Iemand vinden waar je bijna niets moet zeggen en je toch je hart hebt uitgestort, die je situatie begrijpt uit ervaring.

Ik herken het wel ja

maar mijn situaite is weer anders dan die van jou, dus dat zou moeilijk combineren

Idd, veel mensen beseffen de impact van een uitje op je kind niet altijd, alleen mensen die in dezelfde situatie zitten als jij. Wij hebben hier te maken met een kleuter van 3,5 jaar oud, die ASS heeft in een vrij ernstige vorm, en zijn kuren meestal helemaal uitleeft bij ons, niet tegenover vreemden. Grootouders langs 1 kant willen dan ook niet geloven dat hij ASS heeft en bagatelliseren alles, wat het nog moeilijker maakt voor ons. Ze willen constant bewijzen dat wij alles overdrijven (ons zoontje heeft een zware grofmotorische achterstand) en laten hem dingen doen die hij helemaal niet graag doet, omdat ze niet zo goed lukken.

Denk dat we onze vriendenkring ook meer moeten gaan zoeken bij mensen die in een gelijkaardige situatie zitten, want veel vrienden hebben we intussen niet over...

Heel herkenbaar.

Hier heb ik ook wel eens zin in, mama's onder elkaar! Ik heb een hele lieve man maar soms is een vrouwen gesprek nog anders he. Ik ben van sint-truiden moesten jullie uit de buurt zijn

Groetjes patricia

hallo,

voor mij is dit ook herkenbaar, heb ook een zoontje van 5 jaar met ass en er zijn heel veel mensen uit onze vriendenkring die ons niet begrijpen of die dat weglachen en die zeggen dat wij ons dat inbeelden.

ik ken geen mensen waar ik eens een goed gesprek mee kan hebben en idd we zouden mss eens een vrouwenclub kunnen gebruiken waar wij af en toe ens samen met en zonder onze kindjes eens kunnen leuke dingen doen...

ik zelf ben van leuven en zie het wel zitten om eens met enkele mama's af te spreken voor een leuke babbel.

groetjes

Spijtig genoeg is dat voor mij ook heel herkenbaar. Iedereen heeft wel een oordeel klaar, iedereen weet hoe je het wel zou moeten doen... Waar maak ik me toch druk in, ons zoontje (4,5j) moet maar met alles leren omgaan, t is van niet willen, niet van niet kunnen/begrijpen. Jullie zullen perfect weten wat ik bedoel.

En mensen begrijpen totaal niet hoe het komt dat ik allee nog maar mama kan zijn, waarom mijn wereld alleen rond ons zoontje draait. Ook mijn man heeft het daar moeilijk mee, maar hij kan die knop omdraaien en opgaan in zijn hobby, ik kan dat niet en zou het eigenlijk ook niet willen.

Ik vind het belangrijk om ons zoontje zo weinig mogelijk stress te bezorgen, ik zet de muziek af of heel zachtjes op zodat het voor ons zoontje ook aagenaam is... cijfer ik mezelf dan weg? Ik vind van niet, voor mij is het een kleine moeite en voor hem een wereld van verschil.

Tamara, ik heb sinds de diagnose (nu ruim een jaar geleden) ook al vaak tranen met tuiten gehuild, of in bed of 's avonds wanneer ik alleen ben. Vooral uit onmacht, zooooo graag zou ik hem volledig willen kunnen begrijpen, voor hem zou ik willen dat hij geen autisme heeft, zodat het leven minder chaotisch zou zijn. Maar vooral omdat niemand begrijpt hoe het voelt als moeder, al een geluk dat ik dit forum gevonden heb, ik heb er een SUPER toffe chat vriedin gevonden.

Wij horen heel vaak dat de diagnose alleen maar een stempel is want  hij weet veel dingen en verteld straffe dingen voor zijn leeftijd. Tja, wij weten dat hij die dingen allemaal tot de letter naverteld vanop TV of van een computerspelletje, maar ik doe de moeite al niet meer om dat uit te leggen, ze weten het toch allemaal beter.

Voor mezelf is er een wereld open gegaan, in één van mijn zoontje z'n boekjes staat het volgende zinnetje en dat zegt perfect hoe ik me op de "goede dagen" voel bij mijn zoontje zijn autisme; "Ik zie zoveel dingen die ik vroeger nooit zag, omdat ik nu door jou ogen kijken mag."

IK woon in Mol en zou het ook tof vinden om met mama's af te spreken.

hoi iedereen,

op vraag van Sabrina :

vanuit Dendermonde kan ik met de trein redelijk gemakkelijk op 1u in Leuven geraken (al een eind op weg naar Limburg), hetzelfde ongeveer voor Antwerpen,  op een half uur in Gent of Brussel of 1u in Kortrijk (maar dat is dan wel de andere kant uit).

tot hoors !

hey allemaal,

ben heel blij te lezen dat we het eens fijn zouden vinden om samen af te spreken alleen is nu de vraag waar en wanneer?

we zouden mss een middenweg moeten zoeken waar iedereen er kan geraken want mss zijn er mama's die geen auto hebben en die alleen met het openbaar vervoer kunnen komen...

groetjes wendy

om heel eerlijk te zijn ik zie het wel zitten

gewoon praten met ouders waar je geen uitleg moet geven van hoe je kinderen in elkaar zitten. Een dagje gewoon even rust te vinden,maar dan heb je weer eens dat schuld gevoel ken iemand dit

hey nanda,

niet iedereen weet en kan vertellen hoe moeilijk het soms is voor ouder om kinderen te hebben met ass.

in onze vriendenkring weten de mensen het wel wat ons zoontje heeft maar de reacties die we dan soms krijgen daar verschier ik toch wel van hoor maar aan zo'n mensen kan je dat gewoon niet uitleggen ofwel denken ze van pff dat gaat over.

en ik kan niet met mensne praten die niet weten wat het is, ik klap volledig dicht en zeg liever niks meer!

maar ben heel blij dat jij het ziet zitten om af te spreken

alleen nu nog waar en wanneer en als er mensen zijn die het zien zitten om mee met ons te gaan laat iets weten .

groetjes wendy

misschien is leuven niet zo een slechte plaats. Maar waar juist en wanneer want als ik het zo zie zijn we al met een mooi groepje. 

Ik denk dat leuven omdat iedereen zo wat die richting uit gaat. spijtig genoeg ken ik daar niks dus wie kan en wil het heft in handen nemen om er een leuke autimama's namiddag of avond van te maken. 

groetjes patricia

@ Sanne: ik kom elke week 2x in de buurt van De Haan of De haan zelf: als je behoefte hebt aan een babbeltje wil ik gerust met je afspreken!

Ben "ervaringsdeskundige": heb meerdere kinderen met autisme en werk als vrijwilliger bij de V.V.A.  Je kan me contacteren op email adres: christel.verbeeck@pandora.be

Voel je "vrij" om op mijn aanbod in te gaan.....

groetjes,

Chris

Leuven zou ik nog zien zitten, verder weg is voor mij moeilijk, ik heb 3 kids, waarvan de kleinste 2 volledige dagen thuis zijn, dus zou oppas moeten regelen, en de oudste heeft gedaan met school om 15u30. West-Vlaanderen is voor mij meer dan 2 uren rijden...

Gaan we eerst afspreken zonder de kinderen erbij, zodat we eerst mekaar wat kunnen leren kennen, of hoe pakken we het aan?

Sky, mss moeten we dan een bijeenkomst regelen voor autimama's?

Ik heb ooit via het forum autivrouw een bijeenkomst geregeld voor de forumleden daar (allemaal auti en vrouw, niet allemaal mama). Er zijn vooral mensen van Nederland op, maar uitbreiding van Belgen is zeker welkom. Je kan is kennismaken met het forum: www.autivrouw.nl

Sky, Dolciamara,

ik denk, autimama of niet, voor mij is iedereen die het ziet zitten en het aan kan welkom. Over alle "beperkingen" heen zijn we toch allemaal mama's die hetzelfde meemaken en om dezelfde dingen met de handen in het haar zitten. De inbreng van een auti-mama kan ons alleen maar veel bijleren.

Dolciamara,

ik zie dat je van omgeving Kortrijk bent, als je een grote groep niet ziet zitten, of Leuven tever weg is, wil ik wel eens naar richting West Vlaanderen komen hoor. Er zijn misschien nog mama's van Gent en verder naar zee.

Sunshine,

Ik erger me soms toch kapot hoor, als ik weer zo'n onheolpen opmerking krijg van een vriendin, dat we misschien wat strakkere regels moeten stellen.... OF al iemand zegt dat je toch niks aan hem ziet, hij was toch lief vandaag? Ja, mijn zoontje IS ook lief, maar eenmaal thuis komt er een woedeaanval, moet er gegeten worden, moet hij in bad, en dat zijn GEEn leuke momenten en dat begrijpen anderen vaak niet.

Maar ik denk dan altijd maar: tja, je kunt het ook niet weten hoe het is, dat ik als mama van een ASS kindje, nog een kind en een auti-man er voor mijn gevoel altijd alleen voor sta.

Ik ga mee, leuk! De maand mei is voor mij wel bijna niet meer mogelijk in het weekeind. Ik ben al een tijd ziek thuis, doordeweek zou wel mogelijk zijn.

Ik ben huisvrouw en kan me in de week dus wel vrijmaken, ook het weekend valt te plannen. In juni zijn het hier wel examens (dus namiddag thuis om te blokken) maar ook daar kan ik een oplossing voor zoeken.

We zouden eventueel ook kunnen afspreken op een van de komende feestdagen (dan zijn werkenden ook thuis en is er misschien een papa die kindjes kan opvangen ?)

Misschien is het praktischer om overdag af te spreken kwestie van 's avonds laat niet meer ver naar huis te hoeven ?

Alé, ik zeg maar, het moet voor iedereen mogelijk zijn natuurlijk.

Waauw, ik vind het heel leuk dat het misschien wel gaat lukken om eens enkelen te leren kennen 'in het echt' en eens onder gelijken te zijn.

Ann

hoi wendy ik denk dat jij goed ben in het plannen ;D Ken je dingen in leuven?

Juni vind ik een goede maand (nog geen vakantie en hopelijk nog redelijk te plannen)

Misschien een neutrale dag maandag, dinsdag of donderdag (woe is al moeilijk met de schoolgaande kids en vrijdag is planning van het week-end)

Misschien kan jij beginnen met een datum of max 2 door te geven en dan zien waar het meeste reactie op komt.

Hopelijk zien we ons allen snel!!

hey patricia,

in de week gaat mij dat niet lukken maar in juni is er 2 en 3 juni en dan kan ik wel.. maar als het voor de andere mama's niet gaat dan denk ik dat het best is dat we een zaterdag ofzo plannen? als er mensen 2 of 3 juni kunnen vrijmaken laat het hier dan weten aub? ik zal mijn best doen om een afspraak te regelen zodat wie er wil bij zijn kan komen:)

groetjes wendy

Hoi Wendy,

voor mij kan vrijdag 3 juni al zeker (2/6 wordt ouze oudste 21 en dat gaan we vieren :-) of het de dag zelf is of in het weekend dat probeer ik nog uit te vissen)

is Pinkstermaandag 13/6 ook ev.een oplossing ?

Zal niet eenvoudig worden denk ik.

Zijn er nog mama's van pubers die willen komen ?

groetjes

Ann

Ik probeer dan die 2de wel  iets te regelen hoor, het kan zelfs zijn dat de zoon zijn verjaardag gaat vieren met vrienden en dan toch niet thuis is, dan word ik niet gemist hé. Ik probeer er zo vlug mogelijk uit te geraken. We zullen het vanavond proberen bespreken.

Ann

oh dan zijn wel al met 3 als dat zou lukken ann! Kijk er al helemaal naar uit!

De 2 de past !! ik ben vrij !

De zoon wil enkel met de familie gaan avondeten in dat weekend, vrienden zitten allemaal in de blok dus feest wordt uitgesteld tot eind juni.

Tamara, past het eigenlijk ook voor jou?  jij hebt met je vraag hier alles in gang gezet hé !

Wie komt er nog voor een babbeltje naar Leuven ? Hoe meer, hoe liever

x Ann

hey patricia, voor mij past ook 2 juni:) nu nog even wachten op de andere mama's he en hopelijk gaan er nog meer mee..

groetjes wendy

en toen waren al met 4 ! We gaan voor nog meer hé !

Ik heb nog nooit zo dikwijls naar de site gekeken, zet de computer niet meer af ! zou dat willen zeggen dat ik er echt zin in heb ? (hahaha)

Ann

ik ben altijd zo benieuwd om naar de site te komen piepen zeg maar hahaha... ik kijk er alvast heel erg naar uit ;) net als jullie:p

Sky,

spijtig dat je al zoveel teleurstellingen hebt meegemaakt en het niet ziet zitten om mee te komen. Maar ik heb alle respect voor je beslissing en kan heel goed begrijpen dat het je teveel wordt.

Waar woon je? Misschien woon je bij iemand in de buurt en kan er een afspraakje met jou geregeld worden.

Misschien als je vertrouwen krijgt in iemand, het ooit wel lukt in een groter groepje.

hey sky,

respect voor je beslissing en begrijp heel goed. Ik woon in het Gentse dus als je zin heb laat maar iets weten

Sky

ik begrijp je wel

Dit forum vind ik iets te ver weg staan om met onbekenden af te spreken in zo'n grote groep. Ik ben wel van Leuven, maar ga ook niet komen, tzou me nogal wat stress bezorgen die ik beter kan missen.

Ik wil eventueel wel een tip geven waar je naartoe kan voor de andere mama's.

Als jullie lotgenoten zoeken, waarom komen jullie dan niet gewoon naar de regio-avonden van de VVA?

Klik gewoon op "Activiteiten" hierboven en he hebt de hele kalender.

Dag!

Ik ga mee, ik heb er veel zin in. Het is fijn om gewoon mensen te spreken die elkaar begrijpen en niet over je oordelen.

Ik ben van Regio Tongeren, zijn er hier nog uit Limburg? Kunnen mss samen rijden of zo. Of eens samen afspreken.

hallo iedereen,

dan is de datum dus 2 juni in leuven en met hoeveel personen zijn w enu al eigenlijk? ik ben van leuven zelf dus als ik mensen ergens kan oppikken laat het mij weten dan.. idd eens samen zijn met een groep lijkt me heel fijn en zelf ben ik nog nooit naar zo'n info geweest omdat het door de week is meestal en ik ook vroeg op moet voor mijn werk en dit lijkt mij zelfs nog aangenamer om over vanalles en nog wat te praten samen.

vriendschappen kunnen altijd groeien en heb je nooit teveel zeg ik dan;)

groetjes wendy

Als de 2de juni een feestdag is, misschien gemakkelijkst in de namiddag??? vrijdag 3de moeten er misschien nog werken ?

Als ik het goed gezien heb gaan mee : Roosje, Patricia, Wendy, Nanda, en ik. Dolciamara zag Leuven nog zitten, maar heeft nog niet bevestigd voor de 2de ?

Ik ga vanavond op zoek naar trein-uren !

in de namiddag is prima voor mij.. we spreken mss best af aan het staion van leuven maar dan buitenkant dan zie je recht voor jou zo'n standbeeld staan? mss daar of heeft er iemand anders een idee of suggestie? laat het weten aub?

groetjes wendy en kijk er alvast heel erg naar uit!!

Spreek gerust maar af... Voor mij past 2 juni niet...

jammer dolciamara

ik kom met de trein en weet niet hoe ik er best geraak kom uit gentse

Hey allemaal,

Mss kunnen jullie eens contact opnemen met de regioverantwoordelijke van de VVA om een "babbelavond" in te richten.

Hey creatiefje,

We zouden het allemaal moeten aankaarten bij onze regioverantwoordelijke, gezien de massale reactie, is er een grote nood, waar ik mij overigens kan bij aansluiten.

Het doet goed eens te babbelen met gelijkgestemde zielen.

Ik lees dat jullie er ook Papa's bij willen, dus ik zet 2 juli ook in mijn agenda.

Mama's die met de trein komen, best opletten dat je wanneer je het perron verlaat en in de verbindingsgang wandelt, moet je richting perron 1 die gang uitwandelen wandelen (anders kom je aan de verkeerde kant uit en vind je geen standbeeld). Je komt dan boven aan de straat, daar best naar rechts gaan, dan zie je het plein en het standbeeld.

Er is ook een kans dat je de andere wandelgang neemt (afhankelijk van waar je af de trein stapt), dan ook richting perron 1 die gang uitwandelen, maar deze gang geeft ineens uit op het plein en het standbeeld.

Voor de parkeerders, aan de achterkant van het station (Werkhuizentraat) is er ook parking die volgens mij iets goedkoper is dan de Bond parking (ben er niet zeker van) (van hieruit is het gewoon rechtdoor het locomotievenpad afwandelen, kom je zo in de wandelgang onder het station richting perron 1

In de buurt van t Ladeuzeplein heb je de Appel, leuk en gezellig cafeetje, in de buurt van de vismarkt heb je de Blauwe Schuit

Je hebt het stadspark (aan het Hooverplein)

lekkere ijsjes vind je in t Galetje (tiensestraat)

Veel plezier alvast.

Dag Dirk,

eigenlijk verras je me met je reactie dat je ook wil komen, weet ik niet goed wat te denken, weet ik niet goed wat de andere mama's denken en dus met een bang hartje het volgende :

Ik denk dat we er allemaal al vanuit gingen dat het een 'écht 'vrouwenkransje' ging worden, dat we elkaar eerst wat beter gingen leren kennen, wat aftoetsen wat we in de toekomst konden doen, ev dan met de kinderen erbij iets ondernemen en dan misschien wel met bereidwillige papa's erbij.

Als mama's babbelen over hun kinderen, gevoelens, zorgen, frustraties,.... dan kan het er hevig aan toe gaan. Meestal babbelen vrouwen er ook enkel over als ze 'onder vrouwen' zijn. Rare wezens hé! Maar het is een feit dat een vrouw meestal  pas haar meest persoonlijke gevoelens uit als ze onder vrouwen is, met mannen erbij zijn we veel gereserveerder. Sorry, ik wil écht niet discrimineren, maar dit verschil is er nu wel hé.

Een gesprek 'onder vrouwen' heeft een heel andere sfeer dan een gesprek 'onder mannen' en zelfs nog anders dan een gesprek 'onder mannen en vrouwen'. Mannen alleen bij een groep vrouwen hebben nogal vlug de indruk er voor spek en bonen bij te zitten.

Dus een tip : bezint eer ge begint (hahahahaha), besef goed waar je mee te maken krijgt als je toch nog zou komen. Vraag misschien wat raad bij vrouw, wat zij ervan denkt ? Zij kent je beter dan ik hé.

Maar ja, dit is natuurlijk mijn reactie hé, weet niet wat de anderen daarover denken.

Misschien moet je wat gelijkgestemde papa's bijeen ronselen voor een papa's-babbel ? Ben er zeker van dat dat ook heel leuk, maar anders is.

Alé, ik heb hier nu serieus mijn nek uitgestoken (heb enkel willen verduidelijken), hoop dat ik je niet gekwetst, beledigd,.... heb. Als je me toch nog wil uitkafferen, doe dat dan misschien liever door een privé-bericht te sturen ;-)

even vriendelijke groeten,

creatiefje ik ben een vrouw en werk heel liever met mannen dan met vrouwen en een man kan een goed luisterd raadgevend man zijn. Ik kom dat staat vast gewoon om te luisteren hoe andere bepaalde zaken oplossen die ik niet kan ( en dus denk dat ik faal). Ik ben nu al 22 jaar een moeder en dit zal dus de tweede keer zijn in mijn leven dat ik eens wegga zonder mijn kids en ik kijk ernaar uit en toch met een heel bang hartje zeker na het nieuws dat ik deze week heb vernomen

creatiefje

als alles mee valt kan ik rond 3 na het uur in Leuven zijn of 25 na het uur dus rond welk uur spreken we af

Geen schrik hebben Creatiefje, ik kan daar tegen.

'k Zal er nog eens over nadenken.

PS: toch spijtig dat je op de regio-avonden van de VVA bijna uitsluitend vrouwen ziet.

Dirk,

oef, ben opgelucht.

Dat er op  VVAavonden meest vrouwen zijn heb ik ook al gemerkt, maar mij verbaasd het niet echt : het zit er in onze maatschappij écht ingebakken hé dat oer-patroon van de vrouw zorgt voor de kinderen. Hoe geëmancipeerd we ook willen zijn, het komt er telkens toch op neer dat de grootste zorg of de het  verantwoordelijkheidsheidgesvoel bij de vrouw blijft liggen. Al zijn er natuurlijk ook papa's die alleen voor kids zorgen om een of andere reden en daar kan ik enkel op zeggen : chapeau !
 

roosje,

ik moet wel overstappen in Brussel-Noord en er 25min wachten (  brrrr ) en zal proberen op de juiste trein te stappen (hahaha). Op weekdagen heb ik een rechtstreekse tot Leuven, veel plezanter, maar ja.

Als ik er niet geraak geven jullie me maar als vermist op bij de spoorwegpolitie en die zal me wel vinden zeker ?!

roosje,

je zegt daar iets, mijn frans heeft ondertussen ook al lang haar gekregen :-))))

kom jij dan ook langs Brussel ? maar je moet daar in principe niet van de trein of wat ?

We zien wel. geef je ondertussen via een privébericht je GSMnr nog eens door voor onvoorziene omstandigheden onderweg ?

roosje,

als je op mijn naam klikt, zie je rechts bovenaan 'bericht sturen', daarop klikken en dan kan je me een mail sturen die enkel ik kan lezen.

hoi ann en roosje, wat denken jullie van 14 u 03. Ik vertrek dan tegen 13 u en dan kan ik hopelijk op tijd zijn als ik de parking heb gevonden! want zoals jullie helden zijn met de trein ben ik dat met de auto hihi. Ja zou ook al bijna een aftelkalender voor mezelf maken hihi nog zoveel nachtjes.

@Dirk: Niet schieten, maar ik denk eigenlijk een beetje zoals creatiefje. Ik heb een schat van een man die me bijstaat in raad en daad maar ik kijk er vooral naar uit omdat het eens mama's onder elkaar zijn. Als vrouwen zijn we toch anders verbonden als met papa's. Khoop dat je het ook mij niet kwalijk neemt maar misschien beter in 2de instantie als we papa's en of kinderen erbij betrekken.

@Ann: zal men nummer prive doorsturen. 

x Patricia

hallo,

ik deel eigenlijk ook de mening van patricia dirk, hoop dat je ons dat niet kwalijk gaat nemen.. ja ik kijk ook echt uit naar ons vrouwenkransje;) dat het maar snel 2 juni is:p elkaar wat beter leren kennen en wie weet groeien er mooie vriendschappen uit en gaan we nog veel afspreken met elkaar.

groetjes wendy

Ik vind het verschrikkelijk dat je de mannen en of papa's uitsluit... Verschrikkelijk zijn jullie mama's! Denk daar maar eens over na!

Lichtje, Dirk en alle andere papa's,

zoals ik al eerder probeerde te verduidelijken en sunshine nu ook doet : het is echt niet de bedoeling om mannen uit te sluiten, dat kan ook leuk en leerrijk zijn, maar het is dan 'anders', niet slecht maar anders.

Mogen we aub, als mama's onder elkaar, elkaar beter leren kennen ? We kijken er echt naar uit om verschillende redenen die belangrijk zijn voor elk van ons. Als we dan met onze 'enthousiaste' verhalen naar huis gaan, met energie om meer dingen samen te doen, kan het wel zijn dat de papa's ook goesting krijgen en mee willen op uitstap vb.

Volgens mij is het fijne aan ons uitje dat de groep beperkt is en overzichtelijk blijft, geen grote groep zoals op een regio-avond. Met veel volk ineens, leer je elkaar niet goed kennen, meer kans met een kleinere groep.

het is misschien spijtig dat door de privacy eigen aan een forum, alle afspraken openbaar moesten gebeuren, dat steekt misschien wel bij sommigen, daar ben ik me van bewust.

Is het in andere situaties misschien ook niet zo, dat dames elkaar beter leren kennen door vb hobby en dat het zo goed klikt dat er ook dingen worden gedaan met de papa's erbij ?

Maar ja, iedereen heeft zijn mening.

Aan nanda,

als je nog zin hebt om naar Leuven te komen, geef je dan je GSMnr eens door voor noodgevallen onderweg ? Hoe ? als je op mijn naam klikt  zie je bovenaan 'bericht sturen' als je daar op klikt, kun je me een privébericht sturen en ik stuur je dan de nrs van de anderen door. We maken er zeker en vast geen misbruik van.

Hopelijk horen we nog van jou !

groetjes

Misschien kunnen de papa's ook eens afspreken? Mannen onder mekaar...

Dolciamara, das nu eens een goei vraag! Waar dan ook een moeilijk antwoord op is. Ik denk vooral dat iedereen zich niet zo aangevallen moet voelen en zeker niet degenen die er om eender welke reden dan ook niet bij kunnen zijn.

Laat het leuk blijven voor de rest en wie weet komt er een volgende keer met mannen, papa's of eender wat en we zullen dan eerst eens zien hoeveel mensen er opaf komen. We zijn toch allemaal volwassenen he wel laat dit dan ook allemaal op een volwassen manier rusten!

Groetjes Patricia

Veel plezier dames !

Dank u mie dat zijn leuke woorden. Spijtig dat je er niet kan bij zijn want ik denk dat jou kindje niet veel ouders is als mijn meid. Moest het helpen dat is een feestdag misschien kan dat helpen? 

En anders hoop ik dat je er volgende keer zeker bij kunt zijn! 

@Doliciamara; Thanx

Ook al is het soms erg moeilijk, toch zou ik hier aan alle mama's een mooie moederdag willen wensen.

En aub, geniet van het moeder zijn. Het is een geschenk!

Inderdaad, aan iedereen een welverdiende mooie moederdag !

en papa's, jullie dag komt nog hé   ;-))))

Ja, alle mama's een prachtige dag.

dag cindyvw,

iedereen is vrij om te komen en heb er begrip voor dat er mama's zijn die liever niet willen afspreken en idd we kennen elkaar helemaal niet maar dat is onze bedoeling om elkaar iets beter te leren kennen en om over onze ervaringen te praten.

allezinds bedankt!

groetjes

Bedankt Liesbeth en Cindy,

We zijn eigenlijk ook heel verspreid uit de oost-vlaamse, antwerpse en limburgse vlaamse kant hoor. Mischien als het heel goed meevalt we elk in onze omgeving ook zo iets kunnen opstarten en zo de microbe aan iedereen doorgeven. t zou mooi zijn als er overal in vlaanderen zo'n groepjes mama's de mogelijkheid vinden om samen dingen te doen.

Ikzelf sta met de trein op 1 uur in Leuven, Kortrijk of 't zeetje, dus wie weet geraak ik eens tot bij jullie.

aan alle Westvlaamse mama's,

zoals ik al eens zei, als één van jullie behoefte heeft aan een babbel van mama tot mama of in een groepje, ik ben bereid eens af te spreken. Zo kunnen we elkaar wat aanmoedigen. Wie wil kan me ook een privébericht sturen.

Bintje,

hopelijk geraken jullie vlug uit jullie moeilijke periode, veel sterkte in ieder geval.

Dolciamara,

ik wil het gewoon voorstellen, als je vroeg of laat toch wil, laat je het maar weten, geen druk, geen verplichtingen, voor mijn part onder omstandigheden die voor jou haalbaar zijn, ik wil me dan wel aanpassen.

groetjes

Hello allemaal,

Wat fijn dat jullie elkaar zullen zien!

Ik ben onlangs een vroegere vriendin tegen het lijf gelopen en wat bleek: haar zoontje heeft ook ASS. Zij is de eerste sinds we de diagnose hebben die ik ontmoet. En wat een geweldig gevoel was dat! We hadden maar een klein half uurtje, maar we waren meteen weer 'bij'-gepraat. Het is inderdaad heel anders wanneer je met iemand kan praten die hetzelfde meemaakt als jijzelf. Zeker voor mama's met kids in het gewoon onderwijs: de gesprekken met de andere mama's vermijd ik een beetje. Ze gaan meestal over dingen die bij ons niet van tel zijn.

Voor wie interesse heeft: ik wil gerust een bijeenkomst in het Antwerpse regelen. Ik ben van die omgeving. Laten jullie weten wie deze lokatie zou zien zitten? Helaas is Leuven voor mij niet haalbaar die dag.

Veel succes en nog veel meer plezier daar!

Ann.

dag ann,

het is idd heel fijn dat je er met andere mama's kan over praten en vind het een heel fijn initiatief van jou om in antwerpen ook iets te doen.. wil gerust komen, lijkt me eens fijn om van provincie te veranderen voor een dagje, heb een auto dus geen probleem;)

laat weten wanneer he!

groetjes wendy

Hallo

Ik ben van regio Kortrijk. Ik wil gerust eens samenkomen.

Groetjes

Hallo,

Ik ben Kate, ik heb een zoon van vijf die de diagnose autisme kreeg. Ik had al lang een vermoeden maar mijn wereld stort in nu dit bevestigd is. Ik heb het moeilijk omdat mijn zoon van 3 jaar 3 maand te vroeg werd geboren en ook gedragsgestoord is. Samen met mijn zoon van vijf is dit heel moeilijk. Het moet altijd stil zijn van ons Ibe, autistisch. Ons Jarre 3 jaar roept dan de hele tijd naar hem omdat hij weet dat het stil moet zijn. Driftbuien van ons ibe als gevolg. Altijd uit hetzelfde bekertje drinken, zelfde bord, mes vork... Hij wil vandaag helemaal in het blauw gekleed worden, kousen, broek, t-shirt , trui... Hij praat niet meer tegen de papa of iedereen die hem op een dwingende manier iets vraagd. Hij praat nu een jaar niet meer tegen de papa. Hij vraagt niet of hij iets mag uit de kast nemen, hij doet dit gewoon. Ik zeg het hem voor, mama mag ik dit of dat nemen, hij zegt me na en daar blijft het bij. Zijn er mensen die dit herkennen, hoe moet ik ermee omgaan. Ik woord gek van de honderden rituelen, zo eindigd elke dag in rituele handelingen en moet ik daar om vijf uur mee beginnen om hem om 6h30 in bed te krijgen.

Dag Kate,

jouw situatie is heel moeilijk nu, je doet je best en niets lijkt genoeg. Feit dat hij tegen de papa ook niets meer zegt maakt dat alles op jouw schouders terecht komt.  En al die goede raad van anderen kan je gestolen worden, hulp heb je nodig.

Als je nu nog geen hulp hebt, zou ik die zo snel mogelijk proberen organiseren : reva, thuisbegeleiding, iemand die je eens wat kan ontlasten,..... Hier vindt je alvast een manier om je hart te luchten, gebruik ze ook.

Zoals sunshine zegt : kom maar af naar Leuven, als je wil, 't zal deugd doen.

Verder nog een tip voor kindjes die altijd met hetzelfde bord, kommetje, beker, bestek willen eten : als je vlug merkt dat je kindje dit wil, probeer dan van elks nog enkele exemplaren te kopen, dan moet je niet telkens onmiddellijk afwassen. Misschien werkt het ook om vb verschillende motiefjes uit eenzelfde reeks te gebruiken.

Veel sterkte !

dag kate,

dat je het hier kan neerpennen je verhaal om het eens kwijt te zijn zal je hoogstwaarschijnlijk ook veel deugd doen dat je niet alleen bent, ik hoop dat je je kan op trekken aan de kleine dingen in het leven maar vooral uit je kindjes.

gemakkelijk is dat altijd maar neem ook af en toe eens wat tijd voor jezelf voor te ontspannen, al doe ik dat zelf veel te weinig.

hou je goed!

dag Kate

Dat tafelgedrag herken ik... dat heb ik ook en mijn zoon ook...

Ik kan wel eten aan tafel, maar ik word zo zenuwachtig van de anderen te zien eten, dat ik na het eten alles onmiddellijk terug moet overgeven... Ik eet nu een heel klein beetje aan tafel, om mijn man plezier te doen en ik eet dan nadien rustig als de zoon in bed zit en mijn man met iets anders bezig is. (dat was een tip van mijn auticoach en het werkt)

Ook mijn zoon zit onder zijn gewicht... Hij eet alleen maar als hij goesting heeft (en dat is niet aan tafel)... Ik zet dus overal potjes voor hem neer met de mededeling: "kijk eens, een appel..." en nadien zie ik dat de potjes leeg zijn... :)  of "kijk, een koek op tafel, dat zou misschien wel lekker zijn"... Dankzij het reva hebben we mijn zoon nu zover gekregen dat hij ook aan tafel eet... Hij komt aan tafel zitten als ze helemaal gedekt is... Hij gaat direct van tafel als hij alles geproefd heeft...  (iemand op de ouderavond van VVA zei iets gelijkaardigs: haar kind wou alles "proeven", maar, niet "eten") als hij zijn bord leegeet, mag hij tien snoepjes kiezen... Anders niet... En dat werkt... Soms eet hij zijn bord leeg (we verplichten hem niet) en dan krijgt hij zijn snoepjes... De afspraken zijn duidelijk en hij begrijpt ze...

'smorgens eet hij (totaal pedagogisch onverantwoord) voor de tv... Maar s'morgens moet ik hem ook voederen, net zoals jij...

de kinderpsychiater zei me ooit: met eten heeft hij controle over jou. (hij heeft als tweejarige eens 2 weken geweiger te eten... hij moest net niet opgenomen worden om via een maagsonde gevoederd te worden) Neem die controle weg en hij gaat eten... En ze had gelijk... Hoe erg ik het ook vond dat hij niet at (je denkt dat hij ziek wordt en zo en dat je een slechte moeder bent als hij niet voldoende eet) ik probeerde te doen alsof ik het niet erg vond (de kinderpsychiater had me wel verzekerd dat een kind zichzelf niet gaat verhongeren, ik weet wel niet of ze daar gelijk in had of ze dat alleen zei om me op dat moment zover te krijgen om mijn zoon niet te verplichten te eten)... Ik deed er  dus schijnbaar heel erg nonchalant over... En door het niet meer te "moeten" is hij terug beginnen te eten...

hallio,

ik wil wel eens afspreken met de west-vlaamse mama. Als er geintereseerde zijn mogen jullie dit zeker laten weten. Ik zou dit wel willen proberen om hem niet meer te dwingen, ik ben alleen bang dat hij dan bijna niets meer zal eten. Hij is zo koppig en heeft zo een sterk willetje. Zo heb ik al 30 lessen watergewenning erop zitten, hij weigert nog altijd om mee te doen. Hij staat een uur aan de boord te wenen. Nu heb ik het oopgegeven, het hoeft niet meer ook al heeft de kinderpsychiater gezegd dat ik moet volhouden. Mijn hart breekt als ik hem dan zie staan. Ik ben heel erg bang dat mijn 2 andere kinderen zullen vinden dat ibe verwend wordt omdat hij zo veel meer wordt toegelaten dan de rest. Ons Jarre mag niets toegelaten worden omdat hij denkt dat hij dan altijd mag. Als Jarre een keer in de zetel mag eten, zal hij dit blijven doen. Ik moet ons Ibe en ons Jarre zo verschillend aanpakken dat het bijna onleefbaar wordt. Vroeger hadden we thuisbegeleiding van Start, die zijn van de ene week op de andere niet meer mogen komen. Ons kinderen hebben een Iq hoger dan 85. Ons Ibe heeft 87 en ons Jarre is getart op 82 en is intussen veel verbeterd. De wachtlijst voor thuisbegeleiding voor autisme is intuusen 2- 3 jaar. We staan nu op de lijst van Jambo. In Belgie is het allemaal moeilijk om iets te kunnen krijgen, papiertje voor dit, dat , nog een onderzoekje... Het is eigenlijk wel heel fustrerend.

Kate,

Wij hebben ook die ervaring dat onze zoon niet aan tafel mee eet met ons. Momenteel is dat nu wel al veel verbeterd. Vroeger zat hij wel aan tafel en at hij als iedereen gedaan had. Wij hebben ons ook boosgemaakt en vanalles uitgeprobeerd. Maar ondertussen weten we dat de druk die we op dat kind legden, alleen maar de situatie verergerde. Hij was zonder al dat gezaag en dat moeten al genoeg gestresst. Nu lukt het al beter om eens mee te eten met ons, we proberen het tafelmoment rustig te houden, maar ook door de vaste zitplaatsen, het eten op dezelfde plaats te zetten en nog enkele rituelen vind hij meer rust. Vroeger (voor dat we wisten van het autisme) durfden we de kinderen wisselen van plaats volgens een rotatieschema, maar dat gaf alleen maar ruzies. Hij had het zo al moeilijk om eens op een andere plaats te moeten zitten, elke dag anders was zeker moeilijk. Nu blijven we consequent in de vaste zitplaatsen. Als we ergens anders gaan eten, dan zit hij meestal op de schoot ofwel naast zijn zus (op volgens hem bepaalde plaats). Hij eet dan vaak niet als we elders zijn, teveel prikkels. 

Ik denk dat het belangrijker is dat ze iets eten, dan dat ze door al de stress en de spanning niets eten, ook al is dat op een 'niet-pedagogische' manier. Anders gaat ook. We moeten soms vindingrijk zijn he.

Ons zoontje heeft ook graag enorm de controle over de dingen. Het voederen hebben we ondertussen kunnen afbouwen. Hoe dat gegaan is, weet ik zelf niet, maar dat is ook maar geleidelijk aan gebeurd. Hij wil ook constant gedragen worden, nu kunnen we dat al terugschroeven naar als we ergens zijn (en hij voelt zich onwennig) dan kan het nog. Thuis zo minimaal mogelijk. Hij weet nu waar hij het kan. Het is niet altijd gemakkelijk, hij wordt ook groter en de omgeving geeft meer en meer commentaar. We proberen het  beetje bij beetje af te bouwen. 

Nieuwe gewoonten aanleren is niet altijd gemakkelijk, slechte gewoonten afleren is zeer moeilijk. Maar met het positief stimuleren en een beloningssysteem kun je vaak al veel goede dingen verkrijgen. Natuurlijk is het volhouden heel belangrijk, want 1 keer toegeven en je bent weer verloren. Dat merken wij hier toch heel goed.

Met de watergewenning hebben wij ook al veel tijd en geld en energie verloren. Volhouden ja, maar financieel weegt dat wel door hoor. Al dat tegendraads gedrag, het niet meewerken, de ween en krijstirades. Hij zal ooit wel kunnen zwemmen, als voor hem de tijd rijp is. We nemen zijn tempo aan, ondertussen doen we dat met privelessen, want groepslessen is totaal niet meer te doen, de privejuf sta ik bij met raad en daad. Het verloopt heel moeizaam. Maar als hij eens een 'goeie' les er heeft opzitten, dan doet het mij toch deugd dat hij een stapje vooruit is geraakt. Het was leuker geweest dat hij sneller vooruitging, maar dat is niet zo, we hebben er ons bij neergelegd. Zijn oudste zus kon in 10 lessen zwemmen, zijn jongste zus had ook meer tijd nodig, ze is er ook geraakt.

ZIJN tempo volgen en met veel trucjes. Soms een stapje terugnemen zodat hij zijn zelfvertrouwen niet verliest, om dan weer proberen vooruit te geraken. We proberen nu ook bvb. met 'eerst dat en dan iets wat hij leuk vind' om een opdracht te kunnen laten uitvoeren. Veel voorbereidingen en ook  foto's gebruiken we. En DUIDELIJK uitleggen.

In groep ging het niet omdat het te druk was, hij de opdrachten niet begreep, hij stak zich weg en zijn zusjes zaten in een andere groep, hij had geen houvast. Ofwel was hij de hele tijd aan het wenen, ofwel zat hij in een hoekje teruggedrongen, ofwel zat hij op de arm van 1 van de lesgevers (altijd diezelfde). Zielig eigenlijk en ook zonde, want hij deed niets van de opdrachten tijdens de lessen.

Nu heeft hij het (groot)ouderfeest, 4 keer optreden voor ouders en grootouders. Op voorhand veel zenuwen en angsten. Hij doet niet mee, heeft veel tics en is agressief en lastig. Het is voor kinderen die niet zo gevoelig zijn al een spannende en vermoeiende periode. Hij is al 2 optredens niet op het podium meegeweest, het gaat niet. Hij krijgt nu andere taken, achter de schermen en dat gaat hem veel beter af. Ik begrijp dat het allemaal veel te zwaar is voor hem,  we proberen dan om een alternatief te zoeken in zo'n onhoudbare situatie, zodat hij ook iets moet doen en hij zich daar beter bij voelt. Ik wil hem ook niet alles toegeven, ... maar als het echt niet gaat ... wat moet je er dan mee he. 

Dwang werkt bij ons ook vooral averechts. Soms lukt ook om hem te laten kiezen tussen 2 dingen (opdrachten,...) die door ons opgelegd wordt. Dan kan hij alleen maar daartussen kiezen en moet hij wel(een beetje verdoken dwang) 1 van de 2 doen. MAAR het is ZIJN keuze dan. Dus hij heeft zelf de controle, en toch doet hij iets wat jij uiteindelijk van hem verlangt.

Het kiezen tussen iets is ook best niet teveel verschillende keuzes geven, want dan wordt het weer te moeilijk. (deze tip hebben we ook gekregen)

Hallo iedereen buiten gewoon onderwijs is voor onze jongens soms geen andere en betere keus maar ze moeten er wel voldoende zijn.Mijn zoon staat op een wachtlijst en weet niet of jullie het laatste nieuws hebben vernomen maar er komen zeker geen nieuwe autiklassen bij integendeel onze minister steekt hem weg uit achter de zorgwet die er gewoon nog niet is laat staan op poten staat. Dit verhaal wordt aan mijn zoon bevestigd door CLB Gent en min Vanderpoortere

dag kate,

mijn zoontje heeft ook enorm veel nood aan voorspelbaarheid, als wij weggaan dan moetne w ehem dagen op voorhand hem voorbereiden waar we naartoe gaan of idd als het plan ineens veranderd schiet hij in paniek en dan is hij teleurgestelt of boos.

toen wij de diagnose te horen kregen hebben ze ons wel altijd gezegd van niet altijd toe te geven ook niet omdat hij nu ass heeft want dat is er misbruik van maken en dat weten ze en gaan ze ook gebruiken als excuus en wij geven soms ook veel toe maar wij weigerne ook omdat niet alles zomaar kan en hij weet dat maar in jou geval mag je niet toegeven kate.. hem proberen uit te leggen dat het niet altijd is zoals hij het wil en makkelijk is dat niet, geloof me.. weet je opvoeden is moeiilijk en je krijgt er geen handleiding bij als ouder en kinderne met ass dat vergt nog meer van jezelf maar probeer te doen wat jij denkt wat goed is voor je zoontje.

als mijn zoontje een uitbarsting krijgt of boos is ben ik ook altijd geneigd om sneller toe te geven ook al weet ik dat da tniet de juiste manier is maar ik wil vermijden dat hij zich dan ongelukkig voelt.

niemand van ons kan zeggen wat goed is voor een ander kind maar we kunnen door ervaringen uit te wisselen hier steun geven aan elkaar en te luisteren elkaar ook helpen. iedere situatie is anders en uniek!

                    groetjes wendy

Kate,

Ik denk dat je zoontje nog te klein is om zelf te kunnen beslissen of hij mee gaat naar de bib. Hij kan onmogelijk, op voorhand, inschatten wat de gevolgen zijn van zijn beslissing. Pas op het laatste moment ziet hij dat het zijn planning overhoop haalt en dat geeft uiteraard paniek want zijn vaste planning geeft juist heel veel veiligheid. Het helpt niet van hem op voorhand uit te leggen dat zoiets zijn planning gaat overhoop halen. Ik denk niet dat dit een verantwoordelijkheid is waar hij al aan kan toe zijn.

Ik zie in zijn gedrag van alles zelf proberen in de hand te houden, heel veel angst. Bepalen welke kleur kleren hij wil, bepalen wat hij wel of niet eet, ... het geeft aan hoeveel veiligheid hij zoekt. Hij is bang voor de onvoorspelbaarheid van alles.

Ik vind je "spelletje" om hem zelf zijn kleren te laten aandoen, goed gevonden. Op die manier kan hij het op een positieve, opbouwende manier leren. Bovendien is het goed voor jullie band.

Dag Kate,

Heel veel goede moed in deze situatie. HEt moet heel moeilijk zijn, en ik leef met je mee!

Ik ben van het limburgse, in omgeving Tongeren, wie heir eens zou willen afspreken is altijd welkom!! We vinden we een locatie en moment, dus schroom niet en je mag me een berichtje sturen.

dag kate,

mijn zoon was ook in het begin niet iemand die graag knuffelde en heb dat beetje bij beetje aangeleerd zegt maar en hij begreep ook niet wat waarom mensen dat deden en we hebben toen uitgelegd dat als mensen elkaar graag zien ze knuffelen en nu doet hij dat bij mij maar ik had het daar ook heel lastig mee hoor in het begin en zoiets kan je niet forceren want dan werkt het averechts. ik snap dat je je rot voelt dat hij zijn eigen zin doet in alles maar stillaan zal je zoontje begrijpen dat het niet altijd gaat zoals hij wil he en dat er regels zijn waaraan hij zich zal moeten houden. en dat is het juist wat het moeilijk maakt voor hem om dat te begrijpen he. jou zoontje ziet je wel graag maar hij toont dat niet maar daar mag je zeker niet aan twijfelen kate, het is niet omdat hij het niet zegt dat hij je graag ziet dat dat daarom zo niet is he.

     groetjes wendy

dag,

voor het eerst at mijn zoon alleen, zonder hem te moeten voederen. Ik zei wat we gingen eten en dat we samen zouden eten. Samen eten is gezellig zei ik. Een kleine aardappel; een schep appelmoes en een stukje kip. Ik was zo trots op hem . Ik zei dat ik blij was en dat hij dit flink had gedaan. Je mag niet zeggen flink. Ik zei je mag 3 snoepjes kiezen, en stikkers. Ik heb pictogrammen gemaakt voor de dingen die hij altijd vergeet. Zoals toilet doorspoelen. Licht uit, Deur dicht. Ik hoop dat het werkt. Gisteren kwam ons ma op ons Rilke passen, ons ma heeft intussen zijn verf opgeruimd zonder hem iets te zeggen . We kwamen thuis van het reva en ja, hij was razend, roepen, tieren, de verf er terug uitgehaald. Alles moet terug op dezelfde plaats. Ik geef toe het werkt ook op mijn zenuwen dat zijn verpotten, water borstels allemaal moet blijven liggen. Ik heb een afspraak gemaakt, hij moet opruimen voor hij gaat slapen en mag het teug zetten als hij s'morgens heeft gegeten. Hij heeft het gedaan. Hij heeft vandaag een heel goede dag, ik profiteer ervan en probeer dan een afspraak te maken.

Ik weet dat hij me ontzettend graag ziet, hij kan dit niet goed tonen. Misschien forceer ik hem te veel en moet ik meer zijn tempo aanhouden. Ik heb al gemerkt als ik te veel in een keer vraag dat hij die dag of de dag erop heel veel rituelen doet. Ik voel me dan een beetje schuldig. Hij kan er ook niet tegen als ik hem zeg dat hij iets flink doet of dat hij iets goed doet, ik vind dit zo fustrerend.

Groetjes

Ook van mij proficiat!

Super mama Kate,

mijn zoon is er 12 en wij werken nog steeds met de beloningenkaart gisteren heeft hij drie grote stickers gekregen omdat ik apentrots was op mijn klein ventje.Zijn kaart is vol dus zondag naar plopsaland ( heb een abonnement)

Ook hier werk ik nog met een dagkalender en weet hij heel goed voor slapen gaan wat hij moet doen en met het wekkertje geen probleem meer

hey kate,

ben heel blij dat te lezen:) proficiat!

roosje,

voor jou ook super hé !

is er daar in de panne al een Plopsahotel ? straks kan je ginder beter blijven wonen ;-))

roosje,

alé zeg, zoeken ze daar in Plopsaland geen concièrge ? da zou nogal wat zijn hé, in de plopherberg wonen ? hahahahaha en dan maar kwebbelen met de mama's en plopkoeken eten.

Hallo,

wij hebben een heel goede week achter de rug. Ons Ibe had graag een cars lamp gehad voor op zijn nieuwe nachttafel. Ik moest de kans grijpen. Ik zei als je de hele week zelf je kleren aan en af doet. En proberen alleen te eten. Zware opdracht. Heel enthousiast was hij en het is hem ook gelukt. Dikwijls vele aanmoedigingen en veel gezegd dat hij de cars lamp zou krijgen. Af en toe heeft het lang geduurd en met heel veel geduld heeft hij het toch gedaan. Supertrots was hij toen hij de lamp vrijdag kreeg. Hij heeft de lamp aan zijn therapeuten op het reva getoont. Iedereen moest eens kijken naar het brandende lamp want hij is bezeten van het lichtje. Uren kan hij naar dat lichtje zitten kijken. Ik zei dat hij deze week opnieuw moest zijn kleren aan en uitdoen en alleen eten. Ik heb gedreigd dat de lamp in de gang zou staan als hij het niet doet. Ik denk dat ik dat niet mag doen, ik voel me er niet goed. Ik ben alleen bang dat hij het nu niet meer zal doen. Dinsdag wordt hij geopereerd aan een lies-en navelbreuk. Ik ben bang dat hij niet zal meewerken. Ik heb het hem een beetje uitgelegd met pictogrammen dat hij een operatiehemd zal moeten aandoen. Hij ziet dat niet zitten . Ik ben al heel zenuwachtig voor wat er zal komen. De chirurg weet dat hij autisme heeft en zal hem vroeg nemen. Ik hoop echt dat het goed verloopt.  

Juist Roosje

Wij zijn laatbloeiers. Ook al zijn we inzichtelijk mee, enmotioneel zitten we achter op onze leeftijd. Zelf heb ik rond mijn veertigste nog veel geleerd dat een tiener eigenlijk moet kunnen.

Voor de meeste mensen met autisme is het geen probleem om te genieten van dingen die niet bij hun leeftijd horen.

Ik zeg dikwijls tegen mijn vrouw dat onze zoon weer zijn leeftijdsinadequate zelf is.

Leven in je eigen fantasiewereldje kan dienen om je van de buitenwereld af te sluiten. Hoe meer druk van buiten, hoe meer je je in dat wereldje terugtrekt.

Ik zou die lamp niet meer afnemen Kate. Hij heeft die, met heel veel moeite, verdient. Hij is er' terecht erg trots op. Het is niet goed als dat dan niet verdiend blijft (of zo iets). Ik denk dat je beter een andere beloning zoekt voor als hij het goed doet deze week.

Als het in het ziekenhuis niet goed gaat is dat doodnormaal. Voor ons betekent zoiets al ontzettend veel stress. Wat moet dat dan niet zijn voor zo'n kind? Ik zou dat zeker niet bestraffen.

Dames,

Veel plezier morgen!!!

hey roosje,

het zal voor de volgende zijn dan....

groetjes

het is zeker een aanrader en was heel gezellig praten, heb er van genoten... maar nog te kort he

groetjes wendy

Dag Kate,

Ik was aan het kijken of ik je een persoonlijk bericht kon sturen, maar dat ging niet.

Ik ben nu zelf 3 maanden thuis, overspannen, en het ziet er voorlopig niet naar uit dat ik weer kan werken.

Mijn zoontje, hij is 4, heeft ASS. Mijn dochterje is 2, en bij haar zijn er genoeg tekenen die er ook op wijzen. Maar het kan ook afgekeken gedrag zijn, of peuterkoppigheid. Maar zeker is dat haar karakter pittig is!

Mijn zoontje had , voor ik ziek thuis kwam te zitten, heel veel woedeaanvallen. Die waren in de maanden voor mijn ziekte ontstaan en werden steeds erger. Het werd langzaam onthoudbaar, hij maakte alles kapot in huis, deed zichzelf en zijn zusje pijn. Het werd stil aan onhandelbaar.

Na enkele weken ziekteverlof waren de woedeaanvallen verdwenen. Nu zie ik in dat hij leed onder mijn stress en overspannenheid, ik zat zo slecht in mn vel, was zo moe, zo verdrietig, wanhopig, dat hij dit aanvoelde denk ik, bovendien had ik geen geduld meer, dus ik maakte het erger.

Wat ik nu eigenlijk wil zeggen? Ik denk dat je er goed aan doet om met je huisarts, een psycholoog of iemand te gaan praten, en er over na te denken of het niet beter is om een tijdje thuis te blijven bij je kind. Dan kan je aan jezelf werken, verwerken dat je kinderen ASS hebben, en rust in huis en in je kinderen brengen. Dan kun je een manier vinden om anders met je kinderen om te gaan, zodat je ook KAN zien hoe je ze tot rust kan brengen. Want je kinderen zullen vast en zeker aanvoelen dat jij totaal op bent.

Ik breng nu altijd mijn zoontje naar school, iedere ochtend gaat PRECEIS hetzelfe, alles in dezelfde volgorde, er hangen picto;s op de kast zodat hij weet hoe het ochtendritueel gaat. Ik haal hem nu altijd ZELF uit school, want de buitenschoolse opvang was een drama. Ik heb dan twee uurtjes tijd voor hem en dan halen we zus op.

Twee tot 3 dagdelen per week is mijn zoontje naar school, en zijn zijn zusje en ik samen, dus is er dan tijd voor haar alleen.

Probeer rust te vinden en tijd te neme voor jezelf, doe dit voor je er aan onderdoor gaat. Je kinderen zullen de rust in jou ook voelen.

Sterkte! Je mag me een persoonlijk bericjt sturen als je dat zou willen, je klikt dan op mijn naam en daar kun je het verder wel zien.

groet,

Nanda

Persoonlijke berichten sturen lukt me niet. Momenteel werk ik eigenlijk niet veel meer. Ik had een zelfstandige zaak die ik nu verhuisd heb naar Ruiselede. Ik ben hondentrimster. Sedert Jarre geboren werk ik maar een paar namiddagen niet meer. Ik zit met mijn 2 kinderen nu al 13 uur in het reva waar ik telkens moet wachten tot de therapie gedaan is. De afstand is te groot om weg en weer te rijden. We hebben alle mogelijke voorzieningen afgebeld om de kinderen af en toe eens naar de reva te brengen. Er is niets tenzij taxi die onbetaalbaar is. We hadden gezinsbegeleiding door start, ze zijn moeten stoppen omdat de kinderen een hoger Iq hebben dan 75. We staan nu bij Jambo op de centrale wachtlijst maar we moeten papieren hebben voor semi-internaat. Die zijn nu al telkens afgewezen doordat men een exate diagnose moet hebben en die weigert het reva te geven wegens te jonge leeftijd. Ons Jarre wordt nu weer getest in het cos en ik hoop daar een diagnose op papier te hebben. Belgie is zo slecht om hulp te krijgen. Ik ben al heel veel naar de huisarts geweest omdat ik niet meer kan. Ze kunnen er niet veel aan doen en ze weten dat het lastig is. Ik ga nu een half jaar naar een psychiater die me wel steunt maar eigenlijk veranderd er thuis niet veel. Ibe heeft nu echt een slechte periode, hij stelt hem en doet zijn zin. Ons jarre is een wild beest geworden, sorry om zo grof te zijn maar ik heb er geen andere woorden meer voor. Hij gooit en klopt met alles die in zijn bereik ligt, ook slaat hij mijn andere kinderen. Ik hoop echt dat ze in het cos een oplossing kunnen zoeken, 15 jullie hebben we ons adviesgesprek, ik weet niet meer wat ik moet verwachten goed of slecht nieuws. Ik hou dit echt niet lang meer vol. Gelukkig kan hij heel veel naar de zorgopvang in de vakantie. Bedankt dat jullie willen luisteren. Ik weet dat jullie hetzelfde hebben doorgemaakt. Het doet goed te weten dat je niet alleen bent

hallo,

Ja het is inderdaad zalig om gehoord te worden. In het cos zijn we vandaag op gesprek geweest en ze hebben geluisterd en heel veel begrip getoond. Nog een test en op 15 juli de resultaten. De thuisbegeleiding is gestopt omdat deze dienst kinderen begeleiding heeft met een IQ lager dan 75. Ons heeft nu 82 dus te hoog voor deze dienst; zo moeten we nu naar een andere dienst. Waarschijnlijk krijgen we een attest semi-internaat tegen september, dan nog op de wachtlijst voor6maanden a 2 jaar en we kunnen starten. Ibe is voorjaar getest in de reva spermali ze gaan nu nog een extra test of autisme de juiste diagnose, hij heeft zoveel dwanggedachten en ze denken misschien dat hij een dwangneurose heeft met autisme. Ons Ibe is een echte controlefreak, hij moet telkens op alle kamers kijken of alles nog op de juiste plaats staat. wat een ramp als er iets een centimeter verplaatst is dan verwijt hij me dat ik er ben aangeweest... Ook beslist hij op de kamer van Jarre en Rilke waar alles moet staan. Ik vind het soms te gek voor woorden. Hoe is het mogelijk dat een 5 jarig kind je leven bepaald. Gaat je dochtertje naar een normaal onderwijs. Ik zou graag ons Jarre op bijzonder onderwijs doen maar ik ben bang dat ik niet lang genoeg geprobeerd heb in het normaal onderwijs. Aan de andere kant wil ik niet dat Jarre bezwijkt van de stress.

Hallo,

Ik ben van west-vlaanderen, ruiselede. Het is een goed idee om met verbodstekens te werken, ik heb een foto gehangen op de deur van de slaapkamer omdat hij goed zou weten dat dit zijn kamer niet is, maar het werkt niet misschien valt een rood verbodsteken goed op en reageert hij daar beter op. Ons Ibe was weer de moeite vandaag, weinig handelbaar, ik had de indruk dat hij me weer contant heeft uitgedaagd. Hij wou niet op een stoel zitten om te eten. Zand uit de zandbak op Jarres hoofd. Op de speeltoren heeft hij zo wat iedereen er af geduwd. De kar omduwen in de winkel.... Ik moet zeggen, ik had er echt genoeg van, om zeven uur heb ik hem in bed gestopt. Om acht uur was hij eindelijk klaar met al zijn rituelen en mocht ik uit zijn kamer vertrekken. Ik denk om een wekker te zetten en de tijd in te perken voor al zijn rituelen, als de bel gaat moet hij in zijn bed. Heeft er iemand nog een ander idee om de tijd van de rutuelen te beperken, ik word er echt stapelgek van en ik mag zijn kamer ook niet verlaten zolang hij niet klaar is. Ik sta daar dan een uur te wachten, ik mag niets zeggen en hij doet maar verder.

Hoi Kate,

Ik hoop dat jullie vlug hulp en info krijgen via het cos want ik vind het moeilijk om je te helpen met tips daar de inteligentie anders ligt met jouw zoon en mijn dochter! Ik herken eigenlijk alles wat jij daar zegt! Niet zitten, iedereen omduwen,pijn doen,... Maar hier is dat door heel zware regels opgelost! Ze vergeet de regels wel hoor, of als er iets kleins veranderd dan denkt ze soms dat de regels daar niet voor gelden maar dan is het een herinnering en dan weet ze het wel terug. Hier deed ik, niet zitten, geen eten. En uitleggen waarom je dit wil! Kort en bondig en wel duizend keer opnieuw!! Maar telkens het eten is moet ze zitten zo niet pech geen eten! Omduwen, afduwen; weg nemen, jij doet kindjes pijn dan kan je niet spelen: Als  jij door wil duidelijk maken maar vriendjes pijn doen kan niet. Proberen te achterhalen waarom hij dit doet, kan hij niet wachten? wil hij alleen zijn? zijn de anderen te druk? wil hij de leiding over iets? Heel veel vragen die je moet beginnen te stellen.

Over zijn rituelen, probeer eens op te lijsten wat hij allemaal doet van rituelen, en maak er picto's van met een wekkertje. Zij kunnen geen grenzen stellen aan iets wekker afgelopen nieuwe picto nieuw ritueel. ik denk als je ze te vlug gaat inkorten dat hij niet gaat kunnen slapen. beginnen van een uur naar 50 min en zo inkorten. Hanne heeft hier ook haar rituelen en als we daar iets aan veranderen of weg laten kan ze gewoon niet slapen dus kunnen we ze enkel wat inkorten. 

Ik weet nog goed dat ze ons op de oudercursus zeiden; leven met iemand met autisme is elke dag opnieuw beginnen! En dat is ook zo. Hanne kan soms 2 weken heel alleen opstaan, tanden poetsen, naar onder komen. En dan gebeurd er iets en kan ze niks meer en moet ik alles terug opnieuw beginnen!

Maar ook ik zou aanraden om proberen vrij te nemen! Heb je al een oudercursus gehad? ik heb daar veel aan gehad!! Als er iets is ik kijk alle dagen op de vva dus je mag altijd vragen stellen of je hart luchten!!!

@ Kate,

Het is inderdaad belangrijk om je aan jouw regels te houden, hoe moeilijk het soms ook is. In het begin zul je dikwijls tegenstrubbeling ervaren, het is ook iets nieuws, kinderen testen ook uit hoever ze kunnen gaan. Maar je doet je best, dat met de wekker is al een geslaagde poging geweest. Stilletjes aan kun je de wekker in tijd terugdraaien, maar ik zou het ook niet te bruusk afbouwen, laat hem eerst wennen aan het idee. Het is voorspelbaar, hij weet wanneer de tijd voorbij is dat hij zal moeten slapen. 

Fijn dat plopsaland is meegevallen, hier kun je ook de dingen voorspelbaarder maken, of afleidingen verzinnen tijdens het wachten. Je hebt het goed gedaan, ook als het voor hem niet meer lukte, dat kan ook he.

Het is goed dat je het ziet zitten om nog leuke activiteiten te proberen. Wij doen dit nu ook vaker, na een periode dat het allemaal  niet meer mogelijk was door het gedrag van ons zoontje. Maar met alle hulp en energie en strikt te blijven in onze regels en alles zo goed mogelijk voor te bereiden lukt het ons nu redelijk goed. Er zijn nog veel momenten waar onze haren van recht komen, maar het is al veeel beter dan van waar we komen. 

Doe zo verder, onthou je leuke momenten.

Je zal ook merken als het een hele periode beter gaat en je je teugels teveel laat vieren, dat het snel weer terug naar af kan gaan, dan is het ook een alarmbel om weer de teugels goed in handen te nemen. Dat merken wij ook bij ons. Het blijft nodig om structuur, regels, voorspelbaarheid te blijven hanteren. Zo lukt het om eens iets meer leuke dingen te doen, waar je zelf dan ook meer plezier van hebt.