Gewoon een jongen met autisme is het dagboekachtige verhaal van een moeder over haar leven met een autistische zoon. Chris Lauwers beschrijft de jarenlange lijdensweg van haar en haar gezin omdat het zo lang duurde vooraleer voor haar zoon de diagnose van autisme gesteld werd. Daarna kon de langzame groei, met vallen en opstaan, naar zelfstandigheid en volwassenheid van de jongen beginnen.
'Onze Lander is 20 en afgestudeerd. Hij is wat men wel eens "een hoogfunctionerende autist" noemt. 1.87 meter. En met z'n schoenen aan 1.97 meter, zoals hij zelf zegt. We hebben nog een oude foto waarop hij zijn dikke armpjes in de lucht steekt: "Zooo groot ga ik worden!" Hoelang we daar toen op geoefend hebben, weet ik niet meer. Lang, waarschijnlijk. Ook in dat groeien is heel veel energie gekropen. Maar zooo groot is onze Lander nu. Ik ben bang dat hij niet weerbaar genoeg is voor deze maatschappij: ellebogenwerk is tegenwoordig hoog aangeschreven en dient vermeld in de cv's. Maar wij hebben hem geleerd met z'n handen en z'n hoofd te werken en vinden dat al heel wat.'
Type: boek
Uitgeverij: EPO
ISBN: 9789064453434
Doelpubliek:
beroepskrachten, ouders, volwassenen, volwassenen met autisme
Dit boek in 1 ruk uitgelezen.
Het gaf me troost als mama en tegelijk moed om de toekomst na de diagnose toch wat rooskleuriger in te zien. Het gaf me vooral inzicht dat we niet de enige zijn die een hele moeilijke weg moesten afleggen om tot de diagnose te komen. Heel open geschreven, zonder taboes, recht uit het hart.
Welkom op de ontmoetingsplek voor mensen met autisme en hun ouders, familie en sociaal netwerk
|
Mei 2012 |
|
||||
| Ma | Di | Wo | Do | Vr | Za | Zo |
| 30 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 | 1 | 2 | 3 |
Steek de handen uit de mouwen als VVA-vrijwilliger of word lid!
Je kan ons ook financieel steunen.
hallo Chris,
inderdaad "het ellenboogwerk" .... je kan er ook het positieve van inzien : Die bedrijven die vragen om het in je CV te vermelden, maken het je makkelijk : "hier hoef je al niet te solliciteren". Het zou erger zijn als je dit pas te weten komt nadat je er al jaren werkt.
Bij ons noemt men zo'n mensen ook wel eens met een lelijker woord : de gatlikkers.
Ze lopen constant achter de bazen om te flemen, en het rare is dat dit nog helpt ook. Wat een bizarre maatschappij. Je hebt maar beter geen NT-stoornis denk ik dan.
Marc