Ik vermoed dat jou zoontje die pijn zo aanvoelt. En afleiden is dan de enige manier om hem terug tot rust te brengen.

Mijn zoontje is ondergevoelig voor pijn. Bij een val tijdens de turnles elleboogluxatie en barst in het bot. Hij heeft geen kick gegeven. Ook mijn dochter is ondergevoelig voor pijn. Laatst had ze een brandwonde opgelopen bij het bakken van cake. Zij heeft het nooit laten merken en gewoon een verband opgedaan.

Jazeker, ik kan rondspringen van een sneetje van 1cm lang, maar na een val met de fiets kan ik ook gezwind 3km naar huis stappen met de kapotte fiets op de schouder en een schaafwond van een hand groot.

Mijn zoon heeft dat ook. Dikwijls veel lawaai om niks, maar de dokter stuurde hem een keer naar het ziekenhuis met een verdachte buikpijn. Daar onderzochten ze alles behalve een apendicitis, want "iemand met een apendicitis komt niet gewoon recht zitten als je hem dat vraagt, die kermt". Toen ze hem uiteindelijk toch onder de scanner legden hebben ze zijn apendix zien springen.

Mijn dochter is ook overgevoelig aan pijn! Ze schreeuwt heel de buurt bijeen voor het minste pijntje. Bij een lichte keelonsteking is ze er van overtuigd dat ze gaat stikken en dood zal gaan maar ze zal nooit toegeven dat ze ziek is! Want dat kan niet!! Alsof elke vorm van pijn gepaard gaat met een enorme angst voor wat er allemaal mis kan gaan.

Mijn zoon gaat meestal heel heftig reageren als het niets is en amper reageren als het erg is, maar de regel gaat ook niet altijd op.  Lastig, probeer als ouder maar eens in te schatten wat je moet doen.

Hij heeft hier een periode 's nachts liggen brullen van de buikpijn, met ieder ander kind zou je naar spoed rijden, met hem wist ik niet wat doen.  Mijn man wakker gemaakt (die ook wel tekenen ASS vertoont als je het mij vraagt) om zijn advies te vragen.  Midden in de nacht was zijn oplossing:  "Heb je zin in een boterham met choco?"  Redenering: als hij echt buikpijn heeft gaat hij geen willen, anders wel.  Het werkte.

Weten dat hij meestal meer kabaal maakt als het niet erg is geeft me ergens wel een "geruststelling" en maakt dat ik hem durf "negeren". 

Nu weet ik nog maar pas dat hij wsl ASS heeft, en misschien ik volgende tip niet volgens de regels, maar hier helpt het wel.  Ik merk dat -ook al brult hij en geeft hij de indruk zich niet te willen laten troosten, op zichzelf te zijn- als ik kordaat en krachtig spreek hij het wel hoort.  Het is blijkbaar het sussende, troostende dat langs hem heen gaat.  Ik zeg dus "Kijk ik wéét dat je je pijn gedaan hebt, mama wil jou graag helpen, maar als jij dat niet toestaat respecteer ik dat.  Ik ga je nu rustig laten, zo kan je even bekomen, wil je toch hulp of een knuffel, dan zeg je het maar, ik zit in de zetel"

Het is op die moment ook even loslaten, want je zoon helpen als hij pijn heeft is traditioneel gezien, troosten,...  wel ik herhaal even in mezelf dat ik hem help door hem alleen te laten.  Dat is wat hij wil.  Vaak komt hij dan een (placebo) pleister vragen.

En ja, als iemand een paar uur nadien de opmerking maakt over die pleister begint hij weer net zo hard te brullen.

Hoi

Onze zoon (5jr) heeft sinds 3 weken geleden de diagnose ass gekregen.  Ik ben op deze site terecht gekomen en wat herken ik plots veeeeeeeeeeel in mijn kind.

Jeppe maakt er totaal geen probleem van om naar de dokter te gaan.  Zelfs als we voor broer/zus gaan wil hij ook onderzocht worden!  Nu is het bij hem zo dat als hij een "pijntje" heeft er steeds een plakker op moet.  Hij kan dan ook "overdrijven" (idd in mijn niet-autogen) en zal pas rustig worden als de plakker er op kleeft.  Het gekke is dat die plakker er niet lang op blijft plakken!  Je mag er zeker van zijn dat hij die naar een uurtje er al weer af wil. Om 2 minuten later weer een plakker te willen!

Hij heeft ook de neiging om alle wondjes/blaasjes/pukkeltjes/muggebeten...open te prutsen. Vreselijk is dat. De wondjes geraken geïnfecteerd, het worden echt putjes en littekens.  Op een gegeven moment had hij wel 20 muggebeten (bij mijn ouders bleek een vliegenraam niet ingestoken).  Je kan het je al voorstellen he. Op de duur zei de huisarts om op elke bult een plakker te kleven, hij zag er niet uit.

Mijn oudste zzon van + 12 is nog steeds doodsbang als de dokter in zijn keel moet kijken, laat staan toen hij naar de oogarts moest.

Dat mens zei dan nog : jij weigert dus je te laten behandelen, dat kan niet=> ik ben gewoon buitengegaan!

Als hij zijn verplichte spuitjes moet krijgen, is het al wenen op voorhand.

Toen het gips van zijn gebroken arm moest en men met dat zaagje afkwam, weigerde hij het te laten doen, het is dan maar gebeurd op de oude manier, met de tang of speciale schaar en het ging ook.

Dat is die angst voor het onbekende ook voor een stuk denk ik.

Veel hangt ook af van hoe de arts het aanpakt,want bij sommige dokters laat hij wel in zijn keel kijken, bij de vroegere kinderrats ging dat wel , doch die is nu spijtig genoeg met pensioen.

Het is allemaal zo moeilijk  in te schatten of de pijnreactie echt is, of dat het 'overdrijven' is. Maar als je overgevoelig bent kan het inderdaad wel veel erger aanvoelen, dan dat het zou moeten.

Mijn zoon kan zich enorm hard stoten en hij geeft geen kick, terwijl een ander tiert van de pijn. Maar als hij een spatje bloed ziet, dan brult hij de longen uit zijn lijf (dan meer de angst om dood te gaan).

Bij een klein schaafwondje kan hij de ene keer erg theatraal doen en als hij bont en blauw staat van de blauwe plekken,dan is dat  niets voor hem.

Het is vaak moeilijk in te schatten of de pijn echt is of niet.

Zo negeerde ik eens zijn geklaag over buikpijn, ik dacht dat het was omdat hij niet naar school zou moeten gaan. Na 3 weken geklaag had hij plots veel bloed in zijn stoelgang en ben ik dan toch wel naar de kinderarts gesneld. Hij kreeg een echo van de buik en daar konden ze duidelijk zien dat hij een dunnedarmontsteking had. Dus die drie weken had hij pijn en ik deed er niets aan (hij had nu ook geen diarree of zo, daaraan kon ik het ook niet zien). Voor een keer dat hij zijn pijn kon localiseren, want dat kan hij ook niet altijd.