De onzekerheid blijft, alhoewel die kan verschuiven. De bezorgdheid om je kind blijft ook. Sommige dingen leer je plaatsen of op een andere manier bekijken. In sommige dingen zul je naderhand wel een soort van rust vinden. 

Alles is ook een beetje afhankelijk van hoe je kind kan evolueren, hoeveel het zal kunnen bijleren en zoveel andere factoren. Het is normaal dat al die gevoelens loskomen, het hoort erbij. 

Stap voor stap, niet alles tegelijk willen verwezelijken, soms eens 3 stappen achteruit moeten zetten om 1 stap voorwaarts te kunnen.

Laat je zo goed mogelijk omringen door gepaste hulp zoals Gon, reva, betrouwbare mensen,...

Het eerste jaar werd bij ons de gon ook afgeraden, daar heb ik nu spijt van, dat ik niet heb aangedrongen, dom van mij. Het is natuurlijk gemakkelijker voor de juf als ze geen gon-begeleider er nog moeten bijnemen, nogthans kunnen ze er veel van leren.

Ja het blijft pijn doen, als je telkens moet zien dat je kind de dingen niet begrijpt, dat men teveel van je kind verwacht, dat je kind de tijd niet krijgt, dat je kind beoordeeld wordt, dat je kind gepest wordt,... Maar we blijven ze graag zien onze kinderen, hoe moeilijk het soms ook loopt.  Het zuigt soms zo de energie uit je lichaam, dat je jezelf tegenkomt en op andere momenten put je net energie uit de kleine vooruitgang die je kind maakt, of op de dagen dat de dingen net wel goed gaan.

Sommige leerkrachten doen het schitterend en doen echt hun best, maar die zijn er niet overal he. Ik vind het dan ook moeilijk om afscheid te nemen van een juf (kan ook meester zijn) waarbij de klik er wel is, want de angst voor de volgende is er dan alweer (hoe zal het zijn, hoe is de aanpak, gaat het klikken, is er bereidheid, kunnen we samenwerken,...)

Dag moederkloekje, ik ben 35. Drie kids, zoon 7.5 met ASS en ADHD, dochter 6, ASS, zoontje (20 mnd met vermoeden van). Ikzelf heb ook ASS, deze diagnose heb ik nu een kleine twee jaar. Toen ik in de derde kleuterklas zat was ik zeer ongelukkig. Ik voelde mij alleen op de wereld, anders, niet begrepen. Er zijn toen testen gestart, maar toen bleek dat mijn IQ 142 bedroeg hebben ze de autisme testen laten vallen. De oplossing, op mijn 5 jaar zat ik in het tweede leerjaar. ELLENDIG was dat! Had ik toen maar de juiste diagnose gehad! Mijn kinderen voelden zich ook snel anders in de kleuterklas. Ik heb hen kunnen uitleggen hoe dat komt. Wat ze eraan kunnen doen. Ze zijn beide normaal begaafd en dat schept veel kansen. Ik geef hen structuur, leer hen zelfstandig te zijn. Dat vraagt tijd maar het is nodig om later te functioneren in de maatschappij. Ik heb mijn weg gevonden en ben zeker dat mijn kinderen dit ook zullen kunnen. Het enige verschil is dat zij gelukkige kinderen zijn omdat ze weten dat er iets is en daar ook begeleid bij worden. Beide gaan naar BO type 8. De dochter keert waarschijnlijk terug naar het gewone onderwijs wat haar zeker zal lukken, de zoon is het beste in type 8, in een kleinere klasgroep waar zijn zelfvertrouwen toeneemt. En dat is het belangrijkste, zelfzekere kinderen, die anders mogen zijn maar ook weten hoe ze zich moeten gedragen in de maatschappij.

Nog een iets,

ik ben een beetje bang om te overstructureren,

bang dat hij zo niet meer zal kunnen meedraaien in de maatschappij...

Hoe pak je dit aan structureren bij een kind van 3.5 met weinig begrip van taal?

Hi,

Ik herken je verhaal heel sterk.  Ik ben een mama van 2 lieve dochters, 1tje van 4 (vermoeden van ass) en 1tje van 1.5.   Ik heb het ook nog moeilijk met de onzekerheid en grote vraagtekens, het onbegrip van mensen die haar toch redelijk goed kennen (en zeggen dat we strenger moeten zijn) en het eindeloze geduld dat je zelf aan de dag moet brengen.  Bij haar geldt heel sterk: niets maar dan ook niets gaat vanzelf.   Zonder het te weten, hebben wij al veel zitten structureren (ook met symbooltjes, ...) en ik merk dat dat bij haar een enorme rust brengt waardoor het allemaal minder stressy verloopt.  En rust en haar gelukkig zien is voor mij heel wat!   Deze week hebben wij opnieuw een afspraak rond de diagnose en hoe het verder moet.  We zijn reeds met school gaan praten, maar buiten een "oooh" en een "aaah" komt er niet veel uit.  Mijn vraagteken isnu:  moet ik veranderen van school.    Veel sterkte nog en ik ben blij jullie reacties te lezen, want buiten een paar in je directe omgeving zijn er slechts zeer weinig die dit alles snappen en begrijpen hoe uitputtend het soms kan zijn...

Ik hoop ook wat meer contact te krijgen (op termijn) met mensen die ass zelf hebben om zo beter in haar hoofdje te kunnen kruipen en haar kijk op de wereld te begrijpen.

Groetjes. L. 

Dat het opvoeden van ASS kindjes vermoeiend is kan ik enkel maar beamen. Alles moet uitgelegd worden! Vb onze dochter met een letterlijke interpretatie van taal. Toen de juf vroeg; teken 3 cirkels. Stond er 1 cirkel op haar blad, conclusie van school, haar getalbegrip is te zwak voor een eerste leerjaar, ze moet naar de speelleerklas BO type 8. Wat blijkt! Ze tekent wel degelijk 3 cirkels, maar dan op mekaar! Je moet haar zeggen dat die naast mekaar horen. Wat anderen logisch vinden is het niet voor een ASS geheugen. Zo viel onze kleinste om met de speeltractor. Vroeg ik aan de grote broer:"Oei broer is gevallen, kan je hem even rechtzetten?" Daarop zet hij de tractor recht. Hij zag mij bedenkelijk kijken en zei toen "Ah mama, je bedoelt broer recht helpen! Dat moet je wel even zeggen hé" Wij lachen met deze situaties maar het toont wel aan dat alles uitleggen heel belangrijk is. De opdracht Haal je pijama in de badkamer. is te vaag. Beter is : Haal je pijama in de badkamer, hij hangt aan de haak naast de deur. Als ik dat niet doe vinden ze het gewoon niet.

Woede uitbarstingen komen ook bij ons voor. Het teken dat het emmertje vol is. Dat er teveel prikkels zijn geweest. Toen ze kleiner waren moesten we hen afzonderen, alleen in een kamer. Zo konden ze zichzelf weervinden. Nu hebben we skippy! Onze rode boksbal en die moet er geregeld aan geloven. Ze boksen, stampen en schelden ertegen maar na amper 5 min is de innerlijke rust weergekeerd.

Wat vrienden en familie betreft hebben we zelf keuzes gemaakt. Diegene die het proberen te begrijpen zien we nog. Diegene die ontkennen hebben we laten vallen. Kertsfeest drukte is niet aan ons besteed. De oudste zoon zei nog " mensen zijn soms raar, ze zetten plots een boom in de living en hangen er lichtjes en ballen in. Ik ben blij dat ik een andere mens ben hoor" :-) Ik wil jullie graag helpen om te leren begrijpen hoe auti's denken. Wat belangrijk is. STRUCTUUR! Duidelijke boodschappen, goede afspraken, vb vandaag gaan we eerst naar de bakker en dan naar de winkel enz.... en hou je aan die volgorde.

Het zijn enkele tips die bij ons helpen.

foutje: ik onthoud :-)

Dag moederkloekje,

Wat structureren van taal betreft was dit toepasselijk op mijn twee auti kindjes. Misschien heb jij dit niet nodig. Als ik zeg "kom tijd om in bed te kruipen, dan kruipen ze ook letterlijk op handen en knieën de trap op.

Vroeger werkte ik met symbolen bij dagelijkse dingen. Zoals het ochtend ritueel. Dit bestaat uit, aankleden, tanden poetsen, snoetjes wassen, haar kammen,opruimen. Ik had een magneetbord in de badkamer en had foto's van hen getrokken. Met pijama aan, al tanden poetsend en haar kammend, vb... Deze kon ik 's avonds in een andere volgorde hangen. Met groter worden liet ik hen zelf de volgorde plakken, nu hebben ze dat bord niet meer nodig.

Sportactiviteiten hingen op de weekplanner. We hadden ook de vaste bad dag. Elke dag gingen ze in bad maar op woensdag en zondag is het ook haren wassen en eventueel nagels knippen of proper maken. Dit stramien volgen ze nu ook vanzelf.

Het is uit proberen wat kan. De kids hebben zelf ook mee geholpen. Op deze moment is het ruzie wie vooraan in de auto mag. Het schema hangt nu uit in onze berging. Maar daar hebben we even op moeten zoeken. Betrek zeker je zoon bij het zoeken naar symbolen.

Onze rode skippy boksbal staat ook op een foto. Soms begint één van de kids over de rooi te gaan en dan steken we die foto even in de lucht. Zonder veel woorden begrijpen ze dan dat het afkoel time is. Meestal helpt de foto om zelf te beseffen dat ze moeten kalmeren. Maar ik ben dan ook al enkele jaren met de kids bezig om hen zo ver te krijgen.

Hallo allemaal, ik ben mama van 4 kinderen, twee hogeschoolstudenten, en twee eerste leerjaarkindjes - De eerste en de derde zoon hebben Ass, de enige dochter is hoogbegaafd. Doordat mijn oudste zoon al 20 is ben ik ondertussen wel al een beetje ervaren. Mijn streven voor hem is al de tijd dat hij leert met zichzelf te leven, trots is op wie hij is, en dat hij gelukkig is. Wij hebben gelukkig een supergoede lagere school gevonden die oog heeft voor elk kind, en niet met woorden maar echt. Dat heeft ezrvoor gezorgd dat hij tot zijn 12 jaar een ruggegraat kon opbouwen als ik het zo mag zeggen. De onzekerheid... die blijft. Je moet als mama veel meer dingen bespreken, uitleggen, opvolgen tussen het loslaten door. Mijn zoon is normaal begaafd en hij gaat nu vrij gewoon door het leven, al valt het voor een groep na een tijdje wel op dat hij anders is. Hij is op zijn 18de voor het eerst naar buiten gekomen met zijn autisme, en dat was een grote verandering. Maar ik moet waakzaam blijven en veel hulp bieden in de kantlijn, niet gezien maar heel belangrijk. ... 

Mijn jongste zoon van 6 heeft dus ook ASS, en beide zonen zijn niet vergelijkbaar, en zoals ook andere kinderen verschillen. Hij heeft nood aan rust, structuur, duidelijkheid.... en in een gezin met vier kinderen, en vooral een drukke zus is dat niet altijd makkelijk. Gelukkig is de school hier ondanks de veroudering van de leerkrachten nog steeds zo super. 

Ik raad elke ouder aan om voor zijn kind een school te zoeken die echt iets doet om het hen zo aangenaam mogelijk te maken. Veranderen van school is dan even een zeer harde periode, maar nadien opent het vele deuren en het zorgt er vooral voor dat je kind weer in zichzelf gelooft. 

Om mijn te lange verhaal af te ronden : toon je kind elke dag hoe bijzonder je hem vindt, vertel op zijn manier, al dan niet met een knuffel, een zoen, wel of geen aanraking hoeveel je om hem geeft, hoe trots je op hem bent. Schenk veel aandacht aan kleine dingen die voor ons zo gewoon zijn, maar voor hen zo moeilijk ( goed zeg, jij hebt zomaarvanzelf je jas op de juiste plaats aan de kapstok gehangen , flink zo, mama is daar zo blij mee.) . Haal voor jezelf ook echt een pluim voor elke stap die je vooruit raakt, want het leven met onze kinderen is al bij al een zwaar leven, maar ik kreeg er veel moois voor terug. 

Inderdaad, moederkloekje

Het is belangrijk minstens zo veel met je kind te praten als over je kind.

Mijn moeder deed dat fout. Ik heb eigenlijk meer geleerd uit wat ze tegen mijn broer en zussen zei dan uit wat ze tegen mij zei.

Waarschijnlijk lag mijn analytische communicatiestijl haar niet. Daarom is het beter dat je op een aangepaste manier over taal gaat denken: meer bewust en minder vanuit de intuïtie.

Je kan bijvoorbeeld gaan lezen over "Actief luisteren" (zie wikipedia) of "Assertiviteit" en je kan er op gaan letten hoeveel beeldspraak je gebruikt in het dagelijks leven, hoe dikwijls je niet zegt wat je wil zeggen, maar eerder insinueert.

Laat je niet afschrikken omdat dit een zware opgave lijkt. Elke stap vooruit is er één, en eigenlijk komt het er op aan allert te worden voor de verschillen in communicatiestijl, eerder dan ze weg te werken.

Om een goed geïntegreerde volwassene te worden moet je kind hier net zo goed zelf allert voor worden, dus helpt het om hardop na te denken over misverstanden en stijlverschillen.

Ik wens je een boeiende bewustwording.