Ja, één heel belangrijke tip Tistje: NIET ALLEEN DOEN!!!! Laat je er altijd bij begeleiden door iemand die kan vertalen.

Niet beslissen terwijl je daar bent, vragen dat alles op papier wordt gezet en het nadien rustig herbekijken samen met iemand anders die een juridische achtergrond heeft. Uitdrukkelijk vragen of de regeling die de notaris voorstelt wordt aanvaard door de fiscus.

Niets tekenen wat je niet 200% begrijpt of waar je niet akkoord mee bent, jouw standpunt is niet noodzakelijk steeds hetzelfde als dat van je ouders en jij bent diegene die achteraf verantwoordelijk zal zijn tegenover de fiscus

In het slechtste geval wordt het een gedwongen verkoop. Dat kan je beter vermijden want dat is voor beide partijen nadelig. Waarom bespreek je dat niet met je ex? Zeg dat het genoeg geweest is en dat je het huis NU wilt verkopen en dat het een gedwongen verkoop wordt als hij niet mee wilt. Als hij dan toch zo graag veel geld heeft zal hij wel bijdraaien.

Ik moet zeggen dat ik met onze notaris minder problemen heb. Hij legt alles uit en wat ik niet begrijp vraag ik gewoon. Het is zijn job duidelijk te zijn. En eerlijk gezegd; ik begin me minder en minder van anderen iets aan te trekken.

"Doe wat je wilt, roddelen doen ze toch!"

Hallo,

Mijn probleem heeft misschien niet zozeer met de notaris te maken, maar wel met de rechtbank, en ik wou bij jullie eens informeren of iemand mij misschien kan helpen.

Ik ben een mama met een 15-jarige dochter die ook nog eens volop in de puberteit zit, zoals bij velen van jullie dus veel problemen en na vele moeilijke periodes, ondertussen is ze geplaatst in een MPI, nadat ze 2 jaar op een gewoon internaat gezeten heeft, maar dit niet meer voldoende is.

Ik ben nu 5 jaar gescheiden en haar autisme is 4 jaar geleden vastgesteld, ze was vroeger als kind nog al eens getest op autisme, maar toen was de diagnose nog niet duidelijk genoeg en konden ze op dat moment nog geen duidelijke uitspraak doen, maar moesten we haar later nog maar eens opnieuw laten testen. Maar na de scheiding werd het thuis heel moeilijk met haar en zo zijn wij na vele gesprekken en testen tot de uiteindelijke diagnose van autisme gekomen want toen was er geen twijfel meer mogelijk.

Haar vader heeft van deze moeilijke jaren geen last gehad, want hij deed niets voor haar, hij wou haar niet in de weekends omdat ze haar niet kon aanpassen en veel weende, bracht haar telkens te pas en te onpas terug, als hij haar toch al eens bij zich hield, nam hij haar tot 's morgens mee op café of naar dancings (ze was toen 10j), dacht ook maar enkel aan zichzelf en al zeker niet aan haar en vanaf het moment dat hij doorhad dat hij niet verplicht was om haar komen te halen (want een vader heeft blijkbaar bezoekrecht en GEEN bezoekplicht tov zijn dochter), heeft hij mij doodleuk gebeld en gezegd dat hij haar vanaf nu niet meer kwam halen.

Dus mijn ex (zelf ook autisme) beslist om een nieuw leven te beginnen met een nieuwe partner (en zelfs heel veel meerdere partners, ook tijdens het huwelijk blijkbaar), waar ik totaal geen probleem mee heb, want als hij niet meer gelukkig is met mij moet hij gaan maar hij laat mij met onze dochter achter, SAMEN met alle problemen én alle zorgen én alle kosten, zonder hem hier ook maar iets van aan te trekken. Hij geniet gewoon verder van het leven en doet waar hij zin in heeft, heeft al zijn verlofdagen voor hem, al zijn geld, al zijn vrijheid, ... terwijl ik constant voor haar moet zorgen, wat op zich mijn plicht is, als moeder, en wat ik ook wel doe, maar de weekends beginnen hier meestal met ruzie en eindigen ook zo, omdat zij constant haar zin wil doen en ik vind nog altijd dat er grenzen zijn voor een 15 jarig meisje.

Ik heb ondertussen ook al enkele jaren een nieuwe partner maar wij kunnen spijtig genoeg eens niet genieten van wat rust of tijd voor ons alleen, enkel als ik haar naar mijn ouders of familie breng, maar dat doen we ook al minder en minder want nu is ze niet enkel thuis zo moeilijk (wat het eerste jaar wel het geval was) maar nu begint zich dit ook uit te breiden naar de familie toe, en dan wil ik liever niet dat ze het mijn ouders nog eens moeilijk maakt, want die mensen doen al zoveel voor ons, dus blijf je al maar weer eens thuis voor haar, want haar alleen thuis laten, zelfs overdag, is absoluut geen optie. En dat weegt ook soms wel door op je relatie.

Ik ben nu al voor de 3de maal naar de rechtbank moeten stappen omdat hij ook weigert om de helft van alle bijzondere kosten te betalen. De eerste 2x heb ik dit gewonnen maar nu moest dit via de beslagrechter gaan en deze rechtzaak is nu al bezig van februari 2011 en komt in april 2012 voor, hij moet mij ondertussen meer dan 2500€ (kosten van het internaat, de mpi, de medicatie, de gesprekken, ...) maar weigert dit te betalen, ik moet dit volgens hem maar allemaal betalen met het onderhoudsgeld dat hij wel nog betaalt, wat natuurlijk niet haalbaar is.

Nu moet ik mij maar altijd bewijzen en alles kunnen voorleggen voor de rechtbank en alles kopiëren en opzoeken, wat ik ook allemaal heel uitgebreid doe en hier heel veel tijd insteek maar nu is mijn vraag aan jullie, na zo'n lang verhaal, of jullie misschien weten waar ik iets meer kan terugvinden over de kosten van een kind met autisme, dat ik ook dit kan voorleggen aan de rechter, want ik kan wel al mijn kosten voorleggen, maar ik zou een site of tekst of ... willen vinden waar ik op vind wat een kind met autisme wel niet "extra" kost tov een normaal kind. Weet iemand van jullie waar ik dit kan terugvinden ?

Ik heb jullie ook ontdekt door te zoeken achter zulke sites en heb eigenlijk al veel van jullie teksten gelezen want je begint met iets te lezen dan kan je niet meer stoppen want ik kan mij zo goed terugvinden in vele van jullie verhalen en zou bijna overal op kunnen reageren. Ook ik zou bv "niet liever willen dan dat mijn kind gelukkig zou" zijn en ik probeer ook zoveel mogelijk te doen en gesprekken met de MPI, met het DAGG, met de school, de gon... en telkens verslagjes maken en haar proberen doen in te zien dat sommige dingen niet kunnen en ... en jezelf maar blijven afvragen wat je nog meer kunt doen dan alles wat je al gedaan hebt, of wat je anders had moeten doen maar je stopt hier toch zoveel energie in en ik voel me ook schuldig dat ik nog niet genoeg doe en haar maar niet kan helpen om gelukkig te zijn, want zij is nooit eens blij of gelukkig, zal nooit eens iets liefs zeggen, wil niet vastgepakt worden, ... heeft ook vorig jaar nog 2 crisisopnames gehad doordat ze haar heel slecht voelde, en telkens weer voel ik zo de energie uit me weggaan en voel ik me ook zoals iemand van jullie, het zo mooi verwoord heeft op "drijfzand" en voel ik me ook dieper en dieper wegzinken en heb ik gewoon het gevoel dat ik geen eigen leven meer heb of leid, maar dat mijn leven volledig bepaald wordt door mijn dochter en ex-man en dat is nu zo al 5 jaar bezig maar ik weet echt niet hoeveel langer ik dit nog ga volhouden ??? 

Zelf ga ik ook wel naar een psychologe om af en toe eens mijn hart te luchten maar veel meer dan luisteren kunnen zij ook niet doen, want zij kan ook niet zorgen dat mijn problemen met mijn dochter of ex-man verdwijnen maar dat heb ik af en toe toch eens nodig, gewoon mijn gal eens spuwen, maar het is zo jammer dat het nooit eens positief is, telkens opnieuw kom je daar met weer een ander negatief verhaal en dat vind ik ook zo jammer.

En alleen al door dit zo neer te schrijven voel ik me nog maar eens schuldig, dat ik durf zeggen dat ik het niet meer volhou, terwijl mijn dochter ook zoveel moeite moet doen om het in deze maatschappij vol te houden en dat wij, als ouders, eigenlijk onvoorwaardelijk voor onze kinderen moeten zorgen, ook al zijn ze zoveel "moeilijker" en "anders" dan andere kinderen maar waarom moet 1 ouder alle last en zorgen dragen en waarom mag de andere ouder gewoon vollop van het leven blijven genieten ???

Eigenlijk kwam ik alleen maar jullie hulp vragen maar uiteindelijk is dit wel een hele tekst geworden en ben ik heel ver afgeweken van mijn uiteindelijk doel, sorry hiervoor, maar alleen het al eens van mij kunnen afschrijven doet eens goed.  

Alvast heel hartelijk bedankt voor jullie luisterend oor en eventuele reacties op mijn vraag.

Kristel, zo herkenbaar. Ik ben alleenstaande mama van een 14jarige zoon met asperger. Momenteel zitten we in een rustiger periode, maar er zijn evenveel momenten dat het anders is en dan zit ik er soms ook compleet door. De zorg alleen dragen (wat hier noodgedwongen het geval is) is heel erg zwaar en het is maar normaal dat het af en toe echt te veel wordt.

hou vol en zorg ook goed voor jezelf

wat ook helpt, is weten waarover het gaat, vragen stellen, proberen een gesprek aan te knopen met de notaris (zonder te hinderen), kortom, op de hoogte zijn en dat laten blijken, zonder uiteraard betweterig te worden of te zijn, notarissen hebben een heel groot ego en als je dat kan vleien ben je al driekwart gewonnen.

voordeel is dat veel erg formeel gebeurd, een soort toneeltje eigenlijk, en laat dat net nu de manier zijn waarop veel autisten contact met anderen beleven. bovendien denk ik dat er tussen notarissen ook veel autisten zitten, maarja, dat ff terzijde.