Aanmelden op VVA
Ervaring
ASS en zelfmoord
Onze zoon van 19 heeft in oktober 2010 een zelfmoordpoging ondernomen omdat hij deze wereld niet meer aan kon, hij is ook hoogbegaafd en kent zijn problemen maar al te goed. Na een mislukte samenwerking met een psychiater en psychologe, de foute medicatie en veel te weinig opvolging zag hij nog maar 1 uitweg. Na de opname in een open instelling van 14 dagen heeft hij de draad terug proberen op te nemen maar dan onder de begeleiding van een nieuwe psychiater en psychologe, geen druk was het hoofd thema. Hij ging dan ook niet meer naar school, hij heeft wel een poging gedaan om de examens voor de kerstvakantie mee te doen zonder groot succes welliswaar. Omdat hij in zijn laatste jaar zit en wil verder studeren is slagen dit jaar een absolute must voor hem maar hij slaagt er bijna nooit in om naar school te gaan. Hij is ook een tijd gestopt met het nemen van zijn medicatie, iets waar we per ongeluk zijn bij uitgekomen... Iets wat voor de psychiater onaanvaardbaar was want gans het genezingsproces voor zijn zware depressie is gebasseerd op deze medicatie die continue wordt bijgestuurd. Hij heeft nu ook gebroken met bijna al zijn vrienden, mag niet meer mee op schoolreis naar Italie, is gestopt met de muziekschool,... Iedereen staat klaar voor hem, iedereen wil hem helpen alleen wil hij zelf niet meewerken? De situatie thuis is bijna onleefbaar geworden, wij weten echt niet meer waar we nog naar toe kunnen voor hulp? Is er iemand die gelijkaardig verhaal tot een goed eind heeft kunnen brengen want voorlopig ziet niemand dit een happy end krijgen.
Reacties
bintje op 24/03/2011 - 12:33:41Chris en bintje,
de rillingen lopen over mijn rug !
Hier is het zover gelukkig niet gekomen, maar ik begrijp héél goed hoe hulpeloos en angstig jullie je voelen ! We hebben maanden doorgeworsteld op een wachtlijst voor opname. Elke ochtend wakker worden met schrik om de dag die gaat komen, elke avond gaan slapen met 'oef, weer een dag overleefd' en als je toch wakker ligt 's nachts, gaan kijken of ze goed slapen. Het is meer over-leven dan leven, alles op automatische piloot. Het gevoel met je rug tegen de muur te staan, volledig aan de grond te zitten,.... kortom een helse periode voor kind en ouders !
Onze dochter zag het eind 2008 (ze was toen 15 en nog geen diagnose) ook niet meer zitten om haar leven onder die omstandigheden verder te zetten. Ze had wel zelfmoordgedachten maar heeft het nooit geprobeerd. Zijzelf vroeg wel om opgenomen te worden. Dankzij onze huisarts is er toen een onmiddellijke crisisopname geweest van 5 weken, een maand later waren we weer bij af, weer een crisis van 2 weken in een andere kliniek. Onmiddellijk opgegeven voor wachtlijst voor lange opname (uiteindelijk in nog een andere jeugdpsychiatrie). We hebben 4 maand op die wachtlijst gestaan maar tussen haar hulpkreet en opname zat uiteindelijk 7 maand !
Die opname heeft 9 maand geduurd en ze heeft ondertussen deeltijds schoolgelopen (enkel hoofdvakken) en ook examens meegedaan en was geslaagd voor dat jaar.
Die opname heeft ons allemaal deugd (als je dat zo al mag zeggen, niemand doet zijn kind graag in een psychiatrie) gedaan. We kregen de diagnose Asperger en goed begaafd. Tijdens de week werd er met haar gewerkt : pscyho-educatie en allerlei therapiën en wij konden thuis eens bekomen en krachten opdoen voor het weekend als ze thuis was. Vanuit de opname is er hulp van de school op gang gekomen en heeft ze zo deeltijds les gevolgd en haar schooljaar voltooid.
Uiteindelijk is ze daar veel sterker uitgekomen en is het onze redding geweest. Ik kan het eigenlijk iedereen "aanraden".
Maar ja, alles valt of staat met het feit of je kind zelf hulp aanvaard ! Een jongen van 19 kan je ook niet meer verplichten, die is meerderjarig ! Heel triest.
Het enige dat ik kan zeggen : hou vol, probeer je kind toch te overtuigen hulp te aanvaarden en bel alle psychiatriën af, vraag om hulp, blijf aandringen. Ik heb indertijd wenend en smekend die telefoontjes gedaan, zo hopeloos waren we !
Veel sterkte !!!!!!!
Bij onze zoon, dit jaar 17 wordend, diagnose gekregen op zijn 15de, ASS & ADD met normale begaardheid, en depressie gehad vorig jaar maar gelukkig snel te boven gekomen door aantal factoren en omstandigheden. Na 3 jaar latijn gevolgd te hebben was hij vorig schooljaar overgestapt naar een andere school en andere richting (vorige school was te groot en te druk en niet meer houdbaar voor hem). Nieuwe school was veel kleiner en kleine klasgroep, alleen verkeerde richting gekozen, nl humane wetenschappen, wat totaal zijn ding niet was en ook weinig begrip bij de school zelf (dat jaar kregen we de diagnose) bij uitzondering van enkel zeer goeie leerkrachten. tijdens zijn depressieve periode en voorafgaande periode nachten wakker gelegen, steeds herhalende negatieve gedachten, veel hyperventileren, bangelijke momenten. Maar door veel praten, voedingssupplementen als magnesium en vitamine B6 complex, het wegnemen van alle druk, het positieve sterk benadrukken, humor en veel lachen maar ook wenen, is hij er tot ieders verbazing toch in geslaagd om na een paar weken weer naar school te gaan en zijn examens nog succesvol af te leggen. hij heeft toen ook zelf aangegeven de richting Sociaal Technische te willen gaan volgen in weer een nieuwe school waar hij nu het 5de jaar GWW (gezondheids en welzijnwetenschappen) volgt en dit blijkt ongelooflijk goed mee te vallen, zowel zijn examen als zijn eerste stage zijn succesvol verlopen, ook oa via de goeie GON begeleiding die hij eindelijk sedert januari voor het eerst krijgt.
Het is zoals Bintje ook schrijft wij vechten zo vaak tegen de machteloosheid. Hij is meerderjarig en daarom kunnen de psychologe en psychiater niets of toch heel weinig vertellen over wat hij zegt of voelt maw wij weten dikwijls totaal van nks?! Hij is inderdaad meerderjarig maar heeft ook ASS maar dat maakt blijkbaar niets uit, hoe kunnen wij die jongen helpen als we niet weten met welke problemen hij worstelt? Op school krijgt hij ook de nodige hulp als hij gaat maar hij gaat nu alweer 3 weken niet meer, hij wil wel maar slaagt er gewoonweg niet meer in om 's morgens op te staan en te vertrekken. Van zijn dokter mag er geen druk op zijn schouders komen maar zo zal hij ook niet slagen dit jaar en dubbelen wil hij zeker niet doen. Eigenlijk zitten we muurvast, die jongen ziet zo erg af en als ouders hebben we het gevoel dat we enkel lijdzaam kunnen toezien... De angsten die wij soms voelen worden ondragelijk, zelfs kleine dingen maken ons bang bv. als hij in bad gaat en de deur van de badkamer blijft wat lang gesloten dan voel je de bloeddruk en hartslag sowieso stijgen of als hij zegt ik ga een toertje fietsen dan ben je pas gerustgesteld als hij terug thuis is. Ik begrijp het systeem van de hulpverlening echt niet, hij heeft al 3 keer op een wachtlijst gestaan om opgenomen te worden maar telkens er een bed vrij komt zegt hij nee dank u en wij kunnen daar niets aan veranderen zolang hij enkel een gevaar betekend voor zichzelf ? Dit kan echt niet te lang meer aanslepen, zelf ben ik nu al 3 maanden niet meer gaan werken en heb tijdskrediet om medische bijstand maar dat is ook allemaal beperkt in tijd, wij kunnen alleen maar hopen dat het snel keert nu het zonnetje terug schijnt.
Ik begrijp je volkomen Chris. Hier is het net hetzelfde. De angst die je voelt als ze te lang wegblijven, als de deur te lang dichtblijft. Na het intake-gesprek kwam onze dochter op een wachtlijst. Maar ze waren daar ook duidelijk. Een gedwongen opname deden ze daar niet. Dan moesten we ons wenden naar een andere instelling en de procedure 'gedwongen opname' opstarten. Dat is niet makkelijk want ik wil het vertrouwen van mijn kind niet verliezen. Onze dochter ziet een opname echt niet zitten.
De nieuwe schoolregeling valt gelukkig mee. Ze gaat toch nog de hoofdvakken en blijft zo bezig. Wel moet ik er voor zorgen steeds thuis te zijn. Want we mogen haar niet alleen thuis laten. Maar ze blijft diep zitten en is ongelukkig met zichzelf. Ze kan goed zeggen waar voor haar het schoentje wringt. Ze wil o zo graag 'erbij horen' en niet meer elke dag een gevecht leveren om de school te overleven.
Ik duim voor jullie dat het snel keert
Hallo,
Ik begrijp volkomen jullie angst, heb thuis veel angsten moeten doorstaan met mijn vader die van de ene depressie in de andere viel en al verschillende episodes van psychoses heeft meegemaakt. De schrik blijft erin zitten. Zolang ze zelf niet inzien dat ze ziek zijn, kun je er niet veel mee doen. Ze moeten hulp willen aanvaarden. Het is enorm zenuwslopend. Zeker als het om je bloedeigen kind gaat!!! Moedeloos wordt je ervan.
Veel goede moed. En hopelijk komt er snel goede opvang.
Spijtig dat je als ouder niet mag weten wat er scheelt, de privacy is begrijpelijk, maar als ouder machteloos toekijken en niet weten wat er in hun hoofd omgaat ... dat doet PIJN.
VEEL STERKTE
Op dit vlak is er bij de hulpverlening een enorm zwart gat !!!!!!!!
maar dat besef je pas als je het zelf meemaakt.
VEEL STERKTE AAN IEDEREEN !!!
Hallo,
De machteloosheid frustreert je als ouder enorm... Sedert de diagnose van onze zoon hoogbegaafd+Asperger in december 2010 zijn we hier ook konstant mee bezig. Als hij maar geen "domme" dingen doet op momenten als hij zich zo slecht voelt. Hij studeert nu 1ste jaar aan de universiteit maar dit is een hel tijdens de examenperiodes mede door zijn grote faalangst. Hij heeft elke 6 weken opnieuw examens, hetgeen zeer moeilijk is. Wanneer het resultaat van het examen er goed en wel is, staat de volgende "examenblok" alweer aan de deur...Niet te doen, we hebben al voorgesteld om met studies te stoppen gelet op de enorme druk maar dit wil hij ook niet, terwijl het hem doodongelukkig maakt.Ik ben nu hulp in onze buurt aan het zoeken waar hij wekelijks terecht zou kunnen. Het is niet gemakkelijk om hulpverleners te vinden in onze buurt die met deze materie vertrouwd zijn....Hij wil ook dat we het aan niemand vertellen, hetgeen het voor ons als ouders ook niet gemakkelijk maakt, want je wil je hart ook eens luchten. Hij wil de schijn hoog houden dat er niks aan de hand is. Het verhaal van Chris is ook onze grootste schrik. Daarom mijn vraag of jullie soms goede ervaringen hebben met hulpverleners of begeleiding in onze buurt (Limburg). Dank voor jullie reacties & veel goede moed en sterkte aan iedereen,mvg,Brigitte
Ikzelf heb ook ooit een poging ondernomen. Als ik geen kinderen had gehad waar ik voor zou moeten zorgen kan ik je garanderen dat ik hier al lang niet meer geweest zou zijn. Alles is zo oneerlijk! Ik walg ervan.
@Sterre, ik kan je stelling over oneerlijkheid wel begrijpen. Moge het een (magere) troost zijn dat het ook voor ons, NT-ers, wel duidelijk is dat er heel wat oneerlijkheid in onze samenleving schuil gaat, heel dikwijls met een mooi laagje toegedekt om het te camoufleren. Maar ik hoop toch dat ook voor jullie (en onze zoon van 17 met ASS) mooie momenten te beleven zijn. In wezen hebben mensen met ASS niets slechts in zich, het tegendeel ben ik nog nergens tegengekomen in mijn zoektocht naar informatie over ASS. Dat is iets wat je van de NT-gemeenschap zeker niet kan zeggen, als je begrijpt wat ik bedoel. Onze zoon en wij zijn momentel heel blij dat zijn studies en stages (TSO GWW) in de sociale sector goed meevallen, en hij haalt tijdens die stages duidelijk voldoening aan het werken met en voor andere mensen. Uiteraard zal zijn energiepeil voortdurend in het oog moeten gehouden worden, daar zijn we ons heel goed van bewust. Maar als we zijn enthousiasme merken geeft ons dat een enorm warm en gelukkig gevoel....
@Sterre, misschien bedoelde je met oneerlijk, het feit van met die ASS opgescheept te zitten? .... Inderdaad waarom sommigen wel en anderen niet... maar dat gaat voor heel veel zaken op...Het zou helpen mocht onze maatschappij wat toleranter zou worden, minder egoïstisch, minder prestatie gericht, ... Ik vrees dat er eerst erge dingen moeten gebeuren voor mensen tot inzicht komen...tja ik ben ook niet echt opgezet met de gang van zaken maar ik vrees geen antwoord te hebben hoe daar iets aan te verandern, het enige wat ik kan doen is niet mee te doen aan die Rat Race, maar ook dan wordt je al snel als een zonderling beschouwd .... (Ik werk bv halftijds en gebruik het halftijds tijdskrediet om meer tijd te hebben)...
ik heb nooit een poging ondernomen, maar ik vrees de keren dat je er aan gedacht heb, dat die niet te tellen zijn.
Tussen denken en doen is nog misschien een grote kloof, maar ik vrees dat die kloof toch soms kleiner is dan men vaak denkt.
De manier waarop was voor mij zelfs reeds uitgestippeld. Het moment, de methode, ik wist voor mezelf indien het niet meer te doen zou zijn, hoe ik het dus zou aanpakken. Een zachte pijnloze manier, ik had op internet gelezen hoe het moest.
Dit ondertussen wel al meer dan 10 jaar geleden, maar bon, het heeft ook in mijn hoofd gespeeld.
Van mijn plan wist niemand af. Mijn ouders niet, psychiater niet, dit kon ik gewoon aan niemand vertellen. Enerzijds door een gevoel van schaamte, gewoon omdat zelfmoord in vele gevallen als een laffe daad wordt gezien.
Maar voor mij zou het dat niet geweest zijn.
Ik wou niet laf zijn. Maar het is gewoon soms zo moeilijk, dat het wel eens te veel kan worden.
Nu heb ik er beter mee leren omgaan maar toch het blijft pijnlijk. Vandaag had ik ook weer zo iets, collega's , ze zijn vriendelijk wanneer ze alleen zijn met je, en eens in een groepje veranderen ze. Alsof je plots lucht bent, niet meer de vriendelijkheid zoals als ze alleen met je zijn.
Of als je dan iets zegt in groep, dan is het alsof je de meest hilarische mop hebt verteld. Blijkbaar is het grappig wat je vertelt, maar het is serieus bedoelt.
Dat zijn toch momenten dat ik vaak wel eens terugdenk aan de heel moeilijke periode van toen.
Yep , mensen kunnen soms keihard zijn en in groep zich echt als roofdieren gedragen. Maar ik kan je verzekeren dat je daar ook als NT-er last mee hebt. Ik denk dan bij mezelf, "armen van geest" zielig dat ze niet beter weten of kunnen, want meestal is dat gedrag een gevolg van onzekerheid en onmacht bij die mensen zelf. Zulke gedachte helpt dan wel om dergelijk ervaringen te relativeren....
Ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie begrip. Van de weinige mensen die het weten begreep niemand het. Toen was de ASS nog niet vastgesteld maar hij was er natuurlijk wel.
Ik had op dat moment enkel mijn dochters, mijn zoon is pas jaren later geboren. Mijn ex had me verlaten voor een ander en ik zat financiëel in de shit. Op dat moment dacht ik echt dat het beter voor mijn dochters was als ze door zijn ouders zouden opgevoed worden. Mijn ex zou er niet naar omkijken en zij hadden het goed.
Ondertussen is gebleken dat het een slechte keuze zou zijn.
Ik heb het ook in een opwelling gedaan, ook al dacht ik er wel over. Mijn ex moest de kinderen komen halen en was weer eens veel te laat. Mijn hele planning weer volledig in de war waardoor ik begon te flippen. Dat samen met al de problemen toen was de druppel.
Nu zit ik dus met de verantwoordelijkheid want ik besef heel goed dat ik de opvoeding beter voor mijn rekening neem, ook al ben ik verre van perfect. Mijn ex is volledig verleden tijd, mijn man heeft mijn dochters ten volle geadopteerd. (= zelfde rechten en plichten als natuurlijk kind)
Maar ik voel me ook schuldig. Mijn oudste dochter heeft ADD en mijn 2 jongsten ASS, net als ik. Ik weet heel goed hoe ik me elke dag voel en ik ken geen geluk, ook al "heb ik alles" volgens mijn man.
Met oneerlijkheid bedoel ik alles; zowel het feit dat we ASS hebben als de diesel die opeens gelijk komt met de benzine, de ongelooflijke taksen die we betalen, het feit dat wij opdraaien omdat anderen zonnepanelen hebben, de stad die hier alle verantwoordelijkheid afwijst omdat er wilde kippen onze tuinen plunderen,.... Maar ook dat onze eigen kippen de ziekte van marek hebben (1 is dood maar de kans dat er volgen is zeer groot) en dat terwijl we in december een kuiken van de dood hebben gered. (bijna doodgevroren)
Ik heb altijd geleerd, dat zie je nog in bijna alle films maar zeker in tekenfilms, dat als je goed doet je beloont wordt. BIG MISTAKE! Dat is dus net het omgekeerde. In dit leven wordt je beloont als je een misdadiger bent, een moordenaar, een fraudeur,...
Als ik daar nog een paar mooie vb aan mag toevoegen die iedereen kent maar blijkbaar snel vergeet; Caroline Genez die een kind meebracht om humanitaire redenen (schande voor allen die een adoptie bezig waren, maar na een week werd er niet meer over gesproken), Willy De Clerck met zijn Agusta's (nog steeds hoog geplaatst), Koekelberg werd ontslagen maar had direct een nieuwe hoge functie (wat een straf!), onze knappe prins die zich alles kan permiteren en er met een "sorry" vanaf komt (wij zullen wel betalen), enz. Dat is ONEERLIJK! Dat moeten wij, als gewone simpele belgen, eens proberen!
Maar soit, dat moeten wij allemaal slikken. Doe maar, aan de top kan alles. Wij draaien ervoor op maar ach, wat zou het.
Dat er zo'n lange wachttijden zijn voor de thuisbegeleiding zou bv opgelost, of flink verbeterd, kunnen worden als we nu de dotatie van Laurent eens zouden kunnen gebruiken....
Je hebt heel groot gelijk Sterre! Maar je daardoor onderuit laten halen is, aan die mensen veel te veel macht geven.
Laat je niet onderuit halen maar vecht tegen al die oneerlijkheid. Maak lawaai, sluit je aan bij acties (dat kan ook op het internet zodat je geen contact moet kunnen), ... Probeer hen macht te ontnemen i.p.v. hen nog meer macht te geven. Het is een traag proces om dingen te veranderen, veel te traag soms. Maar het is nog altijd veel beter dan eraan onderdoor gaan.
Je hebt ergens wel gelijk Sky, maar ik zou niet weten hoe. Ik heb geen facebook etc. omdat ik niet wil dat iedereen zomaar alles weet. Dus via die weg kan ik het niet. Hoe dan?
Aansluiten bij organisaties zie ik niet zo zitten. Ik heb het zelf moeilijk, heb kinderen met problemen,...mijn gezin eerst.
Maar het deed me deugd alles eens van me af te schrijven.
Wat ik er nog aan wou toevoegen, want nu heb ik vooral "grote" dingen genoemd, er zijn er ook zoveel minder grote. Wij kochten begin maart een konijntje met stamboom. Niet zo goedkoop dus. Blijkt zij de pasteurella bacterie te hebben; dierenarts kosten + medicatie. We zijn een maand verder nu. Ons (dure) konijntje had een longontsteking gekregen door die pasteurella en, ondanks weer dierenartskosten en zware medicatie, is ze er nu al niet meer. De fokker heeft ons goed zitten, zij heeft goed verdient en ook al zit die bacterie bij haar, ze blijft gezellig dure konijnen verkopen. Dat kan.
Zo zijn er elke dag zoveel dingen! En dat geeft mij zoveel stress dat ik gewoon flip. Ik kan er echt niet tegen.
Ondertussen ben ik een beetje op zoek naar een nieuwe knuffel. Een konijn durf ik niet zo goed meer, kippen hebben we, hondjes, poezen en cavia's ook. Die dus niet. Iemand een idee? (moet wel een hoge aaibaarheidsfactor hebben)
Mijn besluit; dieren zijn zoveel makkelijker dan mensen! En ook veel makkelijker te lezen. Ze liegen nooit.
Ps; waarom nemen we eigenlijk geen president? Dan moeten we maar 1 gezin onderhouden. Nu een hele familie met zelfs 2 koninginnen!
Sterre,
zoals sky zegt, laat je niet onderuithalen door al die onrechtvaardigheden, geef ze niet die macht ! Gemakkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, k weet het.
Al die dingen die je daar opnoemt, zijn voor ons mensen zonder ASS, óók frustrerend hoor, maar misschien kunnen wij er ons gemakkelijker overzetten of zijn we meer 'gelaten', denken we dat we er niets kunnen aan veranderen. Al dat 'misbruik' is zo vergroeid in onze maatschappij dat je dat niet zo gemakkelijk en vlug kan veranderen. We hebben ook niet de mentaliteit om er tegen te vechten.
Veel moed om door te zetten !
Ik heb ook geen Facebook om dezelfde redenen dan jij. Maar ik onderteken wel petities, ga naar sites van organisaties... Voor de toestanden met die konijnenfokster zou ik dus een mailtje sturen naar Gaia bijvoorbeeld.
Ik word ook voortdurend bedrogen door handelaren. Meer dan NT-ers en ik kan daar ook op flippen. Ik ben zo al veel euro's verloren. En ik weet ook niet altijd hoe reageren (daardoor kunnen ze me ook steeds weer bedriegen. Ik reageer niet). Ik weet dus wel heel duidelijk waar je het over hebt Sterre. Maar ik ben wel blij dat ik vooral heel boos word van die toestanden en er niet (meer) aan onderdoor ga. Dat is het wat ik jou toewens.
Ik ga er nog steeds aan onderdoor. Vanaf het moment dat ik nog maar de indruk heb dat ik iets niet helemaal onder controle heb, flip ik.
Eigenlijk vind ik niet dat we ons erbij zouden moeten neerleggen. We zouden beter onze krachten bundelen en heel België plat leggen, desnoods heel lang. Dan zouden ze misschien, heel misschien, eens luisteren naar ons.
Uiteindelijk zijn het allemaal dezelfde; beloven beloven, niks doen.
Ik vraag me ook af wanneer we terug moeten gaan kiezen. Een regering zit er niet meer in volgens mij. En dan? Op wie moet ik nu weer kiezen? Er gebeurt toch niks goeds.
Nog even een vraagje; mogen wij onze electriciteitsrekening ook naar de staat sturen zoals de koning? En als wij niet toekomen, mogen wij dan ook meer vragen? En aan wie?
Sterre, Sky,
wat betreft het 'geld verliezen aan handelaars' heb ik misschien een tip.
We worden allemaal wel eens gecontacteerd via telefoon, aan de voordeur door een of andere persoon die ons iets wil verkopen, aanbieden. Wel, ik zeg altijd beleefd maar direct dat ik geen interesse heb en dat hun uitleg niet nodig is. ze blijven dan wel aandringen, en ik blijf ook aandringen dat ik het niet nodig heb. Desnoods doe ik (onbeleefd) de deur toe of leg de telefoon af. Soms doe ik ook gewoon de deur niet open hoor.
Ik heb met scha en schande ondervonden dat het aangekochte produkt duurder is dan elders of dat je het niet echt nodig hebt dus bespaar ik me enkel geld door niet in te gaan op hun aanbod. Is het een leverancier waarbij we al een contract hebben (vb belgacom) dan vraag ik nog altijd of ze me uitleg kunnen opsturen, gaat dat niet, dan weet ik genoeg !
Als ik iets wens aan te kopen of een contract te veranderen dan neem ik zelf wel contact op !
Ook al die post met overschrijvingen voor goede doelen, gaat bij mij de papierbak in. OK, er zijn heel wat goede doelen die onze steun kunnen gebruiken, maar IK kies aan wie ik stort en hoeveel ! Zo mag een gesteund doel elke 14 dagen of elke maand terug een brief sturen, ik hou bij hoeveel ik betaal en wanneer en die gaan dan ook de papiermand in.
kortom : ik laat me niets opdringen, neem bedenktijd !
Eén van de belangrijkste dingen waar de marketing op speelt is ons gevoel, en dat wordt weleens misbruikt. Ik probeer steeds het heft in handen te houden.
Hopelijk hebben jullie hier iets aan.
Voor zover ik me kan herinneren heb ik dat altijd gedaan. Mensen die aan de deur komen zeg ik vriendelijk "nee, dank u" en knal de deur dicht. Iets minder beleefd natuurlijk maar ze hebben hun tijd al niet aan mij verloren.
Telefoons net hetzelfde; hoor ik dat ze me iets willen aansmeren zeg ik ook dat ik niet geïnteresseerd ben en gooi de hoorn in.
Zelfde mening; als ik iets wil zal ik daar zelf wel om gaan.
Die verkopers aan de deur zijn inderdaad voor velen een pest en al zeker een gevaar voor mensen met ASS. Voor mijn part zou dit mogen verboden worden.
Sterre,
ik begrijp perfect wat je bedoeld, ik zie dat bij onze zoon ook. Hij verwacht iets in de plaats en begrijpt niet dat het soms fout gaat, als hij iets koopt voor bv. zijn guitaar en het werkt niet dan wordt hij ook gek want hij heeft er per slot van rekening toch voor betaald. Wat je frustraties betreft, ik denk dat iedereen die begrijpt maar ik vrees dat je ze toch zal moeten kunnen plaatsen, ik zou ook veel geldstromen in dit land liever naar hulpverlening zien gaan ipv het weg te gooien aan zinloze dingen of personen. Ik heb ook nooit geweten dat mensen met ASS zo'n beperkte hulpverlening kregen tot we er zelf in zaten, toen zijn we echt met de neus op de feiten gedrukt en vooral die machteloosheid maakt mij persoonlijk kwaad en triest. Er is voor alles geld, een ramp hier of een ramp ginder, zoals je al aangaf een prins met een belachelijk hoge dotatie, het maakt niet maar veel te weinig voor een degelijke opvang voor mensen met ASS. Dat is niet fair en dat doet pijn maar het is nu helemaal zo hoe erg het ook is. De meeste mensen begrijpen inderdaad het begrip autisme niet, weten er niet mee om te gaan maar meestal zie uiterlijk ook niet veel en dat maakt het allemaal veel moeilijker. Ik hoop dat onze zoon deze zwarte tijd zal overleven want als zijn leven stopt stopt dat van ons erbij, zeker weten dat de grootouders dit ook niet zullen overleven van verdriet. Voor de meeste mensen is zelfmoord een laffe daad maar het is ook zeer moeilijk om te begrijpen, moest hij het doen denk ik niet dat er bij ons een schuldvraag zou zijn want we doen alles wat we kunnen alleen vind ik dat we door de professionals dikwijls aan ons lot worden overgelaten en dat zou niet mogen. Het leven is mooi maar je moet het kunnen zien, alles is perseptie, je moet het kunnen kaderen maar laat dat nu juist het probleem zijn. Mijn zoon wacht ook dikwijls op iets, hij verwacht iets van het leven maar neemt zelf geen initiatief waardoor hij dagelijks toch wel teleurgesteld wordt.Hij is niet sociaal waardoor hij nooit wordt gevraagd voor feestjes ofzo, hoe erg is dat? Hij wil wel gaan maar niet alleen maar niemand vraagt hem mee dus blijft hij (teleurgesteld) maar thuis. Dat is voor ons soms zo hartverscheurend, zo pijnlijk om hem echt zo verdrietig te zien. Dan zou ik de wereld kunnen laten ontploffen van woede maar het is de harde realiteit die wij dagelijks meemaken. Toch hoop ik echt dat hij ooit gelukkig zal worden al is de kans redelijk klein vrees ik maar we doen er alles aan om op onze manier te genieten van het leven en de kleine dingen.
Succes !
Helemaal waar Chris. Het onbegrip is erg groot. Met onze dochter hebben wij dezelfde ervaringen. Soms is het leven voor haar te zwaar. Ze krijgt de best mogelijke ondersteuning van zowel arts, psycholoog en hypotherapeute. Maar het blijft moeilijk. De school werkt gelukkig zeer goed mee en zij kan momenteel haar derde jaar Latijn afwerken. Zij gaat 15 lestijden naar school en krijgt nog 4 lestijden tijdelijk onderwijs aan huis. Zo kan ze deels via zelfstudie met hulp haar schooljaar afwerken. Maar nu ligt het CLB dwars. Zij vinden dit niet de goeie manier van werken. En zo moet je altijd maar vechten tegen vooroordelen. Voltijds onderwijs ligt voor haar veel te zwaar, al die prikkels verwerken... Er is zo weinig begrip. Weinigen zien de problemen of denken dat het wel aan de ouders zal liggen.... Ik hoop dat onze dochter de kracht heeft om te blijven knokken, tegen alle vooroordelen in. Want haar leven is absoluut niet makkelijk.
als ik deze rubriek gelezen had, kreeg ik het gevoel van : amaai niet te verwonderen dat we zo vaak in een depressie belanden. En inderdaad jullie hebben allemaal gelijk.
Zo dacht ik er vroeger ook vaak over : er is zoveel dat niet deugd , en ik bleef neerslachtig. Nu probeer ik veel meer te genieten van die paar dingen die wel GOED zijn. En waarempel door zo te denken groeide het gevoel dat er meer en meer goede dingen in mijn leven kwamen. Ik verbaas me er nu al over dat het er verdomd heel veel zijn.
Ik som er enkele op :
* de VVA heeft me veel inzicht verschaft door het bijwonen van activiteiten voor ouders, ook deze site, en vooral de talrijke vrienden die ik hier heb leren kennen.
* de PAS-groep heeft me heel veel voldoening gegeven
* We hebben een ongelooflijke positieve ervaring met de PTP (persoonlijk toekomst planning) die voor mijn zoon gestart is
* Mijn zoon gaat naar een dagcentrum waar hij zich enorm gelukkig voelt.
En ja, de slechte dingen zijn er ook nog altijd, maar ik leer beter en beter om er niet te lang meer wakker van te liggen. Al lukt dat duidelijk niet altijd.
Veel liefs allemaal
Marc
onze dochter van 9 heeft in februari ook een poging ondernomen. Wij kregen van de psychiater te horen dat ze moet ontstressen, maar hoe begin je eraan met een kind dat niet meer mee wilt en geen gevoelens kan uiten. heeft ons enkel laten weten dat ze het beu is. Weet iemand raad of heeft er iemand tips.
Ik vind het zo verschrikkelijk erg dat zo'n jonge kinderen het al niet meer zien zitten.
Saskia, ik denk dat het van heel groot belang is dat je dochtertje begeleiding krijgt om te leren gevoelens uiten. Op wat voor manier dan ook, schriftelijk, met foto's, pictogrammen, wat dan ook. Het moet een hel zijn voor haar dat ze dat niet kan. Ze moet een vulkaan zijn die ieder moment kan ontploffen. Ik kan het me voorstellen, als autist, dat ze het beu geraakt. Ze heeft hulp nodig. En ook jouw graag zien, ook al kan ze dat misschien niet duidelijk maken.
Ik denk dat ontstressen lang niet genoeg is.
Saskia,
Wat me verbaasd is dat bij pogingen blijkbaar niet wordt gesproken van opnames. OK, het is niet de meest voor de hand liggende oplossing door de lange wachtlijsten, maar voor ons is de opname een heeeeeel grote hulp geweest : ze kunnen daar 24/24u met je kind bezig zijn, het observeren, het bijstaan als nodig, en ze kunnen ook aan andere zwakke punten werken. Wat het hele team op die manier doet, kan je onmogelijk zelf voor je kind doen, zelfs met wekelijkse therapie of begeleiding (enkele uren gerichte aandacht per week is niet hetzelfde) In de week heb je als ouder dan de mogelijkheid om eens efkens te bekomen en de batterijen op te laden voor als je kind in het weekend thuis is. Je weet ook dat je kind daar veilig is.
Het lijkt misschien of wij voor de gemakkelijke optie hebben gekozen, maar dat is echt niet zo hoor. Het is een moeilijke stap, maar als je thuis met je rug tegen de muur staat, niet meer weet hoe en wat, dan is het een hele hulp om op die manier geholpen te worden.
Veel sterkte !
Hallo,
het is ongelofelijk dat de dokter zegt dat uw kind wat moet ontstressen. Dat kan misschien wel voor een groot stuk de druk wegnemen, maar het feit dat ze een poging heeft gedaan (en op die leeftijd) dan is het toch belangrijk dat er een goede professionele begeleiding is bovenop jullie goede zorgen. Ook voor jullie is het belangrijk dat je ergens terecht kunt met vragen en je zorgen.
Probeer te zoeken wat je dochter stress geeft, misschien even thuis van school blijven en haar de nodige rust geven. Maar misschien geeft dat dan weer meer stress omdat dan de structuur wegvalt.
Misschien kan een opname wel een hele hulp zijn in de zoektocht naar hoe ze zich kan uiten om haar angsten en frustraties aan jullie kenbaar te maken. Voor haar is het zeker niet aangenaam niet te weten waarin of waaruit en voor jullie, jullie staan met je rug tegen de muur. Uw kind schreeuwt het uit dat ze niet meer kan en jullie kunnen niet tot haar doordringen.
Probeer haar te laten weten dat jullie er zijn voor haar. dat is heel belangrijk en dat ze weet dat jullie haar graag zien.
Ze kan misschien haar gevoelens tekenen of opschrijven.
Of als het teveel wordt dat ze een teken kan geven met een symbool of zo aan jullie te tonen.
Ik hoop dat jullie de nodige begeleiding kunnen krijgen, indien nodig met medicatie.
Het zou wel heel erg zijn moest het nu wel lukken op zo'n jonge leeftijd. Deze keer was het een noodkreet. Hopelijk kunnen jullie tot haar doordringen.
Ik wens jullie veel sterkte in deze bange tijden.
@ Brigitte: Onze zoon (12 j), AS én hoogbegaafd, wordt reeds enkele jaren begeleid door psycholoog Jan Van Dormael in Hasselt. (www.psychologiepraktijk.be)
Jan is een zeer aimabel en rustig man, het klikt enorm met onze zoon. Je kan steeds vrijblijvend eens contact met hem opnemen. Ik denk wel dat ze een wachtlijst hebben, maar je kan toch al informeren.
@saar : dank je wel ; ik heb inmiddels kontakt opgenomen (nu ca. 2 weken geleden) en ze hebben inderdaad een wachtlijst maar rond half mei kunnen we gaan voor een eerste kennismakingsgesprek...we hopen dat het zal klikken....ik ben ook benieuwd naar het groepsaanbod daar want ik denk dat het belangrijk is dat onze zoon eens in werkelijkheid kan zien dat hij niet alleen zó is; ik ben nog steeds op zoek naar andere "gelijkgestelde zielen" in onze buurt .Je begrijpt wel wat ik bedoel...andere jongeren of jongvolwassenen waar onze 19j zoon eens mee kan praten en omgaan, die mekaar perfect aanvoelen door het feit dat, toch ongeveer, hetzelfde in hun hoofd omgaat..misschien dat ikzelf daar een beetje te veel mee bezig ben en het is misschien enkel maar mijn moederlijke intuïtie, maar ik denk dat die behoefte om dat eens te kunnen beleven - dat er nog andere jongeren of jongvolwassenen zijn die dezelfde diagnose hebben- wel bestaat en dat dit ook een geruststelling is om daar eens tussen te kunnen zitten. Dat moet dan toch een beetje een "thuiskomen" gevoel zijn, of zie ik dat verkeerd misschien ?Nu gaat hij zeer weinig uit; hij gaat enkel naar de unief , en voor de rest voelt hij zich het best thuis achter zijn pc, online gamen en strategiespellen, in zijn vertrouwde omgeving maar tevens isolement...Groetjes,
Mijn auti-kinderen en ik hebben ook allemaal op jonge leeftijd aan zelfmoord gedacht.
Het belangrijkste wat zo'n kind moet leren, is dat er licht is aan het einde van de tunnel. Je kan met veel geduld "norm"ale mensen zo goed leren gegrijpen dat je er mee kan samenleven zonder heel de tijd op de toppen van je tenen te lopen. Tegen het einde van de pubertijd zijn je leeftijdsgenoten ook veel minder pestkoppen. Je moet gewoon volhouden.
Ondertussen moet je inderdaad op tijd ontstressen. Misschien is de Jonass-werking een goed idee: bijeenkomsten voor kinderen/jongeren met ASS. (www.pass-partout.be)
Als ouder kan je de boodschap dat er licht is aan het eind van de tunnel pas overbrengen als je er zelf in gelooft. Maak dus eens kennis met volwassenen met autisme die hun leven in eigen handen genomen hebben.
Je kan bijvoorbeeld de basiscursus volgen (zie activiteiten hierboven). Ofwel wordt die gegeven door iemand met autisme, ofwel is er daar iemand met autisme aanwezig als "levend voorbeeld".
Als je met een groepje bent, kan je via "Rent-An-Autist" ook kennis maken met een volwassene met autisme (ook op www.pass-partout.be)
Jonass is niet voor zo'n jonge kinderen, tenzij dat veranderd is.
Mijn dochter geraakte juist erg gestressd in de Jonass. Dat hangt van kind tot kind af.
Wat bedoel je met licht aan het eind van de tunnel Dirk? Ik zie dat namelijk ook niet. Het enige dat mogelijk is is leren leven met deze handicap en er het beste van maken.
En er valt best te leven met deze handicap, als je maar leergierig bent en volhoudt. Dat weet ik uit eigen ervaring.
Lees ook eens http://www.nu.nl/gezondheid/2502802/mensen-met-autisme-socialer-dertigste-.html
Saskia, ik weet perfect wat je doormaakt maar daar ben je niet veel mee hé... Onze zoon is effectief een tijdje opgnomen geweest maar meer als bescherming tegen zich zelf en niet zo zeer als therapie, niet dat die er niet was maar hij werkte daar helemaal niet aan mee. Wij zijn nu ruim 6 maanden samen thuis (na zijn poging in oktober) en stap voor stap gaat het iets beter, ik denk dat het zowat het enigste is wat echt kan ontstressen. Dat samen met de wekelijkse bezoeken aan zijn psychologe en af en toe de psychiater voor medicatie. Dat heeft uiteraard consequenties, ik leef van een vervangingsinkomen en hij gaat niet naar school maar dat is nu van ondergeschikt belang. Hij moet in de eerste plaats zijn depressie overwinnen en leren leven met zijn ASS, dat is voor iemand van 9 waarschijnlijk moeilijker dan voor iemand van 19. Als tip zou ik voorstellen om te proberen zoveel mogelijk thuis te zijn met je dochter en geen druk zetten op geen enkel vlak en ze rustig op adem laten komen, verwacht ook geen mirakels van psychiaters zoals wij eerst wel deden want het zijn ook maar dokters met overvolle agenda's...
heel veel sterkte !!
Dat is allemaal heel mooi gezegd hé; leren leven met de "norm"alen. Maar is het niet een beetje 2-richtingsverkeer? Autisme wordt nog steeds niet begrepen, erkend en aanvaard door de meesten. Laat staan dat ze ook maar een beetje weten hoe wij ons dikwijls voelen.
Hoewel ik het niemand toewens, begrijp ik perfect waarom autisten hier weg willen.
Misschien is er wel licht aan de andere kant van de tunnel, maar dat is helemaal niet zeker. En die zekerheid is nu net iets wat ik, en misschien vele andere autisten, nodig hebben.
Jammer genoeg moet ik zeggen dat ik al zoveel heb meegemaakt dat ik van niks nog zeker kan zijn. In 1 vingerknip is alles voorbij, is alles weer anders....
Ik begrijp ook waarom autisten dood willen hoor Sterre.
Ik heb het voor mij leefbaarder gemaakt door niet meer te verlangen naar die andere kant van die tunnel. Ik weet niet eens of die tunnel bestaat, laat staan of er een betere, andere kant is. Dus probeer ik het hier en nu leefbaar te houden. Mét vallen en opstaan he. Het lukt me hier en nu ook vaak niet.
Mij gaat het erom om mijn autisme te aanvaarden en niet verlangen naar dat leven zonder of met minder autisme want dat bestaat toch niet.
Sky, het gaat er mij ook niet om of ik wel of niet autisme heb, maar wel om hoe ik me voel. Daar heb ik vooral problemen mee; niet begrepen, buitengesloten, niet thuishorend op deze wereld, moe, vaak in paniek, het verleden dat ik niet kan lossen,...
Als ik een blije autist zou zijn wat zou mij dat autisme dan kunnen schelen? Maar dat ben ik niet.....
Ja, niet alle personen met autisme zijn ongelukkig (misschien wel een verkeerd woord). Ik bedoel ermee dat er ook kinderen/ mensen zijn die heel positief in het leven staan, zij hebben ook wel hun angsten en het controleverlies over hun emoties en ga zo maar door.
Maar ik ken een jongetje die zich nooit boos maakt of agressie vertoont en niet depressief lijkt (dat kan nog allemaal veranderen in de toekomst maar nu is dat zo).
Ook mensen met autisme hebben hun karakter, eigenschappen, erfelijke belasting,...
Hallo,
eerst wil ik iedereen bedanken die ons een hart onder de riem heeft gestoken, dank u. Momenteel is Lotte thuis, gaat niet naar school, de stress zou zich daar situeren.
Wilt geen medicatie nemen maar doet wel haar therapie goed. Momenteel is ze een levende tijdbom en liet vandaag verstaan dat het weer allemaal teveel is, er is nu extra controle, mijn man en ik houden ieder om beurt de nachtwacht wat niet altijd even gemakkelijk is. Morgen een gesprek met de psychiater voor een mogelijke opname.
ik hou jullie op de hoogte.
Saskia,
veel sterkte hé !
Desnoods bij die psychiater blijven aandringen hoor, ik heb destijds verschillende psychiatrische instellingen voor jeugd afgebeld en liet me niet afwimpelen ! Op den duur zat ik uit onmacht te smeken en wenen aan de telefoon, niet leuk maar wat doe je als je met je rug tegen de muur staat en niemand lijkt te willen of kunnen helpen.
Ze vroegen zo eens 'functioneert je dochter nog?' mijn antwoord : neen meneer, ze zit hele dag in zetel, weent, kijkt tv, kan niet meer naar school, heeft paniekaanvallen,.... als dat nog functioneren is ?!
Ik hoop dat jullie psychiater inziet dat er hulp nodig is
@saska,
Veel sterkte en goeie moed, zorg tijdig voor iemand die jullie eens bijstaat, want zo'n groot slaaptekort kan serieus doorwegen (dat je er zelf niet aan onderdoor geraakt he).
Hopelijk lukt het met een opname, het is natuurlijk niet leuk, maar als het niet verder kan dan is dat toch wel nodig he. Hier is er professionele hulp zeker nodig.
Ik duim voor een positieve wending voor u en uw dochter. Het is al heel goed dat ze de therapie aanvaard.
Hallo iedereen zoals belooft ging ik jullie op de hoogte houden met het verloop van onze dochter. Ze doet haar therapie super en ziet alles al positiever in. Blijkbaar ligt de grootste druk op school en zijn er daar nieuwe regels opgesteld voor haar, nu hoeft ze niet meer op de drukke speelplaats te vertoeven of in de drukke refter eten, ze vind dit heel goed en is ook geruster als ze thuiskomt. Volgende week hebben we een evaluatie op school om te kijken wat er nog kan gedaan worden om het haar zo aangenaam een dragelijk te maken. Iedereen heel hard bedankt voor de steun in deze moeilijke periode.
Beste mensen,
Ben Kuipers heeft hetzelfde verhaal als jullie en heeft daar een boek over geschreven; Begrip door inzicht.
Ik vind het een aanrader voor iedereen die met autisme te maken heeft.
Hij schrijft over zijn ervaringen van jeugd tot nu, zijn opnames in psychiatrische ziekenhuizen, doodswens en ervaringen met hulpverleners.
Duidelijk makkelijk te lezen boek van iemand met ASS.
Door zijn hoge IQ van 160 heeft hij zijn levensverhaal kunnen schrijven en verduidelijken.
Hij legt uit hoe hij zijn depressies heeft overwonnen en hoe hij omgaat met zijn ASS en een gelukkig leven leidt.
Veel sterkte allemaal, we komen er wel al is het dan met een omweg, als we maar begrip hebben
Saskia,
oef, gelukkig gaat het beter.
Eigenlijk weer een mooi voorbeeld dat er geen 'grote' wijzigingen moeten worden gedaan om onze kinderen zich goed te voelen op school of thuis. Met een paar aandachtspuntjes gaat het soms al veel beter : een kleine moeite voor een grote stap vooruit.
Hier een kleine algemene reactie op alle voorgaande ervaringen die ik las op dit forum. Bij mezelf had ik al jaren het vermoeden dat er iets "scheelde" met m'n psyche. Tot ik enkele maanden geleden op Wikipedia de uitgebreide uiteenzetting las van het Syndroom Van Asperger. Dit was de nagel op de kop. Ik herkende mezelf volledig hierin. Ik was al van vorig jaar (en zo vele jaren eerder ook al bij andere hulpverleners, doch zonder resultaat) in behandeling bij een psychiater en vertelde dit aan haar en ze stelde prompt voor om een specifiek onderzoek te laten doen. En ja, hoor. De diagnose was zoals ik verwachtte. Asperger. Ik nam op voorschrift van de psychiater al geruime tijd anti-depressiva en moet zeggen dat dit niet zonder resultaat was. Wel na wat zoeken welke het beste product was. Zoals jullie allicht weten zijn deze middelen soms zeer specifiek en individueel actief en met zeer veel bijwerkingen ("geen licht zonder duisternis"). Maar ik heb het ervoor over want ik kan nu alles veel beter plaatsen en vooral RELATIVEREN, iets wat de meesten met ASS toch enorm veel moeite kost. Kortom, alles gebeurt nu in een veel rustigere geest. Als er zich een probleem voordoet, heb ik nu veel minder moeite om het op te lossen of het zelfs aan me voorbij te laten passeren. Onlangs had ik beroepshalve geregeld een autistisch kindje van 8 j. te vervoeren en in het begin werd er niet veel gepraat maar gaandeweg kwamen de gesprekken op gang en met wat inlevingsvermogen van mijn kant en ook van zijn kant hadden we mooie en boeiende gesprekken over de meest eenvoudige dingen maar ook over ingewikkelde zaken. Wat ik vooral wil meegeven is dat een goed gesprek over wat dan ook, dikwijls helend kan werken. Vooral als beide gesprekpartners gezamelijke interesses hebben kan dit tot zeer positieve resultaten leiden. Het is uiteraard kwestie van zo iemand te vinden. Soms komt zo een persoon uit onverwachte hoek. Daar moet je geluk mee hebben. Maar af en toe kan je het geluk een handje toe steken door je stoutste schoenen aan te trekken en eens op iemand "af te stappen" en een gesprek aan te knopen. Ook al is die persoon een wildvreemde. Vroeger kwam dit NOOIT in me op maar als je het probeert en HET LUKT... dan zul je de volgende keer al veel minder moeite hebben om dit te proberen en zal je HET eerder als een overwinning beschouwen en er dus sterker uitkomen ! Sommigen hebben nood aan een professionele omgeving maar ik hoor ook dikwijls mensen die er net niet beter van worden en ben ervan overtuigd dat het voor de ene beter zou zijn om net niet in die professionele omgeving te vertoeven en zijn eigen omgeving eens af te tasten. Dé ultieme oplossing bestaat niet maar dikwijls ligt hulp van mensen die je minder goed kent dichterbij dan je ooit had durven denken... Ik besef dat autisme en zijn aanverwanten zeer individueel te beoordelen zijn en dat dit vooral voor kinderen en hun ouders, familie, vrienden, leerkrachten, buren,... niet zo eenvoudig op te lossen is. Ik spreek dan ook als volwassene hoe ik hiermee om ga om het dagelijkse leven het hoofd te bieden. Wat mij erdoor helpt is om af en toe iets leuks in te lassen in EEN schema zodanig dat men altijd iets heeft om naar uit te kijken. Ik leef dan steeds naar die datum toe waar iets te beleven valt, hoe klein ook. Dit kan in mijn geval een concert zijn maar ook een gewone film op tv zijn of een ijsje gaan eten. Simpele dingen dus. Nogmaals, dit alles hoe ik het zelf aanpak. Dit zal voor ieder van ons verschillen maar ik wou het toch even meegeven. Succes aan iedereen en vooral sterkte als het eens wat minder gaat !
Ergens op internet heb ik een therapie gevonden die mensen met ASS zou kunnen helpen. Voor mijn zoon heb ik een afspraak gemaakt a.s. dinsdag voor een intake. Ik heb met mijn zoon afgesproken dat we niemand iets vertellen en de mensen zelf laten opvallen dat er iets veranderd is. Op internet kon je namellijk filmpjes zien van die mensen die behandeld waren, voor therapie, na 1 sessie en na 3 sessies. Het heet Viki`s View
Over Viki's View blijkt er toch al wat sceptische dingen geschreven op diverse fora van mensen met autisme. Bij sommigen lijkt 't (kort) te werken, bij anderen geeft 't tegenovergestelde effecten.
Maar de NVA blijkt er een forum aan te geven dus was ik ook wel geïnteresseerd.
Op de website Viki's view lees ik dat het mensen zijn die ervaring hebben met gevechtsporten en orthopedagogie, wat een vruchtbare verhouding kan zijn. Maar het blijft toch wel erg vaag en nogal duur (>60 euro per sessie).
"U maakt kennis met relaxatie (ontspanning) en alertheidregulatie (de therapeut regelt dit voor u). Daarnaast krijgt u denkopdrachten die ervoor zorgen dat het informatieverwerkingsproces in de hersenen dat nodig is voor herstel goed op gang wordt gebracht. Er zijn minimaal drie en gemiddeld vijf sessies nodig om het gewenste resultaat te bereiken."
Ik hop dat ze tegen hun cliënten tenminste een andere taal spreken dan op hun site. Ik heb veel moeite om die taal te begrijpen. Maar misschien is dat omdat het nederlanders zijn?
Voor kinderen is een intake 50 euro en per sessie 50. Indien na acht sessies geen of onvoldoende verbetering is opgetreden gaan ze kosteloos verder. Charletan?? lijkt me niet als je orthopedagogiek en psychelogie hebt gestudeerd. Maar goed, bij de intake krijg ik alle uitleg, dus dinsdag weet ik meer en zal ze ook zeker vragen naar de keren dat het niet gelukt is en hoe het op termijn zal gaan, of er op latere tijdstippen weer opnieuw sessies nodig zijn enz.
Mijn eerste indruk: het is vooral een oppepper.
Dat kan zinvol zijn, vooral als je na een lange periode van inspanning
(therapie, begeleiding of "zelfstudie van het gedrag van NT-ers")
nog niet de gewenste resultaten ziet omdat je de klik nog niet gemaakt hebt naar "Ik kan het!".
Alleen dit doen lijkt het me een plijster op een houten been.
Vlaamse Vereniging Autisme
Welkom op de ontmoetingsplek voor mensen met autisme en hun ouders, familie en sociaal netwerk
Kalender
|
Mei 2012 |
|
||||
| Ma | Di | Wo | Do | Vr | Za | Zo |
| 30 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 | 1 | 2 | 3 |
Thema's
autisme algemeen • begeleiding • begeleiding en ondersteuning • communicatie • dagelijks leven • diagnose • gedrag • geïntegreerd onderwijs (GON) • gewoon onderwijs • gezin • individuele begeleiding • onderwijs • ontwikkelen • opvoeden • probleemgedrag
Steun ons!
Steek de handen uit de mouwen als VVA-vrijwilliger of word lid!
Je kan ons ook financieel steunen.
Onze dochter (15j) heeft begin januari een poging ondernomen. Zij wou ook zo niet meer verder. Ze was ontgoocheld in de hulp van haar psychiater, de beloofde aanpassingen naar school toe bleven uit.
Dan is ze een dag of vijf opgenomen in het ziekenhuis. Nadien zijn we op intake geweest in de jeugdkliniek. Een opname daar zag onze dochter helemaal niet zitten.
Nu gaat ze de hoofdvakken naar school en de bijvakken doet ze in zelfstudie. Voor de examen van Pasen heeft ze een aangepast examenrooster. De psychologe regelt de afspraken met school.
Deze manier van school lopen lukt momenteel redelijk goed. Maar ze blijft zwaar depressief (ondanks de medicatie), en zou sommige dagen toch het liefst helemaal thuis blijven. Ze geeft ook aan dat de sociale contacten zo moeilijk zijn. Dat het dagelijks knokken is om te 'overleven' en dat ze zo'n leven eigenlijk niet ziet zitten. Ze slaapt slecht en is diep ongelukkig. Alleen het uurtje hyppotherapie kan haar even alles doen vergeten. Meer en meer trekt ze zich in zichzelf terug en is contact moeilijk. Als vriendinnen bellen wil ze niet aan de telefoon komen, excuses genoeg om geen contact meer te leggen. Ze is in behandeling bij een psychologe. Maar of dit voldoende is om haar echt te helpen is voor mij een vraag. We voelen ons vaak zo machteloos. Ook wij hebben vragen over hoe het nu verder moet, wat kunnen we nog meer doen. En vooral zal dit verhaal positief eindigen....