Aanmelden op VVA
Ervaring
mijn zoontje van 9 heeft het moeilijk
Vorig jaar in de zomer kreeg onze zoon Daan de diagnose van ASS en ADHD. Voor ons een complete verrassing. OK, Daan was bijzonder en kwam met een handleiding maar echt grote problemen hadden we nooit gehad. Op school kwamen er af en toe signalen en in het tweede leerjaar werd het pas echt moeilijk. De juf merkt op dat Daan sociaal ongepast gedrag vertoonde.
Tot voor Pasen hadden de school en wijzelf relatief weinig problemen met Daan. Maar een paar weken voor Pasen ging het mis. Daan werd vaak boos, kreeg woede aanvallen en reageerde agressief.
Omdat hij zich moeilijk kon concentreren en overactief was, kreeg hij rilatine. Dat ging beter. Wekelijks had hij nog wel een woede aanval.
Ondertussen wordt het eigenlijk steeds moeilijker. Daan is net voor de vakantie begonnen met Abilify, tegen de woede aanvallen. Alleen werden de woede aanvallen erger. Na een aantal weken hebben we dit medicijn terug afgebouwd, maar het blijft moeilijk. De vakantie is sowieso een moeilijke periode. Zijn computergebruik beperken leidt bijna altijd tot woede en agressie, hij kan niet kiezen wat hij wil doen, ... Een uurplanning werkt tot op een bepaalde hoogte, maar als er een filmpje kijken staat ingepland dan kan hij niet kiezen welke film hij wil zien. Raar want dat heeft hij vroeger nooit gehad.
Het is confronterend om je zoon, waarmee je weinig tot geen problemen had, te zien veranderen in een jongen die je niet meer herkent. Ons gezin gaat gebukt onder de dagelijkse woede aanvallen en onze energie is stilaan op. We proberen dagelijks iets leuks te plannen om de woede aanvallen maar tegen te gaan.
Gelukkig is maandag onze kinderpsychiater terug na een vakantie van een viertal weken. Hopelijk kan zij ons helpen, want wij weten het niet meer!
Reacties
Dirk op 20/08/2010 - 20:20:51Beste,
Bij onze zoon kwam ook de diagnose ASS pas op de leeftijd van 9 jaar. Ondertussen is hij 15 jaar en op school, scouts, voetbal loopt alles heel goed maar vanwege zijn agressief gedrag thuis, hebben we ook verdere stappen ondernomen toen hij 9 jaar was. Hij is door een multidisciplinair team getest gedurende een periode van 6 weken op de K-dienst van een ziekenhuis. Sinds die tijd neemt hij Concerta (niet terugbetaald door het ziekenfonds : € 69/maand) en vroeger Risperdal (gewichtstoename) en nu Seroquel. De woede aanvallen bleven echter niet uit en dan heeft de kinderpsychiater ons aangeraden om naar een gedragspsycholoog te gaan in Hasselt. Hij is ondertussen 10 x geweest en ook wij krijgen ouderbegeleiding om de 3 weken. We ondervinden eindelijk dat zijn agressief gedrag afneemt, maar nu is het natuurlijk nog vakantie. Als de school terug start, hij gaat dan naar het 4de jaar TSO in een gewone middelbare school, zullen we moeten afwachten of zijn agressief gedrag blijft afnemen.
Een kind met ASS van 9 jaar valt best nog mee maar een puber van 15 jaar met ASS opvoeden vraagt enorm veel energie van het ganse gezin maar met de hulp van een gedragspsycholoog, zien we toch een lichtje aan het einde van de tunnel. Veel sterkte want de stap naar volwassenheid is voor kinderen met ASS helemaal niet simpel.
Hoi Jelle , onze zoon van 8 (diagn van 5 ) heeft het deze vakantie ook ontzettend moeilijk , hij ervaart ook alles anders , kunnen het hem nu wel duidelijker uitleggen maar vorige zondag heb ik gelachen en geweend samen ,eigelijk vond ik het angstig om onze zoon zo te zien ,
hij zoekt altijd troost bij eten , we hadden een geplande dag uitstap
maar niet de drukte ,geluiden en geuren gepland,
We hadden hun voor s'middags friet uit een pakje gepland maar toen reageerde hijj angstig voor mij
We zetten ons aan een tafel met ons zes , plunderde mij letterlijk ,zijn armen rond zijn eten en drinken en dat hoofdje ging maar op en af ,wij moesten niet proberen daar 1 frietje van te nemen en naarmate hij verzadigde en dat zag je ook duidelijk werd hij rustig , angstig om als moeder je kind opdat moment niet kan helpen terwijl je beseft dat je kind daar naar vraagt net als de andere momenten , ik kreeg zelfs(eerste keer) geen oogcontact met hem ,
Groetjes An
Beste,
het is inderdaad heel erg om je kind te zien veranderen in een hoopje ellende dat met zichzelf geen blijf meer weet. Het brengt vanzelfsprekend een hoge druk mee op het familialie leven en het is niet gemakkelijk om in je omgeving begrip te krijgen.
Ik heb hier al bij vele "ervaringen" ons verhaal verteld en ik kan je enkel aanraden om zo vlug mogelijk aan te dringen op regelmatig hulp bij thuisbegeleiding, revalidatiecentrum, opname,... Laat het niet te ver komen en zoek naar de beste oplossing voor jullie, het gaat om het welzijn van jullie hele gezin en laat je niet te vlug afwimpelen.
veel moed
Vlaamse Vereniging Autisme
Welkom op de ontmoetingsplek voor mensen met autisme en hun ouders, familie en sociaal netwerk
Kalender
|
Mei 2012 |
|
||||
| Ma | Di | Wo | Do | Vr | Za | Zo |
| 30 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 | 1 | 2 | 3 |
Thema's
autisme algemeen • begeleiding • begeleiding en ondersteuning • communicatie • dagelijks leven • diagnose • gedrag • geïntegreerd onderwijs (GON) • gewoon onderwijs • gezin • individuele begeleiding • onderwijs • ontwikkelen • opvoeden • probleemgedrag
Steun ons!
Steek de handen uit de mouwen als VVA-vrijwilliger of word lid!
Je kan ons ook financieel steunen.
Maar al te dikwijls worden kinderen op een bepaald ogenblik een stuk stroever. Ze begrijpen meer, kunnen ingewikkeldere redeneringen aan, maar krijgen dan ook steeds ingewikkeldere verwachtingen tegenover de buitenwereld en worden onzekerder.
Op lange termijn helpt alleen kennis : zelfkennis en kennis van hoe "NORM"ale mensen in mekaar zitten.
Zo moeten ze bijvoorbeeld leren dat NORMale mensen wel op een "vanzelfsprekende" manier één en ander kunnen weten over wat er in hun hooft omgaat, maar dat ze daarom nog geen gedachten kunnen lezen.
Ze moeten leren dat de strakke regeltjes waarmee zij de wereld voorspelbaar proberen te maken door mensen bedacht zijn (henzelf, hun opvoeders, ...) en dat die dus niet heilig zijn.
En zo moet er nog ontzettend veel geleerd en aanvaard worden. Je hebt dus nog een hele boel werk voor de boeg om dat zoontje volwassen te krijgen, maar het is boeiend werk, als je gesteund wordt door mensen met ervaring, zodat je niet tegen de bierkaai vecht.