Dag Martijn,

Eigenlijk moet ik je bedanken voor je tekst.

Ik heb hem aandachtig gelezen en ik ga die gebruiken om bij mijn dochter van 17 eens te polsen of zij het ook zo beleefd. Ze heeft al van kleinsaf een grondige afkeer van alles wat met de dood te maken heeft dus ook begrafenissen.

Bedankt voor jouw inzicht !!

Dag Martijn,

Heel herkenbaar! Mijn mama overleed plots 3 jaar geleden. Ze was de lievelingsoma van onze kids.  Ik heb de begrafenisplechtigheid in de kerk volledig zelf uitgeschreven en met mijn zoon met ASS doorgenomen (hij had een kopie in de kerk en mocht de kerk verlaten met één van ons als het niet meer lukte). Alles wat hij vroeg of moest weten, hebben we op voorhand doorgenomen.

Aan regels in de kerk hielden we ons niet. Ik zat gewoon bij mijn gezin aan de "herenkant" en we hielden rekening met de reactie op het moment zelf van onze zoon.

Hij hoefde ook geen handjes te schudden en mee te doen al alle droefheid, want dit ging toen aan hem voorbij. Zijn verdriet kwam veel later. Ook "de tafel" erna, met alle overprikkeling, het gebabbel en de roddel, moest hij niet meemaken.

We hebben altijd al zijn vragen eerlijk beantwoord en tot de dag van vandaag, ben ik blij met wat we deden en wat hij erzelf nu nog steeds van vindt. Mijn mama kreeg een mooie plechtigheid en mijn zoon hoefde niet teveel frustratie op te lopen bij wat priester(s) anders durven te zeggen. Alles moest zoals op papier.

Hij herkende zich enorm in jouw reactie. Hij  blijft opgelucht met wat hij meemaakte. En heeft niet meer zo'n afkeer wat de dood betreft, gewoon omdat we altijd eerlijk geprobeerd hebben om zijn vragen te beantwoorden.

We mijden de begrafenissen voor hem niet, maar we blijven er voor gaan, dat er respect - ruimte - begrip moet zijn voor de beleving van iemand met autisme.

Onze familie heeft er gelukkig uit geleerd. Dat is ook al iets.

Sterkte bij een volgende begrafenis. Je slaat je er wonderwel door, ook al besef ik dat dit niet altijd gemakkelijk is.

Lieve groeten,

Inge

"Niet om te lachen" is dus eigenlijk wel een beetje om te lachen.

Wanneer mijn vader begraven werd jaren geleden,wist ik letterlijk niet wat ik moest doen.Huilen of lachen !

Waarschijnlijk was ik toen volledig de kluts kwijt.

Wat mij echter een beetje stoort is de ondertoon van het artikel.Iets wat ik meer ervaar op forums van autisten.

Het gedrag van de "NT-ers word een beetje in het belachelijke getrokken.

Ik geef toe dat ik me daar vroeger ook aan bezondigde.Nu ik wat ouder ben probeer hun soms (voor mij althans) wat lachwekkend gedrag te doorgronden.

Me afvragend "Waarom doen ze zo" .En dan blijkt , vanuit hun zienswijze op de wereld,hun sociaal beleven van gebeurtenissen in het leven,toch een logisch en zelfs nuttig gedrag te zijn.

Eigenlijk wil ik hiermee zeggen dat wij  als autisten begrip vragen voor ons soms "vreemd " gedrag.Maar moeten wij op onze beurt hun "vreemd gedrag" ook niet proberen te begrijpen ? 

Hoi allen,

Dankjewel voor waardering, dat moet altijd deugd om te lezen.

Het is ook 'maar' mijn ervaring van omgaan met rouw & begrafenissen, maar als er iemand iets aan heeft dat ik dit deel, ben ik daar heel blij om. 

Wellicht zijn er ook mensen met autisme die een fascinatie hebben voor dit soort rituelen. En het kan inderdaad samengaan met veel andere dingen.

Ik heb bv een grote afkeer/angst om in groep samen te eten met mensen die ik niet ken en dus niet vertrouw. Met de juiste mensen aan tafel zitten en weten dat ik gerust vroeger mag vertrekken (of niet hoef te komen) is voor soms de voorwaarde om er te zijn. Dat lukt natuurlijk wel, maar het vergt energie die ik elders dan niet kan inzetten. Concreet: de volgende dagen ben ik ziek.

Mijn moeder vond 't jarenlang erg jammer dat ik steeds ongepast gedrag tentoonspreidde als er iemand begraven werd. Ze is wel steeds blijven kijken en zoeken naar mogelijke verklaringen.  Uiteindelijk vind ze authenticiteit (ze weet dat ik echt verdriet heb op mijn manier) wel belangrijker, maar ik besef nu dat het haar toen in de familie soms in ongemakkelijke posities zette.

11 april 2008 is mijn vader gestorven. Voor mijn partner met autisme was het heel moeilijk omdat dit een "nieuwe situatie" was.  Ik heb hem moeten vertellen wat hij kon doen voor ons (zijn vrouw en 4 kinderen) Dit was voor mij heel vermoeiend... er was geen sterke schouder voor mij...       

Voor mijn partner was de mis en de bijhorende rituelen heel rustgevend. Hij is heel gelovig en voor hem is dat een houwvast in zijn leven. Hij heeft dit meegekregen vanuit zijn opvoeding, en heeft het moeilijk met mensen die niet gelovig zijn. Dus ook met mij :))

Mijn motto is "leven en laten leven"     Het is daarom wel fijn om ook andere ervaringen te lezen... We zijn toch allemaal een beetje anders hé ;)  Al die verhalen zorgen toch voor meer begrip voor elkaar .

mieke

Heel goed verwoord en beschreven Martijn!!

Blijf vooral verder schrijven, je hebt hier echt talent voor!!