Aanmelden op VVA
Ervaring
Ervaring groepswerk
Onlangs stootte ik weer eens op een beperking die met de jaren blijkbaar niet verbetert: in groep werken of minstens in een groepje een gemeenschappelijke opdracht tegen een uiterste datum tot een goed einde, en tot gezamenlijk verkregen eindresultaat brengen.
Ik heb er een stukje over geschreven op mijn blog (http://tistje.wordpress.com/2011/09/22/groepsmens-vs-ambachtsman/).
Daarin herinner ik me een ervaring die me wellicht nog lang zal bijblijven. Ik ben 17 op dat moment en we krijgen de opdracht van met 4 klasgenoten (in een groepje van vijf dus) een culturele schoolreis naar Denemarken voor te bereiden.
Op dat moment wordt ik begeleid door een 'mentor' op school (een soort volgleerkracht). Toch lukt 't niet om met deze klasgenoten samen te werken (wederzijds eigenlijk). Hoewel ik een prachtig werkje alleen neerzet (ook volgens mijn mentor) krijg ik onvoldoende, terwijl mijn klasgenoten niets doen (tenzij 'team building') en toch voldoende punten krijgen voor het vak projectwerk.
Toen vond ik dat enorm onrechtvaardig maar dankzij mijn 'mentor kwam ik te weten dat het te maken had met een ander beeld van de opdracht en van wat samen werken inhoudt, de profileringsdrang van klasgenoten, niet goed begrijpen van de opdracht, en andere invulling van wat 'contact' is.
Nadien heb ik geleerd dat groepswerk altijd wel een beperking zal blijven, maar dat ik er ook goed mee kan omgaan, bv door de nadruk te leggen op 'banden kweken' eerder dan op de uitvoeing van de taak. In werksituaties en op stages later is dat goed van pas gekomen. Helaas kost dat ook wel veel energie (oa door ergernis).
Reacties
creatiefje op 28/09/2011 - 18:34:10Amai Creatiefje, dat is een goed idee. hier lukt dat groepswerk ook nooit. Ik ga ook eens vragen van haar vrij te stellen van groepswerk.
Op school is het natuurlijk moeilijker dan op kantoor. Toch als je met informatici en boekhouders kan samenwerken, en niet met lager administratief personeel. Die laatsten lijken net op scholieren.
Dat herken ik helemaal! Mijn tactiek vroeger, en nu nog, is de leider worden van de groep. Dat was ook de rol die mijn klasgenoten vroeger en collega's nu mij toe bedelen. Dan kon ik bepalen wie wat tegen wanneer moest uitvoeren en nam ik de eindverantwoordelijkheid op mij om er één geheel van te maken. Maar het was vroeger echt stressen voor mij. Groepswerkjes met NT'ers. Nu op het werk, in een hogere functie heb ik het gevoel meer ass'ers tegen te komen :-) Best fijn en efficiënt.
sky,
ik wil je wel nog meedelen over die groepswerken dat dat iets is waarvan je eigenlijk volledig afhangt van de goede wil van de leerkracht elk voor zijn vak, want eigenlijk is 'in groep kunnen werken' een eindterm die moet gehaald worden.
We hebben dit dan met iedereen in een vergadering besproken en we kwamen dan tot een akkoord dat ze het vb met 2 (zij en haar vriendin) of alleen mocht doen ipv vb groep van 4 of 5. Met haar vriendin ging het werken zeer goed, als het toch in groep moest,dan was er vlug het probleem van haar idee tegenover dat van de groep, of zij deed alle werk en van de groep weinig hulp (iedereen wacht tot laatste moment om onderdeel af te werken, kunnen moeilijk afspreken om samen te zitten,....) kortom veel frustratie.
Ook voor onze zoon, nu in zijn laatste jaar TSO GWW, waren die groepswerken een moeilijk te nemen hindernis. Ook wij hebben, via de GON, voor dit jaar de goedkeuring gekregen dat hij de meeste werkjes alleen mag maken. En voor de GIP, het eindwerk in zijn richting, is het voor iedereen zelfstandig, dacht ik ?
@creatiefje: Wat je zegt over de eindterm is interessant, omdat het ook 'in mijn tijd' (die een tijd was zonder veel drielettertermen) daarover vaak ging (of toch ongeveer).
Een aantal leerkrachten vonden toen dat iedereen met iedereen in groep moest kunnen werken. Mijn ouders en hun begeleider hebben dat toen getoetst, en aangetoond dat geen enkele leerling aan die eindterm voldeed.
Een redelijke aanpassing moet natuurlijk 'redelijk' blijven, vind ik, vandaar dat er een evenwicht moet blijven in groepselement en individueel werk. En het moet mogelijk zijn om met het individueel werk minstens voldoende te halen.
Omgekeerd ook: mensen moeten ook in groep individuele opdrachten tot een goed eind kunnen brengen, 'verantwoordelijkheid opnemen' heet dat soms. Daar zijn mensen met autisme dan soms (niet altijd natuurlijk) sterk in.
Mijn taakleerkracht en later mentor heeft altijd kunnen aantonen dat ik weliswaar een onvoldoende had voor groepswerk maar toch inspanningen heb geleverd om zowel anderen niet te blokkeren als zelf zoveel mogelijk in groep te werken.
Vandaar dat ik in principe nooit voldoende had voor groepswerk of groepmatig werken (ook bv niet in mijn opleiding sociaal werk), maar ik er over de hele lijn wel door was en het groepsresultaat beter was zolang de andere groepsleden er mee rekening hielden. Wat ook erg belangrijk werd toen ik mijn opleiding sociaal werk (in onze school tenminste): leren omgaan met allerlei uiteenlopende soorten collega's, met een diverse samenleving.
Helaas waren de meesten daar wel in 'geflest'. Eigen volk, geen probleem, maar mensen met afwijkende informatieverwerking, dat was moeilijker. Vandaar dat het groepje waar ik in zat bestond uit 2 adhd'ers, 1 borderliner, 1 pakistaans meisje, 1 italiaan en 2 mensen van Afrikaanse origine. En we hebben dat heel goed gedaan (onderscheiding).
Prachtig Tistje.
Als je hen zelf de taken laat verdelen, dan wordt iemand die niet echt in de groep past aan de kant gezet. Resultaat: de "doorsnee leerlingen" en de "haantje-de-voorsten" kunnen zich bewijzen. Wie een beetje anders is buist.
In het beroepsleven is dat anders: ieder heeft zijn expertise, en een team dat iemand uitsluit of onvoldoend informatie geeft omdat de persoon hen niet aanstaat, faalt omdat ze zijn of haar expertise niet kunnen benutten. Dan riskeer je nog dat ze het aan de baas uitleggen alsof die rare de schuld heeft, maar een goede baas trapt daar niet in. (Hier valt nog veel over te vertellen waar ik nu geen tijd voor heb.)
Daarom vind ik, dat een groep die bij een groepswerk een werklustig lid uitsluit in zijn geheel gebuisd moet worden op groepswerk. Het gaat niet op de persoon die er uit ligt een drie te geven en de anderen een zeven.
Soms denk ik dat wij, auti's, bij groepswerk beter zouden functioneren dan een groepje NT-ers. Bij NT-ers komt er zoveel meer bij kijken terwijl wij ons veel meer zouden concentreren op het werk dat we moeten doen alleen. Ik denk dat dat veel beter zou werken.
Voor onze dochter is groepswerk ook zeer moeilijk. Nu proberen ze haar een groepswerk te laten doen met haar 2 vaste vriendinnen, of met één iemand samenn. 4 of 5 is teveel.
Groepswerkjes: krijg er kippenvel van als ik eraan terug denk. Doordat ik niet assertief was (ben), doordat ik verlegen was, was ik bijna altijd de persoon die de vervelende taakjes moest doen. Zoals het uittypen bijvoorbeeld.
Vlaamse Vereniging Autisme
Welkom op de ontmoetingsplek voor mensen met autisme en hun ouders, familie en sociaal netwerk
Kalender
|
Mei 2012 |
|
||||
| Ma | Di | Wo | Do | Vr | Za | Zo |
| 30 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 | 1 | 2 | 3 |
Thema's
autisme algemeen • begeleiding • begeleiding en ondersteuning • communicatie • dagelijks leven • diagnose • gedrag • geïntegreerd onderwijs (GON) • gewoon onderwijs • gezin • individuele begeleiding • onderwijs • ontwikkelen • opvoeden • probleemgedrag
Steun ons!
Steek de handen uit de mouwen als VVA-vrijwilliger of word lid!
Je kan ons ook financieel steunen.
al die groepswerken in het onderwijs tegenwoordig, ik krijg er de kriebels van !!!!!!!
Onze dochter ondervond daar ook problemen mee, allereerst al omdat ze altijd bij de 'overschot' terechtkwam en de rest van de klas samenwerkte met hun goede vrienden. Ze had op de duur de opmerking : IK moet kunnen/leren samenwerken met anderen ?! de meesten kiezen hun vrienden en doen dus helemaal geen moeite om samen te werken, van mij vraagt het veel meer om telkens met anderen (sommige die ik ook echt niet kan verdragen) te moeten werken ! En gelijk heeft ze !
het was op de duur het ene werk na het andere en toen hebben we de klastitularis, zorgcoordinator, GON begeleider, directie gevraagd haar dit niet meer te laten doen. Gelukkig kwamen ze ons tegemoet en mocht de dochter het werk alleen of met haar vriendin maken. Een pak minder frustraties en problemen en meestal een werk met een 'originele kijk'.