Hoi ,

Onze zoon van nu 8 jaar had en heeft dit soms nu nog , ook ik als mama mocht hem alleen verzorgen en moest altijd bij hem zijn . Hoe hard het ook is en moeilijk ,enorm veel energie,vraagt TREK U GRENS. Inderdaad  een hele opgave maar je zal merken dat hij er na een poosje rustig is ..

Wat mij ook enorm geholpen heeft is de douche ,per toeval ondekt dat stromend water hem kalmeert . Nu vraagt hij zelf om eronder te gaan . Hij kan er zeker een half uur gewoon onder staan , hij staat gewoon stil dan . Als hij er dan uitkomt is hij bekomen , water is voor hem een "rust"

Met onze verbouwingen staat er deze zomer geen zwembad ,dit doe ik nooit meer . De werken zijn zo al een marteling voor hun en dan er nog bij geen zwembad ...

Volhouden hoe moeilijk het soms is maar het loont de moeite ...

Groetjes An  

best moeilijk hé om het evenwicht te vinden tussen dit kan en dit niet...

Bij mijn zoontje van 5 zeg ik dikwijls, wie is de baas? dus naar wie moet je dan luisteren. Het brengt niet veel op maar soms heb ik er genoeg van om alles vanuit zijn standpunt te laten gebeuren.  De enige troostende gedachte die me dan helpt is dat het er later in de wereld ook gewoon aan toe gaat en dat hij nog dikwijls tegen de muur zal lopen.... 

we hebben hem ook een plaats laten kiezen waar hij naartoe kan als hij boos is. Dit helpt eigenlijk wel. in ons geval is het gewoon een zetel....

Heeft je zoontje nog broers of zussen?

Hey Nessie,

Onze dochter is ook altijd erg moeilijk geweest. Zij heeft een énorm grote wil! Ik beeldde het wel eens uit door mijn handen 1 meter uit elkaar te houden om de groote van haar willetje uit te beelden en nadien mijn handen bij elkaar te brengen tot op ongeveer 20cm. hetgeen als aanvaardbaar werd beschouwd. Ze moest en moet nog steeds met die grote wil door die kleine opening. Dat doet pijn, héél véél pijn! Beste ouders afblokken en begrensen is dé boodschap! Dit is zeker niet de makkelijkste maar wel de énige manier! Door toe te geven help je niemand, niet jezelf, niet de omgeving en zeker niet je kind. Zij zullen later -autisme of niet- zich in de maatschappij toch tot op zekere hoogte aan regels MOETEN houden.  Alle kinderen hebben grenzen en regels nodig maar kinderen met ASS hebben daarbovenover erg veel duidelijkheid nodig. Indien je in een bepaalde situatie gaat tollereren, is het voor hen niet duidelijk meer... ik heb het toen toch gedaan al mocht het niet, dus eigenlijk mag het tóch... Vergeet niet dat zij erg zwart/wit denken! Door erg consequent op te treden zijn driftbuien echter nooit ver af en ik weet deze kunnen erg heftig zijn en héél slopend. Mijn dochter heeft (en nog steeds) aan mij hierin geen makkelijke moeder gehad; ik ga tot op vandaag nog steeds een paar keer per dag de strijd aan. Let op: begrip is en blijft heel belangrijk en communicatie over al wat fout loopt is onontbeerlijk. Jullie kind is natuurlijk nog erg jong maar probeer het steeds in het achterhoofd te houden en geef niet op. Het loont. Ook al gaat onze dochter er nog vaak van uit dat wij haar begrenzen om haar te pesten of te dwarsbomen, op goeie momenten kan ik met haar tot een waardevolle communicatie komen en ziet zij in dat we deze strijd leveren om haar te helpen. Tot slot wil ik nog een gouden tip meegeven; zorg goed voor jezelf en zoek hulp indien de draaglast te groot wordt. Het is geen schande toe te geven dat je de opvoeding van een moeilijk opvoedbaar kind met ASS en/of ADHD niet alleen aankan. Ik wens jullie heel veel moed en het nodige doorzettingsvermogen om het weer, dag na dag, in goede banen te l(ij)eiden.   Grtjs, Ingrid.

Op een oudercursus van de VVA ontmoetten we iemand met een gelijksoortig probleem bij een kind van zelfs nog geen drie jaar.

Hij heeft hulp gezocht in ABA therapie:

http://www.abacentrum.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=5&Itemid=11

Meer info ook via google uiteraard.

Dit bracht hem heel snel op de goede weg. Meer info kan je wellicht verkrijgen bij Inge Vermaercke van de VVA.

Nog een persoonlijke tip: 'beloon' wanneer het goed gaat, negeer wat fout gaat, en ga er tegen in wanneer het echt onaanvaardbaar gedrag is.

Hoi Nessie,

Ja onze zoon heeft nog een broer van 6 jaar met diagnose adhd , een broer van 13 en een zus van 11, hun ga ik de testen nu laten op starten , er lopen met hun herkenbare dingen fout ,

  Wat mij ook nog geholpen heeft is hun naar een sportclub te laten gaan . De twee jongste voetballen , zo leren ze ook rekening houden met anderen . In het begin zeker niet makkelijk (Ik ben de eerste twee seizoenen bij elke training,match blijven kijken ,daarna stillekes afgebouwd)...maar het loont zeker  . Volgende week beginnen ze weer en nu al ligt alles klaar .

Een aanrader zijn ook de Bachbloesems !!!

Ik gebruik ze hier voor heel het gezin ,om soms een beetje tot rust te komen ( partner ook ass ) .

Wij hebben er heel goede ervaringen mee . Ik heb ze altijd bij me .

Volhouden en er veel over praten ...

Groetjes An 

Hallo,

Ik heb een dochter van 6 jaar met ASS en zij zit in het bijzonder onderwijs. Het is iemand met een sterke wil en zij denkt zwart / wit. Zij probeert de zaken om te buigen om op deze manier te komen tot een situatie waarin zij zich goed kan voelen. Bv. : Indien ze iets niet begrijpt dan begint het op haar zenuwen te werken en zal zij de overhand proberen te nemen om te komen tot iets wat zij wel kan of zich goed bij voelt. Nu en dan zou ze zelfs op jouw handen slaan of je wegduwen. (Vroeger gebeurde dit meer dan nu omdat wij hier altijd op reageren.) Momenteel hebben wij thuisbegeleiding van Victor uit Roeselare en deze mensen zijn een hele steun. Er is duidelijk gezegd dat er een grens dient getrokken te worden van hetgeen wel en niet kan. Korte boodschap en consequent optreden. Wij dienen kort mee te delen wat niet mag en melden dat ze anders op de strafstoel dient te zitten. Het is een hele karwei want het is niet leuk om haar voortdurend op de strafstoel te plaatsen maar ik kan u wel verzekeren dat ze op de duur al begon te zeggen "nee, ik wil niet meer op de strafstoel" en sommige zaken kunnen we al vermijden door alleen al "strafstoel" te zeggen. Er is nog een lange weg af te leggen. Dus volhouden en telkens reageren (ook al doet het geen deugd in jouw hartje) !! Onze kinderen moeten leren welke de regels zijn want het leven is één en al regeltjes. Zo vroeg mogelijk hieraan beginnen. Ook moeten wij als mama's tijd maken voor onszelf. Hoeveel wij ook van onze kinderen houden, toch mogen wij ons niet wegcijferen. Onze kinderen hebben ons later nog véél nodig.

Ook heeft onze dochter een manie van "haren". Blijkbaar heeft het haar een goed gevoel om met haar handen door iemands haren te strelen. Het is zo sterk dat het héél moeilijk af te leren valt. Minstens 2 jaar zijn wij hier al mee bezig. Amai,... Telkens er kinderen komen dan hou ik al mijn hart vast. De meeste kinderen houden hier niet van en reageren negatief op haar aanwezigheid. Ze laten haar dan ook links liggen. Wie herkent dit ?

Volhouden en weet dat er nog héél wat kinderen en ouders zijn met dergelijke problemen. Via deze weg besef je dat je niet alleen bent.

Groetjes, Ann (& dochter Ellen)

Hallo, Bedankt voor de reacties.

Marie, ja hij heeft nog een zusje van 18 maand en die begint ook al goed een willetje te hebben. Zij heeft geen ass.

Wij hebben begeleiding hoor, thuisbegeleiding, GON en therapie maar ik heb het gevoel dat niemand mij kan helpen. Ik heb de raad gekregen dat ik 1 item moet nemen en daar tegen ingaan tot hij het niet meer eist, maar dat gaat gewoon niet! Hij blijft gewoon hysterisch krijsen tot hij zijn zin krijgt en hij loopt al zoveel te zagen op en dag dat ik het echt niet erger wil maken. Ik heb er ook gewoon de kracht en het geduld niet voor om er tegen in te gaan.

En het zijn zo domme kleine dingen dij hij eist maar het is niet vol te houden, bvb door elk groen licht dat je rijdt, zegt hij het is groen en je mag rijden, ik moet dit dan nazeggen als ik dat niet doe blijft hij dit  hysterisch herhalen als was het 10000 keer, todat ik het zeg. Wat hij ook doet ik iets doen wat niet mag en dan moet ik hem berispen, hij ziet dit van zijn zusje, hij gaat dan bvb boven op zijn stoel staan en dan wilt hij dat ik zeg, neen je moet op u poep gaan zitten.Hij doet dus de dingen na die zijn zusje niet mag doen.

Hem straffen helpt niet want dat begrijpt hij niet en als we ons boos maken vindt hij dat leuk.

Beste Nessie,

Ik heb zó met je te doen omdat wij dit een jaartje of 10 ook hebben meegemaakt. (Onze dochter is inmiddels bijna 15 jaar). Dit is zo ontzettend herkenbaar!!! Als je wil mag je me mailen. Ik wil me echter niet opdringen hoor.

Dag An welke bachbloesems gebruik je dan?

groetjes

Hoi Roosje,

Voor mezelf heb ik altijd de rescue spray bij . Ook voor hun eigelijk 

s'avonds geef ik onze 4 kids rescue nacht ,

Overdag geef ik nu om de twee uur 4 druppels impatiens, en 3 maal per dag rock rose .

Voor de rest wisseld het eigelijk voor ieder een beetje af ;

Ze kennen het al goed ,mama de druppels roepen ze dan .

Een echte aanrader, denk wel het kan niets genezen maar wel een beetje leefbaar maken wat ook al veel is .

Groetjes  An 

Hallo, ik heb drie kinderen waarvan de oudste (11) en de jongste (6) met autisme. Ik kom ook dat enorm dwingende tegen bij m'n kinderen! Zeker ook dat eisen dat ik herhaal wat ze zeggen. Ok andere dingen eisen in het algemeen, dat schijnt er zowat bij te horen.

Ik moet zeggen dat ik hier ook al aan heb toegegeven, aan dat letterlijk herhalen bijvoorbeeld, maar ik weiger het al een tijdje te doen. Ze mogen uit hun dak gaan zoveel ze willen, ik doe het niet meer. Maar als ze in de auto uit hun dak gaan, dan wordt het inderdaad soms heel lastig, ik weet het.
Alleszins leren ze wel hoor! 't Gaat allemaal niet vanzelf, en de theorie is veel gemakkelijker dan de praktijk, maar blijf ertenin gaan. Want anders raak je helemaal het noorden kwijt, en je bewijst je kinderen toch geen dienst door bepaalde dingen te doen.
Je moet altijd op verschillende fronten tegelijk werken met die kinderen (da's toch mijn ervaring), maar ik probeer dus ook effectief altijd één werkpuntje bovenaan de agenda te plaatsen. Anders is er geen beginnen aan.

Groetjes van een lotgenote...

Wat me hier in de bovenstaande reacties vooral opvalt, is dat het kind met autisme als "de moeilijke" en "onhandelbaar of moeilijk handelbaar" beschouwd wordt.

Als persoon met autisme wens ik hier toch graag op te reageren.

Bekeken door de ogen van het kind met autisme denkt die allicht hetzelfde over jullie ouders, ook al doen jullie je uiterste best ( maw dit is geen verwijt naar jullie ouders toe ! )

Naar mijn gevoel heeft het bijna altijd te maken met de onduidelijkheid die het kind met autisme ervaart en daardoor gaat trachten alles te organiseren zoals hij/zij het ziet. Als jullie het voor hen niet verduidelijken gaan ze hun eigen beeld vormen en dan moet daaraan voldaan worden om controle te krijgen op hun ingewikkelde en onvoorspelbare omgeving... En ja, zeggen is niet altijd genoeg, soms moeten daar fotookes of tekeningskes bij.

Ivm domineren : ook hier vermoed ik dat het kind met autisme tracht om alles te organiseren volgens zijn "beeld".

Zoals reeds eerder gezegd in voorgaande reacties, stel je grenzen ( en dat is zeker nodig ! ), maar verduidelijk ze ook.

Voor jonge kinderen ( en ook oudere ) is dit heel belangrijk !

Verbied niet alleen, maar biedt hen ook een alternatief aan, want anders is de kans groot dat ze ander "ongewenst/ongepast" gedrag zullen installeren. Iets verbieden is altijd heel gemakkelijk, maar door altijd nee te moeten aanhoren, daalt het zelfbeeld en zelfvertrouwen al heel snel, ook als ze heel jong zijn en dit is nog heel moeilijk om te keren als je ouder wordt en bent...

En nee, ik tracht hier niet belerend te zijn, maar ik spreek vooral uit eigen ervaring

Ingrid,

Jouw eerste bijdrage is zeer goed. Mijn vrouw werd er op de duur ontzettend goed in om de autistische mis-interpretaties en stenen-des-aanstoots van de kinderen te voorspellen en er op te anticiperen. Dikwijls was dat door de omgeving aan hen aan te passen, maar even dikwijls door hen vooraf te verduidelijken wat van hen verwacht wordt. 

Spetter,

Wat je zegt klopt. Ook ik heb het lang ervaren of de wereld tegen me samenspant. Voor een kind met autisme is het niet altijd haalbaar "NORM"aal gedrag en de noden van andere mensen te begrijpen. Grenzen stellen, uitleggen en blijven uitleggen is de enige oplossing op lange termijn.

Maar het moet haalbaar blijven voor de ouders. 

Gelukkig komt er een leeftijd waarop de meesten rijp zijn om de verklaring van "NORM"aal gedrag toch te vatten. Dan kunnen ze het vertrouwen in de medemens herwinnen.

Dirk

Bij mijn zoon noemen ze dit niet zo zeer een "eigen wil",maar overdreven "zelfbepalend".

Hij doet dit omdat hij dan de "controle" heeft en zich in die "controle" het veiligste voelt.

Toch,hij is nu 10j en zijn we bezig om bepaalde dingen te veranderen.

Ook ik alleen mocht hem verzorgen en wassen, maar stapje voor stapje zijn we dit aan het afbouwen en aan het overgeven aan vaderlief. Het is een samenwerking,waarin je heel duidelijk moet maken dat je iets gaat veranderen en hoe je het gaat doen.

Geef heel veel duidelijkheid,zowel verbaal als visueel, en wees heel conseqent!

Volhouden is de boodschap en als het je als mama even teveel wordt,moet je je soms even afzonderen en hem negeren want anders wordt je gek van het gedoe!

Groetjes cindy

Beste Spetter,

Ten eerste vind ik het heel fijn dat er ook iemand met autisme hierop reageert, want ik denk dat we daar allemaal veel van kunnen leren.

Nu heb ik een zoontje van 6 waarbij op zijn 4e jaar ass werd vastgesteld. Hij heeft (zoals bijna alle kinderen) een ontzettend sterke eigen wil. Maar wat die duidelijkheid betreft: Als ik zeg: "nu komen eten" lijkt mij dat best wel duidelijk. Of: "dat mag niet, want dan gaat het kapot" lijkt mij ook niet moeilijk. Maar toch reageert hij niet, luistert niet. Dus in mijn ogen "onhandelbaar". En als ik vraag waarom hij niet luistert, krijg ik te horen: "jij doet toch ook wat je zelf wilt, dus doe ik dat ook". En het erge is dat zijn zusje van 3 alles nadoet wat hij doet, en ik dus 2 kinderen heb die totaal niet luisteren.

Heb je enig idee hoe ik dit zou kunnen aanpakken, zodat het wel bij hem aankomt??

Groetjes Danielle

Danielle,

Waarschijnlijk is deze verbale instructie voor je zoontje niet voldoende. Probeer hetgeen je van hem wil bekomen te ondersteunen door visuele schema's of picto's. Is hij (en zijn zusje) gevoelig aan beloningssystemen? Hierbij zeker de lat in't begin niet te hoog leggen zodat zij succeservaringen beleven, alvorens je echt aan resultaten bekomen denkt voor de aandachtspunten waaraan je iets wil veranderen. Ben je vertrouwd met de VVA werking? Zij geven twee maal per jaar op verschillende locaties in Vlaanderen, cursussen "autistisch denken". Een aanrader omdat je enerzijds hierdoor je kind en zijn ASS beter leert te begrijpen waardoor je hem beter kan helpen. Anderzijds is dit een mogelijkheid om ouders te ontmoeten die in hetzelfde schuitje zitten.  Succes! 

Danielle

Daar heb ik ook last mee: kinderen die niet aanvaarden dat zij een andere rol met andere rechten en plichten hebben in het gezin dan de ouders. En dat zijn niet alleen de auti's!

Ik zeg hen dan expliciet dat ik de opvoeder ben, en niet zij. Een gezin is nu eenmaal geen democratie. Ouders ZIJN rechter en partij.

Hoi allemaal,

Ik heb met veel interesse al jullie reacties gelezen omdat ik zelf een zoontje van 5j heb die tot vorig jaar ook extreem zelfbepalend en agressief gedrag vertoonde. Dit werd steeds erger. Vorig schooljaar (1ste kleuterklas) was het hoogtepunt. Minstens 5 crisissen per dag en dit omdat het niet ging zoals hij dacht dat het zou gaan of hoe hij wou dat het ging. Ik gaf ook altijd (toch bijna) toe aan zijn grillen of ideeën. Dit werd alsmaar erger! Op een gegeven moment toch de moed bij elkaar geschraapt en samen met de Gon-juf (die mij emotioneel ondersteunde en bijstond met tips tot aanpak van Kobe thuis, op school was hij supervoorbeeldig) tegen zijn gedrag ingegaan.

Ik ben begonnen met picto's en foto's, maar dat maakte alles nog veel erger (zal bij sommigen wel werken, maar hij vond dat superbelachelijk!)

Wat wel werkte (na langere tijd en veel geduld en volhouding/doorzettingsvermogen):

- beloningssyteem: met zichtbare beloningen (stickers, kaarten, enz)

- consequente time-out: plaats zoeken om je kind af te zonderen waar hij/zij weinig of geen prikkels meer krijgt (zowel visueel als auditieve), wij zetten hem in de gang. WIj hebben de tijd dat hij daar moest staan in het begin heel kort gehouden en deze verlengt naarmate het systeem meer vat begon te krijgen op hem. (dit heeft maanden geduurd en koste me drie kookwekkers die hij tegen de muur heeft stukgegooid). Hier hadden we veel geduld voor nodig om hem dit aan te leren, hij begreep straffen en belonen niet echt. Kookwekker was belangrijk om de tijd (die anders te abstract is) te visualiseren of auditief te maken.

- verder klopt het wat Spetter schrijft. Wees duidelijk in communicatie. Ik vind de uitspraak: " doe dat niet, anders gaat dat kapot" ook duidelijk genoeg. Helaas is dit voor je kind niet altijd zo. Ik benoem (of probeer dit altijd te doen ;-)), wat hij niet mag doen en waarom bv. "K. stop met het trekken aan mijn kleed, anders rekt het uit of scheurt he"t. Op die manier weet hij met welke handeling hij moet stoppen. Evenals hierboven geschreven staat: "nu komen eten" is voor sommige kinderen niet duidelijk genoeg. Probeer in deelstappen te werken en zeg " kom op je stoel zitten aan de tafel, want we gaan nu eten." Klinkt omslachtig, maar werkt echt.
Nu ik meer op mijn taal let en probeer me duidelijker uit te drukken luistert mijn zoontje al veel beter. Het is vaak geen onwil maar niet begrijpen dat er iets gevraagd wordt aan hen. Spreek ook je kind persoonlijk aan met naam: ook in groep (bv klas) is dit heel belangrijk dat een opdracht eventueel nog eens herhaald wordt voor je kind persoonlijk door eerst zijn/haar naam te zeggen en dan wat je wenst.

Met deze drie tips en heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel veel geduld en doorzettingsvermogen ben ik erin geslaagd mijn zoontje terug zodanig rustig te krijgen dat hij bijna geen crisissen meer heeft (vroeger 5 keer per dag, telkens een uur durend. nu geen enkele meer, nog wel eens boos, maar snel getemperd).

Het blijft moeilijk en het is vermoeiend continue op mijn taal te moeten letten, maar ook dat went wel. Wanneer mijn zoontje aan een betere periode (lees gemakkelijker gedrag) bezig is, vergeet ik wel eens dat hij ASS heeft en heval ik snel in gewone communicatie, evenals wanneer ik moe of gestresseerd ben. Ik voel dit onmiddellijk aan mijn zoontje.

Het is nu zo dat hij mij als woordenboek gebruikt. Hij vraagt regelmatig of hij iets  in mijn oor mag zeggen. Meestal vraagt hij dan naar verduidelijking naar iets wat hij ziet/hoort/voelt/... en niet duidelijk is. Ik vertaal dan voor hem (waarom doet die mens dat, waarom kijkt die mens zo, is een spel hetzelfde als een gezelschapsspel, moet ik dat doen als die dat vraagt, ...)

Als hij bang heeft om iets te doen/laten doen dan leg ik zo goed als mogelijk uit wat hij kan verwachten en vooral wat hij kan voelen. Wanneer hij die info heeft, kan hij beter kiezen en verdwijnt vaak ook zijn angst voor iets.

Enfin, ik hoop dat sommigen onder jullie toch de moed hebben om tegen dit zelfbepalend gedrag in te gaan. DIt kost veel van je energie, maar je wordt er voor beloond (vaak pas na lange tijd, maar geef niet op)!!!

Ik wens jullie veel succes,

Groetjes,
Saskia (mama van Kobe 5j ASS, Joni 7j)

Dirk, Ingrid en Saskia, allemaal ontzettend bedankt voor jullie reacties.

Saskia, ik ga zeker proberen die tips die je hebt gegeven uit te voeren. Ik hoop alleen dat ik het geduld ervoor kan opbrengen (ik ben nogal ongeduldig aangelegd, en ja, dat merk ik dan terug aan mijn zoontje) Ook ga ik zeker iets proberen bij te wonen van de VVA. Ik weet dat ik zeker niet de enige ben met deze problemen, want in mijn omgeving alleen al (en in de familie) komen er meer kinderen voor met ASS. Het is ook fascinerend te zien hoe verschillend ze allemaal zijn, en hoe ze allemaal anders reageren op verschillende aanpakken.

Maar we komen er wel, en vooral niet blijven vergeten dat het ook 'maar" kinderen zijn met hun eigenzinnigheden en koppige peuter/kleuterbuien. Want heel vaak schuiven we alles af op het ASS, terwijl het ook kleuters en jongeren zijn.

Groetjes, Daniëlle

Hallo Iedereen, Bedankt voor de reacties op mijn topic. Ikwerk ook al met picto's maar hij gooit ze gewoon weg op de grond als hij geen zin heeft in de activiteit. Wat ik wel raar vind is als ik hem iets vraag om te doen wat hij heel leuk vindt dan heeft hij het wel altijd onmiddellijk begrepen hoor. Nog een voorbeeld, hij weigert van zelf zijn kleren uit te doen thuis maar als we gaan zwemmen kan hij in 30 seconden alles zelf uitdoen, omdat hij graag gaat zwemmen.

Ik zal het beloningssysteem eens proberen maar ik vrees dat hij het nog niet echt zal begrijpen. Hem in de gang zetten ook al geprobeerd maar hij komt gewoon terug te kamer binnen.

hallo,

Elke situatie is idd toch zo persoonlijk maar ik tref bij al deze reacties soms heel erge gelijkenissen. Onze zoon van 4 (ass) is ook zeer dominant. Ik geef het meeste van de tijd NIET toe en gaat het volgens mijn regels (want mama is de baas). Hij gooit zich dan op de grond, stampt met de voeten ergens tegen, stoot zijn hoofd  ergens tegen en nog het ergste van al: hij slaagt, stampt of pitst me. Bij mijn man doet hij dit laatste nooit! Het enige wat ik dikwijls kan doen is lijdzaam toezien en wachten tot de "crisis" wat over is...Zijn hoofdje ontploft dan precies. Gooit alles wat in zijn handbereik staat of ligt stuk. Picto's helpen niet, die is hij te slim af...Daarna is het heel veel knuffelen en dan voel je zijn hartje enorm vlug gaan... Het is idd best vermoeiend. Het beloningssysteem en op je taal letten zoals Saskia vermeldt, werkt bij ons ook en het heeft de crisissen doen verminderen. Zoals Dirk zegt: grenzen stellen, uitleggen en blijven uitleggen..

Groeten,

Ellen

hey nessie,

soms is het ook gewoon een kwestie van de juiste manier te vinden, dat van die kleren is zo herkenbaar, toen mijn zoontje 4 was wou hij dat ook niet doen, en eigenlijk dacht ik dat hij het niet kon, mijn andere zoon van toen 2 en half begon het zelf te doen en hij kreeg uiteraard veel lof van me. en toen zei mijn oudste, ik kan dat ook hoor.... en inderdaad... het lukte.  Dikwijls doen we nu wedstrijdje, ik tel tot 20 en dan zal zijn broek nog niet uit zijn... en lachen dat hij doet als het wel lukt.

ik wens je heel veel sterkte het vraagt echt veel energie, soms lukt het me vanzelf en soms moet ik me door de dag heen slepen, maar als ik andere (auti) mama's hoor dan denk ik altijd, die maken net hetzelfde mee...

Ik herken dit ook goed bij mijn dochtertje van 6 jaar. Vorig jaar is bij haar de diagnose gesteld net voor ze naar het eerste leerjaar ging. Ze heeft daar dan ook direct GON-begeleiding gekregen, dit was super. Hierdoor heeft ze enorm veel bijgeleerd, behalve 'haar eigen willetje' natuurlijk. Het grootste probleem hier is het plassen. Je ziet duidelijk dat ze moet, gaat op haar hurken zitten e.d. Alss je dan vraagt: Maxime, moet je plassen ? Garandeerd wordt het neen, ik moet niet !!! En na een paar uur (jaja) zie je ze ineens spurten naar het toilet. Ze doet wel niet in haar broek, dat niet, daar kunnen we niets van zeggen. Volgens mij moet dit toch enorm veel pijn doen, want het gebeurt heel veel dat ze maar 1 of 2x per dag naar het toilet gaat. Gaan we ergens naar toe hetzelfde. Als we een toilet tegenkomen bijvoorbeeld in een pretpark: Maxime, kom je mee plassen ? Nee, en het blijft nee, met een serieuse sirene dan hé. Maar een paar tellen later wanneer er geen toilet in de buurt is: ik moet pipi doen. En dan kunnen we zo kwaad worden hé. Je hebt het dan 5 minuten geleden gevraagd als er een wc in de buurt was en toen zei ze nee. Toen heb ik het nog niet gevoeld zegt ze dan. Ook aan tafel komen hetzelfde. Komen eten moet je minstens 10x keer zeggen, alsook 's morgens haar kleren aandoen. Het gaat goed, tot ze haar kleren moet aandoen, dan komen de driftbuien los. We weten dan dat we ze 5 minuten met rust moeten laten en dan is het ook effectief gedaan en komt ze sorry mama en papa zeggen. Ze beseft het dan wel, maar net iets te laat natuurlijk. Ik ga vragen bij de GON-begeleiding om er dit jaar aan te werken in school. Vorig jaar heeft ze veel over sociaal contact gehad, zoals spelen met klasgenootjes, wat kunnen we spelen e.d. Alsook niets te mogen vergeten, zoals agenda. Waar moet deze zitten e.d. Omdat het voor haar erg moeilijk was omdat ze 2x per week verhuisden van klas. En dan moest ze sommige boeken meenemen en dat was moeilijk voor haar. Ze had er zelf maar iets op gevonden, alles meenemen wat in mijn bank zit zei ze tegen de GON-begeleiding, dan kan ik niets vergeten. Ben blij dat ik hier zo'n reacties kan lezen van jullie. Ze gaat nu ook naar een andere school want sommige ouders van klasgenootjes vonden dat ze niet thuis hoorde in haar vorige school omdat ze ASS had. Zo zou ze niet mee mogen gaan van hen op bosklassen e.d. En deze 2 ouders zitten dan nog wel in de ouderraad en de verzorgingssector. 1 is zelfs de voorzitster van de ouderrraad en verantwoordelijke over gehandicapten. Snap ik niet, maar de school blijkbaar ook niet. Want deze wilde er niets aan doen. Vriendjespolitiek hé. We starten dus volgend schooljaar met een propere lei en we zien er naar uit hoor !!!

@Nessie: bij ons heeft het weeeeeeken geduurd voordat hij een halve minuut in de gang bleef staan. We bleven hem in de gang zetten (kost veel energie en je moet van je hart een steen maken). Hij begreep dit vaak niet. Ik zei heel kort waarom en bleef dit steeds op dezelfde manier herhalen (om machtstrijd te voorkomen). Nu kent hij het al. Ik verwittig 1 keer en wanneer hij niet luistert weet hij wat er gaat gebeuren. We zijn dan ook al wel 1,5 jaar verder. Hij zei op zijn verjaardag zelf:"mama nu ik vijf ben geworden moet ik vijf minuten in straf als ik niet luister of boos ben. Niet vergeten hé!".

Ik wens iedereen veel sterkte met zijn/haar kind waarbij niet alles vanzelf gaat.

Sas (mama van Kobe, 5j met ASS en Joni, 7j)

Behoefte aan structuur is dikwijls behoefte aan sturing.

Op een avond was mijn vrouw doodop van zich kwaad te maken op onze zoon. Toen ze hem eindelijk in bed gekregen had zei hij: "Moeke, jij bent lief he."

Dat is ook vaak het moeilijkste he! Je bent soms zooooo moe van je eigen boos te maken. En dan kun je ze wel achter het behang plakken. Maar dan kunnen ze ook zo ontzettend lief zijn.

Vaak ga ik op de grond zitten als hij weer moeilijk doet. En dan vraag ik hem om bij me te komen zitten. Meestal lukt dit wel. En dan probeer ik rustig en kalm te vragen waarom hij zo doet. En dan komt er vaak een verklaring van:"maar zus heeft mij geslagen" of "ik wilde eigenlijk met iets anders spelen". Hele normale dingen, die hem helemaal van slag kunnen maken. Ze doen het namelijk niet expres, ze doen het niet om ons te pesten. Ze zijn nou eenmaal zo.

Maar het valt niet mee om daar altijd zo over te denken.......

Heb ik ook heel vaak gedaan: op de grond zitten om mijn zoontje te kalmeren. Hij kon vaak zo hysteries worden voor (in mijn ogen) niets. Ik pakte hem dan vast en zette hem op mijn schoot op de grond op een manier dat hij zichzelf en mij geen pijn kon doen en zo bleven we dan zitten tot hij weer rustig was. Duurde soms lang en op openbare plaatsen heb je heeeeel veel bekijks, maar het hielp wel.

Hij wordt nu wat groter, maar soms hanteer ik die manier van kalmeren nog wel eens...