Aanmelden op VVA
Ervaring
diagnose vertellen aan kinderen
hallo, wij hebben een lieve zoon van 8 jaar met ass. hij volgt bijzonder onderwijs en voelt zich zeer goed in de school. Naast ons wonen zijn neef en nichtje (7 en 8 jaar) en zij spelen vaak samen. ze weten dat onze zoon anders is en nemen hem zoals hij is. de laatste tijd voelen we echter dat ze meer duidelijkheid wensen, ze snappen zijn gedrag niet, het samenspelen gaat moeilijker,... we gaan dit voorbereiden ,samen met de thuisbegeleidster. Waar ik het moeilijk mee heb is dat de diagnose wel zal verteld worden aan neefje en nichtje ,maar (nog) niet aan onze zoon. ik vind het niet eerlijk ten opzichte van hem. Onze zoon heeft ook nog geen idee dat hij anders is, en stelt zich ook geen vragen. Wie herkent zich hierin? alle ervaringen zijn welkom ,zowel positief als negatief.
Reacties
clara op 21/08/2010 - 15:02:00Wanneer ik tegen iemand zeg dat ik autistisch ben en die persoon weet niet wat autistisch zijn inhoud,dan is dit zinloos.
Als voor mij het "anders "zijn een negatief gegeven is , dan zal ik dat waarschijnlijk ook negatief overbrengen aan mijn gesprekpartner.
Wanneer ik mijn somtijds "raar" gedrag verklaar door het een " labeltje " autisme te geven,dan zal dit voor de ander heel wat duidelijker zijn.
Kinderen die autistisch en normaal begaafd zijn weten heel goed (zij het misschien nog onbewust) dat zij anders zijn.
Het is aan de omgeving om daar geen negatief etiket op te plakken.Kinderen die autistisch (zichzelf ) mogen zijn van hun ouders hebben een voorsprong.
Hoe " normaler " je het anders zijn van je kind vind,hoe beter het kind ermee zal omgaan.
Hallo bloemetje,
als opvoedster verduidelijkte ik al aan heel wat kinderen hun diagnose, aan sommige heel uitgebreid, aan sommige heel summier. Maar nu als mama weet ik ook nog niet goed wanneer ons ratje het moet weten...
Hij is nu pas 5, maar nu al benoem ik sommige dingen voor hem. Als hij weer eens achter me wegkruipt als hij iemand bekend tegenkomt, vraag ik hem achteraf wel eens waarom hij dat deed. Hij zegt dan meestal 'dat weet ik niet', maar ik grijp dat dan aan om hem te zeggen dat hij het moeilijk vind om dag te zeggen. En als hij weer eens op 1-2-3 de 'zeven verschillen' op prentjes ziet, zeg ik hem ook dat hij dat zo goed kan omdat hij heel erg kan opletten voor kleine dingetjes. Da's nog niet zeggen dat hij autisme heeft, maar hij leert zichzelf wel kennen.
En "autisme" is bij ons geen verboden woord, als er in familieverband of bij vrienden gesproken wordt over ons ratje en zijn autisme, vraagt hij wel eens of het over hem gaat, en dan zeggen we gewoon ja. 't Is ook maar een deeltje van hem, er zijn nog zo veel mooie deeltjes...
Succes!
mijn beide kinderen kwamen, doordat ze rondom zich op school het woord "autisme" vaak hoorden, zelf af met de vraag om autimse uit te leggen. Het is zeer moeilijk als mamma om hier direct een antwoord op te geven als ze je plots confronteren met de vraag. Ik heb er ook nooit een definitie aan gegeven, wel probeer ik telkens er vragen over komen, de positieve dingen waarin ze anders zijn dan andere kinderen, in de verf te zetten. Beide kinderen ervaren dat ze anders zijn in de nabijheid van "gewone kinderen". Ook hier probeer ik zowel aan hen als aan andere kinderen uit te leggen waarmee de mijne het moeilijk hebben.
De diagnose vertellen is naar mijn inziens een zeer gevoelige materie, waarbij heel goed moet overwogen worden of het kind en de omgeving er beter van wordt. Het "anders zijn" mag wel uitgeklaard worden om veel vraagtekens voor andere kinderen te verklaren. Er bestaan mooie boekjes voor kinderen over autisme, maar deze zijn niet op maat van het kind, er komen altijd wel dingen in die je bij jou kind herkent maar ook dingen die je niet herkent.
Mijn kleinzoontje is pas 3 nu en zich zeker van geen kwaad bewust.Mijn zoon was ook 3 toen de diagnose gesteld werd.Hij kon niet praten,maar verder was hij een vrij licht geval met zelfs een zeer goede begaafdheid zoals uit zijn testen bleek.Voor hem lag de weg enkel in het normaal onderwijs.Hij werd in de kleuterklassen begeleid met therapie waaronder zeker logopedie.Toen hij 5 was en in de laatste kleuterklas zat werd er door de therapeuten gewikt en gewogen om zijn laatste kleuterklas nog eens over te doen.Mijn zoon had echter het gesprek opgevangen en vroeg promt aan zijn logopediste"ben ik anders".Het werd hem uitgelegd op zijn niveau.Zoonlief besliste echter samen met zijn logopediste dat hij zo goed als zijn klasgenootjes naar de grote school kon gaan.De toekomst wees uit dat hij gelijk had.Hij vocht onbewust voor zijn plaatsje tussen de anderen.Ik denk niet dat er een leeftijd op staat om het te vertellen.Gewoon verduidelijken wanneer het kind zelf vragen begint te stellen,meer niet.
oema korbeek.
Toen bij ons de eerste boeken over autisme in huis kwamen, ontdekte ik direct dat ik dat zelf ook heb, en daar sprak ik heel openlijk over met mijn vrouw. Ook over het autisme van onze oudste zoon spraken we met de kinderen erbij.
Zelf had ik heel wat problemen met en door mijn anders zijn, maar ik was maar zelden bij de pakken blijven zitten. Ik vocht voor wat ik waard was. Door die problemen in verband te brengen, werden ze een stuk makkelijker te begrijpen en op te lossen.
Bij ons dus geen problemen met een stigma, maar een positief rolmodel en veel discuties en ook humor.
Mijn zoontje van 9 heeft ASS, hij heeft vele vragen over zichzelf omdat hij ook voelt dat het soms moeilijk gaat in relatie met leeftijdsgenoten, veelal voelt hij zich veiliger bij jongere kinderen (controle) en bij volwassenen (brengen meer begrip op).
De gon begeleidster heeft hem op school uitgelegd dat in het leven er 2 soorten denkers bestaan, A en B denkers, A denkers zijn de grote groep van mensen en B denkers, waar hij deel van uitmaakt is een kleine groep van mensen. B denkers denken anders dan A denkers maar kunnen wel met elkaar samenleven.
Onze kinderpsychiater was van mening dat onze zoon van 9 best kon verteld worden dat hij ASS heeft. Zij heeft het hem verteld, maar zorgde ervoor dat ze ook zijn sterke punten belichtte.
Kinderen zijn niet dom. Ze hebben snel door dat ze anders zijn, daarnaast horen ze vaak als er over hen gesproken wordt het woord ASS. Daardoor stellen ze zich vragen, worden ze nog onzekerder, ...
Onze zoon weet dat hij anders is, niet slechter, niet minder dan andere kinderen gewoon anders. De GON-begeleider werkt op school met hem rond 'wat is autisme?'. Hoe sneller kinderen weten wat er met hen aan de hand is, hoe beter ze dingen kunnen plaatsen.
Natuurlijk wil dat niet zeggen dat hij niet moeilijk kan hebben met zijn anders zijn, maar hij weet ook dat hij er niets aan kan doen.
Wij zijn voor openheid en eerlijkheid. Een kwaliteit die ze in de rest van hun leven meer dan nodig gaan hebben!
Ik heb drie kinderen waarvan 2 met ASS. De oudste was 9 toen we het wisten, de jongste toen 5. (Nu zijn ze 11 en 7).
Ik heb er nooit aan gedacht om het hen niet te vertellen, meteen zelfs. Niet bruusk natuurlijk, 't is nooit simple om de juiste woorden te vinden. Des te meer omdat jezelf in het begin amper weet of snapt wat "autisme" inhoudt. Ik ben het dan ook stelselmatig beginnen verder te vertellen, zonder het rond te bazuinen natuurlijk!
Ik zag, en zie het woord "autisme" in ons geval nog steeds als een kapstok, waar ieder z'n eigen interpretaties aan kan hangen. Maar dan heb je tenminste een kapstok, je kan het ook zien als een beginpunt. Een beginpunt van begrip en begrijpen.
Het karakter en de gedragingen van mijn kinderen zo benoemen, lost in principe niets op natuurlijk. Vaak maakt het dat zelfs nog ingewikkelder, want veel mensen stellen zich vanalles voor bij "autisme" wat vaak nergens op slaat.
Maar sinds we het woord gebruiken, is ons leven er al bij al denk ik, toch simpeler op geworden. We hebben tenminste een kapstok om dingen aan op te hangen, ook als we ze niet snappen.
En ik persoonlijk zou het geweldig vinden als meer mensen het zouden doen (niet enkel omtrent autisme; er zijn ook nog andere medische en psychiatrische en psycholische problemen waarrond een taboesfeer hangt natuurlijk): het zou de geladenheid van het woord ten goede komen, de boel wat ontzenuwen vaak, denk ik. En ons beeld wat completer en genuanceerder maken. Ook misverstanden uit de weg helpen. En ga zo maar door...
Juist Yelle
Ouders kunnen best zichzelf eerst informeren en van de eerste schrik bekomen, want inderdaad, autisme is een beladen woord.
Maar doe daar alsjeblief geen maanden over! Ik herinner me hoe mijn moeder over mij en mijn eigenaardigheden tegen anderen sprak, maar hoe ze er met mij niet over kon praten, en het is één van de redenen waarom ik later ben vastgelopen in jobs die me niet pasten en in een relatie waar ik niet klaar voor was.
Ik vind het ook belangrijk autisme als een handicap te beschrijven. Mensen die geen kleuren zien hebben ook truukjes en aangepaste instructies nodig, zoals: "Je moet stoppen voor het bovenste verkeerslicht". Dat is een handicap, maar het maakt hen niet minder mens.
Een andere gelijkenis die ik veel gebruik, is die met vreemde talen. Een vreemde taal is een taal die je leert als te oud bent om "als vanzelfsprekend" een taal te leren. Dan ben je verplicht om die taal op een schoolse manier te leren.
Mensen die nooit een vreemde taal geleerd hebben begrijpen niet goed dat anderstaligen éérst grammatica moeten leren voor ze die kunnen toepassen.
Mensen die als vanzelfsprekend de belangrijkste sociaal-communicatieve vaardigheden verworven snappen niet dat anderen daar verduidelijking voor nodig hebben, maar het is nu eenmaal zo.
Anderstaligen verraden zich meestal door een vreemd accent, maar dat belet velen niet om de taal zeer effectief en creatief ge gebruiken. Weerom geen reden tot fatalisme dus.
Ik vind je woorden heel waardevol, en goed verwoord!
Niet bang zijn om de dingen te benoemen zoals ze zijn, en: een handicap ok, maar dat maakt je nog niet minder mens"!
En je redenering over vreemde talen volg ik ook helemaal. Ik zeg het altijd zo: autisme is geen eindpunt, maar een beginpunt. Als je eenmaal een beetje vrede hebt met de diagnose, kan je ermee aan de slag.
Hallo,
Mijn zoon van 9 doorloopt samen met de psychologe "Het grote ik-boek" dat hem er geleidelijkaan op moet voorvereiden dat hij anders is. Dit nieuwe schooljaar krijgt hij GON begeleiding en zo weet hij waarom die "extra juf" er zal zijn.
Ik wou ik ook dat hij eerst zelf van zijn anders-zijn op de hoogte zou zijn vooraleer ik het zijn zus vertel. Zij is ouder dan hij en begint zich dan ook vragen te stellen bij zijn gedrag.
Vergeet de andere kinderen niet.
Brussen (broers en zussen) moeten dikwijls veel begrip tonen voor hun auti broer of zus. Dat kan nu eenmaal niet anders.
Maar daarom juist, hebben zij regelmatig nood individuele aandacht. Desnoods zet je die auti maar elke week een dagje op een zijspoor (de deur uit, bij oma, op internaat, het doet er niet toe, als hij of zij maar niet stoort). Dat verdienen je andere kinderen.
Wij zijn op een schrijnende manier met ons gebrek aan aandacht voor die andere kinderen geconfronteerd toen bleek dat één van hen ook autisme had, maar gewoon meer moeite had gedaan om zich aan te passen.
En we worden er nog eens mee geconfronteerd omdat een ander kind zich zo onbegrepen voelt dat ze ons wel zou willen dumpen.
Ik heb vele mooie dingen gelezen die zo waar zijn. Mijn zoontje heeft vorig jaar met de GON en zijn beste vriendinnetje ook gepraat over anders zijn. Hij begreep het hele gesprek. De thuisbegeleidster heeft er ook al rond gewerkt. Het woord autisme is al zeer vaak gevallen (telkens wanneer ik denk dat hij het niet hoort, maar ben er zeker van dat hij het al meerdere keeren heeft opgevangen)
Brussen zijn idd ook heel belangrijk. Onze oudere dochter vertoonde minder tot geen probleemgedrag en werd door de geboorte van onze zoon een beetje aan de kant gezet. We deden vele leuke dingen samen, maar zij heeft veel moeten inboeten door de aandacht die door zoonlief werd opgeeist.
Nu drie jaar later (na de diagnose van kobe), begint mij op te vallen hoeveel autikenmerken mijn dochter vertoont. Beginnend als baby, maar vanaf 1st lj heel duidelijk. ZIj wordt nu ook getest, maar eigenlijk wel erg dat zij maar moest meedraaien en dat zij maar niet moeilijk moest doen, want den broer had het moeilijk. ZIj keert zich nu tegen ons en begint k. helemaal te immiteren. Dan krijg je aandacht natuurlijk. Het is nog afwachten, maar veel dingen passen binnen het plaatje. Dat wetende is genoeg voor mij om toch enkele dingen die ik met kobe doe ook bij haar toe te passen. Het is allemaal nog wat onduidelijk, maar regelmaat, voorspelbaarheid en duidelijke-concrete communicatie kan nooit kwaad.
Sas
Beste,
Mijn zoon van 11 wil absoluut niet horen dat hij autisme heeft. De thuisbegeleidster en de GON hebben gepoogd hem zijn diagnose bij te brengen doch beide zijn ermee gestopt
Ik respecteer zijn mening, er wordt niet ingegaan op zijn diagnose.
Ik probeer wel duidelijk te maken dat iedereen anders is, dat iedereen sterke eigenschappen heeft en zwakke.
Dat doe ik heel concreet.
Hoofdbedoeling is dat hij zich goed in zijn vel voelt en zeker niet minder dan andere kinderen.
Het helpt dat tegenwoordig in elke klas wel kinderen zitten met één of andere "problematiek", het is helemaal niet uitzonderlijk om wat hulp nodig te hebben bij de ene of andere activiteit.
Ik begrijp wel de bezorgdheid rond het vernemen van de diaghose van derden of andere kinderen. Ik deel deze bezorgdheid en dit was overigens ook voor mij de enige reden waarom ik wou dat mijn zoon op de hoogte was van zijn autisme.
Tot nu toe heeft niemand het woord autisme tegen mijn zoon gebruikt.
Ik doe ook niets om autisme uit de huiskamer te sluiten, er liggen tijdschriften en boeken, zijn zus heeft gewerkt in een mapje over autisme enz.
Veel moed aan iedereen.
Mieke
Vlaamse Vereniging Autisme
Welkom op de ontmoetingsplek voor mensen met autisme en hun ouders, familie en sociaal netwerk
Kalender
|
Februari 2012 |
|
||||
| Ma | Di | Wo | Do | Vr | Za | Zo |
| 30 | 31 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 1 | 2 | 3 | 4 |
Thema's
autisme algemeen • begeleiding • begeleiding en ondersteuning • communicatie • dagelijks leven • diagnose • gedrag • gewoon onderwijs • gezin • groepsbegeleiding • individuele begeleiding • onderwijs • ontwikkelen • opvoeden • probleemgedrag
Steun ons!
Steek de handen uit de mouwen als VVA-vrijwilliger of word lid!
Je kan ons ook financieel steunen.
Je kunt altijd het gedrag van je kind proberen uit te leggen, te verklaren en te duiden naar anderen toe, maar je hoeft daarom niet persé het woord 'ASS' te hanteren. Persoonlijk vind ik het ook niet fair ten opzichte van je eigen kind dat anderen ( en zeker kinderen) de diagnose kennen maar het kind zelf niet. Je kunt ook af en toe , wanneer zich bepaalde situaties voordoen, je eigen kind zijn gedrag duiden. Misschien verwoordt hij nog niet dat hij anders is, maar misschien voelt hij zich soms in bepaalde situaties wel gefrustreerd... ??