Sommigen kunnen zeker een zelfstandig leven leiden. Er zijn natuurlijk ook ASS die hulp nodig hebben of sturing. Maar dat is afhankelijk van persoon tot persoon. 

Dan is er ook nog begeleid wonen, daar worden mensen begeleid, maar toch zoveel mogelijk gestreefd naar hun zelfstandigheid.

Maar niet iedereen met ASS in daartoe in staat, idd.

Ook onze dochter zou met iedereen zijn meegegaan, had geen schrik en dat is ook geminderd met ouder worden.

Je kan met haar wel afspreken om vb 'als je met iemand wil meegaan of mag meegaan, moet je het eerst aan mama vragen ! Ben ik er dan niet (vb onderweg van school), dan ga je niet mee !

Probeer met haar ook een betekenis te geven aan 'vreemden' : een mama of papa van een schoolvriendje ken je misschien niet goed, maar zijn toch niet 'vreemd' genoeg om vb mee te gaan om te spelen, om haar eens mee naar huis/school te nemen.

Een ander vb : je kent je buurtbewoners misschien wel 'van ziens' en zijn dus 'bekend', maar 'ken' je die genoeg om je dochter mee te laten gaan.  Dat zijn dan de valkuilen van 'letterlijk denken' en daar moet je je dochter dan best voorbeelden van geven van wat kan en wat niet en die steeds herhalen of picto's voor maken.

Wat de toekomst betreft : dat zal bij iedereen anders liggen en afhangen van de mate waarin ze kan leren om een 'normaal' leven te leiden met alle moeilijkheden van dien.  Onze dochter kreeg op haar 16de de diagnose ASS+hogere begaafdheid en we wisten toen ook niet meer wat denken over haar toekomst en kijk, ze is nu gestart aan 't unief en op kot en (voorlopig) lijkt dat goed te lukken.

Een mens moet leren niet teveel vooruit te kijken, de dingen te nemen zoals ze zijn, stapje voor stapje vooruit te gaan, maar niet te paniekeren of doemdenken. Mijn moto is altijd 'bereidt je voor op het ergste en hoop op het beste !' En omdat ik daar dus veel 'voorbereiding' in steek (wat kan er misgaan, hoe kunnen we dat voorkomen, wat kunnen we dan doen), lijkt het meestal veel beter mee te vallen dan ik in eerste instantie dacht dat het ging lopen.

Alvast 't beste !

Kimmeken

als je wat meer gesurft had op deze site voor je je vraag stelde dan had je ontdekt dat er hier heel wat auti's zijn die alleen wonen, of met een partner en die zelf hun kinderen opvoeden.

Er zijn zeker specifieke problemen voor mensen met autisme die zelfstandig willen gaan wonen. Daarom ook dat wij, mensen met autisme en ouders, de vereniging www.autiwoonzorg.be hebben opgericht.

Kom maar eens langs in het inloophuis.

dag Kimmeken

Ik ben een volwassen vrouw van 35, heb hogere studies gedaan, op kot gewoond, alleen gewoond, woon nu samen, ik heb een job, een gezin en een kind. en ja.. ik kan een zelfstandig leven leiden...

Ik denk trouwens niet dat de vraag over al of niet zelfstandig leven noodzakelijk met ASS te maken heeft. Zet mijn man alleen in een huis en hij kan NIET zelfstandig leven zonder hulp van zijn ouders...

Ook mijn zoon had vroeger geen schrik van vreemden... Iemand die een snoepje uithaalt, of hem roept... Hij ging er direct op af... Ik heb hem heel duidelijk geleerd: je aanvaardt geen snoepjes van mensen die niet mama, papa, oma, opa, tante of nonkel zijn, of als niet iemand van hen erbij is...

Die regel is er heel vlotjes bij gedaan...

Een andere regel voor mijn zoon is: Je gaat met NIEMAND mee, ook al zegt hij/zij dat je mee moet komen van mama/ juf/grootouders VOOR je het bent gaan vragen aan mama/juf/grootouders... Ik vind het probleem van letterlijk denken hier niet erg... Ik heb liever dat hij één keer te veel weigert van met iemand mee te gaan (zo wou hij eens niet mee met de juf van het CLB omdat ik hem dat niet op voorhand gemeld had), dan een keer te weinig.

Onze zoon is heel bang van andere mensen (ook binnen de familiekring) en kinderen. Hij heeft toch veel tijd nodig om nieuwe mensen toe te laten rond zich. Die veranderingen zijn moeilijk voor hem (andere therapeut, leerkracht, toezicht in opvang,...). Soms is er dan wel een klik bij iemand (door iets dat gebeurt dat hem doet loskomen) en kan die persoon veel doen met hem, maar de volgende keer is hij dan weer heel terughoudend en lukt het dan weer niet.

Zomaar met iemand meegaan, ik weet niet of hij dat zou doen, maar als er dan toevallig een trigger is die hem aantrekt, dan denk ik dat hij zomaar mee is, dan zit er weer gevaar in als het met een persoon is met verkeerde bedoelingen.

Sportkampen, jeugdbeweging,... durft hij niet naartoe, teveel onvoorspelbaarheid, hij weet niet wat het is, zelfs kijken, proberen durft hij niet, later misschien, we blijven proberen (op zijn tempo).

Hij is dan eerder te angstig en niet te meegaand. (ook niet altijd even prettig)