Aanmelden op VVA
Ervaring
ASS aanvaarden of kritisch blijven?
Hallo,
Nu een paar maand geleden kregen wij te horen dat onze 11 jarige zoon ASS heeft. Hij heeft een volledige testing gekregen via hat CGG. We zijn gestart bij een vermoeden van een aandachtstoornis maar ik had wel in gedachten als het wat ernstigs is dan is het geen ADHD of zo maar in de richting van ASS. Nu zelf kan ik het wel aanvaarden maar mijn omgeving is soms heel kritisch vnl. mijn ouders en zelfs de huisdokter. Mijn schoonvader was iemand met manische depressie, mijn ex nu ja het is nooit vastgesteld maar heeft voldoende problemen... en het was voor hem heel confronterend hoe de testen waren van onze zoon. Mijn huisdokter zei meteen 'jamaar ze plakken er al heel snel dat label ASS op' en het is zo ruim... zowieso is er wat mis met onze zoon... Hij is normaal begaafd maar er zijn zo veel zaken waarbij het mis loopt. We hebben altijd wel aangevoeld dat er iets niet klopte, onbewust gaven we hem van jongs af aan al héél veel structuur, zorgden we voor voorspelbaarheid en gaven we hem de kans om te sporten door peuterturnen, 4 jaar en dan ging hij naar de zwemclub en nu is daar ook nog klimmen bijgekomen. Hij kan momenten hebben dat hij helemaal ergens anders is maar toch heeft hij je gehoord, kan niet tegen drukte, kan zich moeilijk concentreren, is heel gevoelig maar ook fysiek heel agressief met momenten als de boel ontploft. Als iets hem stoort aan z'n zus of ze heeft iets in zijn kamer gedaan is dat voldoende om te ontploffen en het in het veelvoud uit te voeren in haar kamer. Als ik wat onverwachts plan loopt dat zeker niet gesmeerd. Hij let op heel veel details,... alé ja, ik weet niet goed waar ik moet denken, ok dat ligt in het kader van ASS of dit is gewoon de jongen zoals er velen zijn. Maar vooral thuis loopt het dikwijls fout. Nu plan ik al veel en is zijn routine al jaren lang opgebouwd maar het is het sociale en emotionele waar het snel fout loopt. Het moeilijke is dat ik het wel aanvaard maar de mensen waarvan ik hoopte dat ze me zouden steunen net het tegenovergestelde zeggen. Maar tegen de huisdokter zei ik wel ja jullie zien een normale rustige jongen maar thuis binnen die vier muren weet ik hoe moeilijk het soms is, hoe zwaar het soms is, welke crisissen ik meemaak, hoe leeg ik soms ben, maar dat ziet niemand en vraagt ook niemand naar. Dikwijls krijg je wel te horen ha maar dat is bij ons ook zo hoor. En dan sta je daar hé. Ik moet me niet verdedigen, ik moet me niet verantwoorden maar gewoon kunnen rekenen op de mensen waarvan je het verwacht of hoopt en net dat kan dan niet....
Ik wou dit even kwijt, misschien zijn er anderen die dit ook moesten doorspartelen...
Is het gewoon te snel gesteld, is het gemakkelijk gewoon ASS op te plakken anderzijds die testen zijn toch wel zodanig opgesteld dat die door elke instelling worden gebruikt en degelijk zijn.... misschien moet ik gewoon naar m'n eigen hart en verstand luisteren, ik ken m'n kind. Maar daarmee ben ik geen stap verder natuurlijk. Mijn kind krijgt hulp, heeft een vangnet... maar mama... en ja ik kan ook daar in het CGG terecht maar in de buitenwereld sta ik wat in de kou....
Een mama van een lieve zoon dat ik ondertussen m'n zorgenkindje noem...
Reacties
sky op 28/07/2012 - 13:26:22Onze zoon van 5,5 jaar heeft sinds twee maanden de diagnose ASS gekregen na een lange zoektocht. Tijdens die zoektocht viel de term ASS een aantal keren en toen ik begon te lezen over ASS en normale begaafheid zag ik zelf dat dit wel heel erg klopte. Voor alles kon ik moeiteloos voorbeelden aanbrengen. Toen de diagnose er kwam, voelde het bijna als een opluchting voor ons omdat we van daaruit heel veel dingen kunnen kaderen. Het is voor ons als het ware een sleutel tot het denken van onze zoon. Toch hebben ook wij heel veel moeite om mensen in de buitenwereld te overtuigen van deze diagnose. Onze zoon is heel taalvaardig, ver boven zijn leeftijd uit en vooral dat werkt heel misleidend naar anderen. Daarbij komt dat hij op het vlak van zijn interesses heel veel weet en ook daardoor schat de buitenwereld hem hoger in. Dat hij andere dingen helemaal niet kan vatten snappen ze maar niet. Bovendien beschikt onze zoon over een heel sterk staaltje ontwijkings- en compenseringsgedrag waardoor hij zijn tekortkomingen vaak kan verbergen voor mensen die er niet doorheen kijken.
Ik begrijp heel goed dat dit moeilijk voor jou is, dat is het voor ons zeker ook. Wij zetten ons voor 200% in om onze kerel te begrijpen en hem te helpen waar we kunnen. Maar als je dan anderen niet meekrijgt, doet dat pijn. Jij begrijpt je kind en als andere dan daaraan beginnen te twijfelen is dat absoluut onrechtvaardig. Jij bent de expert als het op je kind opaan komt, geef hem dat vertrouwen, steun hem waar je kan. Twijfel niet aan hem of de diagnose. Hij zal het nodig hebben, want ook hij zal regelmatig op dit onbegrip stuiten.
Zoek voor jezelf mensen waarmee je kan praten die je wel steunen, laat je niet van de wijs brengen! Heel veel sterkte, want ik ondervind zelf ook bijna elke dag hoe mensen het denken beter te weten.
Jou verhaal is hier heel herkenbaar. Opbotsten tegen onbegrip... ik ben er doodop van.
Volg je hart, jij kent je kind het best.
Ik heb ondertussen geleerd gewoon mijn gevoel te volgen en me niet meer druk te maken in de kritieken die men geeft. Zorg goed voor jezelf, probeer in contact te komen met mensen die autisme kennen zodat je ook eens je verhaal kwijt kan.
Kritiek zal er altijd zijn en het komt heel hard aan vaak, zeker van die dat je verwacht begrip te krijgen, de mensen dicht bij jou. Maar zij zien ook maar momentopnames en dat weegt zo niet door, dan als bij jou, dag in dag uit. Zij zien vaak niet wat er schuilt achter die cammouflagetechnieken die ze gebruiken en thuis barst de wereld los.
Ze gaan er niet licht over om een diagnose te stellen.
Voor jou is het een antwoord op, maar voor anderen is het weer zo'n etiketje he.
Ook wij zijn vaak op onbegrip gebotst, ook vaak moeten horen van 'de mijne heeft dat ook al eens gedaan'. Maar ja, wel eens, bij ons is het dagelijkse kost. Zij weten niet hoe het is, maar toch weten ze het allemaal zoveel beter. Het is verloren energie om in de verdediging te gaan. Sommigen draaien wel bij, maar ze hebben tijd nodig, ze moeten het leren zien, of ze moeten een paar keer op een situatie botsen waarbij het hen ook niet lukt (dan kun je het beter uitleggen).
Op school is er ook vaak het onbegrip, het geroddel, maar als er meer problemen komen op school, dan zien ze het plots wel.
Het belangrijkste is dat je voor jezelf het leert begrijpen en aanvaarden, dat je inzichten verwerft (ook door iets fout te doen, kun je eruit leren). Dat je zoon leert begrijpen hoe het komt dat het moeilijker loopt. Hij zal ook leren en groeien erin.
Volg je eigen gevoel en verstand, jij kent jouw kind, anderen kennen je kind niet zoals jij hem kent.
Ik begrijp dat het lastig voor je is, dat de mensen van wie je steun verwachtte kritisch staan t.o.v. de diagnose en het bijhorend etiket ASS voor je zoon. Net in een periode dat je zelf probeert te aanvaarden kan je die steun meer dan ooit gebruiken. De mensen uit je omgeving ervaren jouw zoon echter niet zoals jij hem meemaakt, dag na dag, telkens weer opnieuw. Bij sommige zal je je daar moeten bij neerleggen. Sommige zullen misschien wel openstaan voor wat eenvoudige, verduidelijkende lectuur over kinderen met ASS. En dat kan helpen.
Verder... verandert je zoon niet door nu een diagnose te krijgen, door een etiket te krijgen. Hij blijft je zoon zoals hij al altijd geweest is. Enkel de bril waardoor je naar hem kijkt, verandert. En dat kan helpen om hem beter te begeleiden, om z'n omgeving - in beperkte mate - wat aan te passen aan z'n specifieke manier van zijn. En dat is op zich wel belangrijk.
Begrijpelijk dat je je lieve zoon je zorgenkindje noemt. Toch lijkt het me belangrijk om daar heel omzichtig mee te om te gaan, en - als het even kan - te maken dat je hem niet zo noemt waar hij bij is. Het lijkt me niet denkbeeldig dat hij zich daardoor een zorgenkind gaat voelen. En misschien mist hij net de verbeelding om te bedenken dat hij dit ook niet voor de rest van z'n leven hoeft te blijven. Er zijn mensen met ASS die uiteindelijk 'hun draai' vinden, met hun beperking maar ook met hun sterke kanten kunnen leven en allerminst voor hun omgeving nog een "zorgenkind" zijn. Ik wens het je toe. Goeie moed alvast voor de komende periode met je zoon die nu extra zorgen vraagt, met je zoon waar je bezorgd over bent!
Zoals Wim het omschrijft he.
Wat ook kan helpen om sommige die u dierbaar zijn inzichten te laten verwerven is, hen dingen aan te bieden om bij te leren.
Op participate.be kun je heel veel info vinden ivm autisme, ook filmpjes.
Hen een inleefmoment laten beleven is ook altijd interessant. Het zet hen aan tot nadenken, ook al blijven sommigen kritisch, het geeft hen een idee. Sommigen schrikken wel van de inpakt en maken echt wel een klik hoor. De vva organiseert enkele inleefmomenten en ook tijdens de basiscursus wordt een inleef georganiseerd waar de familie en kennissen naartoe kunnen gaan.
De vva organiseert nog vele andere interessante avonden, het kan ogen openen.
Bij participate kun je brochures gratis krijgen als ouder, die kan je ook eens doorgeven. (de inhoud van de brochures staan ook op de site)
Goh, kritiek. Met bakken heb ik die al moeten verwerken. Zelfs als ik mijn moeder een boek cadeau doe over autisme, zal ze nog alles wat ik beslis en doe voor mijn zoon, bekritiseren. Zij weet alles het beste, terwijl ze eigenlijk elke crisis die mijn zoon heeft toegeeft. Hij maa
Hij maakt een scène en hij krijgt zijn zin. Leuk voor zijn zus hoor. Als ik dan niet toegeef en hem probeer iets te leren voor de toekomst, dan krijg ik gegarandeerd kritiek dat ik niet weet hoe ik mijn zoon moet aanpakken. Zij heeft 1 boekje met moeite gelezen, ik heb er 10-tallen verslonden en heb 24 op 24 mijn zoon bij me. Als je steun hebt van familie, wees blij, ik weet wat het is om familie te hebben die alles afkeurt. Je doet zo hard je best om voor je kind te zorgen en hem te begrijpen, en je krijgt alleen maar negativisme te verwerken. Op den duur wordt je zelf negatief. Dat is zo een sluipend ding, negativisme. Hoe meer je er mee in contact komt, hoe meer het onder je huid kruipt. Velen zeggen me: breek met je moeder, als het zo'n serpent is. Maar het is wel tenslotte je moeder hé en de oma van je kinderen. Je wil toch nog steeds dat het lukt.
Nu ja, veel moed aan diegenen die al die kritiek moeten ondergaan.
Ik heb de indruk dat jij wel aanvaardt, maar niet de omgeving?
Dat was bij ons ook wel zo. Zij zien je zoon ook niet altijd zoals wij het doen, niet? Wij zien onze kinderen dagelijks en zien waar de problemen liggen. JIj aanvaardt die, je hebt eigenlijk al die dingen gedaan om het voor hem zo gemakkelijk mogelijk te maken; Dat lijkt mij al 'aanvaarding' te zijn. De omgeving zal meer tijd nodig hebben. Die moeten ook wennen aan dat idee. Van de mensen van wie wij indertijd (mijn schoonouders) de meeste tegenkanting kregen en de meest kritische opmerkingen, krijgen wij nu wel de meeste steun. je moet je omgeving ook laten wennen aan het feit dat je zoon nu een diagnose hebt.
En kritisch zijn, natuurlijk moet er altijd een kritische blik blijven, je moet altijd goed kijken naar je kind en kijken naar wat hij wel en niet aankan en niet verblind worden door de diagnose. Er zullen dingen zijn die hij niet kan door zijn ASS, er zuillen heel veel dingen zijn die wel mogelijk zijn. Goed kijken naar wat je kind wel kan en niet kan.
Hallo Vieke
Ik denk dat je de diagnose kan geloven, dit zijn gespecialiseerde mensen die de diagnose stellen. De diagnose aanvaarden is echter iets heel anders, ik heb er zelf vrij lang over gedaan, ik voelde wel dat het waar was en klopte maar toch. Ik noem mijn zoon (8 jaar) ook mijn zorgenkind zonder altijd de diagnose ASS te gebruiken. Ik heb heel veel steun gevonden bij de voordrachten van de VVA, op zoek gaan naar websites voor informatie. Ik heb ook heel veel boeken gelezen over ASS, ook waargebeurde verhalen. Het geeft een juist genuanceerd beeld, wel goed voor ogen houden dat je kind anders is, dat geeft soms ook wel hoop. Vooral goed voor jezelf zorgen, regelmatig oppas (gehandicapte kinderen) laten komen. Zonder jezelf goed te voelen, kan je niet goed zorgen, vooral ook je hart luchten.
Je mag me gerust altijd een mailtje sturen.
Groetjes en succes en geniet van de goede momenten.
Hallo Vieke
Ik denk dat je de diagnose kan geloven, dit zijn gespecialiseerde mensen die de diagnose stellen. De diagnose aanvaarden is echter iets heel anders, ik heb er zelf vrij lang over gedaan, ik voelde wel dat het waar was en klopte maar toch. Ik noem mijn zoon (8 jaar) ook mijn zorgenkind zonder altijd de diagnose ASS te gebruiken. Ik heb heel veel steun gevonden bij de voordrachten van de VVA, op zoek gaan naar websites voor informatie. Ik heb ook heel veel boeken gelezen over ASS, ook waargebeurde verhalen. Het geeft een juist genuanceerd beeld, wel goed voor ogen houden dat je kind anders is, dat geeft soms ook wel hoop. Vooral goed voor jezelf zorgen, regelmatig oppas (gehandicapte kinderen) laten komen. Zonder jezelf goed te voelen, kan je niet goed zorgen, vooral ook je hart luchten.
Je mag me gerust altijd een mailtje sturen.
Groetjes en succes en geniet van de goede momenten.
Hoi,
Ik vraag me af waarom die erkenning van buitenaf zo belangrijk is? Voelt het dan minder zwaar aan?
Ik heb sinds eind juli dit jaar de diagnose gekregen bij mijn zoontje, maar ik had al langer een vermoeden. Echter wou ik hem niet laten testen als hij daar zelf geen last van ondervond. Toch werd het moeilijker op school naarmate de klasgroep groter werd, er stagairs kwamen ed. en dus heb ik hem nu wel laten testen om gon te kunnen krijgen.
Sommige mensen 'zien' er ook niets aan en reageren ook zo dat ze die diagnose nu zo snel geven, of reacties als : vroeger bestond dit niet, 't zijn 'uitgevonden dingen' waar men veel te veel tramelan rond maakt enz. Maar eigenlijk raakt mij dat niet echt als ze dit niet willen geloven. Dat is hun recht, ik probeer hen ook niet te overtuigen. Als ik voel dat er geen opening is dan praat ik er niet meer over en aanvaard ik hun visie. Zolang de school er waarde aan hecht en anderen die het niet geloven hem liefdevol en respectvol behandelen als kind/mens is dat geloof in dat label voor mij echt wel bijzaak.
Er is maar één (of meerdere) persoon die kan en mag oordelen over ons moeder zijn en dat is ons eigen kind/kinderen. Alleen zij weten hoe we zijn als ouder. Volg dus idd je gevoel en laat die woorden en meningen van anderen niet binnenkomen.
groetjes,
sabine
Ergens heb je wel gelijk. Hoe dat komt dat sommige opmerkingen kunnen kwetsen, ik denk dat dat veel van persoon tot persoon afhangt. De ene is daar afstandelijker in, de andere is dan weer hoogsensitief. Dat verschil zie ik zelfs al tussen mijn man en ik. Die begrijpt niet dat opmerkingen van anderen me kunnen kwetsen, terwijl hij een echt olifantenvel heeft. Het raakt hem niet als vreemden commentaar geven. Hij heeft zich van kinds af ook leren afsluiten daarvoor, dat was zijn overlevingsinstinct tijdens een zware jeugd. Ik daarentegen ben al heel mijn leven op zoek naar bevestiging, maar krijg ze nooit of toch weinig. Een dokter heeft me eens uitgelegd dat dat te maken heeft met dat gebrek aan hechting uit mijn jeugd. Maar mijn man heeft dus ook een slechte jeugd gehad en hij heeft er geen last van, ik denk dat het afhangt van hoe je als kind leert omgaan met die dingen.
Zo vraag ik me ook af of mensen met ass echt wel behoefte hebben dat het zo vaak in de media komt. Als ik nou aan mijn zoon vraag of hij het belangrijk vind dat er op de tv over ass wordt gesproken, dan krijg ik daar een negatief antwoord op. Dan zegt hij gegarandeerd: wat kan mij dat nou schelen. Die trekt zich van de buitenwereld helemaal niets aan. Ik vind trouwens ook dat het weer te vaak in de media verschijnt en het zo wel een hype begint te worden. Als de media er te dicht opspringt wordt het een modeverschijnsel en van het moment dat het uit de media is, is het het voor veel mensen plots ook gedaan met dat verschijnsel. Terwijl iemand met ass dat wel heel zijn leven blijft meedragen. De buitenwereld staat daar niet bij stil hoor. Meer energie steken in mensen is voor hen een last en dat zullen ze mss; wel even doen, omdat de media er zo opspringt, maar dat houden de meesten niet vol. mss; vinden sommigen het wel nuttig, in ons gezin ziet niemand het nut ervan in.
Die erkenning is nodig als je activiteiten gaat doen, een kind wordt ouder en dan gaat het 'anders zijn' gewoon meer opvallen en sommige kinderen willen meedoen met de scouts, gaan naar een gewone school...
Daar is de erkenning echt wel nodig, dat de mensen meewerken en willen meedenken. Als dat gewoon iemand op straat is, dan vind je dat niet zo belangrijk, maar als dat familie is, je ouders, je broers, of de mensen van het school die niet willen erkennen dat je kind autisme heeft, is dat wel belangrijk dat je die probeert te overtuigen zodat ze opletten.
Ook dat is weer dubbel.
Mijn dochter houdt haar diagnose geheim. Vroeger deden we dat niet omdat we dachten dat het het haar gemakkelijker kon maken door het te vertellen zodat mensen er konden rekening mee houden. Zelfs nu nog vraag ik me soms af of ze het niet beter zou zeggen (vb. als ze in haar opleiding stoot op haar autisme). Maar eigenlijk moet ik nu wel toegeven dat ze het gemakkelijker heeft nu ze het nergens meer zegt. Ja, ze stoot vaak op haar autisme, ze wordt er ook regelmatig op gepakt, maar het heeft niet meer de naam autisme.
Als je geluk hebt stoot je op mensen van goede wil die echt bereid zijn rekening te houden met de beperkingen van autisme. Maar dan moet je ook nog eens het geluk hebben dat die mensen weten op welke manier ze moeten rekening houden met het autisme. En ze zijn echt schaars hoor die mensen.
Ik had nooit gedacht dat ik dit ooit zou doen, maar ik ben het helemaal eens met het geheim houden van de diagnose van mijn dochter. Ik zie hoeveel beter het gaat als mensen het niet weten. Waarschijnlijk omdat wij niet het geluk hadden van te stoten op die "goeie" mensen...
Ik zelf houd mijn diagnose niet geheim. Maar dat is omdat ik er geen enkel belang meer bij heb of mensen het al dan niet weten. Waarom hou ik het dan niet geheim? Omdat ik wil bijdragen aan het meer bekend maken van autisme in de hoop dat er ooit een dag komt dat het niet meer nodig is van de diagnose geheim te houden, dat de vooroordelen en de angst voor autisme verdwijnen. Als ik, met mijn diagnose, daaraan kan bijdragen dan doe ik dat heel graag.
Hoi,
Wdr: ik heb ook niet zo'n makkelijke jeugd gehad en toen raakte kritiek en commentaar me dat wel heel diep. Ik zocht daarna ook veel naar herkenning en bevestiging tot ik leerde mediteren en ondervond dat de enige die kon mij bevestigen en erkenning geven, ikzelf was. Alles begint met jezelf aanvaarden. Dan heb je geen olifantenvel nodig (want ik ben nog steeds een gevoelsmens), maar wel een soort innerlijk rust/vrede.
Zinzia, het is idd wel belangrijk dat de school en de mensen die voor je kind zorgen het wel erkennen en ernaar kunnen handelen. De familie gelooft hier ook niet allemaal dat hij ASS heeft, maar dat vind ik persoonlijk niet zo erg, ook al zorgen ze soms eens een namiddag voor hem. Ze zien hem graag en dat is voor mij het aller belangrijkste.
sabine
Maar al de rest
Het stemt me blij dat er in Belgie toch nog scholen en leerkrachten zijn die autisme aanvaarden. Of ze doen toch geloven naar de ouders toe dat ze het aanvaarden. Zeker weet je het natuurlijk nooit...
Zo heeft mijn zoon nooit iets gezegd over hoe hij behandeld werd op school toen hij nog daadwerkelijk op school zat. Ik denk omdat hij angst had dat als ik de juf aanpakte, hij nog meer op zijn donder kreeg. Ik merkte wel dat het s'morgens altijd een drama was om naar school te gaan en dat hij steeds treuzelde, maar hij heeft me toen nooit gezegd waarom hij dat deed. Pas toen ik hem van school haalde en ik toevallig een verhaaltje voorlas over de kleuterklas voor mijn dochtertje, heeft hij zijn verhaal gedaan. Dat verhaaltje eindigde met de woorden: "alle juffen zijn lief, toch?" Toen vertelde mijn zoon uitgebreid dat zijn juffen helemaal niet lief waren. Dat die steeds boos waren en altijd riepen op hem. Dat school helemaal niet leuk is. Ik weet niet dat iemand hier begrijpt hoe pijn dat dat doet, hoe confronterend dat is. Ik vroeg hem waarom hij nooit iets gezegd heeft toen hij nog op school zat en hij antwoorde dat hij anders straf kreeg en gepest werd. Mijn vraag is dan in hoeverre kan je zeker zijn dat ze je kind wel daadwerkelijk begrijpen en goed begeleiden? Kan iemand me voorbeelden geven over hoe hij of zij zeker weet wat er gebeurt in de klas en tijdens de pauzes? Men zegt dat het een kwestie van vertrouwen is, maar in hoeverre kan je nog vertrouwen? Vroeger vertrouwden we de pastoors en wat blijkt, honderden mensen zijn in hun kinderjaren misbruikt. Ik probeer nog steeds positief te denken over school, maar het valt me heel moeilijk. Graag even reactie over hoe mensen zeker weten dat hun kind echt goed zit en het zich niet zelf aanpraten. Want een kind verzwijgt veel uit angst...
ik heb het over ca 57 jaar geleden mijn juf van het 2 e leerjaar heeft toen tegen mijn moeder gezegd we laten haar maar zitten want er zit toch niets in dat deed haar toen ook pijn heeft ze ooit gezegd. het is wel zo dat ik liefst gerust gelaten werd en ik alles bekeek en zo kon leren en niet wou antwoorden, tegenwoordig moeten sommige kinderen het wel zeer moeilijk hebben want iedereen moet nu antwoorden of voorlezen of iets doen, dat was vroeger wel anders.
Dat de ene juf de ander niet is blijkt soms ook duidelijk het ene schooljaar gaat alles goed bij een juf nooit problemen voor het kind tegen een ander schooljaar dat er voortdurend iets aan de hand is vooral als ze onrechtvaardig behandeld worden
Hoi,
Ik voel redelijk snel aan mijn zoon hoe het gaat op school. Het begin van het schooljaar ging vlot tot de stagairs kwamen.. van toen af liep het fout en was de school gelinkt als iets waar veel spanning en stress bij kwam kijken. Het afzetten ging niet meer, hij hield me krampachtig vast met zijn benen rond mij... je voelde de spanning gewoon. Ook werd de klasgroep steeds groter. Ik voelde de spanning maar mijn zoon kon nog niet praten door zijn achterstand. Op het moment dat ik met de juf wou gaan praten, riep zij mij apart en vertelde me niet meer te weten hoe om te gaan met Yaron. Dat hij in het begin zich duidelijk goed voelde in de klas maar nu niet meer. Dat ze al vanalles geprobeerd had en nu ten einde raad was. Ze vroeg ook hoe ik het thuis deed om het meer af te stemmen op elkaar. Die eerlijkheid en openheid tonen voor mij wel dat iemand (die juf) wel te vertrouwen was/is. Ik had haar eerder al mijn twijfels over ass meegedeeld, maar ze wou nooit iets zeggen omdat ze geen diagnose wou geven of hem in een richting sturen. Ze wou elke kind laten groeien en evolueren op zijn/haar tempo en met als eerste opdracht: zich goed voelen in de klas. Toen is een gon begeleidster even komen observeren en heeft ze enkele tips gegeven.. de laatste 4 weken van het schooljaar waren weer goed en hij ging weer graag dankzij die tips.
Op de speelkoer liep het ook fout en mijn zoon droomde dan 's nachts en werd wenend wakker. Grote kindjes duwen zei hij toen. Ik heb toen de directeur en de juf verwittigd en ze hebben dit bevestigd en de grote kinderen aangepakt. Dit is dan wel enkel over de middag. Andere pauzes zitten de kleuters apart. Nu zit mijn kleuter over de middag op een bankje alleen, maar laten ze hem wel gerust. Hij leek het niet zo erg te vinden.
Hoe het 2de kleuter nu gaat verlopen en of die openheid er ook zal zijn valt nog af te wachten, maar ik hoop het wel. Nu hij zijn diagnose heeft word er zoiezo elke maand samen gezeten met de juf, de gon begeleidster, de directeur en wijzelf als ouder. Dus ik vermoed dat ik wel ga kunnen weten hoe het een beetje verloopt.
sabine
Hallo idereen,
Eindelijk heb ik me ertoe gezet om de reacties te komen lezen. Nadat ik m'n eerste tekst hier had gepost en de diagnose zelf heb ik er lang over gedaan om ook effectief iets te gaan doen met die nieuwe info. Ik aanvaardde wel dat m'n zoon ASS heeft maar er echt wat mee doen er bewust mee omgaan dat zat er nog niet direct in.... mijn tante gaf aan de organisatie mijn adres door en ik kreeg een infobundel thuis toegestuurd die dan lang in de gesloten omslag bleef zitten.... tot een paar weken terug ik die ineens begon te lezen en mja ik voel me nu veel beter, ik heb daar trouwens veel meer aan gehad dan een boek dat ik wou lezen. Maar alles op zijn tijd zeker hé?! Als alleenstaande mama is het natuurlijk niet zo evident hoor en het kost soms bakken energie. Mijn zoon heeft geen problemen op school daar loopt alles gesmeerd en hebben we de school echt wel mee. Maar niet voor gon daar staan ze niet achter noch het clb.... Hij gaat nu naar het zesde ljr en maak me wel wat zorgen voor het middelbaar maar we zien wel, van dag tot dag. Buiten komen met hem is ook absoluut geen probleem soms eens een akkefietje maar het lukt. Het zwaarste is gewoon thuis. Daar ontploft de boel dikwijls en moet z'n zus het altijd bekopen. Laats heeft ze bij d'r papa een blauw oog opgelopen door haar broer.... dus maak ik me ook zorgen om haar...
Maar ik wil iedereen hartelijk bedanken voor de reacties waar ik veel uit haal. Ik probeer gewoon m'n best te doen en me niet aan te trekken wat anderen zeggen je hoopt gewoon hé. Ik herken ook wel de reactie van iemand van jullie om altijd te hopen en wachten op bevestiging. Zelf had ik ook een zware jeugd... maar ik heb me er wonderwel doorgeslagen en door alleen te komen staan meer geleerd dan in alle andere jaren samen. Ik ben een vechter. Alleen hoe ik met m'n zoon z'n woede moet omgaan vind ik moeilijk. Voor de rest lukt dat wel, ik kalm hij ook kalm, naar z'n zus toe is dat ook heel zwaar. Maar we trachten gewoon van de dag die is een goeie dag te maken.
@ sky, ik heb ook de neiging om het tegen zo veel mogelijk mensen te vertellen zodat ze begrijpen wanneer hij iets heel vreemd doet... maar ik vertel het tegen m'n vrienden en collega's om mij wat te begrijpe... zijn eigen vriendjes daat moet hij zelf over beslissen daar raak ik niet aan...misschien kom ik er ook wel van terug met de tijd...
@ wdr het moet heel pijnlijk zijn dat te horen van je kind. Ik denk dat je het nooit helemaal weet want indd onze kids vertellen niet alles ze proberen dikwijls te omzeilen hé. Ik heb geen pasklaar antwoord ik kan alleen maar hopen dat het allemaal wat meevalt maar ik denk de dag dat mijn zoon met héééél vééél tegenzin naar school gaat dat er iets goed mis zit tot nu toe gaat hij heel graag naar school en ja tijdens de middagpauze gebeuren er wel dingen en vind ik zelf dat hij niet voldoende opkomt voor zichzefl... maar dat heb ik dan ook eens goed gezegd tegen de directie en zorgcoördinator en zal ik ook wel heel duidelijk tegen zijn nieuwe juf zeggen. Meer kan je niet doen hé. Ik heb veel behoefte om met de school en juffen te praten maar ik hou mij niet in in het belang van mijn kinderen.
Ik wens elk van jullie heel veel mooie momenten met jullie prachtige kids en sterkte in de moeilijke momenten.
Vieke
Vlaamse Vereniging Autisme
Welkom op de ontmoetingsplek voor mensen met autisme en hun ouders, familie en sociaal netwerk
Kalender
|
Mei 2013 |
|
||||
| Ma | Di | Wo | Do | Vr | Za | Zo |
| 29 | 30 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 1 | 2 |
Thema's
autisme algemeen • begeleiding • begeleiding en ondersteuning • communicatie • dagelijks leven • diagnose • gedrag • geïntegreerd onderwijs (GON) • gewoon onderwijs • gezin • groepsbegeleiding • individuele begeleiding • onderwijs • probleemgedrag • relaties
Steun ons!
Steek de handen uit de mouwen als VVA-vrijwilliger of word lid!
Je kan ons ook financieel steunen.
Die testen zijn er idd niet zomaar. En ik geloof ook niet dat een diagnose veel te snel gesteld wordt. Ze gaan daar echt niet licht over.
Als ik je moet antwoorden op je vraag aanvaarden of kritisch blijven, dan kan ik alleen maar zeggen dat dat aanvaarden héél erg belangrijk is. Ga nu maar eens gewoon, in alle rust, lezen over autisme, spreek er mensen over aan, volg een basiscursus e.d. Het gaat je veel vooruit helpen. En je zoon ook!