uitgebreid

Aanmelden op VVA

wachtwoord vergeten?

Ervaring

Leven met een kind met autisme in een samengesteld gezin

Aangemaakt door: judy

Op: 02/06/2011 17:31 (laatst aangepast op 07/06/2011 12:17)

Ik heb een zoon van 14 jaar. Sinds 9 jaar leven wij in een samengesteld gezin.

In het begin was er geen probleem. We leefde immers maar met 3 in ons gezinnetje De diagnose van mijn zoon werd gesteld in 2004. In 2006 kwam mijn echtgenoot zijn dochterje ook bij ons wonen door omstandigheden. Nog steeds geen problemen. In 2007 kregen we onze schattige dochter. En 2008 kwam eveneens mijn echtgenoot zijn zoon bij ons wonen door de zelfde omstandigheden als zijn zus. Vanaf dat moment is alles verkeerd gelopen. Mijn zoon voelde zich duidelijk niet meer goed in zijn vel. Hij kreeg extreme tics, vocaal in hoogste toon en zware adhd . Zijn puberteit brak ook door en van toen af loopt alles mis in het gezin.

Ik heb geen enkele steun van mijn echtgenoot rond het gedrag van mijn zoon. Hij vindt dat mijn zoon moet reageren als zijn eigen kinderen. En dat al dat speciale gedrag van mijn zoon niet te tollereren valt. Ik als moeder laat deze gedachtengang niet toe en sta altijd tussen 2 vuren. Ik denk dikwijls dat ik het allemaal niet meer kan opbrengen om altijd als buffer te staan tussen 2 kampen. De constante discussies rond autisme en de bekrompen gedachtengang van mijn echtgenoot maken me gek. Is er iemand die me kan helpen met tips op soortgelijke ervaring.

Thema: gezin

Reacties

Goh, moeilijk...

Zelf heb ik een 9-jarige zoon met ASS en Gilles de la Tourette. Wij wonen nu 10 maand samen en verwachten nu ons eerste kindje samen. Hijzelf had nog geen kinderen.

Hier is het ook niet altijd evident. Dat is het waarschijnlijk al niet als plusouder sowieso van een 'normaal' kind, maar in specifieke gevallen..

Nu moet ik wel zeggen dat ik probeer mijn zoon zo gewoon mogelijk op te voeden, rekening houdend met de eisen die de maatschappij stelt, maar ook rekening houden met zijn ASS.

Zo heeft iedereen hier zijn eigen kamer, steek ik meer tijd in het uitleggen van situaties aan mijn zoon zodat hij minder fel reageert op onvoorzien omstandigheden enz.

Natuurlijk zijn er momenten dat mijn partner vindt dat hij zich zoveel mogelijk 'normaal' moet gedragen, maar doorgaans weet hij ook wel dat het niet evident is voor mijn zoon en dat hij altijd wel anders zal zijn.

 

Reactie geplaatst door marsvrouwtje op 07/06/2011 - 13:14:19

Ik denk dat het heeeeeel belangrijk is dat jullie als partner elkaar vind en tracht om op 1 lijn te zitten. Het is niet leuk om steeds tussen 2 vuren te moeten staan. Het is een zeer moeilijke situatie met de verschillende kinderen (mijn-zijn-ons). Ideaal is dat alle kinderen als eigen kinderen worden bekeken, maar in werkelijkheid is dat niet zo, het blijft mijn-zijn-ons kinderen. Met een kind met ASS erbij is dat nog minder evident. Jij kan er ook niet aan doen. Maar je zoon heeft duidelijk meer stress en is overprikkeld door de nieuwe situatie. Het is voor hem allemaal niet meer zo duidelijk, nu je man zijn kinderen er ook bij gekomen zijn. Voorheen had je zoon wellicht meer ruimte en tijd om tot rust te kunnen komen, maar nu lopen er meer rond in huis, veel dingen zijn nu meer onvoorspelbaarder. Nu hij ook nog eens pubert zal het zeker niet gemakkelijk zijn.

Wij hebben een zoontje met ASS en Tourette en zien zijn tics en dwanggedachten en handelingen verergeren bij meer spanning en stress. 

Ik denk ook dat het misschien goed is om enkele dingen goed uit te leggen omtrent de vernieuwde, veranderde gezinssituatie, ook het feit dat je hem blijft graag zien. We willen allemaal dat onze kinderen zich normaler gedragen, maar zij kunnen er ook niet aandoen, hoe graag we het willen. En als je zoon jullie hoort kibbelen omtrent ZIJN gedrag en tics, zal het eigenlijk dat alleen maar erger maken.

Zolang je echtgenoot bekrompen blijft in zijn gedacht, zal het nooit echt goed lopen. Het is zijn zoon niet, het zal voor hem moeilijk zijn om dat (het autisme) te aanvaarden, zeker nu het moeilijker gaat. Maar ook al is het zijn zoon niet, een beetje steun zal voor uzelf ook spanning wegnemen. Want ik denk dat je op de duur meer op de toppen van je tenen loopt.

Kun je erover praten met je man, of met een therapeut erbij, die meer uitleg geeft, of jullie ergernissen beter verduidelijkt voor elkaar?

Misschien kun je een brievenbusje maken voor je zoon, misschien kan hij het neerschrijven (wat hij voelt of niet leuk vind) en aan u posten.

Reactie geplaatst door Mie op 07/06/2011 - 13:34:40

Als uw echtgenoot het autisme van uw zoon niet kan aanvaarden moet hij zijn conclusies trekken zou ik zo zeggen!

Reactie geplaatst door Arthur op 07/06/2011 - 17:05:21

Als je elkaar niet kunt steunen, eigen kinderen of niet, dan zegt dat ook iets over je relatie. Je kiest voor elkaar in de eerste plaats, maar als er al kinderen zijn, dan moet je die er ook bijnemen, met of zonder handicap.

Je kan ook niet op elk punt het eens zijn, maar elkaars standpunt trachten te begrijpen. 

Bij autisme is het heel moeilijk vaak, het kind kiest er ook niet voor. Maar het kind zou zich zeker en vast veel beter in zijn vel voelen als hij niet in een gespannen omgeving moet overleven. 

Er zal iets moeten gebeuren, want het steeds moeten schipperen tussen twee vuren, dat is niet houdbaar. PRAAT met elkaar, liefst op een rustiger moment en niet als het totaal verkeerd loopt. Of probeer het met een briefje, ale, ik weet niet of dat het helpt, maar soms kan het een aanzet zijn tot een gesprek. 

Of hou een familieraad (binnen het gezin), eventueel met een zandloper (dat ieder zijn tijd krijgt om iets te zeggen wat hem frustreert). 

Reactie geplaatst door Mie op 07/06/2011 - 18:34:42

Nie makkelijk! Wel herkenbaar het 2vuren-gevoel! Ik heb ook een eigen zoon (met autismespectrumstoornis) en een samen-zoon. De diagnose is gesteld toen we al samen woonden. 

We  zijn het ook niet altijd eens. Hij vindt vooral dat ik hem te veel bescherm en ik vind dat hij het 'ouderinstinct' mist bij hem. (wat hij wel heeft bij de jongste en wat ergens normaal is). Ik vind dat hij daardoor veel te onvoorspelbaar en onduidelijk reageert naar mijn zoon. Met als gevolg meer stress=meer stoornis... Dus ga ik mijn zoon beschermen om het stressniveau naar beneden te krijgen...

Wij proberen vooral veel te praten over de opvoeding van de kinderen om er toch een lijn in te krijgen. Er is ook een verschil in benadering wat betreft een kind met autisme en zonder autisme. Je kan ze gewoon niet altijd op dezelfde manier benaderen en disciplineren. En er moet daaromtrent ook veel duidelijkheid gesteld worden.

Wat ook geholpen heeft, is dat iemand anders de problematiek van de oudste zoon aan mijn man heeft verduidelijkt (gon-begeleiding, diagnose-centrum, CLB). Hij kon daar ook zijn frustraties daaromtrent kwijt. Hij is dan zelf beginnen mee denken aan oplossingen. Bovendien kan hij nu thuis zeggen tegen mij dat het hem even teveel wordt en dat hij er effe geen zin in heeft. Wat natuurlijk niet leuk is om te horen... maar wel eerlijk en duidelijk. 

Tussen 2vuren staan, doe ik momenteel al veel minder maar af en toe is het er gewoon. Verschil is dat we er over praten en bijsturen.

Ik hoop dat jullie er als gezin uitkomen, dat je man inziet dat hij kan bijdragen aan verandering in het gedrag van je zoon en dat jij en je zoon wat meer rust krijgen!

Reactie geplaatst door veerleM op 08/06/2011 - 13:41:21

Nu vind ik persoonlijk toch ook dat je man voor een totaal pakket heeft gekozen, dwz jou en jouw zoon. Als je zoon blind was, had hij dan ook boeken moeten lezen?

Het autisme is er, vaak niet zichtbaar voor de buitenwereld, en je man aanvaardt het of niet.

Ik ben zelf ook gescheiden en heb 2 dochters uit mijn eerste huwelijk. Mijn huidige man had geen kinderen, wij hebben nog een zoontje bijgekregen. Mijn man heeft mijn dochters ten volle geadopteerd, wat wil zeggen dat de bio vader geen enkele rechten of plichten meer heeft. (ik bekijk het als; hij was enkel een donor)

Bij ons zoontje is autisme eerst vastgesteld, dan bij "onze" jongste dochter en nadien bij mij. Hoewel mijn man nog altijd niet helemaal begrijpt hoe wij denken en in elkaar steken, probeert hij het wel.

Hij heeft "mijn" dochters ook altijd als zijn eigen kinderen behandeld, iets waar ik heel streng op ben geweest van in het begin. Ik heb hem toen heel duidelijk laten verstaan dat hij niet voor mij koos maar voor mij EN mijn dochters, nu onze dochters.

Maar al bij al denk ik wel dat ik gewoon geluk heb gehad met zo'n man...hoewel hij soms zo kan zaaaaagen....

Reactie geplaatst door Sterre op 09/06/2011 - 09:37:01

Misschien ben ik in het bericht hierboven niet helemaal eerlijk geweest, misschien heb ik gelogen, misschien stelde ik me alles mooier voor dan het werkelijk is, misschien wilde ik zelf geloven dat alles mooier is dan het is, misschien leef ik een leugen, misschien ....

En dan barst de bom weer eens en besef ik weer heel goed dat ik hier helemaal niet thuis hoor, niet in dit huis, niet met deze man, niet op deze wereld....

Maar ik heb kinderen dus verantwoordelijkheid.....

Reactie geplaatst door Sterre op 10/06/2011 - 20:49:06

Dank u aan allen voor de tips en raadgevingen.

Momenteel is er een onderzoek aan de gang door de jeugdrechtbank. Mijn zoon heeft me vorig jaar 8 maanden niet willen zien of horen door een incident op een garagesale dat volledig uit de hand is gelopen (Hij verbleef toen bij zijn papa in NL, en reisde elke dag het traject NL-Antwerpen per trein om naar school te gaan. Mijn zoon was toen 12u per dag onderweg). Ik heb toen een dossier gestart begin nov in 2010 bij de jeugdbrigade. Nu in juni 2011 is de jeugdrechtbank in actie geschoten. Het dossier heeft lang gezweefd zeggen ze. Ik en de papa en mijn moeder hadden ondertussen al een oplossing gezocht voor zijn verblijfplaatsen gedurende de week. De papa van mijn zoon werd verplicht door de bemiddelingscommissie om in antwerpen een appartement te huren indien hij geen akkoord gaf voor MPI, waar ik (mijn zoon) bovenaan op de wachtlijst stond. We gaven aan de papa die kans en de papa heeft die ook aangegaan. Sedert een maand of 3 komt mijn zoon op woensdag naar mij en dan is het een woensdag die zalig is. We gaan dan uit eten onder ons drietjes (zoon,klein dochtertje en ik) en praten een hele dag over koetjes en kalfjes. Bij het thuis komen voel ik de spanning zo hoog worden. Telkens als mijn zoon er is dan krijgt mijn echtgenoot wel een kramp om de één of de andere reden en dan zegt hij dat ik mijn zoon overbescherm . Dat ik voor stress zorg, dat ik normaal moet doen. Maar ik voel gewoon aan dat mijn echtgenoot zich dan verstopt in huis, bijna geen 2 woorden wil spreken tegen mijn zoon en dat hij door zijn gedrag het gezin tiranniseert. Niets kan of mag als het om mijn zoon gaat. Waar ik dan weer tegen in kom. Ik had aan de jeugdrechtbank gevraagd om de week door 3 te delen. Maandag en dinsdag op het app bij papa, woensdag en donderdag bij mij thuis, en vanaf vrijdagavond tot maandagochtend bij mijn moeder waar hij zich enorm goed voelt. Mijn zoon weigert echter 2 dagen na elkaar naar mij te komen door het gedrag en houding van mijn echtgenoot die de laatste woensdag nog maar eens liet verstaan;"Alé, het is weer woensdag en hier gaan we weer". Mijn zoon heeft dit enorm persoonlijk opgenomen en

Reactie geplaatst door judy op 11/06/2011 - 08:12:57

Dank u aan allen voor de tips en raadgevingen.

Momenteel is er een onderzoek aan de gang door de jeugdrechtbank. Mijn zoon heeft me vorig jaar 8 maanden niet willen zien of horen door een incident op een garagesale dat volledig uit de hand is gelopen (Hij verbleef toen bij zijn papa in NL, en reisde elke dag het traject NL-Antwerpen per trein om naar school te gaan. Mijn zoon was toen 12u per dag onderweg). Ik heb toen een dossier gestart begin nov in 2010 bij de jeugdbrigade. Nu in juni 2011 is de jeugdrechtbank in actie geschoten. Het dossier heeft lang gezweefd zeggen ze. Ik en de papa en mijn moeder hadden ondertussen al een oplossing gezocht voor zijn verblijfplaatsen gedurende de week. De papa van mijn zoon werd verplicht door de bemiddelingscommissie om in antwerpen een appartement te huren indien hij geen akkoord gaf voor MPI, waar ik (mijn zoon) bovenaan op de wachtlijst stond. We gaven aan de papa die kans en de papa heeft die ook aangegaan. Sedert een maand of 3 komt mijn zoon op woensdag naar mij en dan is het een woensdag die zalig is. We gaan dan uit eten onder ons drietjes (zoon,klein dochtertje en ik) en praten een hele dag over koetjes en kalfjes. Bij het thuis komen voel ik de spanning zo hoog worden. Telkens als mijn zoon er is dan krijgt mijn echtgenoot wel een kramp om de één of de andere reden en dan zegt hij dat ik mijn zoon overbescherm . Dat ik voor stress zorg, dat ik normaal moet doen. Maar ik voel gewoon aan dat mijn echtgenoot zich dan verstopt in huis, bijna geen 2 woorden wil spreken tegen mijn zoon en dat hij door zijn gedrag het gezin tiranniseert. Niets kan of mag als het om mijn zoon gaat. Waar ik dan weer tegen in kom. Ik had aan de jeugdrechtbank gevraagd om de week door 3 te delen. Maandag en dinsdag op het app bij papa, woensdag en donderdag bij mij thuis, en vanaf vrijdagavond tot maandagochtend bij mijn moeder waar hij zich enorm goed voelt. Mijn zoon weigert echter 2 dagen na elkaar naar mij te komen door het gedrag en houding van mijn echtgenoot die de laatste woensdag nog maar eens liet verstaan;"Alé, het is weer woensdag en hier gaan we weer". Mijn zoon heeft dit enorm persoonlijk opgenomen. Nu zegt de consulente van de jeugdrechtbank dat ze mijn zoon hier wel gaan in verplichtten.

Mijn zoon dreigt nu met zelfmoord als deze regel zal toegepast worden in september bij de start van het nieuwe schooljaar.

De jeugdrechtbank zou een thuisbegeleiding bieden die de relatie ts mijn echtgenoot en zoon zou moeten rechttrekken. Mijn echtgenoot zou een cursus 'omgaan met autisme' moeten volgen.

Mijn zoon is razend op mij en zegt dat ik heel zijn leven verpest. Dat mijn echtgenoot toch niet zal buigen, en dat ik dat weet. Dat hij het beu is om steeds ons te zien ruziën en dan nog de steken onder water moet ontvangen naar hem toe.

En ik vrees daar eigenlijk ook een beetje voor. Moet ik nog aan toevoegen dat mijn zoon door zijn ass en adhd een enorme controlefreak is. Nu voelt hij echter aan dat mensen boven ons beslissingen maken en dat maakt hem helemaal gek. De rust die hij uitstraalde de afgelopen maanden is volledig weg. Hij is weer terug daar, waar we vorig jaar in juni gestopt waren.

Ik probeer hier thuis steeds opnieuw gesprekken te openen die altijd verkeerd uitdraaien. Ik ben moe. En ik vrees voor ernstige gevolgen. Het moet stoppen al die heisa. Dan kijk ik weer naar mijn kleine dochter van 3.5j die dan op haar beurt weer een slachtoffer zal worden van een scheiding.

Welke kansen of stappen moet/kan ik nu nog ondernemen om het allemaal in de goede banen te leiden?????

Reactie geplaatst door judy op 11/06/2011 - 08:30:23

Tja Judy,

Het is een hele boterham. Het is geen gemakkelijke, eigenlijk onhoudebare situatie. Je zal knopen moeten doorhakken als jullie geen evenwicht kunnen vinden binnen jullie gezin. Als de cursus en de thuisbegeleiding geen positief resultaat geven, als je zoon de situatie totaal niet meer aankan, zal de boel ontploffen. Er zijn voorheen wel periodes geweest dat het relatief wel lukte, dus er moet dringend iets gebeuren om weer te kunnen terugkeren in die leefbare situatie.

Want met al die verplichtingen van buitenaf is het niet altijd even aangenaam, soms wel goed, maar het blijft MOETEN en dat is een ambetant gevoel.

Ook al eindigt het op een echtscheiding, hopelijk moet het zover niet komen, tracht iets te vinden dat je in vrede kan verder leven. Want constant ruzie maken is voor niemand goed, de kinderen hebben daar heel veel last van, het maakt hen bang en onzeker en hebben vaak het gevoel dat alles hun schuld is. Dan liever gescheiden en overeen komen dan constant ruzie en een gevecht om de kinderen.

Praat en luister naar elkaar, ook naar de kinderen, die kunnen soms heel ingenieuze ideeën hebben, waar wij als ouder ook wel kunnen uit leren.

Je zoon geeft duidelijk aan dat hij zich niet welkom voelt, zo kan hij zich ook niet rustig gedragen en wordt hij alleen maar nog meer ongedurig.

En jij moet niet alleen stappen ondernemen, ook je echtgenoot. Samenwerken ipv elkaar tegenwerken... NIET GEMAKKELIJK maar alleen zo kunnen jullie verbetering brengen.

Hou de moed erin!

Reactie geplaatst door Mie op 11/06/2011 - 10:28:00

Het lijkt wel alsof de echtgenoot van Judy jaloers is op de aandacht die ze aan haar zoon schenkt, kan die man niet meer liefde geven? Waar is hij zo bang voor?

Reactie geplaatst door Anca op 12/06/2011 - 00:48:06

Goh Judy,

Wat een toestanden. Ik kan me voorstellen dat het vreselijk uitputtend voor je moet zijn, om zo tussen twee vuren te staan. En dat je je erg machteloos voelt.

Iemand anders sloeg de nagel op de kop: het is echt wel nodig dat je man zich goed informeert over autisme. Maar dan moet hij het wel willen, natuurlijk. Zelf zat ik in een vergelijkbare situatie, alleen was het geen samengesteld gezin: het was de papa zelf die het autisme minimaliseerde en vond dat het geen excuus was voor 'storend' gedrag.  Hij wilde niet naar de oudercursus gaan, wilde niet praten met gonbegeleidster of therapeute, wilde geen boeken lezen, niets opzoeken op internet - 'want die mensen praten toch maar voor eigen winkel'.

Met wat ik nu weet, denk ik dat je je man voor een duidelijke keuze moet stellen. Zeg dat je onvoorwaardelijk veel van je zoon houdt, en dat als hij jullie huwelijk een kans wil geven, hij het autisme van je zoon onvoorwaardelijk moet accepteren. Dat hij zich om te beginnen goed moet informeren. Een boek dat ik erg nuttig vind, is 'Explosieve kinderen' van dr. Ross Greene. Het gaat over omgaan met kinderen die snel gefrustreerd geraken en dan exploderen of imploderen. Het beschrijft heel goed hoe dat gedrag ontstaat, en hoe we hen kunnen helpen om wat flexibeler te worden. Het komt erop neer dat je je niet autoritair opstelt, maar dat je ook niet alle controle over wat er gebeurt aan het kind geeft: je toont empathie voor zijn frustratie, probeert het probleem te benoemen en je stimuleert hem om een oplossing te vinden die zo goed mogelijk aan de behoeften van iedereen voldoet.

Maar ik ben aan het afdwalen, hé? Wat ik wel zeggen: er moet iets gebeuren, of je raakt helemaal verscheurd. Het kan niet de bedoeling zijn dat jij zo weinig contact met je zoon hebt om het de anderen naar hun zin te maken. Hij is jouw zoon, en jullie hebben allebei recht op een fijne moeder-zoonrelatie. En als je man écht van je houdt, dan hoort hij je daarin te steunen. Als hij dat niet kan, dan moet hij zich eens grondig afvragen waarom dat zo is. Sommige mensen hebben in hun jeugd zo weinig liefde en steun ervaren, dat ze als volwassene erg egocentrisch worden en empathie zo goed als onmogelijk is. Als dat het geval is, kan therapie helpen. Alleen moet hij dat willen, en het duurt wel even vooraleer dat patroon eruit is...

Ik wens je heel veel moed en doorzettingsvermogen, Judy. En daadkracht.

Reactie geplaatst door Suus op 14/06/2011 - 00:34:10

Hoe is jouw houding tegenover zijn kinderen? Laat je hem zijn kinderen zelf opvoeden, of meng je je daarin?
Ik vind ook dat je partner voor het totaalpakket heeft gekozen. Dus met je zoon. En dat hij maar moet aanvaarden dat jij je zoon op JOUW manier opvoedt. Jouw zoon heeft nu éénmaal andere zorgen en noden dan zijn kinderen.

En als hij echt telkens zo negatief staat tegenover je zoon, moet hij zijn conclusies zelf maar trekken en de dagen dat je zoon er is maar verdwijnen uit huis! Die negativiteit lijkt mij immers niet echt goed voor je zoontje, die het misschien zo al moeilijk heeft met de gezinssituatie (mama plots moeten delen met een jongere zus, een stiefpapa die hem duidelijk niet moet, een halfbroer en een halfzus). Hij zal dat echt wel merken dat zijn stiefpapa hem niet moet.

Hoe jullie relatie dan verder moet, moeten jullie zelf beslissen … Je partner kan bijvoorbeeld ook de dagen dat je zoon thuis komt (1 woensdag per week) overuren werken of naar familie trekken ofzo. Je hoeft daarom niet direct de relatie te verbreken. Maar ik zou wel eisen dat je zelf bepaalt hoe je je eigen zoon opvoedt en behandelt! Als dat al niet meer kan …
 

Reactie geplaatst door Martine op 14/06/2011 - 02:44:31

Dat is ook nog een goeie optie van Tineke om voor te stellen, hopelijk ziet hij zoiets zitten, ook uit liefde voor zijn vrouw.

Reactie geplaatst door Mie op 14/06/2011 - 18:19:16

Morgen is het zover, de jeugdrechtbank.

Mijn echtgenoot heeft het door dat alles me te veel en te zwaar werd. Ik heb hem verteld wat de jeugdrechtbank hem zal zeggen/opleggen, vragen en uiteindelijk heb ik een positieve nood gehoord. Hij zal zich inzetten om stappen te ondernemen naar mijn zoon toe. wel 3 à 4 keer indien nodig. Mijn standpunt van ll was dus duidelijk genoeg. Te nemen of ik stop ermee.  Ik wil het wel geloven maar vanavond bij zijn thuiskomst zullen we de eerste resultaten merken. Mijn zoontje is gelukkig vandaag weer helemaal de oude. Het controleverlies van vorige week door het gesprek met de consulente van de jeugdrechtbank was teveel voor hem.  Nu heeft hij er zich al wat bij neergelegd. Het boek "explosieve kinderen", dat me voorgesteld is ga ik zeker halen. Kunnen jullie me zeggen waar ik deze kan bestellen of kopen.  Dank u voor de reacties, heb er echt veel aan.

Reactie geplaatst door judy op 15/06/2011 - 18:26:07

JUDY,

Goed dat je al hebt kunnen doordringen bij uw man, hopelijk is het een eerste stap in de goede richting en kunnen jullie tot een oplossing komen. Toon je appreciatie aan hem als hij zijn best doet om je beter bij te staan. Het zal niet direct allemaal in orde zijn, maar als hij merkt dat zijn inspanningen opgemerkt worden, kan het misschien nog meer positieve impulsen opwekken.

je kan het boek bestellen bij standaard boekhandel. 

De titel: Het explosieve kind. 

auteur: Dr Ross Greene

ISBN 9789057123122

Er is nog een boek rond explosieve gedrag.

titel: Explosief gedrag bij autisme. Wat kun je eraan doen? 

Auteur: Linda Wookcock en Andrea Page

uitgeverij pica

ISBN 9789077671528

groetjes

 

Reactie geplaatst door Mie op 15/06/2011 - 18:57:09

Nog een boek van Dr Ross Greene

Titel: Het behandelen van explosieve kinderen

ISBN 9789057122354

groetjes

Reactie geplaatst door Mie op 15/06/2011 - 19:02:16

Even gegoogeld naar het eerste boek van Dr Ross Greene; "Heeft je kind heftige driftbuien? Weigert het hardnekkig te doen wat je vraagt? Kortom, heb je een explosief kind en zit je regelmatig met je handen in het haar? Onbeheerst en agressief gedrag overvalt ouders en veroorzaakt schuldgevoelens en frustratie – of dat gedrag nu veroorzaakt wordt door een leer-, ontwikkelings- of gedragsstoornis, of niet. Greene introduceert een eenvoudige??? maar baanbrekende methode om om te gaan met chronisch inflexibele kinderen met een lage frustratietolerantie. Hij maakt daarbij onderscheid tussen de tekortschietende vaardigheden en de onopgeloste problemen.

Deze nieuwe, geactualiseerde editie van dit praktische boek is onmisbaar voor ouders die verstandig willen reageren op problematisch gedrag en de rust in huis willen herstellen. Het is bovendien een aanrader voor hulpverleners en docenten die werken met lastige??? kinderen."

Ik denk in tegenstelling tot Dr Ross dat het belangrijk is om eerst naar het autisme van je kind te zien. Ik heb het boek niet gelezen maar sta nogal huiverig t.o.v. zogenaamde "oplossingen" voor bepaald gedrag als je geen rekening houd met het autisme.

Een volwassen persoon met autisme én veel ervaring

Reactie geplaatst door Arthur op 15/06/2011 - 20:58:02

Ik lees ook dat dit boek je voorgesteld is door iemand van de jeugdrechtbank. Welke autoriteit of ervaring, laat staan degelijke opleiding heeft zo iemand i.v.m. AUTISME???

Laat je niet in de luren leggen of onder druk zetten en zoek een goede auticoach.

Dat is maar mijn gedacht . . .

Reactie geplaatst door Arthur op 15/06/2011 - 21:02:07

Er zijn ook kinderen zonder autisme die explosief gedrag vertonen. 

Kinderen zijn eigenlijk niet lastig geboren, maar worden geconfronteerd met al die prikkels of zaken die ze niet begrijpen, waardoor ze lastig worden, o.a.

Een boek lezen kan geen kwaad, het kan je ideeën geven, dingen uit een ander perspectief bekijken. Je doet er dan nog mee wat je wil.

Als het helpt, ook op lange termijn, dan is het ook een stap vooruit.

In de uitleg over zijn boek staat er ook niet expliciet dat het voor autistische kinderen is, of ben ik mis?

Reactie geplaatst door Mie op 15/06/2011 - 21:45:21

Wij hebben besloten het boek "explosief gedrag bij autisme" te bestellen. Ik weet niet wanneer we het hebben en al zeker niet wanneer we het gelezen zullen krijgen, maar ik laat iets weten.

Ik heb dit boek gegoogled en heb iets van "baat het niet dan schaadt het niet". Op dit moment is het mijn enige houvast.

Mie, bedankt voor de info en alle gegevens van het boek!

Reactie geplaatst door Sterre op 16/06/2011 - 08:35:25

Graag gedaan, wijzelf hebben ook het boek 'explosief gedrag bij autisme'. 

Baat het niet dan schaadt het niet, alle goede tips zijn welkom.

Hopelijk kan je er iets uithalen dat je kunt gebruiken als leidraad, een andere kijk. 

Ik heb ook zoiets van dat we niet genoeg kunnen bijleren. Uit sommige boeken heb ik toch wel iets opgestoken en probeer ik het toe te passen. 

Reactie geplaatst door Mie op 16/06/2011 - 16:56:50

Goh Arthur (en anderen),

Ik kan me voorstellen dat je je bedenkingen hebt bij het boek van Dr. Ross Greene, toen je die tekst las. Voor alle duidelijkheid: het predicaat 'lastige' kinderen is iets wat de buitenwereld op explosieve (en implosieve) kinderen kleeft, en door een goedbedoelde maar foute aanpak escaleert de situatie vaak alleen maar. Vervelend voor de omgeving, nog vervelender voor het kind in kwestie. Zijn aanpak is géén wonderoplossing, maar hij geeft in dat boek heel wat voorbeelden over hoe gesprekken (of situaties) kunnen escaleren wanneer de omgeving van het kind duidelijke grenzen stelt en consequent is zonder rekening te houden met de oorzaak van de frustraties van het kind.

Zelf heb ik dit boek als een reddingsboei ervaren. Hierin staat namelijk de aanpak beschreven die ik (en samen met mij ongetwijfeld al vele anderen) intuïtief al toepaste, maar die op veel weerstand stuitte bij mijn man en mijn omgeving, genre 'je geeft die kinderen altijd gelijk'. Terwijl ik ze niet altijd hun zin gaf, alleen probeerde ik rekening te houden met hun verzuchtingen en naar compromissen te zoeken. Zoals Xander die op winterochtenden de lichten uit wilde in de keuken wegens te vel, en zijn papa die de lichten aan wilde om de krant te kunnen lezen. Mijn oplossing: een dimmer installeren, zodat het licht minder fel was en je de krant toch nog kon lezen. Daar heb je geen boek voor nodig, ik weet dat ook wel, maar sommige situaties zijn niet zo eenvoudig. En het helpt mensen die niet zo veel geduld hebben met licht ontvlambare kinderen om te begrijpen wat er in hun omgaat , waarom ze reageren zoals ze reageren en vooral: wat je kunt doen om de situatie voor iedereen - in eerste instantie voor het kind zelf - meer leefbaar te maken en om hen vaardigheden bij te brengen waar ze ook later veel plezier van hebben.

Ooit ben ik begonnen aan een samenvatting van dit boek. Niet afgemaakt, wegens een net iets te pittig jaar met andere prioriteiten. Enkele fragmenten:

Stel je de volgende situatie voor: een kind kijkt tv, en een ouder vraagt om de tafel te dekken. De reacties van kinderen kun je in drie groepen indelen:
- ‘Gemakkelijke kinderen’ zullen misschien even zuchten, maar dekken de tafel zonder mopperen: ze passen zich gemakkelijk aan.
- ‘Moeilijke kinderen’ hebben het in eerste instantie moeilijk om hun agenda aan die van de ouder aan te passen. Misschien roepen ze iets als “Vergeet het maar, daar heb ik nu even geen zin in!”, ofwel beginnen ze te klagen: “Ik moet van jou altijd meteen stoppen als ik iets leuks aan het doen ben.” Toch kun je deze kinderen bijsturen door een beroep te doen op hun redelijkheid of door te dreigen met een straf.
- ‘Explosieve kinderen’ raken in zo’n situatie vaak onvoorstelbaar gefrustreerd, en dan ontploffen ze. Hun gedrag wordt onvoorspelbaar: ofwel worden ze verbaal of fysiek agressief, ofwel klappen ze dicht en zijn ze even tot niets meer in staat. De frequentie van explosief gedrag verschilt van kind tot kind: sommigen ontploffen tientallen keren per dag, bij anderen blijft het beperkt tot enkele keren per week of per maand.

Ook die laatste categorie kinderen beschikt over prachtige eigenschappen en een geweldig potentieel – alleen bezorgen ze zichzelf en hun omgeving door hun inflexibiliteit en lage frustratietolerantie veel ellende. Deze kinderen worden maar al te vaak verkeerd begrepen, en daardoor ook verkeerd aangepakt.
 

Sommige kinderen hebben een rigide persoonlijkheid. Wanneer ze onder spanning staan, vertonen ze ongepast gedrag, gaande van onbeleefdheid tot verbale en fysieke agressie. Hun gedrag maakt de omgeving vaak radeloos.
Strategieën die bij andere kinderen goed werken, zoals uitleggen, argumenteren, aanmoedigen, bevestigen, negeren, belonen en straffen, leiden niet tot bevredigende verbeteringen van het gedrag. Ook de vaak geprezen time-outs of zelfs medicijnen helpen niet om het gedrag van explosieve kinderen te beteugelen. Hiervoor is een andere aanpak nodig.
Veel kinderen met ongepast gedrag hebben als diagnose een of andere psychiatrische of ontwikkelingsstoornis:
 ADHD
 depressie
 Syndroom van Gilles de la Tourette
 angststoornissen
 taalverwerkingsstoornissen
 non-verbale leerstoornissen
 reactieve hechtingsstoornis
 autisme

Vaak krijgen ze het etiket ‘onmogelijk karakter’ opgekleefd. De eigenlijke oorzaken komen aan bod in hoofdstuk 3, Wegen & triggers.
 

Situaties met explosieve kinderen lopen regelmatig uit de hand omdat de volwassenen ongepast reageren op het ongepaste gedrag van het kind:
 Het kind raakt gefrustreerd omdat het niet aan de verwachtingen kan voldoen.
 De volwassene wordt kwaad, wil dat het kind beter zijn best doet.
 Het kind voelt zich onbegrepen en wordt zelf kwaad.
 De volwassene wordt nog bozer en dreigt met straf.
 Het kind vindt dit onrechtvaardig en wordt nog bozer.
 De volwassene geeft het kind straf – en heeft het idee dat hij deze situatie goed en consequent heeft aangepakt.

Vaak hebben explosieve kinderen nadien veel spijt van wat ze gezegd en gedaan hebben, maar kunnen ze die spijt niet onder woorden brengen. In elk geval: het is voor een kind écht geen lolletje om te ontploffen. Hoe onverzettelijker de volwassene reageert, hoe extremer de ontploffing.

 

De belangrijkste vooronderstelling van dit boek:
Kinderen doen het goed als ze dat kunnen.

Veel volwassenen vertrekken vanuit het idee dat kinderen het goed doen, als ze het maar willen. Als ze hun best doen. Vaak worden de ouders met de vinger gewezen: ze zullen wel onvoldoende consequent geweest zijn, onvoldoende grenzen hebben gesteld. Toch hebben explosieve kinderen vaak brusjes die geen gedragsproblemen hebben. Tiens…

 

De woedebuien en de paniekaanvallen die vaak volgen op de meest onschuldige aangelegenheden, hebben vaak een traumatisch en nadelig effect op de relaties van deze kinderen met hun omgeving. Hierdoor raken ze nog meer gefrustreerd, waardoor ze in een negatieve vicieuze cirkel komen.

 

Als we de explosies in de hand willen houden, moeten we achterhalen welke factoren hen beletten goed te functioneren. We noemen dit de ‘wegen’ die inflexibiliteit en een lage frustratietolerantie in de hand werken. Het betreft de volgende vaardigheden:
 executieve vaardigheden
 taalverwerkingsvaardigheden
 vaardigheden op het vlak van emotionele regulering
 cognitieve flexibiliteit
 sociale vaardigheden

Dergelijke vaardigheden oefen je niet in met de traditionele benadering van belonen en straffen: daar is een andere aanpak voor nodig. Ze overstijgen ook specifieke diagnoses, omdat de diagnoses niet helpen om in te zien welke vaardigheden minder goed ontwikkeld zijn bij een explosief kind.
 

Dus ja, Arthur: het klopt dat dit boek niet specifiek gericht is op kinderen met autisme. Maar zelf vind ik het wel een heel nuttig boek. Je krijgt richtlijnen voor een proactieve aanpak (hoe kun je vermijden dat situaties escaleren?) en voor een reactieve aanpak (als er toch een explosie komt, hoe reageer je dan het beste?). Wat ik ook handig vond: veel voorbeelden van gesprekken, met een analyse van wat er fout gaat en waarom. Want vaak proberen goedbedoelende volwassenen 'consequent' te zijn, en zien ze niet in dat de aanpak die bij pakweg 90% van de kinderen wel werkt, nu een averechts effect heeft.

Wie interesse heeft in de onvolledige samenvatting, kan altijd even een mailtje sturen naar mailigheid@gmail.com.

Reactie geplaatst door Suus op 17/06/2011 - 20:48:32

Goh Arthur (en anderen),

Ik kan me voorstellen dat je je bedenkingen hebt bij het boek van Dr. Ross Greene, toen je die tekst las. Voor alle duidelijkheid: het predicaat 'lastige' kinderen is iets wat de buitenwereld op explosieve (en implosieve) kinderen kleeft, en door een goedbedoelde maar foute aanpak escaleert de situatie vaak alleen maar. Vervelend voor de omgeving, nog vervelender voor het kind in kwestie. Zijn aanpak is géén wonderoplossing, maar hij geeft in dat boek heel wat voorbeelden over hoe gesprekken (of situaties) kunnen escaleren wanneer de omgeving van het kind duidelijke grenzen stelt en consequent is zonder rekening te houden met de oorzaak van de frustraties van het kind.

Zelf heb ik dit boek als een reddingsboei ervaren. Hierin staat namelijk de aanpak beschreven die ik (en samen met mij ongetwijfeld al vele anderen) intuïtief al toepaste, maar die op veel weerstand stuitte bij mijn man en mijn omgeving, genre 'je geeft die kinderen altijd gelijk'. Terwijl ik ze niet altijd hun zin gaf, alleen probeerde ik rekening te houden met hun verzuchtingen en naar compromissen te zoeken. Zoals Xander die op winterochtenden de lichten uit wilde in de keuken wegens te vel, en zijn papa die de lichten aan wilde om de krant te kunnen lezen. Mijn oplossing: een dimmer installeren, zodat het licht minder fel was en je de krant toch nog kon lezen. Daar heb je geen boek voor nodig, ik weet dat ook wel, maar sommige situaties zijn niet zo eenvoudig. En het helpt mensen die niet zo veel geduld hebben met licht ontvlambare kinderen om te begrijpen wat er in hun omgaat , waarom ze reageren zoals ze reageren en vooral: wat je kunt doen om de situatie voor iedereen - in eerste instantie voor het kind zelf - meer leefbaar te maken en om hen vaardigheden bij te brengen waar ze ook later veel plezier van hebben.

Ooit ben ik begonnen aan een samenvatting van dit boek. Niet afgemaakt, wegens een net iets te pittig jaar met andere prioriteiten. Enkele fragmenten:

Stel je de volgende situatie voor: een kind kijkt tv, en een ouder vraagt om de tafel te dekken. De reacties van kinderen kun je in drie groepen indelen:
- ‘Gemakkelijke kinderen’ zullen misschien even zuchten, maar dekken de tafel zonder mopperen: ze passen zich gemakkelijk aan.
- ‘Moeilijke kinderen’ hebben het in eerste instantie moeilijk om hun agenda aan die van de ouder aan te passen. Misschien roepen ze iets als “Vergeet het maar, daar heb ik nu even geen zin in!”, ofwel beginnen ze te klagen: “Ik moet van jou altijd meteen stoppen als ik iets leuks aan het doen ben.” Toch kun je deze kinderen bijsturen door een beroep te doen op hun redelijkheid of door te dreigen met een straf.
- ‘Explosieve kinderen’ raken in zo’n situatie vaak onvoorstelbaar gefrustreerd, en dan ontploffen ze. Hun gedrag wordt onvoorspelbaar: ofwel worden ze verbaal of fysiek agressief, ofwel klappen ze dicht en zijn ze even tot niets meer in staat. De frequentie van explosief gedrag verschilt van kind tot kind: sommigen ontploffen tientallen keren per dag, bij anderen blijft het beperkt tot enkele keren per week of per maand.

Ook die laatste categorie kinderen beschikt over prachtige eigenschappen en een geweldig potentieel – alleen bezorgen ze zichzelf en hun omgeving door hun inflexibiliteit en lage frustratietolerantie veel ellende. Deze kinderen worden maar al te vaak verkeerd begrepen, en daardoor ook verkeerd aangepakt.
 

Sommige kinderen hebben een rigide persoonlijkheid. Wanneer ze onder spanning staan, vertonen ze ongepast gedrag, gaande van onbeleefdheid tot verbale en fysieke agressie. Hun gedrag maakt de omgeving vaak radeloos.
Strategieën die bij andere kinderen goed werken, zoals uitleggen, argumenteren, aanmoedigen, bevestigen, negeren, belonen en straffen, leiden niet tot bevredigende verbeteringen van het gedrag. Ook de vaak geprezen time-outs of zelfs medicijnen helpen niet om het gedrag van explosieve kinderen te beteugelen. Hiervoor is een andere aanpak nodig.
Veel kinderen met ongepast gedrag hebben als diagnose een of andere psychiatrische of ontwikkelingsstoornis:
 ADHD
 depressie
 Syndroom van Gilles de la Tourette
 angststoornissen
 taalverwerkingsstoornissen
 non-verbale leerstoornissen
 reactieve hechtingsstoornis
 autisme

Vaak krijgen ze het etiket ‘onmogelijk karakter’ opgekleefd. De eigenlijke oorzaken komen aan bod in hoofdstuk 3, Wegen & triggers.
 

Situaties met explosieve kinderen lopen regelmatig uit de hand omdat de volwassenen ongepast reageren op het ongepaste gedrag van het kind:
 Het kind raakt gefrustreerd omdat het niet aan de verwachtingen kan voldoen.
 De volwassene wordt kwaad, wil dat het kind beter zijn best doet.
 Het kind voelt zich onbegrepen en wordt zelf kwaad.
 De volwassene wordt nog bozer en dreigt met straf.
 Het kind vindt dit onrechtvaardig en wordt nog bozer.
 De volwassene geeft het kind straf – en heeft het idee dat hij deze situatie goed en consequent heeft aangepakt.

Vaak hebben explosieve kinderen nadien veel spijt van wat ze gezegd en gedaan hebben, maar kunnen ze die spijt niet onder woorden brengen. In elk geval: het is voor een kind écht geen lolletje om te ontploffen. Hoe onverzettelijker de volwassene reageert, hoe extremer de ontploffing.

 

De belangrijkste vooronderstelling van dit boek:
Kinderen doen het goed als ze dat kunnen.

Veel volwassenen vertrekken vanuit het idee dat kinderen het goed doen, als ze het maar willen. Als ze hun best doen. Vaak worden de ouders met de vinger gewezen: ze zullen wel onvoldoende consequent geweest zijn, onvoldoende grenzen hebben gesteld. Toch hebben explosieve kinderen vaak brusjes die geen gedragsproblemen hebben. Tiens…

 

De woedebuien en de paniekaanvallen die vaak volgen op de meest onschuldige aangelegenheden, hebben vaak een traumatisch en nadelig effect op de relaties van deze kinderen met hun omgeving. Hierdoor raken ze nog meer gefrustreerd, waardoor ze in een negatieve vicieuze cirkel komen.

 

Als we de explosies in de hand willen houden, moeten we achterhalen welke factoren hen beletten goed te functioneren. We noemen dit de ‘wegen’ die inflexibiliteit en een lage frustratietolerantie in de hand werken. Het betreft de volgende vaardigheden:
 executieve vaardigheden
 taalverwerkingsvaardigheden
 vaardigheden op het vlak van emotionele regulering
 cognitieve flexibiliteit
 sociale vaardigheden

Dergelijke vaardigheden oefen je niet in met de traditionele benadering van belonen en straffen: daar is een andere aanpak voor nodig. Ze overstijgen ook specifieke diagnoses, omdat de diagnoses niet helpen om in te zien welke vaardigheden minder goed ontwikkeld zijn bij een explosief kind.
 

Dus ja, Arthur: het klopt dat dit boek niet specifiek gericht is op kinderen met autisme. Maar zelf vind ik het wel een heel nuttig boek. Je krijgt richtlijnen voor een proactieve aanpak (hoe kun je vermijden dat situaties escaleren?) en voor een reactieve aanpak (als er toch een explosie komt, hoe reageer je dan het beste?). Wat ik ook handig vond: veel voorbeelden van gesprekken, met een analyse van wat er fout gaat en waarom. Want vaak proberen goedbedoelende volwassenen 'consequent' te zijn, en zien ze niet in dat de aanpak die bij pakweg 90% van de kinderen wel werkt, nu een averechts effect heeft.

Wie interesse heeft in de onvolledige samenvatting, kan altijd even een mailtje sturen naar mailigheid@gmail.com.

Reactie geplaatst door Suus op 17/06/2011 - 20:48:50

Sorry voor de lange en dubbele reactie: mijn pc bleef hangen, dacht dat het mislukt was. Maar ik kan ook korte mailtjes schrijven, hoor. :-)
 

Reactie geplaatst door Suus op 17/06/2011 - 20:51:04

Op het internet vond ik nog een samenvatting van de aanpak van Dr. Ross Greene: http://www.bestbijzonder.nl/downloads/hoe%20help%20ik%20mijn%20explosieve%20kind.pdf Voor alle duidelijkheid: het boek dat ik bedoel, is dit: http://www.bestbijzonder.nl/downloads/hoe%20help%20ik%20mijn%20explosieve%20kind.pdf

Hij heeft nog een ander boek geschreven (http://www.nieuwezijds.nl/Boek/9789057122354/Het-behandelen-van-explosieve-kinderen/), maar dat was meer bedoeld voor een wetenschappelijk publiek, zelf vond ik het minder bruikbaar in de praktijk.

Reactie geplaatst door Suus op 17/06/2011 - 21:14:50

Stel je de volgende situatie voor: een kind kijkt tv, en een ouder vraagt om de tafel te dekken.

Hier is een typisch autismeverschijnsel aan het werk nl. een mogelijk probleem met flexibiliteit. Een antwoord daarop is voorspelbaarheid. Het is natuurlijk niet gemakkelijk om als NT'er of opvoeder voortdurend vooruit te denken maar een mogelijke reactie zou kunnen zijn; "Binnen 5 (of 10) minuten gaat de TV af." Daarna ga jij (of gaan we samen) de tafel dekken. Als alles klaar is (misschien wat onduidelijk; afhankelijk van de leeftijd of het communicatievermogen?) gaan we allemaal aan tafel om te eten."

 

Reactie geplaatst door Arthur op 19/06/2011 - 00:02:35

Ik begrijp wat je wil zeggen, Arthur: voorspelbaarheid en duidelijkheid is een eerste vereiste. Maar ik kan je vertellen als mama van een auti-tweeling dat ook dat niet altijd helpt. Vaak niet, zelfs. Tenminste: bij het ene kind wel (hij is van nature wat meegaander van karakter), bij het andere kind niet. Gedrag wordt voor een groot deel, maar niet uitsluitend bepaald door het autisme: je hebt ook nog het basiskarakter van het kind. En omgevingsfactoren. Hechtingsproblemen, bijvoorbeeld. En zo zie ik dat twee jongens die in hetzelfde gezin zijn opgegroeid en in dezelfde mate autisme hebben, zich compleet verschillend gedragen. De ene jongen is meegaand en plichtsbewust (hem moet ik bijbrengen om wat assertiever te worden), de andere erg explosief - al is dat de voorbije jaren beetje bij beetje gebeterd. 

Iedereen krijgt al eens met frustraties te maken, en kinderen met autisme wellicht (veel) meer dan anderen. Maar iedereen gaat ook anders met die frustraties om, ook autistische kinderen - dat zie ik bij mijn jongens. En dit boek geeft - volgens mijn bescheiden mening - een goede manier om met explosief gedrag om te gaan, wanneer voorspelbaarheid creëren niet tot het gehoopte resultaat heeft geleid. Ook om het te vermijden, overigens: een van de tips is om te kijken of er terugkerende situaties zijn die tot explosies leiden en om daar meer voorspelbaarheid en duidelijkheid rond te creëren. Ik ben dus helemaal met je mee als je zegt dat daar alles begint.

Maar ik ben ervan overtuigd dat veel auti-ouders (en andere betrokkenen volwassenen) deze aanpak gewoon intuïtief toepassen. Dat je voortdurend op zoek gaat naar compromissen om rekening te houden met de wensen en de frustraties van je kind, maar ook met verwachtingen van jezelf en je omgeving - voor zover die realistisch zijn, natuurlijk. Ik vond het gewoon een handig boek om de sceptische mensen uit mijn omgeving - en dat waren er nogal wat - te overtuigen dat mijn aanpak te verdedigen viel. Dat ik niet gewoon altijd 'de jongens hun zin gaf'. Dat ik hen door mijn begripvolle, geduldige maar tegelijkertijd kordate aanpak integendeel help om op termijn zélf op zoek te gaan naar compromissen, om zelf flexibeler te worden. En dat lijkt me een fantastisch cadeau voor kinderen met autisme, omdat het hun leven heel wat leefbaarder maakt.

Reactie geplaatst door Suus op 19/06/2011 - 09:25:00

ik heb 8jaar geleden beslist om niet meer samen tewonen met mijn vriend en zn zoon16j.,ik woon alleen met mijn zoon van 15j autisme spectrum ons relatie blijft nog steeds duren al 13j lang en het gaat goed tussen ons toch is het niet altijd gemakkelijk maar tis beter voor iedereen zo.

Reactie geplaatst door tann op 19/06/2011 - 17:38:38

OK. Begrepen.

"Ze overstijgen ook specifieke diagnoses, omdat de diagnoses niet helpen om in te zien welke vaardigheden minder goed ontwikkeld zijn bij een explosief kind."

Deze zin is de grootste bullshit die ik ooit las!

Reactie geplaatst door Arthur op 20/06/2011 - 00:00:51

Hallokes lieve mensen,

Wat ben ik blij dat jullie reageren. Na de jeugdrechtbank, die uiteindelijk toch mijn zoon zijn problematiek begrijpen, want hulp in het gezin is op komst, ben ik direct vertrokken op vakantie om bij te komen van het afgelopen jaar. Ik kom net terug en overloop even de reacties. En voel me 'niet' alleen. Morgen of overmorgen, als het echte leven terug begint schiet ik in gang en ga terug mee in alle antwoorden en discussiepunten. Zoontje komt woensdag en dan maar weer afwachten wat die dag zal brengen en dat alle beloftes hier in huis nageleefd zullen worden.

Reactie geplaatst door judy op 25/06/2011 - 23:45:43

Ha Judy,

Fijn te horen dat je je batterijen even hebt kunnen opladen. Ik hoop voor je dat het allemaal stilaan wat leefbaarder wordt. Blijf vooral opkomen voor je zoon, voor jezelf en voor jullie recht op een fijn contact zonder oordelen van anderen.

Take care!

Reactie geplaatst door Suus op 26/06/2011 - 08:56:22

hallo allemaal,

 

Met de tranen in mijn ogen lees ik ieder zijn reactie's hierover en heel veel zaken zijn zo herkenbaar in mijn leven en dat van mijn gezin.Ter verduidelijking,wij zijn ook een samengesteld gezin van 9 personen,2 mama's en 7 kids waarvan 2 met autisme.Dat het een bijna iedere dag een hel is moet ik niemand vertellen,want die uitbarstingen en spanningen is bij ons dagelijkse kost,de dochter van 17 is zo prikkelbaar met haar heel uitbarstingen,en hulpverlening wil ze niks van weten tot gevolg dat het er iedere dag er tegen zit en ik als mama compromis uit doktert om haar rust momenten te geven in haar leven maar dan krijg ik op mijn dak van de andere kids en ook van mijn partner,ze speelt het uit,als ze niet thuis is is het rustiger wat wel waar is maar het blijft je kind,zij mag alles,je houd altijd een hand boven de kop,en zo gaat dat iedere dag maar weer,zelf ben ik gewoon op en kijk angstig naar de toekomst ,ben constant bang wat er nog allemaal gaat gebeuren,ook met de zoon van 12 begint het allemaal maar hij doet het verlopig met woorden stom mens,kut wijf en iedere kker bloeit mijn hart en vraag ik me af waarom,wat doe ik verkeerd,en heb zelf niet de kracht om iedere keer iedereen het uit te leggen hoe ze er mee moeten omgaan en dat we dat op een andere manier moeten mee omgaan zodat iedereen zivh gelukkig kan voelen thuis.wou dat even van me afschrijven want krijg niet de kans om er met iemand over te praten,en het isq voor mij al een steun dat we niet alleen zo'n gezin hebben,met toch speciale kids.

 

Reactie geplaatst door san op 10/07/2011 - 13:26:28
autisme telefoon

Vlaamse Vereniging Autisme

Welkom op de ontmoetingsplek voor mensen met autisme en hun ouders, familie en sociaal netwerk

Kalender

Augustus 2014
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
28 29 30 31 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31

Steun ons!

Steek de handen uit de mouwen als VVA-vrijwilliger of word lid!

Je kan ons ook financieel steunen.