de groep geïntegreerd en had er echt baat bij. 

Vorig jaar hebben wij zelf gevraagd om onze zoon opnieuw te testen omdat de vooruitgang zo beperkt was en hebben we een bijkomende diagnose DCD gekregen en op vlak van spraak: zeer hardnekkige fonologische vereenvoudiging.  Dit alles samen met de boodschap, dat hij nog heel lang nodig zal hebben om bij te benen.  Dus hoe frustrerend voor ons ook - we houden vol, want we willen ons kind echt wel alle mogelijkheden bieden.

Als je zelf twijfels hebt over  de vooruitgang, kan je misschien ook een bijkomende test vragen om te zien of er daar een oorzaak kan zijn.

Ikzelf kan uiteraard de keuze voor jou niet maken, maar ik denk wel dat volhouden en geduld hebben, bij onze kindjes de enige oplossing is.

Ik hoop dat je dit kan opbrengen en als je toch een andere beslissing neemt.  Veel succes met de weg die je inslaat.

An

zelfde probleem hier.

De GON begeleidster was wel een schat van een mens, maar de school wou niet mee, ze wilden hem gewoon buiten.

Reva. Na 2 jaar stop gezet. Doe nu TO en alles verloopt veel beter. Iedereen voelt zich goed en geen stress meer.

Bij ons is TO dus de oplossing, en ik ken nog heel wat mensen waar dat ook het geval is. Ze zijn miss. niet allemaal slecht, maar er is een sterk tekort aan goede begeleiding. Ik heb ondervonden dat de meesten het zelf niet weten en de ouders het zelf maar laten uitzoeken. Dat kan je dan geen begeleiding noemen hé.

een koptelefoon vind je in de afdeling werkmateriaal, beschermende materialen, echt een van de werkmannen. Er bestaan er in verschillende kleuren en er is ook verschil in geluidsdemping!

Oordopjes vind je ook bij de beschermende materialen in verschillende materie, vind je ook bij de apotheek, met geluidsfilter. Andere kun je op maat laten maken, maar die kosten dan weer veel geld, wij hebben dat gedaan en ze worden veel gebruikt. Wij zijn bij Laperre geweest, er zijn er nog andere zoals audionova. Op internet kun je voorbeelden vinden. Je hebt harde en zachte oordoppen met filters.

Als je dochter hertest wordt en er komt geen ASS uit, maar bvb dcd of dergelijke, dan valt idd de begeleiding weg, maar heb je daar ook recht op Gon voor. Het is frustrerend. Beter zeker zijn en goed begeleid te worden. 

Beste Christina,

Ik reageer even op je reactie van een 'tweede opnie' en dat het dan 'mogelijk geen autisme niet meer is.

Wie heeft de diagnose dan gesteld bij jullie? Want een diagnose is een diagnose. Mogelijk heeft het hiermee te maken dat de therapieën geen werking hebben? Indien je kind een andere diagnose zou hebben zal een andere aanpak véél meer effect hebben. Dus ik zou absoluut wél voor een tweede opnie gaan hoor!

Wij hebben zelf 14 jaar geleden bij de oorspronkelijke diagnose van onze oudste zoon, die nu 18 is, veel voorbehoudingen gekregen over zijn ontwikkelingen naast zijn diagnose kern-autisme.

De oorspronkelijke diagnose blijft bevestigd, daar twijfelen we al lang niet meer aan, maar als men zijn ontwikkelingen nu zien, staat iedereen perplex.

Dus ik denk dat het belangrijker is dat je een JUISTE diagnose krijgt en daarna uitkijkt naar de gepaste begeleiding. Contacteer mij gerust als je nog vragen zou hebben.

Beste Christina,

Een hertesting kan eigenlijk geen kwaad, het autisme kan bevestigd worden of niet, maar er kunnen ook bijkomende dingen aan het licht komen. Nu ze ouder is, kan de testing misschien 'gemakkelijker' verlopen. Als de kinderen zo jong zijn is het vaak nog moeilijker omdat de kinderen niet altijd goed meewerken doordat ze het niet begrijpen of niet kunnen of niet willen. Dit kan ook al een ander beeld geven. Sommige dingen 'ontgroeien' de meeste kinderen, diegene met hun autisme of andere stoornis 'ontgroeien' dit niet. En door de hertesting kan de eerste diagnose dan alleen maar bevestigd worden indien ze juist waren. Het is allemaal zenuwslopend.   Maar jij weet hoe je kind is en jij kan dit ook als moeder ervaren wat er de moeilijkheden zijn. Nu ze wat ouder is, heb je ook al meer ervaringen die je kan vertellen bij de hertesting. Zo krijgen ze een globaal beeld van je kind (jouw verhalen en ook de observaties en testen van je dochter).

Hopelijk is dit ander schooltje een optie.

Het is al een grote stap dat je dochtertje de kleutertijd wel heeft gekunnen in het gewoon onderwijs ondanks het negatieve advies, dat is al een enorm pluspunt he. 

misschien niet leuk dat ze meelezen maar op een open forum is er de mogelijkheid en dat weet je en een gesloten forum kan ook gehact worden

laat ze meelezen als jij zegt wat er is  kunnen ze er alleen maar van leren - ze zijn ook zo eerlijk dat ze het je laten weten

Bovendien kunnen ze hier misschien nog iets uit leren. Het is niet de gewoonte van mensen dat ze zichzelf in vraag stellen, maar, heel misschien, zijn het daar mensen van goeie wil die bereid zijn iets bij te leren i.p.v. zich aangevallen voelen.

Het is dringend dat mensen uit de hulpverlening iets bij leren over autisme. Dit zou dus een kans kunnen zijn.

Het laten weten dat ze meelezen is al zo kinderachtig op zich: het zet een druk op jou, als ouder, wat compleet verkeerd is.

Uiteindelijk blijft de ouder verantwoordelijk voor de keuzes die gemaakt worden. Als ik had moeten volgen voor mijn zoon had hij zo wie zo al amper in het buitengewoon onderwijs gezeten, laat staan dat hij nog onderwijs zou gekregen hebben.

Ondanks alle prognoses zit hij nog steeds in OV-2 en had hij best in OV-3 kunnen zitten als onderwijs, CLB en andere betrokken partijen naar mij hadden geluisterd. Momenteel vind ik dit heel spijtig want dit zijn ontzettend gemiste kansen voor mijn zoon waarvan hij de rest van zijn leven de gevolgen zal dragen. En dan te zeggen dat hij ooit 'onleerbaar' werd genoemd door de professionals.

DIALOOG blijkt toch nog zooo ver weg als het op onderwijs en diagnose aankomt.