Een hele tijd geleden vroeg een vriendin mij of ik het zag zitten om een weekendje met haar en haar dochter weg te gaan. Mijn dochter mocht mee als vriendinnetje van de dochter en ik als gezelschapsdame van de vriendin. Een belangrijk item; de meiden hebben allebei autisme en zijn 12 jaar. Ze kenden elkaar een beetje maar toch nog niet echt! Dit weekend kon dus meevallen maar evengoed tegenvallen.

Na een vermoeiende autorit kwamen we ter bestemming. Eerst een broodje eten en dan ons vakantiehuisje opzoeken. Alles verliep nog zeer aftastend maar toch zeer ontspannen. De meiden ontdekten al vlug dat ze raakpunten hadden. Beiden houden van tekenen (topmodel) en High School Musical. We gingen zwemmen en ze bleven in het begin lekker dicht bij de mama maar na een tijdje hadden ze ons alleen nog nodig om even op adem te komen. Wij konden ook lekker ontspannen. We hoorden ze praten met elkaar en ze lieten elkaar de ruimte om te doen waar ze zin in hadden. "Eerst glijbaan of wildwaterbaan?" De ene koos en de andere volgde en de volgende keer koos de andere en volgde de ene. Zo hadden we onze dochters nog nooit gezien. Met de zussen gaat het er meestal heviger aan toe;"Mijn wil is wet".

Het eerste probleem was tijdens de maaltijd! Er zaten brokken in de spaghettisaus! Dan maar pasta met kaas. Het is jullie weekend dus is dit oké! Tijdens de maaltijden vertelden de meiden hoe ze beiden hun autisme ervaarden. Zalig was het! Ze hadden alle tijd om te vertellen en wij hadden alle tijd om te luisteren! Doorheen dit weekendje kwamen we dingen te weten die we helemaal niet wisten van onze dochters. We hadden ernstige gesprekken maar hun humor en spontane reacties op elkaar waren prachtig!

Op het domein was er een kinderboerderij. De ene meid beetje angstig van dieren, de andere meid gek op dieren! Toch even binnen geweest en de dieren van dichtbij bekeken. De andere meid kon er niet afblijven! Het was duidelijk dat ze beiden meer aankonden omdat ze hun mama met niemand moesten delen. Ze hadden ons als backup en niemand anders kon beslag op ons leggen! De 3de dag vertrokken ze zelfs alleen naar het zwembad. De mama's hadden beloofd om na een uurtje achter te komen. Het was hen gelukt maar toch waren ze blij om ons te zien. Het uurtje had toch lang geduurd! Het lukte zelfs om na het zwemmen een pizza in de pizzaria te eten. Met de Nintendo werd de wachttijd overbrugt.

Na een activiteit kwamen we meestal terug naar het huisje en konden ze even bekomen. Meestal gingen ze aan het tekenen. We begonnen op hun vraag aan de volgende activiteit. We hebben gewaterfietst, gezwommen, geriddergolft en een ijsje gaan eten zonder boze buien. Zalig was het om eens de tijd te hebben voor onze speciale meiden. We konden hen eens lekker in de watten leggen.

Wat leerden we allemaal:

- aanrakingen zijn in het water anders

- zij zijn onze "hoopjes geluk"

- wij zijn de hopeloze moeders

- mijn dochter heeft veel meer uitleg nodig dan dat ik haar tot nu toe gaf

- ze kunnen veel meer aan als ze maar zichzelf mogen zijn

- vooral "we zien ze graag en zouden ze niet willen ruilen"

- als mama's is het leuk om met een lotgenoot te praten. We hebben heel veel over autisme gepraat maar ook over andere zaken. Het is goed om dit te kunnen delen met iemand die je begrijpt, iemand waarbij je geen verantwoording hoeft af te leggen. Als een van de meiden eens lekker autistisch deed, dan hoef je geen uitleg te geven want de andere begrijpt het meteen. Dit alleen was voor allemaal al zeer ontspannen.

- met de nodige humor kom je al een heel eind!

Zo'n weekendje is een aanrader voor iedereen. We schoven onze schuldgevoelens langs de kant en hebben genoten. We leerden onze meiden beter kennen en het zijn prachtmeiden.

Doen gewoon!

Veerle