Heel herkenbaar. Mijn kinderen doen ook alles om niet op te vallen, op school doen ze zo hard hun best, maar zijn ze zichzelf niet. Eenmaal thuis loopt de emmer over. Alle prikkels dienen verwerkt te worden. Zorgen voor rust in huis is hier belangrijk.

Geef jezelf de tijd om de diagnose een plaats te geven. Hier duurde het ook even met onze twee kinderen. Door te tijd leer je wat goed is voor je kind en wat je beter laat. Hun dagschema helpt hen wel.

Praten met lotgenoten kan deugd doen. Die mensen weten waarover je praat, maken hetzelfde mee. Want jammer genoeg moet ik al te vaak ervaren dat buitenstaanders niet altijd begrijpen wat je bedoelt en dat je meer je kind moet gaan verdedigen dan dat er begrip is.

ik kan volop beamen wat hierboven al geschreven staat : een diagnose is een aanvaardigsproces dat zijn tijd nodig heeft, thuis 'ontploft' je kind meer,....

Wat ik je vooral wil meegeven : laat jezelf toe thuis 'mama' te zijn en geen professioneel ! de gevoelens van de band met je eigen kind kan je nooit uitschakelen en plaatsen alles in een ander perspectief. Als begeleider is het 'makkelijker' want vreemde ogen dwingen, als ouder lukt dit veel minder en moet je andere middelen zoeken, er komen veel meer dingen op je af, veel meer dingen te doen in een gezin dan in een beroepsomgeving.

En neen, voel je niet schuldig omdat het thuis voor jou niet zo goed lukt, ook jij hebt het recht om na je dagtaak 'moe' te zijn, je hebt evengoed als iemand anders momenten dat je je minder kan verzetten tegen ongewenst gedrag. Geloof me, we hebben hier allemaal onze ups en downs, we zijn geen robotten hé !

Veel sterkte en geduld

Ivm dat huiswerk; Soms lukt het gewoon echt niet meer om ook nog eens huiswerk te moeten maken.  Wij doen ons best om hem steeds zijn huiswerk te laten doen. Maar in crisismomenten, of wanneer het allemaal teveel is of te moeilijk loopt, dan blijven we ook niet aandringen met het huiswerk, het heeft op zo'n moment geen zin. Als het emmertje overloopt, kunnen we alleen maar druk wegnemen en dat kan dan ook soms het huiswerk zijn. We weten wat hij kan en we weten ook dat hij enorm zijn best doet op school en daar zijn we dan ook trots op.

Elke stap vooruit, daar halen we onze voldoening uit. En zoals Lalewo schrijft; zonder de diagnose haar kinderen die sprongen niet zouden gemaakt hebben, want daardoor is er aangepaste begeleiding. En met die extra hulp en jouw eigen nieuwe inzichten en inspanningen zul je stillaan de dingen aanvaarden zoals ze zijn. 

Hey Els, 

ik herken je verhaal héél erg... Ons rat is 6, gaat naar het eerste leerjaar en tot voor een tijd was ik ook opvoedster in een MPI voor kinderen met een ASS-diagnose. 

Ik wil je niet ontmoedigen, maar ik ben reuzeblij dat ik de kans heb gekregen (ook al was dat niet evident) om iets anders te gaan doen. Nu kan ik volop mama met kennis van zaken zijn, en mijn job 'gewoon' mijn job laten zijn. 

Ik moet er wel bijzeggen dat ik, met mijn kennis maar vooral met mijn mamagevoel, toch langs alle kanten wordt gevraagd als 'deskundige' (wat haat ik dat woord)... Ik studeer momenteel opnieuw, het regentaat, en ook daar voel ik dat ik toch weer opnieuw de richting uitga om jongeren met ASS een plekje te laten verwerven... Maar... Intussen is ons aanvaardingsproces wel iets rustiger verlopen, en kan ik alles beter een plaats geven... 

Weet je, ik zeg het vaak als ik in een rationele bui ben, maar eigenlijk  zijn we best fier dat onze zoon tegen ons uitvaart als hij thuiskomt van school. Niet leuk, absoluut niet, maar wel een écht teken dat wij 'thuis' zijn voor hem, en dat hij bij ons absoluut zichzelf mag zijn. 

Sterkte!