Ik ben een mama met autisme. De band met mijn drie kinderen verloopt heel goed. De band met hun vader echter verloopt langs geen meter omwille van zijn ongeduld, woede uitbarstingen enzomeer. Van hem zeiden ze ook dat hij wel autisme zou hebben. Hij heeft zich laten testen maar hij heeft ADHD en borderline, GEEN autisme.

Ik vind dat het aan je vader is om de keuze te maken zich te laten testen of niet. Maar zolang er geen diagnose is kan het ook heel wat anders zijn dan autisme. Woede komt voor bij kinderen, veel minder tot niet bij volwassenen met autisme.

Ik hoop dat je uit je situatie geraakt op een positieve manier maar gebruik autisme niet om alles wat fout loopt een naam te geven. Mijn autisme is een voordeel in het opvoeden van kinderen. Mijn man heeft een andere diagnose die als nadeel werkt wat de kinderen betreft.

Ik hoop dat je lotgenoten vindt maar zonder diagnose weet je niet of je vader autisme heeft.

Eens uit het huis en niet meer moeten samenleven met je vader, is idd een groot verschil. Als je er niet meer met je neus wordt op gedrukt, vergeet je toch dingen.

Goed dat je terecht kunt bij de psycholoog. Dat je moeder jou niet begrijpt en je zus, zij zien de dingen soms op een andere manier, verwerken ook dingen anders. Het is wel lastig zo, dat je je niet begrepen voelt.

Ikzelf ben mama met adhd en ass, ik heb ook woede-uitbarstingen, ook nu nog in mijn volwassenheid. Ik werk eraan, wordt ondersteund door medicatie en erken dit probleem bij mezelf. Ik wil niet dat mijn kinderen dit als gewoonte zien en moeten ondergaan. Het is geen goed voorbeeld naar mijn kinderen toe. Als het dan toch voordoet, probeer ik het uit te leggen (ik wil het niet goedpraten). We proberen het te voorkomen. Tijdens zo moeilijke momenten is het geen moment om erover te praten, wel op momenten wanneer het rustiger kan.

Ilona, je kan ook je verhaal kwijt of iets bijleren op zo avonden die georganiseerd worden van de vva. Op de vetgedrukte data (kalender) vind je verschillende thema's en waar die avonden doorgaan. Er is ook een basiscursus, ook interessant, vaak ouders maar ook partners komen daarheen. Tijdens de basiscursus is er ook telkens iemand aanwezig als volwassene met autisme.

Hallo Ilona,

ik begrijp jou helemaal hoor.  Ikzelf ben een mama van 3 kinderen waarvan 1 met ass en ook mijn heeft ass. 

Ik hoef jou niet te vertellen dat, voor mijn man wist dat hij ass had, het hier voor de kinderen niet altijd makkelijk was. Wat jij vertelt, is heeeel herkenbaar: (voor ons) onverklaarbare woede uitbarstingen en niet 1x per dag maar meermaals per dag.  Tot ik het genoeg vond ...

In 2008 kreeg onze zoon zijn diagnose en plots was het besef er bij mij man dat hij zelf ook ass had.  Dit verklaarde ook voor mij heel wat.

Hij heeft toen van mij de keuze gekregen: zorg dat je die woede aanvallen onder controle krijgt of ons huwelijk stopt.  Klinkt voor andere ass'ers hier op het forum misschien cru maar als er kinderen zijn, heb je een verantwoordelijkheid en verbaal geweld is voor mij de grens over.

Mijn man is onmiddellijk in therapie gegaan en heeft medicatie gekregen waardoor zijn woede aanvallen zo goed als tot nul zijn herleid.  In die (ondertussen) bijna 4 jaar heb ik zowel mijn man als mijn kinderen zien openbloeien.  Ik moet hem regelmatig nog sturen in zijn gedrag naar de kinderen toe maar ik doe dit steeds op een respectvolle manier.  Dit werkt echt prima ...  Spijtig dat je moeder hierin geen steun kan zijn.

Veel sterkte!

Ik heb de diagnose gekregen op mijn zestigste,3 jaar geleden,het is doordat ik bij mijn huisarts kloeg over onverklaarbare angsten dat hij mij doorgestuurd naar een psycholoog.Een psychologe van het CGG (centrum voor geestelijke gezondheid ) had naa een bepalde tijd het vermoeden dat ik autisme had.Ik heb testen laten uitvoeren in Gent waaruit later bleek dat ik het syndroom van Asperger heb.Een vorm van autisme die meer bepaald voorkomt bij normaal tot super begaafde mensen.Ik blijf regelmatig bij mijn psychologe gaan en ga tevens met mijn echtgenote bij een psychologe die gespecialiseerd is in "partners van mensen met autisme.

AnnekePanneke, Ze hebben geen ass vastgesteld zeg je, maar is er aan ADHD gedacht?

Het eenzaam zijn, niet kunnen opruimen kan ook dat betekenen. Ik vind het jammer dat er meteen aan ass word gedacht wanneer iets fout gaat. Zonder diagnose is er geen sprake van ass!!! Ikzelf heb ass mijn partner ADHD. Ik kan u verzekeren dat zonder mij alles in het honderd zou lopen. Mijn man terroriseerde ons ook en neemt nu gelukkig medicatie.

Jammer dat vele mensen problemen hebben met hun partner of ouders. Maar ass is niet de enige handicap die dat gedrag verklaart. Dus zonder diagnose, weet je niet wat de oorzaak is!

Ik hoop dat iedereen hulp vindt, of problemen kan verwerken. Maar aub, gebruik ass niet steeds als oorzaak van...... Net zoals er goede en slechte normale mensen bestaan, zijn er ook goede en slechte auti's. Dat zal ik niet ontkennen maar het is kwetsend en maakt mij kwaad te lezen " Ik vermoed ass want hij doet dit en dat,...." Wel ik heb ass en ik doe dit en dat niet!

Moest dit toch effe kwijt

Hoi Ialewo en Jan,

Het is niet de bedoeling om iemand te  klasseren maar ik vind jullie reactie heel ondermaats. Het is precies of ik jullie persoonlijk heb aangevallen terwijl ik gewoon oplossingen en begrip zoek voor mijn zoon.

Ik ben hier niet zomaar op terecht gekomen. Het onderwerp is niet van gisteren in ons gezin. Het is niet omdat er geen diagnose is, dat geen lichte vorm van Asperger  over het hoofd kan worden gezien. Ik zie hoe het mijn zoon saboteert. Terugtrekgedrag, geen vrienden, slechte communicatie, geen orde, geen structuur, geen interesse in sociale contacten, moet ik het lijstje nog lange maken? Het is hier vijf voor twaalf, nu er ook serieuze prloblemen zijn op school.

Ik heb het dus over Asperger, niet over autisme. Er zijn daar duizend graden en ieder geval is specifiek.

ik kan net evengoed stellen dat de er veel te veel ADHD wordt gelabeld op kinderen die gewoon hyperactief zijn.

Ik hou ook niet van labels en etiketten en ik heb jullie niet veroordeeld.

ik dacht dat dit forum juist bedoeld was om ervaringen uit te wisselen dan wil ik ze ook mogen en kunnen formuleren.

Dat de papa ongetwijfeld een niet gediagnosticeerde Asperger is, daar twijfel ik niet aan.

Maar dat mijn zoon een ADHDer zou zijn, daar twijfel ik heel sterk aan. Hij is dus al eens gediagnosticeerd en er is niets uit de bus gekomen, een aantal jaar geleden. Toen waren er ook een aantal 'aanwijzingen'. Nu is er weer zo een crisismoment.

Ik wil enkel mijn zoon kunnen helpen, met of zonder diagnose. En daar denk dat daar niemand iets op kan tegen hebben. Er bestaan al taboe's genoeg rond.  Maar niet begrepen worden is het ergste wat er is.

AnnekePanneke

Voor mij ben je alleszins heel duidelijk Lalewo. En ik ben het ook volledig met je eens.

Dikwijls wordt alle negatieve gedrag autisme of asperger of ocd of ass of wat voor lettercombinatie dan ook genoemd. Ik heb er ook veel last van. Waarom worden nooit eens de positieve eigenschappen van autisme vermeld?  Ik denk dat mijn zoon autisme zou kunnen hebben want hij kan heel goed ...

AnnekeKoekepanneke, 

Wat je over je zoon schrijft doet mij vooral aan depressie denken. Ik hoop dat je dat ook laat of liet onderzoeken.

Over je ex schrijf je heel negatief, maar de feiten die je aanhaalt wijzen voor mij enkel op een vechtscheiding.

Verder ben je verbolgen als iemand de vraag durft stellen of hier wel autisme in het spel is, maar te gelijk leg je er de nadruk op dat het "maar" een "lichte" vorm van Asperger zou zijn. Dit "warm en koud tegelijk blazen" duidt op sterke tegenstrijdige emoties.

Bijgevolg: op jou conclusies durf ik net zo min betrouwen als Jan en Lalewo.

PS: Als jij je nu ook op mij kwaad wil maken, dan doe je maar. Ik zal je antwoord dan rustig nalezen en zien of er tussen de verwijten ook echte argumenten schuilen. 

Hallo AnnekePanneke,

er zijn hier wel mensen die begrijpen wat je hier kwijt wil.  En ik vind nu net dat je dit hier zeker wel moet doen. 

Wij, neurotypische mensen, bekijken het van onze kant en niet vanuit de kant van autisme.  DAT MOET ZEKER OOK KUNNEN. 

Ik heb ook een man met ass en ZONDER diagnose.  IK heb hem dit niet aangepraat, hij kwam er na de diagnose bij onze zoon, zelf mee.  Hij zei me: "Toen ze de diagnose van Mats voorlazen, leek het net of ze mijzelf beschreven.  Ik heb ook ass." Onmiddellijk viel mijn hele leven en alle moeilijkheden met hem (ja, moeilijkheden want ass is bij mijn weten nog altijd een beperking - heel erg, vind ik dat) in het juiste plaatje.

NATUURLIJK zijn er mooie dingen aan mensen met ass, MAAR ook mijn zoon en mijn man zouden er ONMIDDELLIJK vanaf willen als ze konden want het beperkt uiteindelijk hun leven . punt einde. andere lijn.

AnnekePanneke,

ik heb mij soms hier ook laten afschrikken door een aantal mensen maar blijf volhouden want het heeft me vaak ook geholpen mijn man en mijn zoon beter te begrijpen.  Wij, neurotypische mensen, blijven het moeilijk hebben met de directe, ongenuanceerde antwoorden van mensen met ass.  Hier spelen dan onze emotie's van verontwaardiging, gekwetsheid enz mee.  Ook hier thuis word ik soms echt ambetant van hun 'doodeerlijke' (lees voor ons: onbeschofte) opmerkingen: "Mama, jij kan toch echt niet fatsoenlijk met de auto rijden, hè. :-)"  Ik vrees dat dit voor ons nooit echt zal wennen.

Blijven schrijven, hè ... ook ons ei moet gelegd worden en wij worden graag een beetje omzichtiger en voorzichtiger benaderd in het leven.  Zo zijn WIJ nu éénmaal.

Groetjes

Roos,

"Mijn zoon en man zouden er ONMIDDELIJK vanaf willen als ze konden want het beperkt uiteindelijk hun leven. punt einde andere lijn". Dat klinkt voor mij dan weer onbeschoft en kwetsend. Weet je, ik heb zo gevochten om het autisme te begrijpen, een plaats te geven in mijn leven, het ook te aanvaarden, bij momenten zelfs te koesteren. Ik voel me goed in mijn vel nu en het heeft me bloed zweet en tranen gekost (en nog veel en veel meer!). Ik ben niet meer van plan me dat nog ooit te laten afnemen. Ik wil niet meer van mijn autisme af, ook al beperkt het me. Misschien zijn jouw zoon en man nog niet zo ver. Dat kan ik helemaal begrijpen.  Maar het aanvaarden en er zelfs goed mee kunnen leven bestaat echt wel. Je kan het leren omarmen en je leven ernaar inrichten. Uiteindelijk verrijkt het autisme en het hele aanvaardingsproces mijn leven. Ik heb het leven leren bekijken vanuit een ander oogpunt en dat is mooi.

Hoi jullie,

Kga me hier toch even af houden, van deze blof, site. Ik stel vast dat het me idd kwetst en dat komt omdat ik zelf weer helemaal thuis met dingen geconfronteerd wordt, waarvan ik niet weet of ik het wel allemaal baas ga kunnen.

Ik kan sommige ongenuanceerde meningen hier echt niet aan en moet het even wat laten bezinken.

Ondertussen heb ik met praten proberen mijn zoon te bereiken en dat is tot hiertoe gelukt; Nu staan er nog een aantal weken van spanning te wachten en dat vind ik verschrikkelijk, omdat ik het ook op mijn eentje moet dragen, dit heel veel gevolgen kan hebben  en daar kan ik niet verder over uitweiden.

Maar ik weet ook dat je content moet zijn met wat je hebt, iets waarmee je je hebt verzoend, is een groot werkpunt in het leven dat ettelijke jaren, decennia van je leven vraagt. Als je eenmaal dingen hebt aanvaard, heb je weer energie voor nieuwe dingen.

Maar als alles wat je hebt of verworven , weer in de weegschaal wordt gelegd, de hele wereld  begint te schudden en te beven, en je machteloos moet toekijken, ik kan je verzekeren, daar kan ik geen emoties bij uitsluiten.

Ik zoek gewoon naar een medium, een aantal mensen waarmee ik daarover kan praten en waarmee mijn zoon het beste mee is. Maar dat al achter de schoolperiode zijn, in juli pas. Ik denk dan eerder aan een psychotherapeute.

Het beste aan jullie allen, iedereen doet zijn best en het leven is nu eenmaal met vallen en opstaan en niemand wordt leed bespaard. Genieten van het leven op jouw eigen manier en de mooie dingen die ons wel te beurt vallen.

AnnekePanneke

Het verrast me dat je ons ongenuanceerd vindt.

Ik heb de aut-reacties op jou nog eens doorgelezen, in ik zie dat wij meestal duidelijk de deur open laten voor tegenspraak en dat we ook durven onszelf in vraag te stellen.

Stof tot nadenken.

Ik denk dat dat iets is dat wij (ik toch zeker) niet kunnen. Ik zou niet weten hoe ik zo'n woorden die tegen de waarheid ingaan zou kunnen vinden. Ik weet ook niet wat mijn gesprekspartner wil dat ik zeg... Moest aan mij die eis gesteld worden van zoiets te moeten kunnen, dan zou ik in zak en as zitten en uiteindelijk de relatie opgeven. Niet omdat ik dat zo wil maar omdat ik niet aan die eis kan voldoen. Het is ook geen kwestie van oefenen bij mij. Ik kan dat echt niet. Ik heb ook niet graag dat met mij op die manier omgegaan wordt. Ik wil dat de dingen gezegd worden zoals ze zijn. Ik zou niks hebben aan dat soort troost waar maar gewoon dingen gezegd worden die niet eens stroken met de waarheid. Als ze tegen mij zeggen: "het komt wel goed" dan zou ik tegen de muren kunnen oplopen, dan word ik vreselijk boos. Dat is dus weer zo iets waar veel NT-ers en auti's tegengestelden zijn en mekaar niet ontmoeten.

Zou het misschien mogelijk zijn om die troost te zoeken bij NT-ers? Vrienden, familie? Op die manier voor jezelf zorgen? Ik zou het je gunnen dat je iemand vindt die aan je noden kan voldoen.

Dag Roos,

Ik kan me zeer goed vinden in datgene wat je schrijft,toch heb ik enkele opmerkingen.

Je schrijft : Bij het lezen van jullie opmerkingen worden er bij ons automatisch emoties getriggerd en dat zijn niet zo'n positieve emoties.

Alleen voor mezelf sprekend (persoon met autisme ) ervaar ik toch hetzelfde als "jullie" . Die emoties zijn er wel ,alleen weet ik meestal niet goed wat er mee aan te vangen en komen ze meestal later tot uiting.

Gewoonlijk wik en weeg ik mijn woorden wanneer ik reageer op een posting ,want zoals je zelf zegt is het niet verstandig om in een emotionele bui te reageren.

Ik weet van mezelf dat ik me onvoldoende kan inleven in de gevoelens van anderen waardoor ik ongenuanceerd en zelfs kwetsend kan overkomen. Daar heb je volkomen gelijk in.

Je schrijft ook: Ik doe echt heel erg mijn best om hen te begrijpen en tegemoet te komen , wel dan kan hij volgens mij ook een aantal zaken.Kwestie van oefening. Mij lukt dit ook niet elke dag even goed.

Opnieuw ben ik het volledig met je eens,maar met de opmerking dat ik inderdaad veel kan " leren " door training. Doch wanneer mijn vrouw spontane reacties verwacht van mij van bijvoorbeeld ingeval van verdriet moet ik haar teleurstellen.

Ik kan wel"leren" te troosten en dat probeer ik ook maar het zal nooit een spontaan gebeuren zijn.

Wat ik niet heb kan ik niet geven !

De wrok ten opzichte van mijn moeder is slechts enkele jaren na haar dood verdwenen toen ik besefte dat ook zij in het spectrum zat en ook nooit heeft kunnen geven wat ze niet bezat en wij haar altijd hebben ervaard als een zeer egocentrisch persoon.

Ik begrijp wel dat dit heel pijnlijk is , je investeerd heel veel in een relatie en er komt dikwijls heel weinig voor terug.Emotioneel blijven jullie dikwijls in de kou staan ,maar eigenlijk wij ook.

Het zijn sterke vrouwen of mannen die een relatie met een persoon met autisme aankunnen en behouden.

Het is dikwijls tragisch om te zien dat beiden vol goede wil en echt hun best doen om de relatie te doen slagen ,maar waarbij  "autisme " toch de spelbreker blijkt te zijn.

Vriendelijke groet,

Witte

Vind het heel fascinerend om te lezen hoe NT'ers ons ervaren. Heel leerrijk. Ikzelf ben een echte auti en mijn man zegt vaak "jij staat niet met je voeten op de grond, jij bent er in vast gemetselt" Waarmee hij wil zeggen dat ik heel nuchter ben in mijn handelen. :-) Ik verstond eerst niets van zijn omschrijving.

Hij wil ook dat ik meer aanhankelijk ben, troostend,... Naar de kinderen toe lukt dit wel spontaan maar dat is omdat ze een ouder nodig hebben om hen te verzorgen. Van mijn man verwacht ik dat hij volwassen en zelfstandig is. Ik weet dat dit mijn auti visie is hoor. Ik probeer te leren hoe ik er als partner moet zijn voor hem, maar dat spontane blijft altijd achterwege, en op een moment dat hij mij nodig heeft is dat erg lastig. Persoonlijk lukt mijn leven best goed maar in een relatie ben ik een complete ramp!!! Dat is iets dat ik moeilijk kan aanleren precies. Maar alle tips zijn welkom!

Een voorbeeld: 's morgens vertrek ik naar het werk en vraagt hij " Ga je mij missen?" Mijn antwoord kan je raden zeker? ik:"nee, ik zie je straks toch terug?" ...Ik kan dat echt niet geleerd krijgen hé. Dus antwoord ik niets en ook dat is niet goed. Of ik zeg "ja" maar dan op een verkeerde toon denk ik waarop hij " Tja, dat zal wel."  Ik vind dat echt moeilijk.

Beste allen,

Dankuwel voor de reacties. Mijn excuses voor het laat reageren maar ik moest me volledig focussen op de examens en zit nu in de blok. Ik heb wel altijd jullie reacties gelezen. 

AnnekePanneke, ik begrijp jouw situatie. Ik vind het sterk van je dat jij wel bent gescheiden van je echtgenoot. Mijn mama dacht 10 jaar geleden dat er een vaderfiguur nodig was voor mijn zus en ik. Achteraf gezien hebben wij nooit echt een vaderfiguur gehad en moest mijn mama eigenlijk 3 kinderen opvoeden. Zij heeft hier nu spijt van maar dat kon ze toen niet weten. Door zolang met mijn vader samen te leven heb ik spijtig genoeg een negatieve blik gekregen op autisme. Hopelijk zal ik ooit in de toekomst dit anders zien maar voorlopig blijft het voor mij iets negatiefs. 

Wel bewonder ik mensen die hun vorm van autisme omzetten in iets positiefs. Onlangs las ik het boek Autipower! van Herman Jansen en Betty Rombout, daar staan zeer sterke verhalen in.

Ik heb verstaan dat sommige mensen hier zeggen dat ik niet mag zeggen dat mijn vader een vorm van autisme heeft gewoon omdat we geen goede band hebben. Ik kan jullie verzekeren dat hij zeker een vorm van autisme heeft daar hoeft geen diagnose voor gesteld te worden. Een psycholoog mag natuurlijk geen diagnose stellen maar uit de verhalen die ik haar vertelde en wat het nu met me doet is ze er bijna zeker van. Het doet gewoon pijn dat als mijn vader zo zeker is dat hij ht niet heeft dat hij zich niet gewoon laat onderzoeken. 

Dit weekend had ik een (kort) gesprek met hem na 8 maanden niet te hebben gepraat met hem. Maar ik voelde me terug het dom, kwetsbare meisje die ik me altijd voelde als ik met hem praatte. Hij praat dan hele tijd over iets dat hem interesseert en hij gaat er maar over door en door. Hij praat ook alsof je er niets van kent. En wat je zegt doet er eigenlijk niet toe. Toen besefte ik dat ik nog niet klaar ben om terug te communiceren met hem. Ik ben veel te bang om terug gekwetst te worden.

Ik weet op dit moment zelfs niet of ik er ooit klaar voor zal zijn...

Groetjes,

Ilona

dag allemaal,

je kan wel zeer sterke vermoedens hebben over een diagnose bij iemand uit je omgeving, maar vermoedens zijn op zichzelf geen diagnose , hoe spijtig je dat ook vindt. Het is het recht van iedereen om diagnostiek te weigeren, ook al zou je dat liever anders wensen, je dient dit recht te respecteren.

Je vraag of autisme erger kan worden bij het ouder worden, gevolgd door een reeks gedragingen  van je vader die geen diagnose heeft... ik vind dat niet leuk om lezen.

Je kan het echt wel leren om te accepteren dat mensen anders denken over diagnostiek en om ieders keuze te aanvaarden, ik spreek uit ondervinding. Daarna lukt het ook veel beter om een oplossing te vinden voor problemen in omgang met elkaar. Want dat laatste kan ook zonder diagnose hoor.

Beste,

Graag had ik enkel reactie van LOTGENOTEN of PARTNERS van mensen met ass. Ik denk dat jullie me beter zouden kunnen helpen.

Bedankt!

Ilona, op dit forum kan je een gesloten groep maken. Bvb enkel voor kinderen met een ouder met ASS. Dit deel van het forum staat open voor iedereen. 

Ilona,

Dat je een sterk vermoeden hebt dat je vader autisme zou kunnen hebben, dat kan zeker zo zijn. Hoe graag je het ook zou willen, het is je vaders keuze als hij zich al dan niet laat testen. 

Jij kan voor jezelf wel hulp zoeken om dingen van vroeger op de een of andere manier een plaatsje te geven en voor zover het lukt om de dingen te verwerken. Hoe het nu gaat kun je misschien ook kaderen binnen het autisme qua hoe jij ermee omgaat. Daarmee bedoel ik, tracht te aanvaarden dat hij is wie hij is. Als je dat een plaats kunt geven, krijg je meer energie om het anders te bekijken en aan te pakken. Een auti-aanpak kan zeker geen kwaad he. Ook bij andere stoornissen (moest het geen autisme zijn) is er vaak duidelijkheid en voorspelbaarheid nodig. 

Je vader creëert voor zichzelf een veilig gevoel als hij bepaalde dingen hetzelfde doet, ook al is het bizar voor de buitenwereld.

Het kan zijn dat hij nu meer en meer stress ervaart, waardoor hij nu ook meer en meer zijn koptelefoon gebruikt bijvoorbeeld.

Hoe jij het ervaart, het vervelende,... ervaart hij misschien zo niet eens. 

Ik heb een schoonvader waar ook geen officiële diagnose is, maar waarbij het duidelijk is dat hij het wel heeft, diens vader was ook zo. En het is geen depressie of andere stoornis. Hijzelf ziet het zo niet, maar wij laten het zo. Wij gebruiken onze auti-bril, zoals we het thuis ook doen en die aanpak helpt bij hem. Mijn schoonmoeder begint meer en meer te beseffen dat het zo is, maar zij kan het niet laten om averechts te doen, waardoor er ook vaak onnodige strubbelingen zijn. 

Hij is bijvoorbeeld gewoon om elke zaterdag avond spaghetti te eten, nu onlangs kwamen ze bij ons wafels eten in de vooravond. Hij wou erna nog spaghetti eten (voor hem is dat dan 'af', zijn rituelen kloppen), maar nee, mijn schoonmoeder vond het leuk om te zeggen dat hij er geen kreeg. Met gevolg dat hij gans de dag heel moeilijk deed tegen iedereen. Toen ze mij vertelde over de spaghetti, begreep ik meteen waardoor hij zo deed, het was echt niet voor herhaling vatbaar. Ik heb het haar proberen uitleggen, maar zij vond het leuker om te zeggen hoe vervelend hij wel was en hoe moeilijk het is om met hem samen te leven. Terwijl ze de saus maar moest opwarmen en de spaghetti enkel nog moest koken. Die 5 minuten werk wogen niet op tegen gans de dag last.

Wij vinden het niet nodig om hem te forceren voor de testen te doen. 

Ik hoop dat dit voor jou een hulp kan zijn. Ikzelf heb ook autisme, maar weet wel hoe het is om te leven met een moeilijke ouder en schoonouder (werken samen!).

Had mijn schoonmoeder voor hem een portie spaghetti klaargemaakt, dan was het veel beter geweest. Daarin was mijn schoonmoeder egoistisch en moeilijk. Maar ja, ze zijn mekaar waard.

Lieve mensen ,

Mijn zoon 14 jaar heeft ook ass is twee jaar geleden vastgesteld . Zo zijn wij samen mijn man en ik in gezins hulp gestapt om beter te begrijpen hoe je samen kan leven met ass . Daaruit is ook gebleken dat mijn man ook ass heeft en vond dit positief want dit heeft enkel onze relatie maar gesterkt . Ondertussen zijn wij wel al 19 jaar samen he en heel gelukkig , daar waar we vroeger problemen ondervonden op gebied van communicatie is nu bijna helemaal van de baan daar ik geleerd heb zeer duidelijk te comuniseren . Ass heeft niet alleen negatieve nadelen maar heeft ook veel positieve voordelen . De enige raad die ik aan vele kan meegeven is met heel het gezin er aan te werken zo kom je tot veel duidelijkheid en word het leven met ass"ers een pak gemakkelijker . Wij zijn toen naar adante geweest in merksem en werden er super goed begeleid     .

En kop op het kan soms moeilijk zijn ik weet er alles van maar eens je goed begeleid bent geweest is het leven veel lichter .

xxx

Dankje Magali en Viviane.

Mensen die het goed hebben blijven een site als deze meestal niet lang intensief bezoeken, dus die horen we zelden. Daarom vind je hier noval wat uitingen van teleurstelling.

Jullie verfrissend verhaal doet deugd.

Eindelijk een ECHTE lotgenote voor jou, IlonaM. 

Nuance, Bart

Een nonkel van mij is zeker ook autistisch, maar heeft daar nooit specifieke hulp voor gehad. Het woord autisme heeft hij pas leren kennen toen mijn zoon een diagnose kreeg. Hij heeft drie kinderen. Mijn zuster hebben nog bij hem gelogeerd tijdens de week, om niet op internaat te moeten. Zij hebben nooit geklaagd, en één van hen heeft me bevestigd dat hij wel degelijk een betrokken vader is, echt niet zoals jullie beschrijven.

Ook mijn grootvader was waarschijnlijk autistisch. Hij was wel wat teruggetrokken, maar ik heb hem nooit als een slechte, norse of weinig betrokken vader horen beschrijven.

Hieruit blijkt dat een diagnose geen strikte noodzaak is om je te integreren en een waardevol lid van de maatschappij te zijn. Wel  voorwaarden zijn: leergierigheid, aanvaard dat je niet alle regels snapt waar je je aan moet houden en kunnen relativeren. 

Een diagnose is wel bij uitstek de makkelijkste en meest efficiente weg om dit te bereiken, dus sluit ik me volmondig aan bij jou pleidooi.

Ik zeg dus dat je onvoorzichtig en onrechtvaardig generaliseert. Daarmee trek ik jullie persoonlijk verhaal echt niet in twijfel.

Ik voel dezelfde kwaadheid als ik NT-partners hoor klagen over een eigenwijze Auti-partner, die een muur rond zichzelf bouwt. Zo iemand kan inderdaad zijn of haar volledige gezin ontzielen. Ik geef je zelfs gelijk dat je emotioneel breekt met je ouders en moedig je zelfs aan.

Maar weerom, ik ken gelijkaardige verhalen waar helemaal geen autisme in het spel is.

Je reactie op autisten die "beweren je te begrijpen" is vergelijkbaar met die van autisten die smalend doen over NT-ers die beweren ons te begrijpen. Misschien juist, maar het doet niet terzake:
1. geen twee mensen zijn zo gelijk dat ze elkaar ooit 100% begrijpen en
2. dit is niet echt een aanmoediging voor de ander om zich in te zetten.

Sterkte.

PS: Een persoonlijk bericht kan je sturen door op mijn naam te klikken en vervolgens op "persoonlijk bericht zenden", (of zo iets). Dat kan je zo instellen via je privacy instellingen.

Nee, niet alle autisten zijn 'nors' of ... Er zijn ook hele 'lieve'. In combinatie met je karakter, je persoonlijkheid , denk ik, dat het autisme anders uit. Ook de frustratiedrempel, de impulsiviteit, ... Er zijn zoveel dingen die je persoonlijkheid vormen. 

Mijn schoonvader kan ik ook vinden in de bovenstaande omschrijvingen, het is geen gemakkelijk persoon om mee samen te leven én te werken. Nogthans is het geen 'slecht' persoon. Hij heeft het moeilijk met veranderingen, dingen die tegelijk gebeuren, dingen die herhaald worden maar anders gezegd worden. Hij heeft nood aan zijn zelfde rituelen, zijn identieke dagindeling. Onder de mensen komen is voor hem een echte opgave. Hij is een veeleisend persoon. Hij kan niet goed plannen. En nog zoveel meer. Hij is echt geen gemakkelijk persoon en denkt van zichzelf alles te kunnen en wij kunnen niets. Wij zijn dom, als we het niet doen volgens zijn manier,.... 

Nu we meer weten over het autisme binnen ons gezin, proberen we onze auti-aanpak ook bij hem en dat helpt. We geven hem de tijd om  met nieuwe situaties om te gaan, we praten niet door elkaar, we doen veel om het voor hem duidelijker en voorspelbaarder te maken. En zo kunnen we het voor onszelf leefbaar houden. 

Hoe meer stress, hoe ambetanter hij is, hoe trager hij gaat werken, hoe tegendraadser hij wordt, dan blijven we best uit zijn buurt, want we doen toch niets goed. 

Dit is hij, we weten dat niet iedereen zo is, we kennen meerdere personen met autisme en we zien dat er zoveel verschil kan zijn. Maar de autivriendelijke aanpak is toch in meer of mindere mate hetzelfde.