Aanmelden op VVA
Ervaring
De school van mijn zoon wil dat hij medicatie neemt. Wat nu??
Hoi,
Ik heb een zoontje van 9 jaar die ASS heeft. Hij zit al in een type 8 school, maar zit daar niet op zijn plaats. Hij wordt agressief tegen de leerkrachten en slaat hen. Dit is al 6 of 7 keer gebeurd dit jaar. Plotse woede-aanval om daarna weer heel kalm te zijn alsof het niet gebeurd is.
Ik begrijp dat dit een probleem is voor de school, maar Sean geeft aan dat als hij boos is, dat hij zeker niet aangeraakt wil worden en dit gebeurt toch telkens weer. Hij wordt boos en dan word hij fysiek verwijderd door de leerkracht. Ook vertelt hij dat de leerkrachten hem niet geloven als hij zegt dat hij het niet was die iets gedaan heeft. Andere kinderen zouden het voordeel van de twijfel krijgen en dus wordt Sean veel aangesproken.
Ik heb al een afspraak met kinderpsychiatrie naar aanleiding van de school en het clb en nu wil de directrice dat de kinderpsychiater Sean medicatie geeft voor zijn woede. De directrice kent de kinderpsychiater en ging er zelf contact mee opnemen in verband hiermee.
Sean wordt thuis om de zes maand boos. Dat valt echt geweldig mee. Mits een beetje aanpassen en hem tegemoet komen en begrip voor hebben, kom je enorm ver met Sean. Sean staat al drie jaar op de wachtlijst voor een type 7 school maar de plaatsen zijn beperkt. Wij staan ondertussen wel boven, maar dat geeft geen garanties. Ik voel me effe verloren en weet ook niet hoe ik het beste voor Sean kan krijgen bij de kinderpsychiater. Moet er Vrijdag naartoe...
Weet iemand raad??
Dank!
Reacties
bintje op 09/01/2012 - 12:11:10Ik denk dat deze school niet de juist eis voor je zoon, ze respecteren zijn grenzen niet en als hij niet aangeraakt wil worden, moeten ze hier rekening mee houden! Ze maken het dus erger ipv beter...
En als hij voor zijn gevoel steeds de schuld krijgt van dingen die hij niet gedaan heeft, zal dit zijn gerdag alleen maar versterken denk ik.
Sinds wanneer bepaald een school dat hij medicatie moet krijgen? Hebben ze er voor geleerd? Hebben ze al naar jun eigen handelen gekeken? Dit is wel heel makkelijk! Stop hem maar vol met medicatie! De school mag dit helemaal niet opperen!
Het is begrijpelijk allemaal dat dit gedrag niet kan. Maar dit gedrag heeft ook een reden he. Jammer dat de school opteert voor medicatie te geven. Ze kunnen misschien een aantal zaken anders aanpakken. Eigenlijk valt het nog goed mee in het AANTAL incidenten (liever geen natuurlijk). Je zoon geeft zelf goed aan dat hij niet wil aangeraakt worden, dus de situatie wordt erger als het dan niet gerespecteerd wordt.
Het is gemakkelijk om de vinger te wijzen naar een kind, het zal wel waar zijn dat die dit gedaan heeft, ook al heeft het kind dit net niet gedaan. Hopelijk kunnen jullie de school erop wijzen dat soms, heel af en toe, jouw kind ook wel eens de waarheid kan zeggen en dat ze hem dan eigenlijk ook op zijn woord moeten geloven dan (het zal wel meer voorkomen dan af en toe he, het is ter illustratie). Voor jouw zoon is het niet goed voor zijn zelfbeeld, waarom zou hij dan nog zijn best blijven doen als hij toch de schuld krijgt.
Medicatie neemt ook niet alles weg he.
Neemt de directrice contact op met de dokter met jouw toestemming of gebeurt dit op eigen initiatief? Wordt jij zo niet onder druk gezet?
ik vind het ook nogal straf dat die directrice vraagt om medicatie en dat ze zelf contact opneemt met de psychiater !! En dan de scholen maar zagen dat ze zoveel kinderen hebben die medicatie nemen voor vanalles en nog wat !
Leg tegen die psychiater jouw kant van het verhaal ook maar eens uit en laat je niet te vlug onder druk zetten.
wat betreft dingen die hij doet, maar niet gedaan heeft, wel anderen : gebruik daar dan eens het kenmerk : mensen met autisme kunnen niet liegen !
volg je eigen gevoel en negeer dit niet !
Sterkte !
Je zoon moet geen medicatie nemen omdat de school fouten maakt!
Zoals hierboven is gezegd kan het meer aanpassen van zijn omgeving en rekening houden met zijn grenzen al heel veel oplossen. En dat is veel gezonder dan pillen.
Sarah,
dit bewijst maar weer eens hoeveel nood er is aan deskundige leerkrachten. Het gedrag van een kind met ASS wordt nog zo vaak verkeerd uitgelegd als ongehoorzaam, niet gemotiveerd, opstandig en agressief.
Dit terwijl ASS geen gedragsstoornis is maar een stoornis in het begrijpen!
Deze kinderen hebben daarom vooral zeer veel verduidelijking nodig. Ze willen antwoorden op al hun vragen krijgen. Die vragen stellen ze niet altijd luidop, maar ze zitten er wel mee. Dat veroorzaakt stress en angst.
Hun soms moeilijke gedrag is eigenlijk een uiting van die stress en angst. En in de eerste plaats moet gezocht worden naar de oorzaak hiervan.
Hun gedrag moet niet aangepakt worden maar hun omgeving moet aangepast worden. En wat er dan juist aangepast moet worden, daar moet men naar (willen) zoeken en (willen) tijd insteken.
Sommige kinderen hebben na al deze aanpassingen toch nog medicatie nodig, maar het is aan een deskundige arts om daarover te beslissen. Maar eigenlijk geeft jouw zoon zelf al goed aan waarmee hij het moeilijk heeft, dat is al zeer goed en dat moet je stimuleren. Tenslotte nog dit: ik vind dat deze directrice haar boekje te buiten gaat. Haar reactie zegt meer over de deskundigheid van dat schoolteam dan over uw kind. Vergeet het niet, jij kent jouw kind het beste!
Hoi,
Even gewoon een feit: de school (directie, leerkrachten, zelfs CLB) mogen géén contact opnemen met jullie psychiater zonder jouw toelating. Dus 1) je kan zeggen dat je dit niet wilt en 2) je psychiater heeft ook geen recht om je zoon te bespreken met iemand anders zonder jouw toelating. Daar kan je hem evt. al over aanspreken...
Wij (ik geef zelf les) mogen niet eens contact opnemen na een hele reeks testen bij een leerling om te vragen wat de diagnose is (bv bij het COS ofzo), laat staan dat we advies mogen geven in de behandeling!
Groetjes en veel succes!
Danku voor jullie reacties allemaal.
Ik ben al langs de psychiater geweest (het heeft even geduurd voor deze bericht goedgekeurd werd. Helaas!) en deze ontmoeting heeft mij ook gerust gesteld. Sean zou hopelijk na de krokus verlof, maar ten laatste na de paas verlof bij hoge beuken in dag opname mogen. Ik heb een veel beter gevoel bij deze opname dan bij zijn school. De dr heeft heel goed uitgelegd dat Sean ter observatie zou komen om daarna te zien welke mogelijkheden er zijn maar dat medicatie een laatste optie is. De dr wilt ook terug een diagnose stelling doen omdat die van Sean nogal magertjes is. Dit omdat hij maar 5 was toen deze gedaan werd. Zo te zien werken ze daar met de krachten van de kind zelf en willen ze zo stimuleren om stappen te nemen die mogelijk zijn.
Wat wel is is dat ik geen vertrouwen meer heb in zijn school. Hij heeft ook vanaf vandaag een nieuw leerkra
*Vervolg* Ben niet zo goed met computers!
Leerkracht. Het valt dus te zien hoe dat deze afloopt.
Dankuwel iedereen voor jullie support!
Sarah
Sarah,
ik denk dat je met die dokter een goede hebt ! die man pakt het grondig aan en laat zich niet zomaar dicteren wat hij moet doen
"Ook vertelt hij dat de leerkrachten hem niet geloven als hij zegt dat hij het niet was die iets gedaan heeft. Andere kinderen zouden het voordeel van de twijfel krijgen en dus wordt Sean veel aangesproken."
klopt dit ook werkelijk of is dat het aanvoelen van jouw zoon? Mijn zonen zeggen dat ook constant over school en als je dan verder gaat vragen en kijken bij de school, dan klopt dit niet.
Dat jouw zoon fysiek verwijderd wordt, is ook om de andere kinderen te beschermen als die een woedeaanval krijgt. Het heeft mijn autistische zoon ook een heel wat moeilijkheden bezorgd, want die wou niet aangeraakt worden, maar hij weigerde ook naar buiten te gaan als hij een woedeaanval kreeg, waardoor ze wel fysiek moesten optreden, of de klasgenootjes geraaktes ook in crisis; nu weet hij dat hij naar buiten mag gaan, en doet hij dit ook en hoeven ze hem ook helemaal niet meer aan te raken. Als hij een woedeaanval heeft, gaat hij naar buiten en komt dan terug. Zo heeft hij zijn rust, maar ook zijn klasgenootjes en is de fysieke verwijdering ook niet meer nodig.
Bij mijn dochter is, toen ze klein was, met haar gepraat voor ze problemen stelde. Er is haar toen uitgelegd dat als ze het moeilijk kreeg ze naar buiten mocht om even op adem te komen. Zij is altijd zelf naar buiten gegaan. Fysieke verwijdering is nooit nodig geweest.
Later, in het secundair buitengewoon onderwijs(!), is ze wel fysiek aangepakt met hevige paniek tot gevolg. Er is op geen enkel moment met haar daarover gepraat waardoor ze haar grenzen niet eens kon of mocht uitleggen. Ik word er nog misselijk van alleen van eraan te denken.
Als er met onze kinderen gepraat wordt en als ze gerespecteerd worden is er heel veel mogelijk. Er moet uiteraard op voorhand gepraat worden. Niet op het moment van een woedeaanval, ze plots naar buiten sturen. Op zo'n moment kan dat niet meer. Dan kunnen ze daar niks mee. Dan kunnen ze ook niet luisteren naar één of andere uitleg over het waarom ze dan best naar buiten gaan. Alles klaar en duidelijk uitleggen, OP VOORHAND, is de boodschap hier.
Ja dat klopt. Er zijn trouwens verschillende manieren van communiceren. Als ik het heb over praten kan dat ook met hulpmiddelen zijn.
dan moet een kind nog altijd communicatievaardig zijn om andere vormen van communicatie te kunnen begrijpen. Als ik het had over 'spreken', had ik wel taalvaardig gebruikt.
Kijk he, mijn hond is ook niet taalvaardig. Hij heeft leren zindelijk zijn, niet door hem te straffen als hij in huis plaste, maar door hem regelmatig buiten te zetten en hem te belonen als hij dan zijn plasje buiten deed. Het is op geen enkel moment nodig geweest om zijn grenzen te overschrijden, agressief te worden, fysiek aan te pakken... Er zijn dus andere manieren om dingen duidelijk te maken.
Dat beest was dus wel communicatievaardig, wat bijvoorbeeld mijn zoon niet was. Die leefde in zijn eigen wereld en niets of niemand had toegang tot die wereld. Ook beloningen werken alleen als je communicatievaardig bent.
Ik zou het ook apprecieren als je mij niet belachelijk probeert te maken door mijn woorden in twijfel te trekken en mijn kind met een hond te vergelijken, dank u. Mijn discussie met u stopt nu, u leest alleen wat u wil lezen, niet wat ik ook echt schrijf.
Zinzia,
ik denk dat Sky enkel wilde bedoelen dat je de beste oplossing (vorm van communicatie) moet zoeken die past voor jouw kind en ieder is anders. Het gaat hier niet over mij maar ik vind niet dat ze je belachelijk probeert te maken, ze begrijpt (door de korte reacties) waarschijnlijk niet goed wat je net bedoelde en wou maar een voorbeeld stellen met haar hond (bij een hond die onze taal niet spreekt is het ook mogelijk duidelijk te maken wat we van hem willen)
Als ik je reacties lees heeft je zoon ondertussen ook begrepen dat hij de klas mag verlaten als het hem teveel wordt. Mag ik vragen hoe jullie hem dat hebben duidelijk gemaakt ? niet om je belachelijk te maken, maar jouw aanpak kan andere ouders misschien helpen die ook niet meer weten hoe ze moeten doordringen tot hun kind. Als moeder van een dochter met autisme die héél taalvaardig is, kan ik me moeilijk je situatie voorstellen (moet héééél moeilijk zijn !!!), ik zou niet weten hoe ik het moet aanpakken, maar ben wel heel erg met je begaan.
Veel sterkte alleszins
Nee, dank u, mijn goesting om hier iets proberen uit te leggen is compleet over, want er worden mij woorden in de mond gelegd die ik helemaal niet heb gezegd.
Op het andere topic werd dat ook al door haar gedaan. Wat ik ook zeg, het zal toch verkeerd gelezen worden.
Jammer, het zou misschien toch mensen kunnen helpen.
Ik denk, dat ieder hier wel met de beste bedoelingen zit (ook al wordt dit niet altijd zo begrepen).
Beste Sarah,
ik begrijp je bekommernis rond de medicatie, ook medicatie zal jou zoon niet helpen bij zijn af en toe hevige woede uitbastingen. Er bestaat geen medicatie voor omdat hij geen constante uitbarstingen heeft.
Bij mijn zoon is ook al van alles geprobeerd, hij werd erger bij het nemen van medicatie de woede uitbarstingen volgde zich nog sneller op, gevolg: telkens de medicatie stopzetten.
De omgeving moet zich aanpassen volgens mij.
Het is wel een normale reactie dat mensen een oplossing proberen te zoeken in de medicatie, maar dit is niet altijd de juiste beslissing. Spreek van ondervinding.
Het is goed dat je zoon naar hoge beuken kan hoor.
Ze zullen daar de dingen wat beter kunnen uitklaren, ook voor doorstroming naar buitengewoon onderwijs is het een goede zaak het kan je misschien sneller aan een plaatsje helpen.
Mijn zoon heeft ook een jaar op obsevatie geweest, met weinig resultaat tot gevolg. Hij was naar mijn mening toen nog iets te jong(5 jaar) nu is hij er 12 en we hebben al een hele weg afgelegd en zijn er nog lang niet.Hij is ondertussen al aan zijn 5 de school toe en zijn nu weer op zoek naar een andere school( overstop secundair) ni gemakkelijk zene!!! Hopelijk loopt het bij jou zo geen vaart.
Maar hou de moet erin!!
Veel succes
zinzia,
ook ik ben benieuwd hoe je zoon heeft geleerd om tijdig aan te voelen naar buiten te gaan.
Mijn zoon is communicatief wel vaardig (of dat lijkt hij toch) en hij heeft een signaal met de leerkracht. Hij heeft een poppetje dat hij op zijn bank kan zetten en als hij het op zijn bank zet wil dat zeggen dat hij naar buiten mag...
Hij voelt alleen nog niet zo goed aan wanneer hij aan zijn grens zit en eigenlijk naar buiten zou moèten om te kunnen kalmeren...
Ik denk ook dat Sky het niet zo kwaad bedoelt...
Heb je al eens naar de youtube filmpjes van Temple Grandin gekeken? Ook zij vergelijkt mensen met autisme vaak met dieren... In het begin voelde ik me daar heel erg op aangesproken (precies alsof ik denk als een koe?) maar als je het laat bezinken, ...
Dat klopt helemaal Dolciamara.
Ten eerste herken ik zeer veel in Temple Grandin. Ze is ook mijn grote voorbeeld en inspiratiebron.
Ten tweede zijn dieren, van het kleinste insect tot de grootste potvis, mijn leefwereld. Het meeste van wat ik ooit heb geleerd heb ik van de dieren geleerd. Met dieren slaag ik erin van contact te hebben terwijl dat bij mensen, in het beste geval, net niet is.
Dieren oordelen ook nooit, terwijl mensen niks anders doen.
Ik vergelijk mensen vaak met dieren. Zelf zie ik daar nooit een belediging in. Integendeel, zelf vind ik het een eer om met een dier vergeleken te worden.
Ik heb de zoon van Zinzia dan niet eens willen vergelijken met mijn hond. Ik wilde alleen maar zeggen dat er andere manieren van communiceren zijn en heb daar een voorbeeld van gegeven. Meer was dat niet.
Bij mijn zoon en dochter zijn de dieren belangrijk. Het contact met de dieren verloopt vlotter dan met mensen. Zij bieden troost in moeilijke momenten, en via de dieren maken ze makkelijker contact.
hoi onze zoon cedric gaat al van het eerste lj naar het blo school er waren goede en slechte tijden in de laatste jaren ging het van kwaad naar erger hij is nu ondertussen 18 en neemt al geruime tijd risperdal als hij geen medicatie neemt gaat het niet goed wat ondertussen nu gebeurt is hij weigert nog in te nemen hij heeft perioden met pieken en dan weer dalen wij zijn gans zijn kindertijd van het kasje naar de muur gezonden nu sinds 1 jaar worden we gesteund en krijgen we goede raad we hebben er heel veel moeten voor doen om zo ver te geraken ik hoop dat er in de toekomst meer voor deze kinderen gedaan word want de wachtlijsten zijn lang ik wens alle mensen heel veel sterkte in deze wel moeilijke periode en hopelijk dat ze gehoord worden er is nog te weinig begeleiding enzo mvgkristien
hoi onze zoon cedric gaat al van het eerste lj naar het blo school er waren goede en slechte tijden in de laatste jaren ging het van kwaad naar erger hij is nu ondertussen 18 en neemt al geruime tijd risperdal als hij geen medicatie neemt gaat het niet goed wat ondertussen nu gebeurt is hij weigert nog in te nemen hij heeft perioden met pieken en dan weer dalen wij zijn gans zijn kindertijd van het kasje naar de muur gezonden nu sinds 1 jaar worden we gesteund en krijgen we goede raad we hebben er heel veel moeten voor doen om zo ver te geraken ik hoop dat er in de toekomst meer voor deze kinderen gedaan word want de wachtlijsten zijn lang ik wens alle mensen heel veel sterkte in deze wel moeilijke periode en hopelijk dat ze gehoord worden er is nog te weinig begeleiding enzo mvgkristien
hoi onze zoon cedric gaat al van het eerste lj naar het blo school er waren goede en slechte tijden in de laatste jaren ging het van kwaad naar erger hij is nu ondertussen 18 en neemt al geruime tijd risperdal als hij geen medicatie neemt gaat het niet goed wat ondertussen nu gebeurt is hij weigert nog in te nemen hij heeft perioden met pieken en dan weer dalen wij zijn gans zijn kindertijd van het kasje naar de muur gezonden nu sinds 1 jaar worden we gesteund en krijgen we goede raad we hebben er heel veel moeten voor doen om zo ver te geraken ik hoop dat er in de toekomst meer voor deze kinderen gedaan word want de wachtlijsten zijn lang ik wens alle mensen heel veel sterkte in deze wel moeilijke periode en hopelijk dat ze gehoord worden er is nog te weinig begeleiding enzo mvgkristien
Vlaamse Vereniging Autisme
Welkom op de ontmoetingsplek voor mensen met autisme en hun ouders, familie en sociaal netwerk
Kalender
|
Mei 2012 |
|
||||
| Ma | Di | Wo | Do | Vr | Za | Zo |
| 30 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 | 1 | 2 | 3 |
Thema's
autisme algemeen • begeleiding • begeleiding en ondersteuning • communicatie • dagelijks leven • diagnose • gedrag • geïntegreerd onderwijs (GON) • gewoon onderwijs • gezin • individuele begeleiding • onderwijs • ontwikkelen • opvoeden • probleemgedrag
Steun ons!
Steek de handen uit de mouwen als VVA-vrijwilliger of word lid!
Je kan ons ook financieel steunen.
Als dit maar af en toe gebeurt zie ik het nut van medicatie niet in.
Je kind heeft aan bij een woedeuitbarsting niet aangeraakt te willen worden, dat men daar dan eens begint met rekening mee te houden. Er zijn toch andere manieren om een kind iets duidelijk te maken. Is het niet mogelijk dat men afspreekt met je kind, wanneer hij een woedeuibarsting heeft dat hij dan naar een bepaalde plek gaat?
Het is wel niet de taak van de school om contact op te nemen met de arts en vraagt om medicatie. Hier gaat de directrice haar boekje te buiten. Alsof medicatie alles oplost. Omgevingsfactoren aanpassen zullen meer effect hebben. Maar men moet willen natuurlijk.....