Aanmelden op VVA
Ervaring
Dubbel gevoel bij de schoolstart...
Ik kan wel twee vakjes maken ;
Eén met een dolenthousiast ratje, dan gisteren (woe 1 sept) al naar huis kwam met een liedje, met een ratje dat zijn nieuwe juf nu al de liefste juf van de wereld noemt... Een vakje met een ratje dat niet snel genoeg op school kan zijn om met zijn vrienden te spelen... Een vakje wat veel mensen zien... Ook oma's en opa's... Hij lijkt supergelukkig, vertelt zoveel (veel meer dan de vriendjes)...
Maar ook een vakje met een ratje dat bijna niet meer kan praten omdat hij het te druk heeft met 'ticcen', die al 2 dagen met een natte broek naar huis komt. Een ratje dat inderdaad goed oplet en zo al de eerste dag het liedje heeft onthouden, maar ook in zijn hoofdje laat zitten dat juf Ruth zeker nog niet in haar aanwezigheidsschriftje mag schrijven, maar dat op een blaadje moet doen. "Maar, waarom toch, mama?" Een lieverdje dat wel weet dat één van de vriendjes naar een andere school is (jammer, want hij speelde graag met M, maar wist nog wel dat hij er vorig jaar ook eens ruzie heeft mee gemaakt, met precieze beschrijving van waar die ruzie plaatsvond, waarom en met wie) En een ander vriendje 'dubbelt' volgens hem omdat hij in de klas eens in zijn broek kaka heeft gedaan.
Zooooooooooo veel vragen, zooooooooooooo veel zorgen voor zooooooo'n jong (5j) venteke... En zoooooooo'n rotgevoel voor mama en papa, want hoe neem je de druk weg? Hij moet er door, en zal er ook wel doorgeraken, hij heeft een supertoffe en attente school, maar het doet soms gewoon pijn...
Reacties
creatiefje op 02/09/2010 - 20:48:07tja, wij doen het samen met de juf en zorgjuf, want er is nog geen GON dit jaar voor ons ratje... Vanmiddag gaan we naar de kinderarts, misschien zijn er toch dingen die we kunnen doen om de eerste tijd de stress wat op te vangen...
wat herkenbaar. Ons zoontje staat terug stijf van de stress. Alle indrukken die op hem afkomen, al het nieuwe... Teveel voor hem. De tics zijn ook weer terug, spreken in zinnen lukt niet meer. Enkel losse woorden, woorden soms achterstevoren uitgesproken. Tegen de middag staat hij stijf van de stress. Zijn spieren doen pijn. Hij heeft een fantastische juf en een fijne school. Maar het is zo zwaar voor hem. En de angst.... angst dat ze hem weer pijn gaan doen, angst om het niet te kunnen, angst om het niet begrepen te worden..... Hij is dan ook bekaf na schooltijd.
Heb je advies gekregen van de pediater? Alle tips zijn welkom om het stressgehalte naar beneden te halen.
Sabine
de kinderarts verwijst ons (voor de toekomst) door naar de kinderpsychiater, om eventueel toch een therapie op te starten om iets aan de stress te doen...
Maar daar is hij nu niet mee geholpen, en daarom krijgt hij vanaf vandaag een minimumdosis Atarax. Dat zou zijn angst om niet zo perfect te kunnen zijn wat afremmen, de stress even doen afnemen. Onze kinderarts noemt het een 'fuck you-pilleke', type Xanax. Er is geen kans op verslaving, hij wordt er geen robot van, resultaat zou heel snel te zien moeten zijn, en als we zien dat de eerste stappen gezet zijn, de stress van veranderingen wat is afgenomen, mogen we d'er ook gewoon mee stoppen.
We zien wel, we zijn niet zo medicatie-achtig, maar op deze manier is 't voor onze jongen ook niet meer leuk. En voor ons ook niet.
We kijken wel wat uit aan wie we vertellen dat hij nu medicatie krijgt, want niet alle mensen (ook niet familie) vind dat zomaar oké. En op dit moment hebben we geen energie over om onszelf te 'verdedigen'...
We hopen...
Voel je niet schuldig, niemand geeft zijn kind graag medicatie maar soms kan het niet anders en de situatie zonder moet ook leefbaar blijven voor iedereen , vooral voor het kind zelf.
Onze dochter neemt van tijdens haar 6maand durende periode op de wachtlijst voor opname een licht anti-depressiva omdat ze het leven toen niet meer zag zitten en omdat haar OCD's toen zo hevig waren dat ze totaal niet meer kon fuctioneren. Wat moesten we anders doen ? Dankzij die medicatie heeft ze haar schooljaar toen kunnen afmaken. In de opname hebben ze geprobeert die medicatie terug af te bouwen maar dat lukte niet en toen hebben ze gezegd dat het misschien nog enkele jaren kon duren eer ze er vanaf was. Als ons meisje daarmee wat luchtiger door het leven kan, voor mij geen probleem. Leven met autisme is voor niemand een pretje en als bepaalde medicatie (naast alle andere mogelijke hulp van therapie) kan helpen om het beter te maken waarom dan niet ?
t beste
Mijn dochter van bijna 17 zit in het buitengewoon onderwijs. Maar de start van het schooljaar is al erg moeilijk.
Vorig jaar vond men vanuit de hulpverlening dat op internaat gaan voor haar veel beter zou zijn. Ik heb dat toegelaten, ook al had ik mijn bedenkingen.
Nu blijkt dat ze volledig overspoeld wordt door de "sociale jungle" die zo'n internaat is. Na drie dagen is ze al totaal uitgeput. Ze gebruikt alles wat ze heeft om dat internaat te overleven. Er schiet niks meer over voor het werken voor school, de contacten thuis, zelfs spelen met haar lievelingspoes lukt niet meer... Het internaat was geen goeie beslissing.
Ik zie het gebeuren en weet niet meer wat ik eraan kan doen. Het doet pijn je kind zo te zien vechten voor dingen die voor anderen vanzelfsprekend zijn.
We zullen allebei heel opgelucht zijn als de leerplicht voorbij is en we op andere manieren aan een diploma kunnen proeberen te geraken.
Is er geen andere oplossing mogelijk? Misschien een school in de buurt? Eventueel halve dagen naar klas en de rest thuis individueel studeren? Een internaat zou voor onze dochter ook geen goed alternatief zijn. De momenten dat ze zich daar kunnen terugtrekken zijn kort. Onze dochter heeft 's middags nood aan naar huis komen. Na vieren komt zij dan ook telkens uitgeput naar huis. Dan is de noodzaak om alleen te zijn, tot rust te komen. Op een internaat zal dat moeilijk lukken.
Het doet erg pijn je kind zo te zien lijden. Dat ondervinden we momenteel ook. Elke dag knokken voor wat voor anderen zo gewoon is.
Ik heb hier al vaak dezelfde opmerking gemaakt, ik zal blij zijn als ze 18 is.... kan ze op haar eigen manier onderwijs volgen....
Veel sterkte
Sabine
Vlaamse Vereniging Autisme
Welkom op de ontmoetingsplek voor mensen met autisme en hun ouders, familie en sociaal netwerk
Kalender
|
Mei 2012 |
|
||||
| Ma | Di | Wo | Do | Vr | Za | Zo |
| 30 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 | 1 | 2 | 3 |
Thema's
autisme algemeen • begeleiding • begeleiding en ondersteuning • communicatie • dagelijks leven • diagnose • gedrag • geïntegreerd onderwijs (GON) • gewoon onderwijs • gezin • individuele begeleiding • onderwijs • ontwikkelen • opvoeden • probleemgedrag
Steun ons!
Steek de handen uit de mouwen als VVA-vrijwilliger of word lid!
Je kan ons ook financieel steunen.
Ook hier bij ons (zie 'terug naar school') is het al veel minder en zoals bij jou ook steekt het 'onzichtbaar autisme' hier de kop op : van de ene dag op de andere meer tics, zorgen die blijven hangen,... allemaal dingen die de school en omstaanders niet opmerken maar die er wel zijn en die je als ouder moet weten op te vangen.
Je kind zien afzien doet altijd pijn, we willen het altijd behoeden voor alle mogelijke kwaad maar spijtig genoeg zijn er geen toverspreuken ter beschikking. Enkel begripvolle leerkrachten en een GON-begeleidster met een gouden hart en dus zullen we maar hopen dat het binnen enkele weken weer van een leien dakje gaat.
Veel moed !