Wat u vertelt over uw zoon is erg herkenbaar voor mij.

Planning in het hoger onderwijs was voor mij ook een struikeblok. Niet alleen daar eigenlijk, in mijn hele leven. Dankzij veel coaching (in de hogeschool zelf) en daarbuiten heb ik gelukkig wel drie keer de eindmeet gehaald.

Mijn ervaring is ook dat er niets voorhanden is aan oplossingen dat echt goed is. Maar ik kan kort vertellen hoe het voor mij werkte. Dat heb ik samen met een coach en mijn ouders bedacht (die zijn experten in planning).

Er is enerzijds de structuur van zo'n planning en anderzijds de technische realisatie ervan.

De structuur van zo'n planning moet altijd ingebed zijn in het leven. Als je alleen een planning maakt van studeren is dat naar mijn ervaring niet goed. Studeren aan de hogeschool is vooral leven aan de hogeschool en denken in functie van 'wat erna'.

Belangrijk is ook mensen te hebben die betrouwbare informatie geven, en waarop je kan rekenen gedurende het jaar. Ook klankborden om te weten in welke context ik zat waren belangrijk.

Dat bestaat uit ondersteuning binnen en buiten de hogeschool. Binnen de hogeschool is er enerzijds de studentenbegeleiding die ik had - ook zonder diagnose (voor te leren studeren, om te bemiddelen als dat nodig was) en daarbuiten ging ik naar hulpverleners (centrum algemeen welzijnswerk, centrum geestelijke gezondheidszorg) voor coaching.

Ik was ook al in traject bij de vdab (gtb) die mij monitorde in functie van werk. Zo kreeg ik van hen het advies om vrijwilligerswerk te doen om een concreter zicht te krijgen op wat mijn job later zou inhouden.

Binnen de hogeschool heb ik ook een netwerkje kunnen opbouwen door mijn zwaktes (pinten drinken, op café gaan, ...) te compenseren door sterktes (papers voor anderen schrijven, mijn cursussen online delen, alle thesissen lezen en samenvatten, naar studiedagen te gaan waar anderen geen zin in hadden en verslag daarvan doorgeven). In plaats van een 'loose-loose' situatie werd dat een 'win-win'. Natuurlijk waren dit geen vrienden, maar ze sprongen me wel bij op moeilijke momenten (bij stress mondelinge examens, op momenten dat ik het niet zag zitten, of als lectoren pestten bv).

De technische realisatie van planning was even zoeken, maar heb ik zelf moeten uitvissen.

Ik deed/doe via Microsoft Outlook (jaarkalender en agenda), MS Word (weekagenda), mijn gsm (voor het ochtendritueel), de time-timer (periodes studeren en ontspanning) en het opdelen van mijn kot/woning in ruimtes met aparte functies (functie studeren, functie ontspanning, functie eten, functie slapen). Verder hing er aan de muur een groot behangpapier-blad met de jaarplanning met alle belangrijke data & deadlines in kleur (afgekeken van de burgerlijk ingenieurs op mijn kot die dat ook hadden hangen).

Natuurlijk kan ik nog veel meer vertellen, maar het wordt anders nog veel te lang.

Onze zoon zit in het eerste jaar Hogeronderwijs, hij volgt ook een individueel traject en gebruikt de elektronische agenda van google.