Aanmelden op VVA
Ervaring
ASS na 43 jaar?
Hallo,
Ik ben mama van 3 kinderen waarvan de 2 jongens (11 en 9j) ASS hebben. Ook mijn echtgenoot heeft ASS. Tot vorige week namen we allemaal aan dat de kinderen dit mee hebben van de papa. Ik deed ons gezin draaien zei iedereen, maar een jaar geleden ben ik gecrasht: volledig uitgeput en op. De psychiater had het over depressie en burn-out. Ook daar werden geen vragen bij gesteld omdat het duidelijk was dat ik heel veel kracht en energie moest steken in mijn gezin en dat in combinatie met halftijds werken. Ook was ik heel actief in verschillende organisaties (vrijwilligerswerk). Ik deed heel veel omdat 'het zo hoorde'. Van kindsbeen af ben ik dat ook ingelepeld. Ik voelde me wel altijd het buitenbeentje en voelde me eigenlijk op heel weinig plaatsen iemand als alle anderen. Het was precies altijd bij mij dat er problemen waren. Ik had ook andere interesses, maar dat stak ik weg. Ik kwam daar nooit mee naar buiten, verstopte me, zette een masker op. Na 43 jaar kan ik niet meer. Ik heb geen kracht meer om met dat masker op te lopen. Vorige week kreeg ik van mijn psychiater de vraag of ik ooit al gedacht had aan ASS. Eerst zei ik 'neen', maar de daarop volgende dagen heb ik heel veel nagedacht en ik was bijzonder rustig. Precies of de puzzel nu in elkaar viel. Stom misschien (want ik weet eigenlijk dat die testen beter persoonlijk gedaan worden), maar daarnet heb ik verschillende online testen gedaan over ASS en ik scoor daar heel hoog. Krijg ik nu eindelijk een antwoord op de vragen die ik al mijn hele leven heb?
Wie heeft hier ervaring mee?
Reacties
Michel op 11/05/2012 - 11:36:12Ik ben 35, heb drie kinderen waarvan twee met ass en adhd. Toen het over erfelijkheid ging was ik overtuigd dat mijn man ass had. Ik nam alles op mij van het huishouden, kinderen, full time werken, nog studeren erbij,....
We lieten ons testen, ik heb ass; mijn man ADHD. De puzzel viel in mekaar. Ik functioneer best goed maar ga nu verplicht rust pauzes inlassen. Anders neem ik zoveel hooi op mijn vork tot ik wel eens moet crashen. De diagnose heeft mij persoonlijk geholpen. Ik heb mezelf en mijn gedrag leren plaatsen en begrijpen. Dit heeft wel wat tijd gevraagd. Ik begrijp de kinderen heel goed, maar ook de NT wereld. Ik pas mij aan maar neem ook tijd om mezelf te zijn. Om dat evenwicht te zoeken had ik ook hulp nodig van een psychiater. Ik kan jou alleen aanraden je te laten testen maar je dan ook te laten begeleiden om voor jezelf een evenwicht te vinden.
Ik ben in mijn vorige bijdrage nog iets belangrijks vergeten te vermelden, zeker om onnodige speculaties te vermijden. Onze zoon is een adoptiezoon, bij ons terechtgekomen toen hij 17 maanden oud was. Dus over erfelijkheid kan er bij ons geen sprake zijn...
Ik ben 35, heb drie kinderen waarvan twee met ass en adhd. Toen het over erfelijkheid ging was ik overtuigd dat mijn man ass had. Ik nam alles op mij van het huishouden, kinderen, full time werken, nog studeren erbij,....
We lieten ons testen, ik heb ass; mijn man ADHD. De puzzel viel in mekaar. Ik functioneer best goed maar ga nu verplicht rust pauzes inlassen. Anders neem ik zoveel hooi op mijn vork tot ik wel eens moet crashen. De diagnose heeft mij persoonlijk geholpen. Ik heb mezelf en mijn gedrag leren plaatsen en begrijpen. Dit heeft wel wat tijd gevraagd. Ik begrijp de kinderen heel goed, maar ook de NT wereld. Ik pas mij aan maar neem ook tijd om mezelf te zijn. Om dat evenwicht te zoeken had ik ook hulp nodig van een psychiater. Ik kan jou alleen aanraden je te laten testen maar je dan ook te laten begeleiden om voor jezelf een evenwicht te vinden.
Als ik alle verhalen rond mij hoor, begin ik eigenlijk te denken dat ass eerder een fenomeen is dat zich vanzelf manifesteert door de tijd, de voorruitgang. Op dit forum is al eens gesproken geweest over "nieuwe tijdskinderen". Misschien moeten we het daar idd. gaan zoeken. je er voor openstellen kan toch geen kwaad. Het is wel een plausibel fenomeen. In elke generatie worden kinderen geboren die vernieuwing moeten brengen. Vroeger werd dat vaak onder de mat geschoven als " rare of moeilijke mensen of kinderen". De wereld evolueert nu veel sneller, misschien wel daarom dat er ook meer kinderen geboren worden met ass. Misschien zijn zij de voorbode van een nieuwe tijd, een nieuwe beschaving, een beschaving die volgens mij veel dieper gaat, veel intuitiever.
Is maar een theorie, maar wel één om eens over na te denken.
Beste Myriam, vanuit mijn ervaring zou ik je aanraden je zeker door psychologen op autisme te laten testen. Ikzelf heb de diagnose autisme rond mijn 40ste gerkegen en voor mezelf redelijk negatief ervaren. Maar langs de andere kant ben ik wel blij dat ze er is en dat ik toch tenminste één antwoord heb op alle vragen in mijn leven, namelijk dat er buiten het autist zijn geen antwoord is en dat er buiten deze website geen leven buiten mijn appartement bestaat.
Hoop ook niet al te veel op verbetering van je leven met die diagnose. Mijn verwachtingen waren ook heel hoog omdat ik dacht dat die diagnose mij zou helpen een gelukkiger leven te hebben, meer begrip van mijn omgeving te krijgen en wat meer geluk in het vinden van een geschikte job en nieuw vrijwilligerswerk. Maar dat is niet zo. Meer begrip van je omgeving krijg je enkel hier op deze site, een geschiktere job kan nog lukken, maar het zal heel moeilijk zijn. Weinig ondernemingen en al zeker de grootsteden vinden het tegenwoordig niet meer hun taak om een werkgever "te spelen" voor "sociale gevallen".
Stad Gent, waar ik vroeger woonde bijvoorbeeld, heeft wel een beleid rond tewerkstelling voor kansengroepen, maar het is jammer dat ze enkel de allochtonen als kansengroep bezien. Ik heb niets tegen mensen van allochtone origine, ze hebben het moeilijk op de arbeidsmarkt en worden achteruitgeschoven. Maar ook wij autisten hebben diezelfde problemen. Het begrip autisme en functiebeperking wegens lichamelijke redenen kennen ze er niet en al zeker niet binnen het kader van hun vrijwilligerswerking. Ik kan er van meespreken, ik ben niet alleen autist, maar behoor ook nog eens tot de categorie werkzoekenden met 15-32 % blijvende arbeidsongeschiktheid waarbij de arbeidsgeneesheer van RVA de beperkingen zo heeft geformuleerd dat RVA zelf toegeeft dat ik voor 99% van de jobs niet meer in aanmerking kom. Voor die 1% die nog overschiet staan er dan wel honderden "concurrenten" mee te solliciteren...
Positief aan de diagnose is dat de dienst DISPO van RVA eindelijk akkoord is dat ik aangepaste trajectbegeleiding naar werk volg, maar ook daar bij RVA en de gewone VDAB zitten nog steeds mensen die er van overtuigd zijn dat je autisme met een pilleke van de apotheek oplost ...
In mijn geval heeft de diagnose autisme niet alle problemen opgelost, maar ze heeft mij in zeker zin wel innerlijke rust gegeven op het ogenblik dat ik aanvaardde autist te zijn en dat ik ben beginnen beseffen dat mijn kluizenaarsleven uiteindelijk nog het beste is. Vrijwilligerswerk, ik denk dat het nooit zal lukken, de mensen die voor die verenigingen betaald werk verrichten vinden niet dat het hun (betaalde) taak is om met autisme rekening te houden, maar ze staan natuurlijk wel allemaal te springen om mijn talenten te kunnen benutten om hen in hun betaalde job te ondersteunen.
Ik heb ook laat mijn diagnose gekregen. En het biedt wel degelijk antwoorden op alle vragen die ik had. Maar zoals Ben ook schrijft, meer begrip krijg je er niet door. Het is voor mij ook een hel geweest om de diagnose een plaatsje te kunnen geven. Als ik er nu op terugkijk was het heel moeilijk om te verwerken. Bovendien hebben mijn dochter en ik op hetzelfde moment onze diagnoses gekregen. Uiteindelijk ben ik wel heel blij met de diagnose want ze maakt dat ik mijn leven heb kunnen aanpassen aan wie ik ben. Daardoor is het allemaal veel leefbaarder geworden. Ik kan zelfs zeggen dat ik me goed voel nu, maar ik ben wel eerst door een jarenlange hel moeten gaan.
ik voel me nu heel goed nu ik niet meer moet werken omdat ik op pensioen ben. Mijn ganse loopbaan was ook een hel en dat is zeker niet gebeterd nadat men wist van mijn diagnose .
Interessante theorie van jou wdr. Onze huidige wereld, onze beschaving is doordrenkt van onrechtvaardigheid en zakkenvullerij. De banken veroorzaken de crisis en wij mogen ze betalen, grote fraudeurs en misdadigers komen vrij wegens onbenullige procedurefouten en hun slachtoffers blijven zonder medelijden gewoonweg in de kou staan ...
Wij autisten kunnen minder goed tegen onrechtvaardigheid, wij autisten zijn vriendelijker, wij autisten zijn veel eerlijker, wij autisten hebben meer respect voor de medemens, wij autisten denken veel meer na over morele kwesties. Als we naar een nieuwe en betere tijd voor de mensheid gaan, dan zullen autisten daar zeker voor een stuk aan de basis van liggen.
Het besef dat er nog mensen zijn zoals ik, dat mijn anders-zijn een een handicap met een naam is, heeft mij inderdaad ook rust gebracht, en nieuwe moed om aan mijn integratie te bouwen, plus een hoop nuttige informatie over hoe "Norm-Tisten" denken.
Als kostwinner van een groot gezin kon ik me geen doemdenken veroorloven, zelfs niet toen ik voor de derde keer een half jaar werkloos was. Ik zal nooit weten of het daarom is dat ik het volgehouden heb, maar ik ben dus nu zover dat ik me als informaticus schijnbaar moeteloos bij elke nieuwe klant kan integreren.
Ik kies er wel voor om mijn autisme te benoemen, maar pas na een paar weken (de mensen moeten eerst mijn leren kennen en dan pas mijn handicap), maar ik weet dat nog goed hoeveel moeite me dat vroeger kostte. Niet voor niets is dat regelmatig een onderwerp op de PASS vergaderingen.
Miriam,
De komende maanden gaan hectisch zijn, zo'n beetje als het verbouwen van een vliegtuig in de lucht, dus ik hoop dat je man een tijdje wat meer hooi op zijn vork kan nemen.
Je gaat zeker de "duivels" Doemdenken, Slachtoffer-spelen en Schuldgevoel tegenkomen, maar die kan je de baas worden (al kan je ze nooit definitief verslaan).
Wij zijn er om je moed in te spreken.
Beste Myriam,
Als je zekerheid wil, laat je testen. Die testen op het internet geven je al een idee. Tijdens die testen kunnen ze ook kijken of er niets anders speelt dan autisme. Een depressie of andere zaken die je het leven bemoeilijkten. Als je dan een diagnose hebt, weet je wat er scheelt, kan je er leren rekening mee houden. De diagnose op zich verbetert uw leven niet, daar moet je zelf aan werken, met of zonder hulp. Het aanvaarden is een eerste stap.
Voor jezelf zullen er tijdens en na de testing dingen duidelijker worden, de puzzelstukjes zullen hun plaatsje krijgen, je zal weten waar jij het moeilijker hebt en ook wat je sterke kanten zijn.
Zoals Sky schrijft, je zal niet meer begrip krijgen door je omgeving. Maar het is volgens mij wel belangrijker voor jezelf en voor je gezin.
Geef jezelf de tijd om het allemaal een plaatsje te geven.
beste, ikzelf ben een mama van2 kids; zoon 16j en dochter 14 j met normale beg ass en adhd. Mijn man heeft sinds enkele jaren ook diagnose ass, adhd en is hoogbegaafd. ikzelf ben gecrasht in 2005 en heb sedertdien regelmatig terugkerende depressies.
Sindsdien ben ik met periodes terug gaan werken en lange periodes thuisgeweest. Ik ben momenteel nu 2 jaar alweer arbeidsongeschikt. Mijn Psychiater gaf me de diagnose adhd, maar herkent ook kenmerken van ass. Een diagnose heb ik niet. ik werkte tot nu toe heel mijn loopbaan in de sociale sektor en dacht lange tijd niet dat ik ass zou hebben. De laatste tijd begin ik echter wel te twijfelen, weet niet of ik me zou laten testen.. Ik merk dat het me vooral veel moeite kost om me sociaal te bewegen, dit is eigenlijk altijd al zo geweest, weet ook nooit goed wat ik moet zeggen. Heb momenteel enorm veel nood om op mezelf terug te kunnen plooien. Mijn hoofd is regelmatig gehuld in een soort van mist waardoor ik wazig denk. Ik vraag me ook af of er nog mensen zijn di dit herkennen.
Jazeker, Do,
dat herkennen wij, maar het is allemaal weinig specifiek. Een goede reden om het te laten testen, dus.
Ik wil ook even een kanttekening maken bij de uitspraak van Ben F en Sky, dat je door een diagnose niet meer begrip zou krijgen. Begrip krijg je niet door het simpele feit te vermelden dat je autisme hebt, wel door je autisme verstaanbaar en geloofwaardig uit te leggen:
zonder uitleg gaan mensen je problemen over of onderschatten. Ze gaan vinden dat het niet klopt en gaan je niet serieus nemen.
Dus moet je bondig meer uitleg kunnen geven, en daarom is het beter dat je een diagnose hebt, dat je de informatie die daar in staat goed begrijpt en kan toepassen op je eigen leven en dat je voorbereid bent om het uit te leggen.
Jazeker, Do,
dat herkennen wij, maar het is allemaal weinig specifiek. Een goede reden om het te laten testen, dus.
Ik wil ook even een kanttekening maken bij de uitspraak van Ben F en Sky, dat je door een diagnose niet meer begrip zou krijgen. Begrip krijg je niet door het simpele feit te vermelden dat je autisme hebt, wel door je autisme verstaanbaar en geloofwaardig uit te leggen:
zonder uitleg gaan mensen je problemen over of onderschatten. Ze gaan vinden dat het niet klopt en gaan je niet serieus nemen.
Dus moet je bondig meer uitleg kunnen geven, en daarom is het beter dat je een diagnose hebt, dat je de informatie die daar in staat goed begrijpt en kan toepassen op je eigen leven en dat je voorbereid bent om het uit te leggen.
Dag Drik, jouw kanttekening is terecht. Maar meer begrip krijg ik niet, gewoonweg omdat:
1. ik autist ben en mijn autisme zelf moeilijk en geloofwaardig kan uitleggen, en
2. mijn omgeving er eigenlijk geen tijd voor wil maken om even te luisteren en er begrip voor op te brengen. Ik bots daar op ongeloof en een vooroordeel dat ik dat allemaal verzin om gewoon mijn "goesting" te krijgen. Dat is voor hen waarschijnlijk de makkelijkste weg.
@ Do, dat is zeker herkenbaar.
Ikzelf heb een zoon van bijna 15 met ASS en ik herken bij mezelf heel veel - ik ben 41.
Sociale bedoeningen zijn niet mijn ding, soms gaat het goed - maar meestal weet ik ook niet goed hoe me te gedragen. Small talk is niet aan mij besteed.
Ik werk full time in een verantwoordelijke job waar ik behoorlijk wat sociaal contact moet hebben en leggen. Dat lukt me wel, maar ik werk 1 dag in de week thuis, bewust om niemand rond me te hebben en zo te kunnen bijtanken. Anders hou ik het niet vol.
Er zijn dagen dat ik "af" sta - moeilijk om uit te leggen wat het precies is - ik veronderstel dat het is als jouw mist
Zoals in het begin van deze discussie is aangehaald - veel kenmerken van autisme zul je ook hebben als je in een depressie zit. Bij mijn zoon heeft het heel lang geduurd voor we erachter waren wat precies aan de hand was precies omdat de depressie zo duidelijk aanwezig was (is). Bij hem is de depressie het gevolg van en secundair aan zijn autisme (en deels veroorzaakt door de omstandigheden in zijn leven op dat moment waar hij door zijn toen niet-geweten autismestoornis niet mee om kon gaan).
Ik vind het voor mijn zoon belangrijk een diagnose te hebben, al is het maar om zelf te weten wat ik van hem wel of niet mag verwachten. Ook voor de "schoolcarrière" is het nodig een officieel etiketje te hebben om bepaalde faciliteiten te krijgen. Voor mezelf zet ik dan weer niet de stap omdat ik er geen behoefte aan heb.
Wat Ben F zegt, kan ik me wel in terug vinden. Ik heb de indruk dat Dirk het gewoon beter kan uitleggen of overbrengen. Of hij bevind zich in een milieu waar men er opener voor staat. Ik heb ook al gemerkt dat hij er zakelijker en analytischer tegenover staat, dat maakt het mss. makkelijker om anderen te bereiken. Ikzelf ben heel intuitief en gevoelig, en dat maakt het er eerder moeilijker op. Ik leef nu vooral op mezelf, binnen mijn gezin. Ben heel oppervlakkig naar de buitenwereld toe, geef hen zo weinig mogelijk info = zo weinig mogelijk munitie. Dat doe ik om mezelf en mijn gezin te beschermen. Die "mist" heb ik ook. heel vervelend. Ik heb vaak de indruk dat ik een "zombie" ben en alles op automatische piloot doe. Als ik me bewust wordt van de maatschappij, wordt ik alleen maar overstelpt door onbegrip en vooroordelen. Dus denk ik dat ik me bewust afsluit.
Ik kom waarschijnlijk negatief over, maar zo voel ik mijn leven ook. Het enige dat me staande houdt zijn mijn kinderen en man. Ik weet dat zij me nodig hebben, en voor hen blijf ik vechten.
Dus... ik begrijp Ben F zijn gevoel.
Wat ik het minste begrijp is: ik deed vrijwilligerswerk, niemand had ooit problemen met mij, ik had ook nooit problemen met iemand. Tot de dag dat rva op hetidee kwam mijn vrijwilligerswerk niet meer toe te staan omdat ze mij zagen als iemand die niet wou werken en niet iemand die het gewoon wat moeilijker, veel moeilijker had om aan een job te geraken.
Openlijk over autisme spreken, openlijk over mijn werkloosheid en het maar niet vinden van een job spreken, openlijk over mijn problemen met rva en mijn autisme spreken, ik doe het nooit meer. Ik heb ervaren dat iedereen mij de rug toe gekeerd heeft, iedereen is mij dan maar beginnen bezien als iemand die niet wou werken, zo eentje waarmee iedereen akkoord is dat ze zijn stempelgeld binnekort verlagen tot onder de armoedegrens omdat hij zijn werkloosheid zogezegd zelf gezocht heeft. Mijn cv staat nochtans sinds 2006 goed vol, maar dat zijn allemaal deeltijdse jobs geweest die niet meetellen...
Toen ik vrijwilligerswerk deed had ik een netwerk van kennissen rondom mij dat uit vele honderden personen bestond, het grootste netwerk dat ik ooit in mijn leven had opgebouwd, maar die zijn sinds het uitgekomen is dat ik met rva een probleem had rond vrijwilligerswerk, werk zoeken en autisme allemaal verdwenen. Ongelooflijk toch hoe mensen kunnen zijn. Zolang ze maar van mijn talenten konden gebruik maken was ik goed, maar daarna was ik precies een stuk vuil.
Zelfs al kun je het goed uitleggen, zelfs al heb je drie jaar met die mensen onder het vrijwilligerswerk samen gewerkt en hebben ze nooit iets negatiefs van je ondervonden, als het uitkomt dat je autist bent of er zich een probleem rond je autisme-rva-vrijwilligerswerk stelt, kan het snel keren. Had ik erover gezwegen en had ik toegelaten dat rva mij schorstte voor een job die ik zelf gevonden had maar niet kreeg door administratieve beslommeringen van rva, dan had ik die valse vrienden nu nog gehad. Alleen vraag ik mij af of het wel de moeite was om valse vrienden te hebben. Autist zijn heeft zo zijn voordelen: valse vrienden heb je niet!
Wat ik het minste begrijp is: ik deed vrijwilligerswerk, niemand had ooit problemen met mij, ik had ook nooit problemen met iemand. Tot de dag dat rva op hetidee kwam mijn vrijwilligerswerk niet meer toe te staan omdat ze mij zagen als iemand die niet wou werken en niet iemand die het gewoon wat moeilijker, veel moeilijker had om aan een job te geraken.
Openlijk over autisme spreken, openlijk over mijn werkloosheid en het maar niet vinden van een job spreken, openlijk over mijn problemen met rva en mijn autisme spreken, ik doe het nooit meer. Ik heb ervaren dat iedereen mij de rug toe gekeerd heeft, iedereen is mij dan maar beginnen bezien als iemand die niet wou werken, zo eentje waarmee iedereen akkoord is dat ze zijn stempelgeld binnekort verlagen tot onder de armoedegrens omdat hij zijn werkloosheid zogezegd zelf gezocht heeft. Mijn cv staat nochtans sinds 2006 goed vol, maar dat zijn allemaal deeltijdse jobs geweest die niet meetellen...
Toen ik vrijwilligerswerk deed had ik een netwerk van kennissen rondom mij dat uit vele honderden personen bestond, het grootste netwerk dat ik ooit in mijn leven had opgebouwd, maar die zijn sinds het uitgekomen is dat ik met rva een probleem had rond vrijwilligerswerk, werk zoeken en autisme allemaal verdwenen. Ongelooflijk toch hoe mensen kunnen zijn. Zolang ze maar van mijn talenten konden gebruik maken was ik goed, maar daarna was ik precies een stuk vuil.
Zelfs al kun je het goed uitleggen, zelfs al heb je drie jaar met die mensen onder het vrijwilligerswerk samen gewerkt en hebben ze nooit iets negatiefs van je ondervonden, als het uitkomt dat je autist bent of er zich een probleem rond je autisme-rva-vrijwilligerswerk stelt, kan het snel keren. Had ik erover gezwegen en had ik toegelaten dat rva mij schorstte voor een job die ik zelf gevonden had maar niet kreeg door administratieve beslommeringen van vdab, dan had ik die valse vrienden nu nog gehad. Alleen vraag ik mij af of het wel de moeite was om valse vrienden te hebben. Autist zijn heeft zo zijn voordelen: valse vrienden heb je niet!
Ik heb dat probleem minder, omdat ik "vrijwillig" ben gestopt met werken. 'tIs te zeggen, dat was de enige optie die ik had om thuis te kunnen zijn voor mijn kinderen. Maar omdat ik zelf mijn ontslag heb gegeven, heb ik op niets recht. Daarvoor eigenlijk ook niet, want ik ben jaren onthaalouder geweest en dan heb je sowieso geen recht op dop. Heel ondankbare job, maar soit...
Zo zien de mensen mij meer als "niet-profiteur van het belastingsgeld". Alhoewel er ook veel zijn die me voor gek verklaren dat ik dat voor mijn kinderen heb gedaan. Er zijn er veel die de luxe niet kunnen opgeven. Maar ik heb vroeger ook vaak ge-job-hopped. Het is moeilijk om je staande te houden in een wereld waar je voor alles sociaal contact nodig hebt. Ik was een administratieve, commerciële, all-round duizendpoot. Ik moest alles kunnen en alles zelf leren. Magazijnbeheer heb ik mezelf aangeleerd, contacten met klanten, leveranciers... alles moest ik kunnen. Als ik dan soms de wel afgelijnde jobs van tegenwoordig zie, schud ik vaak met mijn hoofd. En ik verdiende lang niet wat de meesten nu verdienen. Maar soit... dat was vroeger. Nu ben ik eigenlijk hetzelfde thuis. Mama, huisvrouw, leerkracht, kinderopvang...
Financieel levert het Nog minder op dan vroeger, maar wat onvervangbaar is, zijn de gelukkige gezichten van mijn kinderen, daar doe ik het voor.
Ik denk dat er, ondanks de vele inspanningen die autisten leveren om een zo normaal mogelijk leven te hebben, bijvoorbeeld een job, heel wat autisten zijn die in armoede leven of in de armoede worden geduwd door ze bewust een schuldgevoel te geven als ze noodgedwongen van een uitkering moeten leven.
Als ik het bekijk in mijn geval de laatste 6 jaar in totaal nu toch al 18 maanden volledig werkloos geweest, goed verspreid over die periode. Is dus 25 % van de tijd. Dat is heel veel en ik voel mij er niet zo goed bij. Langs de andere kant woon ik in een sociaal appartement en vele van mijn buren zijn leefloners of doppers die nog nooit hebben gewerkt of net voldoende om uit wachttijd te geraken. Hoe leven zij dan met dat schuldgevoel of word het hen niet zo opgedrongen?
Ik kan wel zeggen dat de periodes dat ik gewerkt heb, mijn job niet altijd naar behoren heb kunnen uitvoeren. Die buren kunnen 's nachts nogal wat lawaai maken en terwijl ik dan overdag met kleine oogjes ben gaan werken slapen zij rustig uit. Onze sociale en democratische maatschappij is niet zo sociaal, democratisch en sollidair.
Je hebt gelijk wdr
Ik heb niet alleen heel veel moeite gedaan om het te leren uitleggen, ik werk ook vooral met hoger geschoolde collega's.
Toen ik drie keer na elkaar een half jaar werkloos was, en minder geschoold werk moest aannemen (te slecht betaald om mijn huis af te betalen, overigens), was ik dan ook bang dat ik met die mensen minder goed zou opschieten.
Eerst had ik maar één collega ingelicht over mijn autisme, en het liep inderdaad mis. Toen heb ik toch de chef, en vervolgens de lastige collega's ingelicht. Dat waren moeiljke gesprekken, en ik ben met hoofdpijn en rode ogen naar huis gegaan.
Tegen die moeilijkere collega's, twee babbelkausen, heb ik gezegd dat zij voor mij veel konden betekenen mij te helpen op sociaal vlak omdat zij daar juist sterk in zijn. (Zeg gerust dat ik hen stroop aan hun baard gesmeerd heb. :)
Mijn interim contract is toen niet vernieuwd geweest, omdat ze op termijn van plan waren me veel internationaal te laten telefoneren, en dat zagen ze niet zo zitten, maar ik had wel enig respect afgedwongen, en dus mijn zelfrespect herwonnen.
Bij mijn volgende sollicitaties was ik daarom veel enthousiaster en zo kreeg ik weer werk dat me echt ligt.
Dag Dirk,
Ik kreeg aanvankelijk niet het begrip waar ik op gehoopt had toen ik in mijn omgeving over mijn diagnose verteld had. Ik heb toch doorgezet en ben blijven werken aan mijn leven op de manier waarop ik dat kon en in de mate dat ik dat kon. Mijn inzet is op den duur toch duidelijk geworden denk ik, ook omdat het met de jaren beter en beter ging lopen, wat natuurlijk leuk is voor iedereen. En nu merk ik meer en meer dat er wel begrip is voor mijn situatie. Niet het begrip waar ik op gehoopt had, maar begrip onder een heel andere vorm die ik nu des te meer kan apprecieren. Elk gebaar, elke tegemoetkoming, elke inzit onder welke vorm dan ook, dat leren zien en accepteren heeft me zoveel geholpen. Ik kijk niet langer vooral naar wat ik allemaal zou willen en niet kan krijgen, ik kijk naar de kleine en grote dingen die ik wel krijg en die wijzen op begrip en acceptatie van wie ik ben, een persoon met autisme maar vooral Sabien.
Dank je wel allemaal voor de vele reacties. Dat deed me deugd!
Ondertussen heb ik de testen achter de rug en is er inderdaad ASS vastgesteld. Het is allemaal nog heel recent en ik heb wat tijd nodig om het tot mij te laten doordringen. Enerzijds geeft het me rust omdat ik heel veel van wat vroeger gebeurd is, kan verklaren. Anderzijds is het alsof mijn wereld even stil staat. Ik voel me ook moe van al die testen die blijkbaar veel van mijn energie gevraagd hebben. Hoe de toekomst er verder zal uit zien, is nog een vraagteken, maar ik wil vooruit!
Vlaamse Vereniging Autisme
Welkom op de ontmoetingsplek voor mensen met autisme en hun ouders, familie en sociaal netwerk
Kalender
|
Mei 2013 |
|
||||
| Ma | Di | Wo | Do | Vr | Za | Zo |
| 29 | 30 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 1 | 2 |
Thema's
autisme algemeen • begeleiding • begeleiding en ondersteuning • communicatie • dagelijks leven • diagnose • gedrag • geïntegreerd onderwijs (GON) • gewoon onderwijs • gezin • groepsbegeleiding • individuele begeleiding • onderwijs • probleemgedrag • relaties
Steun ons!
Steek de handen uit de mouwen als VVA-vrijwilliger of word lid!
Je kan ons ook financieel steunen.
Myriam, waar ge best rekening kunt mee houden is het feit dat wanneer iemand in een depressie raakt en al zeker bij een burnout...sowieso elke mens tekenen van ASS zal gaan vertonen, maar deze zijn van voorbijgaande aard ! Ik spreek hierbij uit eigen ervaring. Ik ben, als vader van een 18j zoon met sedert 2 jaar de diagnose ASS & ADD, relatief goed geinformeerd over ASS. Vorig jaar ben ik ook zelf gecrasht met een burn-out, en in de gesprekken die hierop volgden met mijn psychiater heb ik toen zelf ook aangehaald symptomen van ASS aan te voelen. Van zodra de energie terug op peil geraakt merkt ge dan wel dat die symptomen weer verdwijnen. Uiteraard kan ik niet voor uw situatie spreken, enkel professioneel onderzoek kan dit nagaan...