Wij hebben dezelfde ervaring. 'Anders zijn' kan men blijkbaar zeer moeilijk ervaren. Onze dochter volgt het vierde jaar Latijn. Het tweede schooljaar op rij gaat ze 15 lestijden naar school, krijgt ze 4 lestijden onderwijs aan huis en 1 lestijd Gon.

Dit systeem werkt uitstekend voor haar. Ze volgt een aantal vakken klassikaal, Via thuisonderwijs krijgt ze begeleiding voor de vakken die ze in zelfstudie doet.Ze maakt dezelfde taken en toetsen zoals de klasgenoten en dezelfde examens.

Alleen volgt ze dus niet alles klassikaal. Nu zijn er een aantal mensen die vinden dat zij wel een luxe-leventje heeft, en dat ze eigenlijk tegen eind dit schooljaar terug voltijds in de klas moet zitten.

Er zijn er die vinden als ze niet voltijds in de klas aanwezig kan zijn ze maar een lagere richting moet kiezen, zodat ze geen energie in haar studies meer moet stoppen en alle energie kan stoppen in overleven op school. Alsof zij niet het recht heeft de richting van haar keuze te volgen.

Ik zou toch proberen om door te gaan Bikkeltje, zeker als hij dat zelf ziet zitten. Laat je niet oordelen door domme mensen maar ga voor wat jij denkt dat de goeie manier is! Laat hem zeker zijn kans op een diploma niet afnemen. Er zijn er al veel te veel onder ons zonder diploma omdat dat klote-onderwijs niet genoeg is aangepast (of toch de mensen die werken in dat onderwijs)

Vorige week mijn dochter ingeschreven in het tweedekansonderwijs. Daar waren verschillende kinderen die nu nog in het gewoon onderwijs zitten maar in januari ermee stoppen... Erg vind ik dat. Dus als je denkt dat hij het kan halen, ga er dan voor!

Hoi,

Het is wat laat ,maar dank u voor de reacties. De volgende vergadering is geweest en ik vind dat de mensen rond de tafel zo pessimistisch zijn en precies niet durven uitkomen voor wat ze echt denken en willen vertellen, zo voorzichtig naar mij toe, ok voordat maar het probleem ligt hem in de stage, ik denk de stage niet zozeer maar de mensen die er werken. Zijn punten zijn ok, maar we voelen aan mijn zoon zijn uitleg dat er toch een bepaalde pesterij naar hem is, wat weer voor extra stress zorgt en vermoeidheid. Een klein voorbeeldje, degene die de stage moet evalueren is zelf nog maar 22 jaar , niet vast in dienst en moet zelf nog veel leren, zoals de andere collega's zijn het jonge gasten. Degene die de stage evalueert vond het niet beter dan te zeggen : ik moet ook geluiden maken en mij verlagen tot iemand zijn niveau. Dit vind ik er echt over. Van aanpakken hebben ze nog geen kaas gegeten, dit maakt me zo woedend en zou ook zo graag eens met de directeur van het bedrijf gaan praten om te horen hoe hun verhaal is, maar dan nog dit is een bedrijf dat reclame maakt op de televisie, maar van aanpakken das een groot ?Nu hebben ze gezegd op de vergadering dat hij niet kan slagen omdat hij minder taken moet doen op het bedrijf omdat hij te traag werkt en dit niet voldoende kunnen evalueren en daar punten op geven of qouteren om het zo mooi te zeggen. Mijn zoon wil daar niet meer gaan werken en wil naar een ander bedrijf waar ze hem wel echt willen helpen, want uiteindelijk is een stage plaats toch om iets te leren en niet om van geprofiteerd te worden. Het mag precies niet veel meer tijd kosten, stage en werken en niet meer teveel vragen , want daar hebben we geen tijd meer voor. Ik wil zeker niet opgeven, maar het ligt toch zwaar op de maag.

Groetjes

Hey Sacha,

Dank u voor de reactie. Er zijn wel een paar leerkrachten die er voor open staan, maar juist de leerkracht die de stage opvolgt en beheerd is niet direct de geliefde persoon van mijn zoon en die relatie loopt wat stroef en maakt het er niet gemakkelijker op. Moesten de mensen eens wat verder zien dan hun neus lang is en hun trots af en toe eens aan de kant zetten, zouden er al verschillende dingen opgelost kunnen geraken, daar ben ik vast van overtuigd. Ikzelf als moeder heb al veel bijgeleerd wat betreft het ass en de problemen die die kinderen of volwassene hebben, het is niet gemakkelijk. Ik heb bijna 20 jaar met iemand geleefd die ook ass heeft, is nooit getest, maar is de vader van mijn zoon en nu wordt het me duidelijk, maar leven met mijn ex-man was zeker niet gemakkelijk. Er was bijna 20 jaar geen communicatie, we leefden als broer en zus naast elkaar zonder ruzie, liefde en vriendschap geven was enorm moeilijk voor hem en de betekenis kon hij niet uitvoeren in praktijk. Maar ik geef niet op en heb nu een man die me zo steunt en ook de enige is die achter me staat.

Groetjes