uitgebreid

Aanmelden op VVA

wachtwoord vergeten?

Artikel

De zoektocht naar werk • Frédéric

Aangemaakt door: Ruth Raymaekers

Op: 01/04/2014 10:51

Je leest hier het verhaal van Frédéric (27), die afstudeerde als industrieel ingenieur. Frédéric is iemand die onder de mensen komt, zich in de maatschappij engageert en graag uitdagingen aangaat. Hij schreef zelf een gesimuleerd interview over zijn ervaringen in het hoger onderwijs, zijn fietsreizen, zijn muzikale passie, maar ook over zijn zoektocht naar werk. Want hij wil zich heel graag kunnen bewijzen op de arbeidsmarkt.

Dag Frédéric. Kan je eens iets over jezelf vertellen?
Ik ben in juni 2011 afgestudeerd als industrieel ingenieur biochemie, wat voor mij een enorme opsteker was. Nu ben ik helaas nog steeds op zoek naar een job waarin ik mezelf kan bewijzen (zucht even), maar waar er respect is voor autisme. In het voorbije anderhalf jaar heb ik zeker niet stil gezeten: ik heb stages en vrijwilligerswerk gedaan, mijn Frans opgekrikt, een enorme muzikale ontplooiing gehad, enkele fietsreizen gemaakt, activiteiten voor mensen met autisme georganiseerd en veel toffe mensen leren kennen. Eigenlijk zou een job dit mooie palmares kunnen vervolledigen. Maar dit is niet zo evident in de huidige economische situatie als persoon met ASS.

Het is inderdaad een hele boterham. Je zegt dat de studie afronden een 'enorme opsteker' was?
Ja, het was een redelijk chaotisch traject met een ware ontknoping (lacht).

Vertel.
Ik was de studie begonnen in een andere hogeschool. In het 3de jaar kreeg ik veel moeilijkheden. Men had me toen de master afgeraden: nog meer labo, stages en een
thesis maken. Ik nam vrede met de beslissing en ben dan één jaar orthopedagogie gaan studeren. Ook piano spelen heb ik hervat.

Orthopedagogie is toch helemaal iets anders?
Ja, maar ik had even genoeg van de wetenschap. Ik wilde de maatschappij beter begrijpen, wou meer inzicht in communicatie en wou mezelf beter leren kennen. Een jaar orthopedagogie was daar ideaal voor.

Was dat goed meegevallen?
Dat was een jaar waarin ik veel geleerd heb. De wereld bestaat uit meer dan integralen en afgeleiden (lacht). Ik heb toffe mensen leren kennen, ontdekte een fantastische studentenpsycholoog die me later nog zeer verdienstelijk zou zijn. Maar ontdekte ook dat muziek een onmisbaar element voor me is. Wat piano spelen betreft, maakte ik een mooie comeback. Naast mijn doorzettingsvermogen, heb ik dit ook te danken aan mijn leraar die me enorm wist te motiveren. Hij heeft me ook de kans gegeven om in een Bachkoor te zingen. Omdat afkicken van de wetenschap moeilijker was dan gedacht (lacht), ben ik bijlessen beginnen geven. Dat was, zoals later blijkt, een heel goede keuze. Kortom: een begripvol, motiverend en positief netwerk is voor iedereen belangrijk. Ook voor mensen met autisme en zeker als het even wat minder gaat!

Hoe ben je dan toch nog aan die master geraakt, als je met heel wat andere zaken bezig was?
Na dit boeiende jaar, dacht ik klaar te zijn voor de arbeidsmarkt. Ik had mezelf wijs gemaakt dat ik na enkele maanden wel werk zou vinden (najaar 2009) en daarna werd mijn symbolische 25ste verjaardag, in maart 2010, de 'deadline'. Ik heb echt mijn best gedaan, maar solliciteren bleek veel moeilijker dan gedacht. Na de zoveelste frustratie ben ik op de fiets gesprongen, op weg naar een andere hogeschool. Voor ik het wist, was ik ingeschreven. In mei had ik zelfs al een thesisonderwerp. Ik besefte dat er veel op het spel stond. De eerste maanden wou ik uitsluitsel of ik de master aankon, maar al snel wilde ik aan de maatschappij tonen dat ik over veel mogelijkheden beschikte. Deze studie gaf me concrete doelen, houvast, structuur en voldoening. De master was voor mezelf heel belangrijk: ik had een sterk verlangen om de studies in mooiheid af te ronden en zo rust te vinden. Tenslotte gaf het feit dat de vorige school de master afraadde en het nu toch goed ging, een extra stimulans om nog harder te werken.

Als je sprak over een ware ontknoping, kan ik me al iets inbeelden…
Inderdaad, het was een fantastisch jaar! Ik ben in eerste zit met 73% afgestudeerd met een heel mooie thesis en enorm veel zelfvertrouwen. Ik kon heel goed met de klas opschieten, ik heb nog wat bijlessen gegeven en was nog steeds muzikaal actief. Ik begon al te denken dat ik geen ASS meer had (lacht). Het leek even de omgekeerde wereld! En voor ik het vergeet: ik behaalde mijn rijbewijs, wat me opeens veel vrijheid gaf! Belangrijk was wel de blijvende steun van familie, vrienden en de studentenpsycholoog. In juli (2011) heb ik mezelf eerst getrakteerd op een reis doorheen Andalusië en dan was ing. Frédéric klaar om te solliciteren. Nu zal het zeker lukken: studies afgerond en klaar voor het professionele leven.

Dat is inderdaad een jaar om 'u' tegen te zeggen, maar in het begin van het interview heb je verklapt dat het toch weer anders is verlopen.
(zucht) Ja, ik had mezelf overtuigd dat ik voor de winter werk zou gevonden hebben. Achteraf is het misschien een verkeerde instelling om deadlines te stellen… Je weet immers niet wanneer je werk hebt en dat maakt dat je de toekomst nauwelijks kunt plannen. Zeker voor iemand met autisme is dit een uitputtende situatie: geen duidelijkheid naar de toekomst toe, de weekstructuur die wegvalt en een tekort aan bevestiging. Werk zou deze situatie in één klap kunnen omkeren. Ook erkenning, kunnen meepraten over het 'thema werk' en uiteraard het financiële aspect waren belangrijke drijfveren om te blijven solliciteren. Tenslotte zou werk hebben mijn 'angst voor de toekomst' wegnemen, wat me psychologische rust geeft. De grens tussen hoop en wanhoop is bij een werkzoekende wel heel dun. In dat jaar (2011 – 2012) heb ik heel veel gesolliciteerd en kennis mogen maken met een ruim pallet aan sollicitatievormen, waarbij ik me vaak afvroeg waar ze het toch vandaan haalden. Ergens besef je dat een mondeling sollicitatiegesprek voor mensen met ASS een zeer nadelige aanwervingsmethode is.

Waarom is het een nadelige aanwervingsmethode?
Ik ben blij dat je het vraagt (knikt). Ik zie het als een vicieuze cirkel. Solliciteren is heel onvoorspelbaar en amper in regels te gieten. Elk gesprek is anders! Daarnaast moet je je steeds naar een nieuwe omgeving begeven om weer onbekende mensen te zien die moeilijke vragen stellen. De term 'jezelf verkopen', wat het gesprek een commerciële tint geeft, werkt niet bepaald rustgevend. Veel mensen met ASS vinden het moeilijk om met allerlei superlatieven af te komen. Ze zijn te eerlijk… Je hebt vervolgens maar één kans, om in een 20-tal minuten 'het mooie weer te verkondigen'. En een grote vergadertafel als decor, maakt het geheel compleet… Enkele weken de kans krijgen om de omgeving gewoon te worden zou veel beter zijn. Dan kan ik tonen wat ik in mijn mars heb. Ik ben, zoals veel andere mensen met ASS, in een nieuwe situatie onzeker en teruggetrokken. Vanaf het moment dat ik de omgeving en de mensen beter leer kennen, word ik heel open en spontaan. Helaas kan een sollicitatiegesprek dit nooit in kaart brengen. Na een 20-tal sollicitatiegesprekken begint je motivatie en zelfvertrouwen richting het absolute nulpunt te dalen. Er kwam al een treffende vergelijking in me op. De 'Berlijnse muur': hoe meer je probeert, hoe meer obstakels er worden aangebracht om er over te geraken.

Kun je dan ASS vermelden?
Dat leek me ook een optie, maar helaas heeft een groot deel van de maatschappij nog het klassieke beeld van autisme. Een soort 'Rainman' of 'Ben X' met heel specifieke interesses. En dan vreest men dat er teveel geïnvesteerd moet worden om rendabel te zijn. Veel werkgevers denken vaak nog in economische termen. Het is dus een vicieuze cirkel.

Maar je sprak wel over vrijwilligerswerk en werkstages?
Vrijwilligerswerk heb ik gedaan bij Oxfam. Het leek me een eerste manier om in deze maatschappij 'professioneel' nuttig te zijn. Het gaf me een houvast en doordat ik vrijdag uitriep tot 'Oxfamdag' kwam er wat weekstructuur terug. Ook hier heb ik leuke mensen ontmoet. Ik spring er nog geregeld binnen voor een thee en een aangename babbel. De stages (najaar 2012) heb ik gedaan bij OVAM en uiteraard ook bij de school waar ik als master ben afgestudeerd.

Het tweede zal wel een mooie stage geweest zijn?
(knikt) OVAM trouwens ook. Uit de werkstages is vooral gebleken dat ik echt wel over de nodige capaciteiten beschik om in een bedrijf te functioneren. De eerste weken stel ik wat meer vragen en werk ik iets trager, maar dan vind ik een heel goed ritme en bloei ik helemaal open. Op de beide stages waren ze zeer tevreden en een 4/5de zou ik perfect aankunnen. Dan heb ik zelfs nog een 15-tal uren per week tijd om met muziek bezig te zijn en kan ik nog naar de fitness! Ik vond, tussen werk en privé, een fijne en duidelijke weekstructuur. Alleen spijtig dat er op deze stageplaatsen momenteel geen mogelijkheden zijn om te kunnen starten met een betaald contract.
Het grootste probleem blijft dus het sollicitatiegesprek. Vanaf het moment dat iemand me een kans geeft en autisme niet ziet als een beperking, ben ik professioneel gelanceerd. Autisme kan zelfs belangrijke voordelen hebben zoals: nauwkeurigheid, geconcentreerd werken, details opmerken en eerlijkheid. Het lijkt me zelfs een meerwaarde om meer diversiteit in het bedrijf te creëren.

Nu je stages achter de rug zijn moet je terug gaan solliciteren?
Het is een weinig opbeurende gedachte. Anderzijds mag ik het solliciteren zeker niet te persoonlijk opvatten. Maar als je een negatief antwoord krijgt, is dit een heel moeilijke opgave. Mijn plan is ruimer te zoeken en bereid te zijn om mijn professioneel geluk ook buiten de wetenschap te zoeken. Voorbeelden zijn administratief werk, werken in een school of in de non–profit sector. Gelukkig heb ik ook nog een aantal andere activiteiten waarop ik me kan focussen. Ze geven me concrete doelen, een minimale structuur en uiteraard veel motivatie. Belangrijk om ook in die activiteiten te blijven investeren.

Muziek?
Precies! Ik zou vijf jaar geleden nog niet durven dromen van wat ik allemaal muzikaal bereikt heb. Op 22-jarige leeftijd weer piano oppikken was de beste keuze die ik ooit gemaakt heb en ik ben bij een fantastische leraar terecht gekomen die steeds naar de mogelijkheden bleef kijken. Hierdoor maakte ik snel vorderingen. Ik had nooit gedacht dat ik preludes van Chopin of een sonate van Mozart zou kunnen spelen. En de sonate van Mozart op het laatste examen zelfs zonder partituur! Maar muziek werd meer dan het leren van pianostukken.

Hoezo?
Door het koor, de pianolessen, de theorielessen, de voordrachten leerde ik heel aangename mensen kennen. Het is een ideale omgeving om (muzikale) ervaringen uit te wisselen en zo sociaal verder open te bloeien. Verder heeft een vriendin, die pianolerares aan een jeugdmuziekatelier is, me overtuigd om mee als vaste vrijwilliger pianoles te geven. Nu heb ik zelfs een eigen klein klasje en vind ik het fantastisch om mijn muzikale passie over te brengen. Dit muzikale avontuur toont aan dat er heel wat mogelijkheden in me zitten en dat ik mits wat vertrouwen en geduld veel kan bereiken. Het toont ook aan dat het best jammer is dat het solliciteren al zo lang aansleept…

Muziek is voor jou inderdaad zeer waardevol en toont aan dat het jammer is dat er vaak nog een stereotiep beeld van autisme heerst.
Inderdaad. Ik vind het belangrijk om steeds bezig te blijven en onder de mensen te komen. Zo help ik mee met activiteiten organiseren voor de PASS. Het is een zelfhulpgroep voor en door mensen met autisme. Ik vind het belangrijk dat mensen met autisme met elkaar ervaringen kunnen uitwisselen. Ik zie er mensen open bloeien. Daarnaast vind ik het belangrijk dat ze beseffen dat ze zeker over talenten beschikken en dat autisme ook voordelen heeft.

Je hebt als afbeelding voor een stevig bepakte fiets gekozen?
(lacht) Het is een mooie afsluiter van dit artikel. Ik kan me begin april herinneren. Om te bewijzen dat ik echt wel in staat was mijn plan te trekken, ben ik alleen met de fiets naar de vage bestemming 'ergens in Friesland' vertrokken. Deze 700 km lange fietstocht, waarbij het weer nog duidelijk in winterstemming was, bracht me doorheen prachtige landschappen en een 'eenzame fietser' doorheen Nederland werd al snel op een boeiend gesprek getrakteerd!

In april 2013 vond Frédéric werk. Hij werkt nu als*ICT-medewerker. Deze functie omvat ook lesgeven.

Thema: onderwijs | vrije tijdwerk

Reacties

Wauw, Frédéric, heel fijn om dit te lezen!!!
Dank je voor deze bijdrage, ik heb er echt van genoten :)
Chris

Reactie geplaatst door Chris Van der haegen op 01/04/2014 - 14:07:12
Ja, Frederic, ik heb je verhaal in Kessel-Lo deze week aanhoort - bewonderenswaardig maar vooral ook de passie die je had, en vertelde met de glimlach. Ikzelf ben een 65+ en weet nu pas op mijn pensioenleeftijd over mijn atypisch autisme: beperkingen maar vooral ook onze sterke punten waar we moeten blijven uitputten en erin geloven. Staf uit Pass-groep Leuven
Reactie geplaatst door Staf op 05/04/2014 - 23:29:46

Hoi Frederic,

Je hebt heel veel bereikt in je leven, studeren, reizen, muziek. Dat is niet

voor iedereen om met zoveel dingen tergelijk bezig te zijn. Ik heb een zoon die ook ass heeft. Als vader niet direct iets om makkelijk te kunnen aanvaarden. Ben met mijn vrouw naar een paar lezingen geweest en dat heeft mijn ogen opengedaan. Mijn zoon is bijzonder. Door hem te leren kennen op een andere manier ben ik helemaal anders gaan denken over autisme. INDERDAAD de mensen hebben er een fout beeld over. Ik ben fier op wat hij al bereikt heeft. Volgend jaar ga ik naar Ierland fietsen ten voordele van autisme. Puur voor mijn zoon die elke dag  moet leven met ass en ook een plaatsje wil in het gewoon dagelijks leven. Veel succes op je werk en blijf in jezelf geloven groeten Koen.

 

 

Reactie geplaatst door koen op 13/09/2014 - 19:07:09

Dag Koen,

Bedankt voor je bericht. Ik lees het nu pas en het doet me heel veel plezier. Het vergt veel planning, doorzetting, vallen en opstaan om het allemaal te combineren. Nu ben ik al een dik jaar aan de slag bij de FOD financiën en daar heb ik heel veel geleerd. Ik heb deze zomer ook een prachtige fietsreis gemaakt met een goede vriend die ook ASS heeft. We zijn thuis vertrokken en zo via de Eifel, naar de Elzas tot het Zwarte - Woud. Die reizen doen veel deugd. Ik kom tot rust, ontprikkel, geniet, kan alles eens rustig overdenken en de fiets is een ideale manier van reizen en dan zie ik het landschap langzaam veranderen. Ik kan tijd nemen.

Wat fantastisch om ten voordele van ASS naar Ierland te fietsen! Het is ook mijn droom om ten voordele van ASS een grote fietsreis te maken. Volgend jaar waarschijnlijk met de fiets naar Praag.

Ik hoop eigenlijk nog eens een artikel te kunnen schrijven voor de VVA over mezelf in 2013 -2014, waar ook fietsreizen een belangrijk deel van uitmaken.

Hou me op de hoogte! Kunnen we op de één of andere manier onze gegevens uitwisselen?

 

Groetjes,

Frédéric (Joris)

Reactie geplaatst door Frederic op 08/11/2014 - 14:33:10

En wat vind je van dit: Een fiets kopen om ermee naar het werk te gaan om zo geld te verdienen om zo een nieuwe fiets te kopen wanneer die weer gestolen wordt. En dat herhalen.

Reactie geplaatst door rogonow op 17/12/2014 - 22:16:49

Dag Frédéric,

Fijn interview! Ik herken me helemaal daarin, tot aan het fietstoeren toe maar behalve het muziektalent :-) Ik studeerde ook in 2011 af in iets gelijkaardig, en heb het allemaal net zo ervaren.

Ik zoek mensen te leren kennen in en rond de VVA, feel free om berichtje te droppen op sander.mortelmans01@gmail.com. Ik ben van Antwerpen maar werk in Brussel centrum.

Ik zou ook heel benieuwd zijn hoe je fietstoers nog gingen! En ook naar initiatieven zoals het fietsen voor ass.. 

Beste groeten, Sander

Reactie geplaatst door sander op 17/01/2016 - 23:08:59
Dag Frédéric, Naar aanleiding van je artikel (interview) 'De zoektocht naar werk' gepubliceerd op de website van de vzw Vlaamse Vereniging Autisme wil ik je graag een vraag stellen. In het aangehaalde 'interview' heb je het uitgebreid over het belang voor jou van muziek. En piano. Bij het pianospel ondervind ik vaak, als ik niet uiterst geconcentreerd blijf, dat ik de muzieklijn voor de linkerhand omwissel met die voor de rechterhand en omgekeerd. De linkerhand speelt dan eigenlijk wat de rechterhand moet spelen. Het is iets in mijn hersenen. Ik heb ASS en uit neuropsychologisch onderzoek is ook gebleken dat ik (als linkshandige) een onderontwikkelde linkerhersenhelft heb. Komt hetgeen wat ik hierboven beschrijf jou bekend voor? Ken jij goede pianoleraren die iemand met ASS zoals ik zouden kunnen verder helpen? Ik woon in het Antwerpse. Dank voor je antwoordbericht. Vriendelijke groet, Christopher (xristopher op Autisme Vlaanderen) xristopher@outlook.be
Reactie geplaatst door Christopher - op 26/02/2016 - 12:56:52
autisme telefoon

Vlaamse Vereniging Autisme

Welkom op de ontmoetingsplek voor mensen met autisme en hun ouders, familie en sociaal netwerk

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Kalender

Oktober 2017
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5

Steun ons!

Steek de handen uit de mouwen als VVA-vrijwilliger of word lid!

Je kan ons ook financieel steunen.