Beste allemaal,

Vele verhalen heb ik gelezen over kinderen die niet goed worden begeleid en opgevangen op school, gebrek aan communicatie, gebrek aan inzicht leraren, slechte communicatie CLB… Die naar het Bijzonder onderwijs moeten terwijl ze het denk ik ook hadden kunnen redden in gewoon onderwijs indien de school een team had gevormd met de ouders.
Dit is triest en bovendien nadelig t.o.v. het kind!!!

Maar er zijn ook goede voorbeelden, die ik graag met jullie wil delen.
Onze ervaring met het onderwijs van ons zoontje van 4 is erg positief en stemt mij zo gelukkig! De leerkrachten hebben zo oprecht aandacht aan ons als ouders en aan ons kind gegeven.

Ons zoontje gaat sinds februari 2010 naar school, freitnetonderwijs. Ik ben vanaf het begin eerlij geweest en heel open over de problemen die ik zag, alvorens hij naar school ging. De leerkracht, de zorgleerkracht en de directie, ze pakten het heel positief op en zochten naar manieren om mijn zoontje goed te laten wennen.
Maar hij had het moeilijk, werd heel dwangmatig, schopte en schreeuwde om zich heel als we hem achter lieten bij de juf. Hij deed niet mee, wilde niet in de kring zitten, sprak niet met de leerkrachten en leerlingen. Hij rolde zich op in een hoekje. Maar hij kreeg de ruimte om zichzelf te zijn, hoefde niet in de kring te zitten en mocht vanaf een hoekje toekijken. Hij werd niet gedwongen om mee te doen met activiteiten, en kreeg de ruimte om snel nog even alles te doen wat de kindjes gedaan hadden, als de klas naar het toilet ging. Hij mocht zijn dwangmatigheden hebben en de stoeltjes op kleur zetten. Hij werd niet gedwongen en er was begrip voor hem, en van daaruit kreeg hij de kans om langzaam toenadering te zoeken en een band te krijgen met de juf. Hij maakte nog steeds geen oogcontact, maar had wel een band met zijn juf. Tegen de andere leerkrachten sprak hij niet. Er was geen gelaatsuitdrukking, en hij weende zelden als hij gevallen was.
De eerste maanden deed hij niet mee met de turnles, hij liep was rond in de turnzaal en keek wat. Maar meedoen wilde hij niet, en hij hoefde het ook niet te doen van de turnleraar. Maar op een gegeven moment begon hij toch een beetje mee te doen. Indien de turnleraar ziek was en zijn eigen juf de les overnam, deed hij niet mee, hoewel het zijn eigen juf was. Maar turnlessen, die hoorden niet door haar gegeven te worden, deze verandering was te groot voor hem.
Bij de minste veranderen was hij volledig overstuur.

Maar met de middelen die er waren, in een klas met 20 kindjes, deed de juf erg haar best met hem, en communiceerde dagelijks met me.
Hij ging vaak maar halve dagen naar school, het koste veel te veel energie van hem.

Na een half jaar was het schooljaar voorbij en ging het al beter met hem. Hij speelde nog steeds alleen, op de speelplaats was hij altijd alleen, in een hoekje, met een paar steentjes, en ik zag een keer dat hij op zijn hoofd geslagen werd door een ander kind, maar hij reageerde er niet op. Dat brak mijn hart, het was vreselijk om te zien. Als iedereen naar binnen ging, bleef hij alleen op de speelplaats, tot iemand hem naar binnen bracht.
Maar naar het einde van het schooljaar toe was er een verbetering zichtbaar.
Bovendien was hij qua intelligentie heel erg goed.

In het nieuwe schooljaar kwam hij in de klas bij een meester. Een meester met veel kennis van autisme, doordat binnen zijn vriendenkring kinderen met autisme zijn. Hij heeft er veel over gelezen en cursussen gedaan. De meester won al snel zijn vertrouwen, Deze meester, een hart van goud, een gave om goed met kinderen om te gaan, en gaf mij zoveel vertrouwen in de toekomst!!! Hij zocht mee naar oplossingen, gaf tips, boeken, het telefoonnummer van zijn vrienden met kindjes met autisme.
Hij heeft met veel geduld en met een hele goede aanpak heel snel het vertrouwen van mijn zoontje gewonnen. Hij nam mijn zoontje even uit de groep om ui te leggen dat hij over 5 minuten moest gaan opruimen. De meester gaf mijn zoontje de ruimte om dwangmatigheden te hebben, om zich te verstoppen achter de deur of kast als de prikkels te veel waren en hij het niet meer aan kon.
Bij momenten kon hij apathisch in de klas zitten.

De meester en zorglerares deeldenmijn zorgen en we schakelden CLB in, en werden doorverwezen naar een kinderpsychiater. De diagnose was er binnen 3 maanden.
Het contact tussen school en ons als ouders was er altijd, en er werd samen gezocht naar oplossingen en manieren om mijn zoontje te benaderen en zich goed te laten voelen. We besloten GON begeleiding aan te vragen voor het komende schooljaar.

Langzaam bloeide mijn zoontje open in de klas. Hij maakt contact met andere leerkrachten, begon te praten met de andere kinderen, begint naast ze te spelen, of bouwt zelf met sommige kindjes met de lego.
Hij heeft zoveel plezier in school, en gaat heel graag. Hij speelt met de andere kindjes op de speelplaats, praat tegen anderen leerkrachten. Maakt contact en heeft mindere dwangmatigheden. Hij begint te babbelen in het kringgesprek, ook al moet hij op zijn manier heel dwangmatig zijn verhaal afmaken, het hele verhaal… En hij kent zijn grenzen niet in het contact met anderen, klampt zich vast aan de kindjes die hij graag ziet.
Maar dit pakt de meester allemaal goed op, de andere kinderen weten dat mijn zoontje wat anders is en respecteren hem.

Drukke momenten in de turnzaal met de hele school zijn vaak teveel voor hem, de paniek in zijn ogen is dan zichtbaar. Maar de meester pakte dit steeds goed op, en pakte hem bij zich, of zet hem even apart in het keukentje bij enkele ouders die er bezig waren zodat hij daar een beetje kan helpen.
Ik kreeg het telefoonnummer en emailadres van de leraar en mag steeds bellen of mailen bij vragen of als ik mn verhaal kwijt moet.
Ook van de zorglerares kreeg ik haar telefoonnummer. Verschillende keren heb ik als mama mijn verhaal mogen doen, er is naar me geluisterd, naar mijn zorgen, mijn verdriet, mijn angsten.

Het was zo belangrijk voor mijn kind dat hij de ruimte kreeg, en zichzelf mocht zijn. Dat de meester aandacht voor zijn zorgen en behoeften had. En dat het school een TEAM vormt, samen met ons als ouders. En dat er echt aandacht aan mijn zoontje besteed werd. Dat hij mocht zijn zoals hij was.
Nu is de GON begeleiding op gang aan het komen, het start gesprek is geweest, en de meester, zorglerares, en directrice waren aanwezig, de gon begeleiding, en ik zelf. Men vond het een goed idee dat mijn zoontje volgend schooljaar een plekje in de klas krijgt dat ENKEL voor hem is, waar hij zich terug mag trekken.

Dit is dus en voorbeeld van goede communicatie. Dagelijks krijg ik feedback van de leraar, ik mag mailen en bellen met hem, bij vragen, ook in de privé-sfeer als er problemen of vragen zijn over mijn zoontje, dan mag ik hem mailen. Ik heb, en nu nog steeds, het zo moeilijk met mezelf, met de zorgen. En dan is het zo fijn als dit gezien wordt op school, als je je verhaal mag doen, als je WEET dat er goed voor je kind gezorgd wordt.

De meester zegt ook dat mijn zoontje zo enorm vooruit is gegaan. En ik ben hem enorm dankbaar voor alles, want zijn aandeel in de vooruitgang van mijn zoontje is heel groot.
Een school als deze, ze zijn er denk ik niet veel!!

Indien het op jou school niet gaat, en je kan het niet bespreekbaar maken. Zoek een andere school, het is absoluut mogelijk dat een kind zou de jouwe en de mijne het goed doen op school, en gelukkig kunnen zijn en dat ze gewoon zichzelf mogen zijn!!

Groet,
Nanda