Aanmelden op VVA
Ervaring
ADHD en ASS in één kind.. hoe en wat?
Mijn oudste dochter kreeg al enkele jaren terug de diagnose van ASS Maar ze is een heel ander kind dan haar jongste broer die vorig jaar de diagnose kreeg van ADHD. Momenteel is de diagnose stelling volop bezig voor ASS... toen de relatine aan het werken was merkten we ook de kenmerken van ASS op. Als ouder is het niet simpel om dat toe te geven dat het wel eens terug van dat zou kunnen zijn . Maar de ervaring is er en die kan niet liegen.
Hij zit nog in het eerste leerjaar (dubbelen) gewone onderwijs, maar het wil op het vlak van lezen niet lukken. Blijft hangen.. Een oversteek naar BLO lijkt aangewezen.
Wie heeft er nog ervaring met deze combinatie?
Reacties
Dirk op 23/12/2011 - 23:43:56Als de relatine is uitgewerkt zien de kenmerken van ASS. We kregen deze week zijn rapport en hij is er enorm op vooruit gegaan. Je spreekt daar van GON begeleiding, is dat iets wat wij kunnen aanvragen of zo? Hoe gaat dit in zijn werk? Wat zijn de voorwaarden eigenlijk?
GON staat voor Geïntegreed ONderwijs. Het is begeleiding door iemand uit het buitengewoon onderwijs aan een kind in het gewoon onderwijs. De GON-begeleid(st)er komt wekelijks langs. Waarvoor die komt hangt af van de noden: bijles voor je kind, samen met je kind zijn relaties met klasgenoten bespreken of de leerkracht helpen het gedrag van je kind te begrijpen en er beter op in te spelen.
De kwaliteit van deze begeleiding is heel variabel, want ze hangt af van de vakkennis, de inspiratie en het engagement van één persoon.
Je hebt er in ieder geval een diagnose voor nodig. De andere voorwaarden zijn we vergeten, want het is allemaal al zo lang geleden geregeld, maar je kan je laten helpen
Info vind je bijvoorbeeld op http://nl.wikipedia.org/wiki/Ge%C3%AFntegreerd_onderwijs of bij de autismetelefoon (nr op deze site).
Voor de volledigheid: Ook onze oudste dochter heeft ondertussen een diagnose. De gonbegeleider van de zoon heeft ervoor gezorgd dat zij ook begeleiding kreeg.
De gon-begeleider geeft ook parallel-les (wat de anderen krijgen op dat moment, wordt ook gegeven), extra ondersteuning bij dingen die moeilijker verlopen bvb juist de cijfers en letters leren schrijven (1ste lj), de gon leert ook trucjes om sociaal vaardiger te kunnen zijn (dat de moeilijkheden minder opvallen), de gon leert om samen te spelen, werkt bvb rond thema's als ruzie maken,plagen en pesten, keuzes maken, leren beurt afwachten, ... De gon kan ook helpen bij moeilijkheden op de speelplaats.
Eigenlijk hangt het een beetje af van waar er zich problemen voordoen bij je kind (dit kan tijdens het schooljaar wisselen, want er kunnen nieuwe problemen opduiken waar er dringend aan gewerkt moet worden).
Om gon-begeleiding aan te vragen heb je normaal gezien het clb nodig, die doen dan de aanvraag. Je kan dit bespreken op school (soms zijn ze wel weigerachtig, maar als jij vindt dat het nodig is voor je kind, dring gerust maar aan, want je hebt er ook recht op).
Normaal wordt gon aangevraagd vóór mei (voor gon-begeleiding in het volgend schooljaar), dan ben je zeker dat je iemand hebt. Nadien is het in principe ook mogelijk, maar dan heb je dikwijls minder ervaren begeleiders of zelfs geen.
In het begin van het schooljaar is er dan een gesprek met de gon, de zorgjuf, clb, de leerkracht en de ouders (en eventueel andere die met je kind werken). Tijdens dat gesprek wordt een overzicht (en afspraken gemaakt) gemaakt waar de de problemen zijn, waarrond kan gewerkt worden en wie wat doet. Normaal gezien start dan de gon-begeleiding begin oktober (ongeveer). Wekelijks komt die dan langs op een bepaalde vaste dag om met je kind te werken als extra ondersteuning binnen het onderwijs.
Zonder diagnose kun je geen gon-begeleiding krijgen.
Als er meerdere diagnoses zijn, kan het zijn dat je voor die andere diagnoses ook kan beroep doen op een gon-begeleider (maar dan meer gericht naar die specifieke noden, de gon zal dan waarschijnlijk ook iemand anders kunnen zijn uit een ander onderwijstype binnen het buitengewoon onderwijs).
Je hebt recht op 2 jaar gon per onderwijstak voor ASS. Dus is het een beetje wikken en wegen wanneer je er beroep op doet. Als je tijdens het schooljaar de gon-begeleiding stopt, dan ben je ook je recht op dat jaar gon kwijt.
De gon-begeleiding is er ook als hulp om een kind met specifieke noden, toch in het gewone onderwijs te kunnen laten meevolgen en met de zelfde leerdoelen de school te beëindigen.
Als het zonder gon ook kan, geen probleem, de leerkracht kan zelf ook al kleine aanpassingen doen die heel veel doen als extra ondersteuning voor je kind. De gon kan ook een hulp zijn voor u als ouder, om een probleem te verduidelijken aan de leerkracht, waarom men beter iets zo of zo aanpakt (want niet elke leerkracht heeft het graag als een ouder zich 'moeit' met hun aanpak, ze staan niet allemaal open ervoor; gelukkig zijn er wel leerkrachten die tot veel bereid zijn;) )
Maak het bespreekbaar.
Als je meer dan 1 kind hebt met de diagnose ASS, kun je ook je aanvraag doen voor 1 kind, de begeleiding opsplitsen voor elk kind elk de helft, of als de 1 op een bepaald moment meer nood eraan heeft dat die dan meer begeleid wordt. Maar dat is een klein achterpoortje, dit moet wel duidelijk afgesproken worden, he.
Je kind heeft recht op 2 jaar GON a 2 uur per week.
(tenminste bij ons in belgie)
Ik heb het opgesplitst.
1e jaar 2uur per week GON
2e jaar 1 uur per week GON
3e jaar 1 uur per week GON
zo heb ik het maximale voor mijn zoon eruit kunnen trekken, ondertussen is hij nu dit jaar begonnen op bijzonder onderwijs.
Ook hij heeft ASS en ADHD. Hij zat 5 dagen op de nieuwe school en ik had een totaal ander kind thuis. Hij stond te fluiten in de douche..pff wat was dat lang geleden zeg..ik heb ervan genoten.
Hij bloeit helemaal open en voelt zich geaccepteerd op school
Gewoon onderwijs met GON begeleiding
of buitengewoon onderwijs ...
het is dikwijls een beslissing met verstrekkende gevolgen.
Zoals gezegd hebben wij voor twee kinderen de eerst beslissing genomen, maar voor twee andere kinderen, ook met ASS, hebben wij voor buitengewoon onderwijs gekozen.
Één kind voelde zich op de gewone school zo slecht dat hij tegen niemand van de klas sprak. Na anderhalf jaar sukkelen ging hij op internaat in het buitengewoon kleuteronderwijs. Na enkele weken wisten we al dat we de enig juiste beslissing hadden gemaakt. Hij zit vanaf dit jaar in het buitengewoon middelbaar (Zorg Op Maat)
Een ander kind voelde zich wel goed op kleuterschool maar was duidelijk niet klaar voor de lagere (diverse leerproblemen). Na een jaar speelleerklas kwam hij in het buitengewoon onderwijs terecht bij de spraakgestoorden. Enkele jaren later kreeg hij bovendien de diagnose ASS. Volgend jaar begint hij aan het buitengewoon beroeps. Hoewel hij niet in een autiklas zat of zal zitten, heeft zowel zijn huidige als zijn toekomstige school kennis van autisme in huis.
We zijn er van overtuigd dat we vier keer juist beslist hebben.
Oh ja, die laatste, die heeft ook ADHD en neemt relatinne, zij het in veel kleinere mate dan de eerste broer.
En ook hij heeft baat bij veel consequent toegepaste structuur.
hoi,
Ik heb ook zo een pracht exemplaar thuis lopen, mijn zoontje is 7, en heeft een ADHD en ASS diagnose.
Vaak weten we niet waar het ene begint en het andere stopt...maar zonder Rilatin weten we dat er haast niets mogelijk is ...
Ondertussen ben ik er van overtuigd dat de combinatie van deze diagnoses het onmogelijk maakt om adequaat te reageren bij een crisis.
Steeds maar aftasten of het nu overprikkeling is (ass), die hem tot waanzin drijft of dat de rilatin is uitgewerkt en de impulsiviteit en agressie het hebben overgenomen, en je moet beide situatie's anders aanpakken, dus....
Vermoeiend...
Op school gaat het goed, hij heeft goede punten.
MAAR, om half vier is hij uitgeput! dan stormt er een razend klein ventje ons huis binnen, en is er het eerste uur niets mee aan te vangen...tijdens de speeltijd blijft hij vaak in een apart lokaaltje, want hij kan de drukte niet aan op de speelplaats.
Begeleiding krijgt hij in het kwadraat, een fantastische school, juf, begeleider...
Maar ik stel me toch de vraag of we wel goed bezig zijn...ik heb het al eens aangehaald om naar een autiklasje te gaan kijken...maar dan zwaait iedereen met dat goede rapport...
Hoe hebben jullie die beslissing gemaakt? of wat heeft de doorslag gegeven?
groetjes
Het rapport alleen telt niet, het is natuurlijk mooi meegenomen als die resultaten wel goed zijn. Maar er is ook het algemeen welbevinden, dat is iets wat nog belangrijker is dan alleen maar die goeie punten op dat rapport. Onze zoon heeft ook goeie punten, maar voor de rest kan hij de druk niet meer aan. Hij doet zijn best om goeie punten te hebben om te voldoen aan zijn eigen opgestelde idee (hij wil zo snel mogelijk grote mens zijn, dan moet hij nooit meer naar school en als hij blijft zitten, dan moet hij nog langer naar school, dit geeft ook extra druk op hem).
Het is iets wat je zelf moet uitmaken of jouw kind het aankan of niet, bij sommige lukt het perfect in het gewoon onderwijs met de extra ondersteuning. Wat je ook beslist, het is een keuze die je maakt voor je kind (je wil alleen maar het beste he).
Wij wachten nu op een plaatsje in een autiklas, ondertussen proberen we ons zoontje zo goed mogelijk op te vangen, maar het loopt moeilijk!
Het is inderdaad heel vermoeiend.
Mijn zoontje heeft ook de diagnose ass en waarschijnlijk ook adhd. Rilatine is voorgesteld maar ik ben heel erg tegen. Mijn oudste dochter heeft add en heeft dit genomen. Resultaat; geen betere concentratie maar wel een depressie. Dat hoeft voor mij niet!
Nu neemt ze geen medicatie meer en is niet meer depressief. Concentratie zal altijd moeilijk zijn.
Sterre
je weet niet wat Relatine zal opleveren bij je jongste voor je het geprobeerd hebt. Als de situatie moeilijk blijft zou ik het proberen.
Julie
Hoe ouder je kind, hoe bewuster het wordt van zijn anders zijn. Dat betekent dat het mee naar oplossingen kan zoeken, maar ook dat het met dit anders zijn zal moeten leren leven.
Je geeft me de indruk iemand te zijn die problemen aanpakt en niet makkelijk in zelfmedelijden vervalt. Die houding moet je op hem over dragen.
Positieve rolmodellen (auti's en ADHD-ers die het goed doen) kunnen helpen.
Bedankt voor de reacties, hartverwarmend.
Ik hou ook de reactie van mijn zoon in de gaten op het vlak van welbevinden. Dit is heel belangrijk en momenteel gaat het daar goed en het weerspiegeld zich wat in de resultaten. Bij mijn oudste heb ik redelijk snel moeten ingrijpen en gaan naar het BLO. Ik kreeg dan in enkele dagen een kind die veel gelukkiger was! Opmerkelijk gewoon.
De relatine heeft bij mijn zoon positieve invloed, zonder zou ik me niet kunnen inbeelden. Maar geef die vooral in schoolse context. Thuis enkel bij een 'niet te doen' situatie. Zoals ik ook las is de combinatie van deze twee een enorme uitdaging en heel vermoeiend. De aanpak van beide is anders en kan wisselen op elk moment. Ook vermoeiend voor de andere gezinsleden.
Sterre,
Begrijpelijk dat je geen voorstander bent voor de rilatine. Maar elk kind reageert anders, het kan net zo goed zijn dat het bij je zoon wel goed aanslaat. Je kan zien hoe houdbaar de situatie is en dan nog overwegen,moest het dan toch nodig zijn. Niemand kan u daarin verplichten.
sterkte
Soms is het natuurlijk echt nodig, maar schrijven de dokters soms niet wat te snel medicatie voor? De scholen willen rustige kinderen, maar is het ook beter voor de kinderen?
Ik denk toch ook al gehoord te hebben dat kinderen zeggen zichzelf niet meer te zijn als ze die medicatie nemen.
Volgens mij is de druk van de maatschappij gewoon veel te groot. Alles moet vlug vlug op zo kort mogelijke tijd, als je niet perfect bent speel je niet meer mee,... Maar moeten we onszelf, onze kinderen, daarom verloochenen?
Heb er toch mijn bedenkingen bij.....
Jouw bedenkingen zijn ook terecht Sterre. Er wordt soms wel te snel medicatie gevraagd en/of voorgeschreven. Soms is het echt nodig om iets te kunnen bereiken, soms is het nodig na alles te doen dat mogelijk is en het nog niet lukt.
Vaak kan het ook wel zonder die medicatie en dan is het spijtig dat er kindjes medicatie nemen waarbij het eigenlijk niet nodig is.
Maar het moet haalbaar blijven.
Het is idd zo dat we mee moeten in die mallemolen van perfectie, waar is de grens?
Voor je aan medicatie denkt moet je uiteraard eerst
zorgen voor voldoende beweging (te voet naar school, sport op school en na school, opa helpen in de tuin, ...)
zorgen voor voldoende afwisseling in de les (theorie, oefeningen, samenwerken, ...)
zorgen voor voldoende structuur en feedback (eerder een leeraar die kort op de bal speelt dan één die laat begaan en zich dan plots boos maakt).
Pas als dat niet volstaat grijp je naar medicatie.
En niet alleen op school, maar ook thuis eraan werken. Met eventuele hulp van buitenaf (extra begeleiding, psycholoog, reva,...).
Aan de mensen die schrijven dat hun kind zichzelf niet is met relatine: mijn ondernemende jongen van 17 functioneert zonder medicatie als een zeven jarige.
Om zichzelf te zijn heeft hij relatine nodig.
Aan de mensen die schrijven dat hun kind zichzelf niet is met relatine: mijn ondernemende jongen van 17 functioneert zonder medicatie als een zeven jarige.
Om zichzelf te zijn heeft hij relatine nodig.
Ik denk dat dit voor ieder persoon anders is, wat men aanvoelt tijdens het nemen van medicatie.
Er zijn er die zelf geen verschil voelen, maar de omgeving merkt duidelijk een immens verschil in het gedrag.
Anderen kunnen het wel omschrijven, bv dat ze zich beter kunnen concentreren, dat dingen duidelijker, gestroomlijnder verlopen.
Maar er zijn net zo goed mensen die reageren op de medicatie en dat ze het gevoel hebben zichzelf niet te kunnen zijn, misschien kan dit een bijwerking zijn, ik weet niet.
Wat is zichzelf zijn? Met behulp van medicatie kunnen dingen idd beter verlopen, waardoor je je ook beter gaat voelen wellicht, maar ben je dan jezelf? (ik neem zelf ook medicatie omdat het zonder moeilijker gaat)
Correct Mie, de filosofen discucieren al tientallen eeuwen over vragen als "Wat is zichzelf zijn?", en ze raken er maar niet uit.
Uiteindelijk gaat het om keuzes die ieder voor zich (en voor zijn minderjarig kind) moet maken. Buitenstaanders die de concrete situatie niet kennen moeten ons niet de les spellen.
Ook professionelen zonder ervaringsdeskundigheid moeten zeer omzichtig te werk gaan, en als het even kan: ter plaatse komen kijken hoe het loopt.
Ik heb een theorie ontwikkeld die waarschijnlijk op verzet zal stuiten... maar ik geef ze toch maar mee.
Ik geloof dat veel autisten depressief zijn en extreem vermoeid doordat wij ons eigen auti-zelf niet mogen zijn. Iedereen: ouders, hulpverleners, het onderwijs... ze willen van ons kopieën van NT-ers maken en creëren daardoor verwachtingen die voor ons eigenlijk niet haalbaar zijn. Om toch aan die verwachtingen te voldoen gaan wij voortdurend over de grens en dat veroorzaakt veel grote problemen zoals ziektes, depressies enz.
Veel autisten weten gewoon niet meer wie ze zelf zijn omdat men ons altijd maar wil veranderen, van ons "aangepaste" mensen maken die geen afwijkend gedrag meer mogen vertonen enz.
Het heeft gewoon rampzalige gevolgen.
En de medicatie dient vaak om toch zo "aangepast" mogelijk te zijn, zoveel mogelijk op NT-ers te gelijken. Ik zou daar alleen maar aan beginnen als het kind zich er beter bij voelt, niet om het de omgeving gemakkelijker te maken.
Als ik hoor hoe Temple Grandin spreekt over autisme, als ik naar mijn eigen leven kijk en dat van mijn dochter dan ben ik ervan overtuigd dat als je het "afwijkende" van de auti's laat bestaan, dat ze best wel in staat zijn een eigen weg te vinden in het leven. Laat een kind flapperen, rondjes draaien (ik kan getuigen dat dat absoluut rust kan bieden),... Zolang we een ander geen kwaad berokkenen wat is er dan fout met anders zijn? Het gaat maar fout omdat wij niet ons eigen auti-zelf mogen zijn...
Ik geloof dat de omgeving zich meer aan ons moet aanpassen i.p.v. wij aan hen want wij gaan kapot aan het vele aanpassingswerk. Een beetje tollerantie naar het anders-zijn zou al heel veel kunnen helpen.
Ik ben genuanceerder.
De auti en de omgeving moeten doen wat haalbaar is om een goede integratie mogelijk te maken.
Wat haalbaar is, en wat goed of wenselijk is hangt enorm af van het individu en de omgeving.
Op het werk eis ik van mezelf, dat mijn autisme geen verschil mag maken voor mensen waar ik sporadisch mee samenwerk. Van de mensen waar ik dagelijks wekelijks mee samenwerk, verwacht ik dat ze rekening houden met mijn autisme als ik hen op concrete problemen wijs, maar ik verwacht niet dat ze er voortudend op letten of dat ze "raar" gedrag aanvaarden (tenzij je wegblijven uit een lawaaierige refter "raar" vindt).
Ik kan zo veeleisend zijn voor mezelf omdat ik veel geleerd heb (veel gecoached ben door mijn vrouw en veel communicatietraining heb gevolgd) en omdat mijn job relatief weinig communicatie vergt.
Ik moet zo veeleisend zijn omdat ik als consultant werk, bij de klant dus, en telkens maar voor korte periodes.
Maar dit hangt allemaal af van de persoon en de situatie. Ik neem aan dat dit voor jou niet haalbaar is, Sky.
Het hangt ook af van de situatie. Thuis vraag ik wel dat men rekening houdt met mijn autisme. Ten eerste vraagt een groot gezin, waarvan de helft met ADHD, veel meer communicatie. Ten tweede wil ik in mijn gezin toch het gevoel hebben thuis te komen.
Ik kan je volgen Dirk. Voor mij is dat idd niet haalbaar, maar goed dat het dat voor jou wel is. Het zal je zeker meer mogelijkheden geven.
Waar ik ook aan dacht: als je op school toekomt met een gebroken been doen ze veel meer moeite om zich aan je aan te passen dan dat ze moeite doen om je te helpen met je autisme... Ik word er soms wanhopig van.
En als je je op school niet kan aanpassen aan de NT-wereld word je tegenwoordig "onschoolbaar" genoemd. Geen wonder dat daar veel naar rilatine gegrepen wordt, ook door kinderen die geen ADHD hebben.
Volgens mij is het met iedere medicatie zo dat de ene er wel bij vaart en de andere niet. Denk maar aan bv antibiotica; de ene verdraagt het goed, de andere wordt er ziek van. (dan heb ik het over 1 bepaalde soort, daarom word je niet van allemaal ziek)
Het is ook zo dat eens je een negatieve ervaring hebt met iets, je daar in de toekomst toch rekening mee houdt.
Het is inderdaad zo dat niemand van ons echt zichzelf kan zijn in deze nt-wereld. Wij ZIJN zo gewoon niet en ze doen zo hun best om ons wel zo te maken ten koste van wie we wel echt zijn.
En Dirk, jouw zoon is 17 met relatine, zonder 7, maar je weet niet hoe "oud" hij werkelijk is. Misschien is hij gewoon 7, er zijn wel meer mensen die jonger zijn dan hun werkelijke leeftijd. Maar ook hier; hij is 17 dus moet hij zich zo gedragen.
Rilatine geven aan kinderen zonder AD(H)D? Kan dat wel? Voor zover ik weet moet een dokter dit toch voorschrijven en moet er een goedkeuring van het ziekenfonds zijn. Als ik morgen naar de dokter ga en een voorschrift vraag van iets, krijg ik dat niet tenzij de dokter het echt nodig vindt.
Er zijn heel wat kinderen die rilatine slikken, waarbij eigenlijk geen echte adhd is, maar wel 'kenmerken' heeft van adhd (dit wordt dan zo omschreven door de arts die de diagnose stelt). En dit is al voldoende om goedkeuring te krijgen voor de terugbetaling van het medicijn. Niettegenstaande dat er bij die kinderen ook wel kinderen zijn die echt wel baat hebben met de rilatine. (ieder zijn keuze daarin). Zulke medicatie kun je normaal gezien niet verkrijgen zonder voorschrift, maar best ook (ook voor andere medicatie algemeen).
Sterre, zal ik mijn zoon eens vragen hoe hij zichzelf ziet?
Hij beseft maar al te goed wat het verschil is.
Dirk, ik bedoelde het niet als belediging. Maar als je begint te kappen zegt dat veel over jezelf.
Zelfs op deze site mag je niet meer zeggen wat je denkt of voelt. 't Is al ver gekomen..... Maar wees gerust; ik heb het begrepen.
Ik ben niet beledigd, Sterre, wel zeer verwonderd dat jij veronderstelt dat mijn zoon zijn studies, zijn toekomst, zijn interesse voor techniek, zijn sporten (die voor hem gewoon onveilig zijn zonder relatine), zijn vriendschappen enzovoort op het spel zou zetten om terug te kunnen egotrippen in een cocon van verwarring en isolement.
Dat neemt niet weg dat ik hem regelmatig een dag nutteloos prutsen gun, en ik besef ook wel dat één van de redenen waarom hij graag wandelt is, dat hij dan enkele uren zijn verstand op nul kan zetten. Dat is bij mij ook zo.
En met bepaalde ontwikkelingen (zoals interesse voor meisjes) zal hij zeker een laatbloeier zijn, net als ik.
PS, kan je me een privé berichje sturen om uit te leggen waarom jij je aangevallen voelt?
Ik zou me met dat berichtje ook aangavallen voelen Dirk. Ik vermoed dat dat wel je bedoeling was. Misschien voelde jij je aangevallen door het bercht van Sterre waardoor je zo reageerde?
Misschien moet jij eens wat meer uitleg geven bij dat berichtje van jou?
In het bericht van Sterre kan ik geen veronderstellingen vinden die jij benoemt Dirk.
Sterre schreef eigenlijk bijna hetzelfde als jij, meer bepaald om het voorbeeld te geven dat met behulp van de medicatie een kind meer kan functioneren naar de normen die van hem verwacht wordt (door de nt-wereld).
Misschien dat haar bedoelingen verkeerd zijn overgekomen bij jou. Jij weet perfect wat je doet voor je zoon, wat hij nodig heeft en wat hij kan, daar is niets mis mee. Ik denk niet dat zij er iets tegen heeft dat jij rilatine geeft aan je zoon.
Hopelijk geraken jullie er uit onder elkaar.
Zoals Mie zegt; ik doe geen veronderstellingen. Hoe kan ik iets veronderstellen over jouw zoon terwijl ik hem nooit gezien heb? Ik vraag me alleen af, en dit meer in het algemeen bedoeld, of sommige kinderen niet gewoon jonger zijn dan hun leeftijd.
Eén van mijn dochters is daar een mooi voorbeeld van; zij is 12 maar niemand gelooft dat. (als je haar kent zonder leeftijd) Qua mentaliteit is ze veel jonger. Zij heeft geen ad(h)d, mijn andere dochter wel, wel ass. Zij neemt geen medicatie, of toch niet daarvoor.
Ik vind inderdaad we door de nt-ers teveel dingen opgedrongen krijgen waardoor we onszelf niet meer kunnen of mogen zijn. Misschien een vb; Adolf Hitler, iedereen bekend, vond dat de übermens blond moest zijn. Nu denk ik toch echt niet dat mensen met bruin, zwart of rood haar daarom minder zijn. Of moeten we met z'n allen ons haar gaan kleuren? Dit kan je toch een beetje vergelijken met de nt-ers en de ass-ers, of zie ik dit fout?
Wat de medicatie betreft moet ik Mie toch ook een beetje tegenspreken, niet over de rilatine maar sommige andere. In België zijn ze vrij streng met medicatie, maar in andere landen vaak niet. Je kan vaak zo op internet iets bestellen wat je hier nooit zonder voorschrift zou krijgen. Ik zeg niet dat dat goed is, maar in sommige gevallen overdrijven ze hier ook wel. Een voorbeeldje; in België kan je Frontline Combo (honden en katten), dit is preventief tegen vlooien en teken, enkel op voorschrift krijgen. In Nederland bestel je het gewoon zonder voorschrift. Persoonlijk vind ik dit niet echt medicatie. In Aveve kan je bv ook zonder iets vergif kopen tegen ratten, ongedierte, etc. Ik vind hier de logica niet.
Ik heb, jammer genoeg, al heel veel meegemaakt. Niet alleen met de kinderen maar, als ik me zo mag uitdrukken, heb ik het gevoel al 3 keer geleefd te hebben. De ene tegenslag na de andere. Daar verander je door. Mensen die altijd alles beter weten, en dat is ook meer in het algemeen en niet op iemand bepaald bedoeld, zijn bij mij op voorhand al gebuisd. Mensen die echter bescheiden zijn maken een veel betere indruk op mij. Niemand kan alles weten, niemand kan oordelen wat het best is voor iedereen, want iedereen is anders. En eerlijk gezegd; ik zou het ook niet willen, want ik heb al werk genoeg beslissingen te nemen voor mijn kinderen. Al die andere kinderen kan ik er niet nog bij nemen, da's veel te veel. Maar die hebben hun ouders dan weer. En iedereen, of toch bijna, doet toch wat hij/zij denkt dat het best is voor zijn/haar kinderen. (en hier bedoel ik met "bijna" dat mijn ouders mij de rug hebben toegekeerd omdat 2 van mijn kinderen autisme hebben, mijn diagnose was toen nog niet gesteld)
En daar wil ik nog aan toevoegen dat het nog steeds heel veel pijn doet. Ik vind dat ik, net als iedereen, recht heb op ouders.
Mijn vader heeft ook ass maar zonder diagnose. Want; "als je geen diagnose hebt is het er niet."
Is dat niet hetzelfde als "als ik de rekeningen in de vuilbak gooi zijn ze er niet, en moet ik niet betalen" met als gevolg een deurwaarder die de boel komt halen?
Graag had ik ook nog een vb gegeven van hoe anders mensen dingen interpreteren.
Ik ben nu op zoek naar een zwarte haan. Met zwart bedoel ik dan ook echt zwart. Nu zouden jullie op van die zoekertjessites eens "zwart" moeten intikken en eens kijken wat er tegenwoordig allemaal verstaan wordt onder zwart.
Kan natuurlijk ook zijn dat ik gewoon kleurenblind ben....
Ik heb een zoontje met ass en adhd, vele schrijven dat de omgeving weinig of geen rekening houden met kindjes en of mensen met die diagnose en dat zij zich niet willen aanpassen aan mensen met ass en adhd.Ik vind niet dat we dat mogen veralgemenen , mijn Familie past zich heel goed aan aan mijn zoon die anders is!!Ook op school doen ze heel veel inspanningen, hij gaat naar een gewone school omdat hij het tot hier toe nog aan kan.Hij is op kamp geweest en daar hebben ze hem ook heel goed aangepakt.Het is voor een buitenstaander ook niet altijd gemakkelijk om hem aan te passen omdat ze niet genoeg weten wat ass en adhd is niet?
Wat die medicatie betreft, eigenlijk is het wel waar dat er veel verschil is met het buitenland.
Er is ook een verschil in de terugbetaling (de herkenning) van de medicatie. Zo is de rilatine goedkoper in Nederland dan hier bij ons in België. Met die herkenningen mogen ze hier ook nog eens wat doen voor de andere produkten die werkzaam zijn bij ADHD. Bv strattera, concerta (tgo rilatine toch veel duurder),...
Goed dat er al herkenningen zijn voor de kinderen op vlak van de kostprijs, maar eens je +18 bent valt het weg en dat is heel jammer voor de volwassenen die baat hebben met de medicatie, want ADHD verdwijnt niet bij iedereen op z'n 18de he.
Da's natuurlijk niet het enige hé. De elektriciteit in Nederland is ook veel goedkoper. De wegen zijn er veel beter onderhouden, alles is duidelijker daar. Hier in België mag niks maar alles kan. En de grootste fraudeurs staan aan de top.
Heel toevallig ken ik iemand, een nederlander, van wie de dochter met mensen met autisme werkt. Hij zegt ook dat autisme daar al veel meer aanvaard wordt dan hier. Ook de werking zou al veel beter zijn. En hij zei ook dat het jammer was dat ik in België woon want zijn dochter zou er anders wel voor gezorgd hebben dat alles veel makkelijker ging. (oa thuisbegeleiding)
Het klopt inderdaad dat Rilatine maar tot 18 wordt terugbetaald. Toen mijn dochter het nog nam is dat ook ter sprake gekomen. Ik heb toen ook de vraag gesteld "en daarna"? Nu is het natuurlijk niet meer van toepassing, maar nu stel ik me toch de vraag of adhd of add verdwijnt met het ouder worden(daarom niet op 18)? Dat haal ik toch uit het bericht van Mie? Of begrijp ik jou verkeerd?
El, dan heb jij veel geluk met zo'n familie achter je. Ben jaloers op je!
Er zijn wel mensen waarbij de symptomen 'verdwijnen' of verminderen, of er zodanig goed mee hebben leren omgaan dat ze weinig problemen ervaren.
Als ik het voor mezelf bekijk, dan is het nog niet verdwenen en in mijn familie zijn er nog volwassenen met adhd die nog steeds hun moeilijkheden ervaren. Ikzelf neem medicatie, omdat het zonder te moeilijk verloopt, ondanks de hoge kostprijs.
Er wordt wel beweerd dat adhd of add in de volwassenheid verdwijnt, maar dat betwijfel ik. Ik denk dat dit voor het leven is, je kan er alleen maar beter mee leren omgaan.
Ik begrijp gewoon niet dat de terugbetaling gebeurt tot je 18de, waarom wordt daar een leeftijdsgrens opgeplakt?
(ik hoop dat ik mij beter heb verduidelijkt)
Ik zie hier jullie heen en weer discussie maar om terug naar het begin te gaan.. mijn zoon kreeg de diagnose van een kinderpsychiater en ook van haar kreeg hij het voorschrift. Ben zelf geen voorstander van relatine, maar zonder kan mijn zoon niet lezen... niet schrijven enz... heeft hij een minder negatief zelfbeeld en kan zo nog enkele voorbeelden geven. In zijn geval dus een positief gevolg.
Op mijn werkveld daarentegen zie ook scheve zaken, waar kinderen relatine krijgen via huisarts uiteindelijk (al dacht ik dat een kinderpsychiater enkel de zaak kan opmaken voor terugbetaling). Voor de verkeerde redenen alleszins.
Er zal wel altijd gefoefeld worden, jammer eigenlijk.
Zou het ook niet kunnen zijn dat sommige ouders zodanig zagen tegen hun huisarts, dat die uiteindelijk voorschrijft?
Onze zoon, 17 ondertussen en sedert 2 jaar de diagnose ASS & ADD, weet ondertussen heel goed wat de Rilatine voor hem betekent en is zelf in staat nu te bepalen wanneer het die neemt en wanneer niet. Dus nooit met vakanties en ook zeer zelden na 16u of in het weekend. Dankzij de rilatine wordt de noodzakelijke dopamine aangemaakt , wat kan vergeleken worden met de noodzaak voor een diabeticus (type 2) die zijn pilletje moet nemen omdat het andere orgaan de suiker niet voldoende meer afbreekt...Begrijp die hele commotie daarrond niet echt, wordt ook zelden goed uitgelegd !
Ikzelf heb als lager schoolkind rilatine genomen. Dat ging goed tot ik een puber werd. Ik voelde mij erg depressief. Misschien wel door het veranderende lichaam en hormonaal geweld, maar zonder medicatie kon ik het toen beter aan. Ik ben toen gestopt en heb nadien nooit meer medicatie moeten nemen. De oudste zoon stond op het puntje van medicatie te starten, maar in het buitengewoon onderwijs helpen de nodige rust hem het zonder medicatie te doen. Er wordt nu gesproken van eventueel terug te keren naar het gewoon onderwijs, opnieuw moet er rekening gehouden worden met het al dan niet starten van medicatie.
Conclusie: Elk kind is uniek, maar ook elke situatie waarin dat kind zich bevindt. Dat moet allemaal eerst in kaart gebracht worden.
Dat was ook wat ik bedoelde: als de omgeving de moeite wil doen om zich aan te passen i.p.v. omgekeerd gaat het al veel beter.
Inderdaad, elk kind is uniek, de omgeving moet ook de nodige aanpassingen doen (alhoewel "moeten" niet echt goed verwoord is , eerder bereid zijn tot en open staan voor gepaste omgevingsfactoren te creëren). En ook niet vergeten zal voor elk kind de exacte hoeveelheid van medicatie moeten gezocht worden, want die zal ook voor elk kind verschillen...Onlangs ook vernomen waarom het belang van voedingssuplementen niet onderschat mag worden. Blijkbaar gebruiken bij ons, en dus zeker bij mensen met ASS, onze hersenen 70% van de energie die ons lichaam verbruikt ! Dus tijdig en regelmatig magnesium blijven geven is ook niet onbelangrijk, ook al wordt het niet onmiddelijk als een wondermiddel ervaren....
Ik geloof dat initiatieven zoals het autisme-logo kunnen helpen om meer aandacht te krijgen voor autisme, zodat hopelijk meer mensen bereid zijn de nodige aanpassingen te doen voor ons. Dus dank je wel VVA. En laat de andere initiatieven maar komen.
Michel; gelukkig kan jouw zoon dit zelf beslissen, maar voor de meeste veel jongere kinderen moeten de ouders het doen. En wij voelen niet wat onze kinderen voelen. Ze kunnen het zeggen, we kunnen het veronderstellen, maar het is nooit hetzelfde als het echt voelen.
Sky; dat logo, is het de bedoeling dat wij dat gaan dragen? Ik wil liever anoniem autist blijven. Ik krijg zo al tegenkantingen genoeg.
Met dat logo zeg je niet dat je autist bent Sterre, maar alleen dat je een hart voor autisme hebt, dat je ervoor open staat en zo. Maar ik begrijp wel je reactie. Het is ook geen verplichting van het te dragen he. Als je het draagt denk ik wel dat je vragen gaat krijgen en als je dat niet wil, dan draag je het beter niet.
Ik neem aan dat mijn zoon met medicatie zichzelf kan zijn, omdat ik niet wil aannemen dat hij alleen zichzelf is als hij eigenlijk onbereikbaar is, dat hij dan onopvoedbaar en onschoolbaar is, alle aanpassingen ten spijt. Dat ik niet wil aannemen dat hij zichzelf is, als hij als een olifant door een porseleinen kast raast en alle sociale contacten kapot maakt, ondanks het feit dat hij er nood aan heeft.
Nu is hij nog wild, maar hij is bereikbaar voor communicatie en hij kan leren en je kan dan wel zeggen dat de omgeving zich aan hem moet aanpassen zodat hij zichzelf kan zijn, maar ooit zullen wij er niet meer zijn en dan moet hij ook in staat zijn te leven in een maatschappij die overwegend niet-autistisch is.
mijn al zwaar astmatische zoon kreeg met 7 jaar de diagnose ADHD. 7 jaar later kwam daar nog ASS bij. We moesten (ik zeg wel Moesten) Rilatine nemen, maar internet leerde me dat Rilatine effect heeft op het hart, net zoals de medicatie tegen astma. Er zijn al jonge kinderen met die combinatie gestorven aan een hartaanval, las ik toen.
Dus ik ben op zoek gegaan naar alternatieven. En die logen er niet om. We hebben onze levensstijl volledig aangepast. Rustige muziek of stilte. Visueel een rustige omgeving. Massages, aromatherapie, regelmaat , kortom, zoals ik het zelf wel eens lachend noem: het leven zoals in een rusthuis. En vooral steeds laten weten dat zoon mocht zijn zoals hij was. Iedere dag weer. Acceptatie doet ontzettend veel. (Ik heb een tijd les gegeven in een klas met een paar ADHD-er van 15, 16 jaar. Ik gaf ze na ieder kwartier aandacht 2 minuten uitraastijd. En wat bleek? Het feit dat ze Mochten, maakte dat ze minder nood hadden aan...!)
Zoonlief, inmiddels bijna 20, mag als dat nodig is door huis razen. (Als hij het thuis mag, is de behoefte het elders te doen geringer). En als het me teveel wordt, dan zoek ik op youtube de ADHD-er Jochem Myjer op, want daarna kan je met humor alles weer relativeren.
Maar ieder kind is anders, dus uitproberen en uitproberen en de moed niet laten zakken. Succes
de omgeving moet zich ook kunnen aanpassen, he...
Of denk je dat ik een knopje hebt autismedenken aan/off? Alles wat ik nu heb geleerd is door schade en schande geleerd, door ervaringen die ik heb gehad met onze zoon. Wij proberen ons zoveel mogelijk aan te passen, maar met twee jongere kinderen, waarvan er een nog meer net kleuter af is, is dat niet simpel. Dat begint nog maar net voor de 6-jarige te gaan, dat die rekening kan houden met zijn broer, dat die begint te beseffen dat als zijn broer hem begint op te zoeken, dat die hem dan eigenlijk met rust moet laten.
De neef van mijn man zegt dat ook altijd 'ik kan het niet, jullie moeten je aanpassen', maar als ik dan vraag hoe hij dat ziet hoe zijn jongere autistische neefjes zich dan aan hem moeten aanpassen, dan moet hij het antwoord schuldig blijven.
Ik zit in een huis met 4 overgevoelige personen, waarvan er een de diagnose autisme heeft; wat de middelste nodig heeft, is compleet iets anders dan wat de oudste nodig heeft.
Ik hoor dat vaak 'de omgeving moet zich aanpassen, wij kunnen het niet', maar hoe verwacht je dat dan? ik kan zoveel mogelijk alles voorspelbaar maken en er rekening mee houden, maar ik kan mijn eigen karakter ook niet gaan verloochenen en dat is net dat ik impulsief en chaotisch ben.
Maar dan ga je ervan uit dat een kind communicatievaardig is, om te kunnen praten, om te kunnen uitleggen, om te weten te komen wat de noden zijn, waar de grenzen liggen.
Het heeft 2 tot 3 jaar geduurd voor die aannam dat die naar buiten moest gaan als die een woedeaanval voelde opkomen. Nu kan hij dit en is fysieke verwijdering bijvoorbeeld niet nodig. De eerste 7 jaar van zijn leven was hij communicatief gewoon niet bereikbaar (waardoor hij ook een zware ontwikkelingsachterstand had)
Maar zonder medicatie is die bijvoorbeeld niet communicatievaardig, dan kan die zichzelf niet uitdrukken en kan die ons ook niet horen. Moest ik dan aannemen dat hij op dit moment zichzelf is en dat mijn jongere kinderen (die toen 1 en 3 waren) zich aan hem moesten aanpassen aan hem? Ik heb dat op de cursus van VVa toen ook gevraagd hoe ik dan ons gezin moest aanpassen met een kind dat niet communicatievaardig was en een baby en peuter, het antwoord was 'jullie moeten je aanpassen, hij kan het niet'. Hoe de baby en de peuter dat hadden moeten doen, weet ik eigenlijk nog altijd niet.
ah, ja, zeg ik dat dan? Of wil je me dat zo graag in de schoenen schuiven omdat ik een andere mening heb?
Niet als alle druk van aanpassing alleen op de schouders van de Nt'er komt te liggen. Dat houden wij ook niet vol. Ik heb drie kinderen, ik heb mijn eigen verleden en problemen, mijn man heeft ook zijn overgevoeligheid. Mijn andere kinderen hebben ook hun overgevoeligheid. Wij kunnen alleen samenleven als we allemaal ons best doen, niet als wij als omgeving alleen ons best doen om ons voor de oudste zoon aan te passen.
En als een persoon niet communicatievaardig is en absoluut niet bereikbaar is voor communicatie, leef je ook niet samen met die persoon, maar word je automatisch gebombardeerd tot verzorger van die persoon.
Net als Zinzia pleit ik voor realisme.
Wij zijn vrij hard voor onszelf, hebben alletwee de dodentocht al uitgestapt, bijvoorbeeld.
Maar het moet realistisch blijven. Als we de oudste zoon geen relatine hadden gegeven of de jongste niet op internaat hadden gezet, dan hadden we er onderdoor gegaan. Dan had ik mijn job niet volgehouden en hadden we financieel aan de grond gezeten, dan hadden wij de andere kinderen onverantwoord weinig aandacht gegeven. Dan hadden we het als koppel niet volgehouden.
Ook buiten het gezin, in de maatschappij zie ik het zo: Ik kan onmogelijk van mijn collega's vragen dat ze zich volledig aanpassen aan mijn autisme, aan de moslim collega's aan de spaanstalige collega's enz, enz ...
Daarom is iedereen de eerste verantwoordelijke voor zijn eigen integratie. Als dat alleen kan met met relatine, dan moet dat maar zo.
En moeten ze zich dan ook minder aanpassen aan mensen in een rolstoel, blinden, doven? Want daarmee vergelijk ik mensen met autisme. Wij hebben een beperking die ons niet toelaat ons aan te passen in die mate dat we kunnen integreren. Wij doen al zo hard ons best om ons aan te passen... tot in het onmogelijke. Met zeer weinig resultaat. Het minste dat de omgeving kan doen is proberen begrip te hebben en zich aan ons aan te passen zoals ze ook voor rolstoelmensen een hellend vlak willen leggen op een trapje.
Ik heb de ervaring dat mensen veel meer bereid zijn om zich aan te passen aan anderstaligen en mensen met een andere godsdienst dan aan ons. Maar een andere taal leren is natuurlijk gemakkelijker dan autisme begrijpen. Een huis of kantoor aanpassen aan een rolstoelgebruiker is ook gemakkelijker. Dat begrijp ik ook wel.
Maar ik begrijp wel dat je kiest voor medicatie als die je leven gemakkelijker kan maken hoor Dirk. Voor mezelf zou ik dat nooit doen. Maar met mijn dochter zou ik dat wel overleggen moest er zo'n medicatie voor haar bestaan (zij heeft ooit lange tijd rilatine genomen, zonder enig resultaat). Voor mij heeft intgratie geen zin meer, maar ik zou het voor mijn dochter graag anders zien. Daarom ook draag ik overal mijn badge.
Het enige dat ik hier heb willen stellen is dat er veel minder medicatie zou genomen worden, dat er veel minder depressies zouden zijn, moest de omgeving meer doen om zich aan onze beperking aan te passen. Daar ben ik heel erg van overtuigd.
vanwaar die idee dat wij dat dan wel kunnen?
Ik kan niet in het hoofd van mijn zoon zien, ik kan hem niet aanvoelen, zijn brein werkt anders als dat van ons en ik heb geen knop waarbij ik het autistische voelen en denken kan aanzetten als ik met hem ben. Wij doen dingen als veel uitleggen (want door de medicatie is die nu bereikbaar voor communicatie), we vermijden drukke plekken, we sturen hem naar kleinschalige activiteiten, maar meer kunnen we niet doen qua aanpassingen. Zoals ik al zei, ik heb ook mijn verleden en mijn problemen, net als mijn man en mijn twee andere kinderen (die trouwens ook nog maar 4 en 6 zijn). Mijn oudste zoon moet zich ook leren aanpassen, hij zit in een groep met 6 autistische kinderen, daar moet hij zich ook aanpassen aan de andere kinderen, net als die andere kinderen moeten leren rekening houden met hem. En hij moet dat met zijn broers en zijn broers moeten dat ook leren.
Je hebt het over dove en blinde mensen. Ken je er zo? Denk je dat mijn man zo ver was gekomen als hij nu gekomen is, als hij er alleen vanuit ging dat de anderen de aanpassingen moesten doen omdat hij het zogezegd niet kan. Je merkt niet eens dat die bijna blind is, want hij heeft wel moeite gedaan om zich te integreren, het enige was hij niet kan is autorijden en een knoop aannaaien. Hij is trouwens waarschijnlijk ook autistisch en daar hou ik in dezelfde mate rekening mee als met mijn zoon. De drukke dingen neem ik zoveel mogelijk voor mijn rekening, omdat hij anders overprikkeld geraakt. Maar ik aanvaard niet 'ik kan het niet, want', want er zijn meer autistische mensen in onze familie, de neef van 46 mag niet verwachten dat wij onze autistische kinderen van 8 en 12 (neefje) aan hem gaan laten aanpassen. Net als iedere persoon met een handicap zal ook mijn zoon moeten leren zich te integreren in de maatschappij, zonder dat hij zijn eigenheid verliest
Zinzia, ik denk dat jij absoluut niet ziet hoeveel inspanningen auti's wel niet doen om zich aan te passen. Ik kan je verzekeren dat dat niet min is. Vele NT-ers zouden er niet toe in staat zijn.
Maar ik denk dat we hier zo ongeveer bij de kern van het probleem van autisme zitten. NT-ers zijn niet in staat zich aan ons aan te passen en wij niet aan hen...
Wij kunnen onmogelijk NT-ers worden. We kunnen er hooguit een krakkemikkig afgietsel van worden. Daar hebben we dan ongelooflijk veel moeite voor moeten doen en dan is het nog niet goed genoeg. Dan nog worden we geoordeeld omdat we nog niet genoeg lijken op NT-ers. Het is een straatje zonder einde.
En het allerergste is dat veel auti's die zelf veel geoordeeld zijn voor hun anders-zijn, dat gewoon overnemen en andere auti's gaan oordelen omdat ze teveel anders zijn. Dat maakt dat samenwerken of samenleven van auti's ook niet lukt.
En toch hebben ook wij het recht op onze beperking die maakt dat wij niet kunnen voldoen aan de eisen die aan ons gesteld worden (zoals dat we MOETEN ons aanpassen...).
Je kan van een lamme ook niet verwachten dat hij zijn rolstoel niet gebruikt omdat dat hem teveel anders maakt en hij op die manier niet kan integreren. En ik gebruik heel bewust die vergelijking omdat velen van ons het echt absoluut niet kunnen, net zoals een lamme nooit zal kunnen lopen.
Auti zijn is een heel eenzaam bestaan. Ik kan je alleen aanraden Zinzia van er blij mee te zijn dat je niet alleen bent. Je hebt je man, je andere kinderen... En ik geloof zeker dat je een verschrikkelijk leven hebt hoor. Maar ook daar ben je niet alleen mee.
Voor mij is en blijft autisme een ondraaglijk lijden. Zoveel inspanningen gedaan om "goed genoeg te zijn" dat ik eraan kapot ben gegaan. Mijn enige reden om niet nu te kiezen voor euthanasie is mijn drijfveer om te proberen het voor mijn dochter leefbaarder te maken. Ik zal blijven vechten voor ons recht om te zijn wie we zijn: auti's. Ik zal blijven vechten voor meer begrip voor haar en voor meer wil om haar te nemen zoals ze is want ze is een ongelooflijk knap en tof kind, ondanks het autisme waar iedereen voortdurend op afknapt. Tot mijn laatste snik zal ik dit gevecht blijven voeren.
Dat vraagt ook niemand, maar ik denk dat jij ook niet beseft dat wij als Nt'er ons ook niet kunnen aanpassen aan jullie, dat we niet meer kunnen doen dan meer verduidelijken, zorgen voor meer structuur. Wij kunnen onszelf ook niet kunnen veranderen en ineens op een andere manier gaan denken. JIj vewijt mij dat ik jullie wil veranderen, maar je verwacht net hetzelfde van ons. En ik vraag jou vanwaar jouw idee dat wij onszelf wel kunnen veranderen voor jullie? Dat gaan net zo min als dat jullie dat kunnen. Maar ik kan wel eisen van de auti's in mijn familie van ook rekening te houden met de niet-auti's, net als ik dat van de Nt'ers verwacht, dat ze rekening houden met de auti's. Denk je dat mijn kinderen van 4 en 6 zich kunnen aanpassen aan hun broer van 8? De zesjarige kan dat stilaan, de vierjarige snapt het gewoon niet. Hoe verwacht je dat dan? Dat ik hem in de kast stop terwijl de autibroer er is? Dat ik zijn mond dichtplak en hem vastbind? Ik heb drie kinderen, ik moet met alledrie rekening houden en zij moeten alledrie met elkaar leren rekening houden.
Ik kan mijn impulsieve karakter ook niet ineens gaan veranderen, zijn nood aan constant aandacht te hebben, maakt mij ziek. Ik ben nu eenmaal iemand die haar rust nodig heeft en dan ook alleen wil zijn.
Als auti's zich niet kunnen aanpassen, ga je er ook vanuit dat die zelf al nooit samen kunnen leven, want geeneen van die kan zich aanpassen aan de anderen. En als ik kijk naar de groep van mijn oudste zoon, zie ik dat die dat wel kunnen, mits aanpassingen natuurlijk, maar mijn zoon is niet stom, maar autisme is ook geen vrijgeleide voor het 'ik kan dat niet'.
Ik heb geen verschrikkelijk leven, trouwens, lees aub geen dingen die er niet staan. Ik verwacht alleen van mijn zonen dat ze met elkaar leren rekening houden, dat wij rekening houden en aanpassingen doen voor hem, maar omgekeerd ook dat hij rekening houdt met ons, met zijn kleine broers. Dat is de enige manier waarop mijn gezin kan overleven. Het was gemakkelijker geweest wanneer mijn autizoon de jongste was geweest, dat klopt, maar nu is hij eenmaal de oudste. En hij moet leren zichzelf te blijven EN rekening te houden met het feit dat hij nu eenmaal in de minderheid is in onze maatschappij.
En aub, vergelijk Autisme niet met andere handicaps. Het is geen handicap als een andere. Voor de visuele handicap van mijn man moet ik mezelf niet veranderen, voor mijn moeder in een rolstoel moet ik mezelf ook niet veranderen, daar moet ik fysiek bij helpen. Geef mijn man een bril en die trekt zijn plan, geef mijn moeder een rolstoel en die trekt hare plan.
Jij praat net hetzelfde als de neef van mijn man, maar hoe verwacht jij dan al dat mijn autizoon zich aan die neef gaat aanpassen? Een kind aan een volwassene? Wie heeft dan meer recht op de meeste aanpassing dan? Want mijn zoon heeft andere noden als die neef en daar ook tegengestelde noden.
Wij zijn hier uitgepraat Zinzia. Ik heb geen verwijten willen maken. Kan er ook niet aan doen dat jij dat zo hoort. We praten naast mekaar en dat heeft geen enkele zin.
@Sky, Je bent misschien uitgepraat maar ik wil er toch nog graag iets aan toevoegen.
Wat jij schrijft, Sky, daar kan ik me volledig in terug vinden. Ik vind ook dat autisme best vergeleken kan worden met andere handicaps, zoals blind, doof, etc. Het is alleen omdat autisme vaak onzichtbaar is dat het moeilijker aanvaardbaar is voor de buitenwereld.
Ik heb zelf autisme en 2 van mijn 3 kinderen ook. Ik heb een NT-man. Samenleven KAN WEL. Moeilijk gaat ook. Mijn man heeft al heel veel moeite gedaan om ons te begrijpen. Het boek "(on)draaglijk lijden" heeft hem de ogen geopend. Hij snapt het en probeert er rekening mee te houden. Ok, soms is het nog steeds moeilijk, maar is dat in een relatie tussen NT-ers onderling ook niet zo?
En Zinzea geloof me, ik heb ook een vreselijk leven achter de rug van voor ik mijn man leerde kennen. Dingen die nog lang niet verwerkt zijn.
Wat ik vooral voel bij de uitlatingen van zinzea zijn boosheid, woede, onbegrip, machteloos maar ook slachtoffer. Het is net of je hebt het gevoel dat de hele wereld tegen je is. Je voelt het als een straf, je hele leven.
Kan zijn dat ik fout ben, maar zo komt het over.
Oh wat een discussies. Kort mijn situatie, ik: autisme, hoogbegaafd en hypersensitief. Zoon: autisme, adhd, normaal begaafd, hypersensitief. Dochter: autisme, normaal begaafd. Jongste zoon vertoont tekenen van autisme en hoogbegaafdheid(is 20 maand). Man: adhd en borderline. Wij passen ons niet aan! We weten wat de maatschappij van ons verwacht, net zoals je niet door het rood rijdt en geen diefstal mag plegen, zo weten wij ook wat gepast gedrag is maar...We behouden onze eigenheid, ik ben nogal hard in de omgang maar iedereen weet dat dit door mijn autisme komt, de zoon is soms alleen in zijn kamer tijdens familiefeestjes omdat er teveel lawaai is, maar dat hoort bij hem. Agressie wordt niet getolereerd dus daar moet een auti zich aan aanpassen, wij hebben thuis een boksbal. En oh ja die wordt gebruikt, omdat wij ons niet altijd kunnen uitdrukken of teveel prikkels krijgen moet het er allemaal eens uit. Wij vinden NT'ers wel grappig, zoals de zoon zei met kerst " die zetten plots een boom in de living met lichtjes en ballen in, komiek hé" en omgekeerd vinden NT'ers ons ook wel grappig want wij lachen zelf soms om onze beperking, zoals ik bv altijd een even aantal aardappelen op mijn bord wil, dan zegt de echtgenoot, we eten puree of de mama moet weer tellen,... :-) Autisme is een handicap, maar als er niet teveel rigiditeit bij komt kijken dan kan het een handicap met veel voordelen zijn. Wij leren van NT'ers en omgekeerd leren NT'ers van ons. Op het werk wordt ik geprezen om mijn eerlijkheid en analytisch denken bijvoorbeeld. Maar wederom, elk persoon is anders. Niet iedereen vind de kracht om met een handicap te leven of met een persoon met een handicap samen te leven. Bij ons persoonlijk gaan we vrolijk door het leven en ja wij gedragen ons naar wat de maatschappij verwacht maar dat is normaal vind ik, en lukt het ons niet altijd dan leggen we het even uit aan de mensen rondom ons en wordt dat ook aanvaard. Het is net leerrijk om met mekaar samen te leven maar dat is de mening van mezelf en van mijn gezin. Ik wilde even laten weten hoe wij omgaan met onze beperkingen.
"Bij ons persoonlijk gaan we vrolijk door het leven en ja wij gedragen ons naar wat de maatschappij verwacht maar dat is normaal vind ik, en lukt het ons niet altijd dan leggen we het even uit aan de mensen rondom ons en wordt dat ook aanvaard. "
Het is dat wat ik ook verwacht van mijn zoon, van mijn man, van mezelf, van mijn kinderen. We moeten allemaal samenleven in een huis en dat kan niet wanneer niet iedereen zijn best doet om rekening met elkaar te houden. Dat heeft niets te maken met 'slachtoffer' of 'vreselijk leven', dat heeft te maken met wederzijds respect. Ik verwacht niet dat mijn zoon bij ons blijft op feestjes, die mag met de nintendo zich afzonderen, de neef hoeft ook niet te komen op feestjes, maar de verantwoordelijkheid om ons dat te laten weten en een alternatief voor zijn petekind van 4 voor te stellen ligt wel bij hem. En als je dan toch graag vergelijkt met doven en blinden en verlamden, als die mensen niets doen met de hulpmiddelen die ze krijgen, omdat zij zich niet kunnen aanpassen, dan zijn die hulpeloos. Wij kunnen die hulpmiddelen niet voor hen gebruiken, dat moeten ze zelf doen. Wij hebben BO gekozen, bijvoorbeeld, omdat ik vind dat ze op school zoveel mogelijk zichzelf moeten kunnen blijven onder kinderen die hetzelfde zijn, je moet een veilige thuisbasis hebben om te kunnen leren en daar leren ze hoe wij denken, hoe wij voelen. Wij als ouders leren dat voor een stuk met vallen en opstaan, door cursussen. We proberen zoveel mogelijk rekening met elkaar te houden, omdat we nu eenmaal een gezin zijn met 5 verschillende mensen, met elk zijn problemen. Mijn oudste zoon moet leren de hulpmiddelen en aanpassingen te gebruiken die hem worden aangereikt. Ik merk dat in onze familie waar er ook verschillende autistische mensen zijn, er maar een is die af komt met 'ik kan dat niet'. De anderen zijn zichzelf en toch kunnen die gelukkig leven in onze wereld."
Dat klinkt alleszins veel beter. Hier kan ik me ook in vinden. Er moeten wel degelijk hulpmiddelen aangereikt worden. Wij kunnen ons anders niet aanpassen. En die hulpmiddelen worden veel te weinig aangereikt. Al te vaak wordt er van ons verwacht dat we ons "gewoon" gedragen als NT-ers.
Lalewo, het moet aangenaam leven zijn als de dingen je zo voor de wind gaan dat je alles kan zien als een lachertje. Leuk ook dat het lukt met "even uit te leggen".Dat zou ik ook wel willen. Ik ben daar jaloers op. In mijn leven is dat niet zo. Geniet ervan zou ik zeggen.
Dat heb ik gisteren al gezegd, maar jij zag er blijkbaar liever iets anders in, iets van 'vreselijk leven' en 'slachtoffer' en zo.
Er moeten hulpmiddelen aangereikt worden, maar hulpmiddelen wil niet zeggen dat de omgeving zich aanpast. Door een huis rolstoelvriendelijk te maken, pas je enkel iets materieel aan. Jij verwacht dat mensen zich aan passen aan jou en dat kan je niet vragen. Ik kan dat niet, wij denken anders, maar dat maakt ons niet supermens, in staat om aan te passen en onszelf te veranderen. het enige wat wij kunnen doen is rekening houden en proberen een aantal aanpassingen te doen qua voorspelbaarheid, verduidelijking, maar je kan niet verwachten dat een mens zich aanpast. Ik verwacht dat niet van mijn zoon en de andere autimensen in mijn familie, maar ik wil ook niet dat mensen dit van mij verwachten. Het enige wat wij kunnen doen is proberen samen te leven met vijf mensen en met elkaar rekening te houden. De middelste zoon en de jongste zoon moeten naar de scouts om de oudste zoon rust te gunnen. De oudste zoon moet echter ook aanpassingen doen, die moet naar een kleinere groep op een andere dag om de andere broertjes rust te gunnen en die moet medicatie pakken om het leefbaar te houden. Die moet leren hoe hij zijn woede kan kanaliseren, en hoe hij dat kan voorkomen, wanneer het tijd is om zich terug te trekken en het ons duidelijk te maken. Dat zijn aanpassingen die hij wel zeker kan doen en die hij ook moet doen. Ik vraag niet dat hij anders wordt, maar dat wil niet zeggen dat hij geen rekening met ons kan houden.
Het is geen handicap als een ander, waarbij ik niet beweer dat het geen handicap is of zelfs minder erg, want het is wel een erge handicap, erger dan die van mijn man, vind ik, ondanks het feit dat mijn man officieel wel de zwaardere handicap heeft. Maar het is geen handicap als doof zijn of blind zijn. Het is een pervasieve handicap, het werkt in op alles in je leven, op je karakter, op je geest... Dat doet de verlamming bij mijn mama niet, die werkt op de benen. Ze heeft een rolstoel nodig, die ze wel zelf moet gebruiken. De visuele handicap van mijn man heeft invloed op zijn ogen, maar niet op zijn karakter. De handicap van mijn zoon, het autisme omvat zijn hele wezen, zijn zelf. En als ik zie dat hij kan rekening houden met de autistische kinderen van zijn leefgroep, dan geloof ik ten stelligste dat hij dit ook kan leren bij ons en dat doet hij ook en daarvoor hoeft hij zich zelfs niet eens aan te passen, hoeft hij niet te veranderen, want dat kunnen mensen niet. En dat hoeft ook niet.
Een tijd geleden was ik ziek. Ik voelde aan alles dat het niet zomaar een onschuldige verkoudheid was, dus ging ik naar de dokter. Daar werd er direct van uit gegaan dat ik overdreef. Ik stond terug op straat met enkel een hoestsiroop. Ik ben verschillende keren moeten terug gaan, werd ondertussen ook steeds zieker. De secretaresse van de dokter vond al dat ik te veel kwam. Maar ik heb tegen wil en dank doorgebeten. Uiteindelijk heb ik iets gezegd dat bij de dokter een lampje deed branden. En ineens was het alle hens aan dek. Ik bleek een longontsteking te hebben. Ik ben heel erg ziek geweest. (gelukkig is het nu voorbij).
Het is dank zij mijn problemen met communicatie dat er zoveel mis loopt in mijn leven. En ja dan vraag ik van de mensen uit mijn omgeving en van hulpverleners om zich aan mij proberen aan te passen en niet direct te oordelen dat ik overdrijf als ik zeg dat er meer aan de hand is, maar dat ik niet "communicatief" genoeg ben om duidelijk te maken wat er juist aan de hand is.
Zo'n zaken kom ik voortdurend tegen. Ik vind dat geen dingen om mee te lachen. Ik kan dat ook niet zomaar "even uitleggen". Ik heb daarin de hulp van de omgeving nodig, zeker van hulpverleners en krijg die hulp niet of alleszins veel te weinig.
Toen mijn dochter zwaar gepest werd en ze er depressief van werd heb ik de school proberen in te lichten over wat er gebeurde. Ik ben ook niet au serieus genomen. Ook dank zij mijn autisme. Ik kreeg het niet gezegd op een voor NT-ers aannemelijke manier. Het pesten is de rest van het schooljaar blijven doorduren en is nefast geweest voor mijn dochter haar gezondheid en haar toekomst. Dat was zeker ook niet om mee te lachen en om "even uit te leggen". Ik verwacht dan wel van de school dat ze me willen horen. En als er problemen zijn met de communicatie dat ze dan tenminste de moeite doen om me au serieus te nemen en vragen stellen.
Er moeten dus zeker wel aanpassingen voor ons gebeuren. Ik kan nu nog zo dikwijls zeggen dat ik wil leren sneller te denken en beter communiceren... ik kan dat niet leren. Dat is nu eenmaal mijn beperking. En ik heb daar hulp bij nodig van mijn omgeving. Ik heb een vriendin die zich wel kan aanpassen aan mijn communicatieproblemen. Dus ga ik er ook van uit dat dat niet onmogelijk is.
Belangrijk ook is dat autisme niet een uitvlucht mag zijn. Zo deed de oudste zoon zijn zus eens bewust pijn. Toen ik vroeg waarom, antwoorde hij; ze maakt teveel lawaai en ik kan daar niet tegen. Daar heb ik meteen paal en perk aan gesteld. Pijn doen mag niet, en als hij woede voelt dan is er onze boksbal. En het optimisme dat wij voelen maakt het makkelijk om aan onze omgeving even uit te leggen dat het soms eens misgaat. Zo kwam er op een receptie eens een ober met blinkende thermos naar mij. Hij vroeg; koffie? waarop mijn antwoord was; ik weet niet, misschien zit er wel thee in. Toen die man raar keek besefte ik dat mijn antwoord mis was. Ik zei al lachend, zeg stel zo geen moeilijke vragen, vul maar bij. Ik heb duidelijk koffie vandoen nietwaar?... en zo doe ik dat in wel meerdere situaties. Mijn twee kids gaan ook naar BO type 8 maar mogen misschien terugkeren naar het gewoon onderwijs. Voor de dochter is dat zeer goed, de zoon is nogal gevoelig en miss is een grotere klasgroep wel te vermoeiend, dit bekijken we dan ook met de kinderpsychiater. Het blijft wel zoeken natuurlijk Maar rekening houden met anderen moet wel gebeuren, dat geldt voor iedereen, alleen doen auti's dat soms nogal stuntelig. Veranderen is in mijn ogen iets anders, je kan bijleren maar niet veranderen. zo ervaar ik dit.
Belangrijk ook is dat autisme niet een uitvlucht mag zijn. Zo deed de oudste zoon zijn zus eens bewust pijn. Toen ik vroeg waarom, antwoorde hij; ze maakt teveel lawaai en ik kan daar niet tegen. Daar heb ik meteen paal en perk aan gesteld. Pijn doen mag niet, en als hij woede voelt dan is er onze boksbal. En het optimisme dat wij voelen maakt het makkelijk om aan onze omgeving even uit te leggen dat het soms eens misgaat. Zo kwam er op een receptie eens een ober met blinkende thermos naar mij. Hij vroeg; koffie? waarop mijn antwoord was; ik weet niet, misschien zit er wel thee in. Toen die man raar keek besefte ik dat mijn antwoord mis was. Ik zei al lachend, zeg stel zo geen moeilijke vragen, vul maar bij. Ik heb duidelijk koffie vandoen nietwaar?... en zo doe ik dat in wel meerdere situaties. Mijn twee kids gaan ook naar BO type 8 maar mogen misschien terugkeren naar het gewoon onderwijs. Voor de dochter is dat zeer goed, de zoon is nogal gevoelig en miss is een grotere klasgroep wel te vermoeiend, dit bekijken we dan ook met de kinderpsychiater. Het blijft wel zoeken natuurlijk Maar rekening houden met anderen moet wel gebeuren, dat geldt voor iedereen, alleen doen auti's dat soms nogal stuntelig. Veranderen is in mijn ogen iets anders, je kan bijleren maar niet veranderen. zo ervaar ik dit.
Zo Voel ik het ook aan. En die grappige situaties kom ik uiteraard ook tegen. Wij kunnen daar ook harteljk om lachen.
Ik ben wel totaal uitgeput van deze discussie. Ik kan er niks meer aan toevoegen. Ik heb de indruk dat ik er, hier, ook niet in slaag om duidelijk te maken wat ik wil duidelijk maken. En ook dat er weinig wil is om te begrijpen.
Ik heb nu vooral ontzettend veel nood aan een beetje positiviteit. daarom heb ik besloten even vakantie te nemen van deze site en me bezig te houden met positievere dingen. En met mijn dochter.
Sky,
Zou het voor u misschien niet beter lukken als je bv naar de dokter moet, dat je jouw dingen dat je voelt opschrijft en dat papier meeneemt bij de dokter. Ik weet niet of je het zo beter kunt verwoorden naar je dokter. Misschien dat hij aan de hand van wat je opschrijft, zo meer gerichter kan vragen stellen en u gerichter kan onderzoeken. Of de dokter kan voor u een blad maken met symptomen die zich kunnen voordoen, jij kan dan de symptomen die jij voelt aanduiden op dat blad. (het zijn maar enkele ideetjes he)
Misschien is het ook zoiezo beter dat je dokter telkens bepaalde onderzoeken doet zoals naar de luchtwegen luisteren met zijn stethoscoop, je bloeddruk eens nemen en zo van die andere algemene zaken.
Een verkoudheid dat op het eerste onderzoeksmoment heel banaal lijkt te zijn, kan op een paar uren ook snel uitbreiden naar een bronchitis of zelfs een longontsteking.
Het is heel vervelend als je je niet voldoende begrepen voelt als je bij de dokter gaat.
Een pluim voor jou, Zinzia,
° voor het geduld waarmee je de harde kritiek hierboven hebt verdragen
° voor je creatieve aanpak en je geduld.
Misschien heb je er baat bij meer succesvolle volwassen autisten te leren kennen, liefst mensen met zin voor humor. Zij kunnen je een frisse kijk op jou NT-gedrag geven, en dus meer inzicht in de beleving van je kind.
Tip 14 maart 2012, Zellik: Communiceren met mensen met autisme, zie http://www.kvg-vlaamsbrabant.be/activiteiten/
@Sky; ik had jou graag een privébericht willen sturen, maar het lukt me niet. Zou jij me er één willen sturen zodat ik erop kan antwoorden. Ik begrijp jou perfect! En ik zou je graag nog een paar dingen vertellen, maar dat is privé, die wil ik hier niet vertellen.
Hopelijk tot gauw!
Dirk,
Nee ik had geen harde kritiek op Zinzia. Maar blijkbaar wordt dat wel zo gehoord. Ik neem het je alleszins niet kwalijk want ik weet als geen ander hoe autisme en contextblindheid onze visie op mensen en interacties tussen mansen kan vertroebelen. Dat zal trouwens bij mij ook wel meegespreeld hebben in deze discussie (waar ik trouwens elk woord van meen).
Ik heb vannacht besloten om geen bijdrages meer te leveren op deze site. Ik kom hooguit af en toe nog eens lezen. Ik ben op deze site gekomen om mee te helpen om NT-ers een beeld te geven op autisme en de mogelijke gevolgen ervan. (ik hoop trouwens dat de discussie hierboven daar ook toe bijdraagt) Ik was hier dus, op geen enkel moment, voor mezelf. Maar het is te zwaar geworden. Dat mijn inzichten niet altijd in dank zouden aanvaard worden, dat wist ik op voorhand. Daar heb ik dan ook geen probleem mee. Het vraagt gewoon veel te veel energie van mij. Ik beschouw het als dat ik mijn bijdrage geleverd heb. Er zijn genoeg anderen die dat ook kunnen.
Ik moet snoeien in de dingen die ik doe als ik het nog een aantal jaren wil kunnen volhouden. Ik moet nu voor mezelf kiezen. Ik zou het graag nog een aantal jaren kunnen volhouden, vooral voor mijn dochter. Daarom stop ik hier dus mee. Ik hoop dat ik iets heb kunnen bijdragen voor jullie.
Sterre,
Ik was al van plan je mijn mailadres te geven. Als je wil contact houden dan kan dat zeker: lay-nah@hotmail.com.
Anderen kunnen me ook nog mailen moesten ze dat willen, liefst niet om me uit te schelden of te beledigen. Ik bepaal trouwens uiteraard ook zelf welke mails ik al dan niet wil lezen.
Het gaat jullie dus goed en wens jullie, van harte, heel veel geluk met jullie auti's.
Hallo iedereen,
Het is precies of ik met Asperger moet omgaan.
Toen mijn zoon 16 jaar was, is er bij hem ASS en ADD gediagnosticeerd. Het was toen voor mij een openbaring, een verluchting. =Eindelijk kon ik ermee voort. Mijn man (Mathias zijn vader) was toen al 6 jaren overleden. Ik wist totaal niet wat te doen met zo'n moeilijke puber. Ik heb de lessen van de VVA toen gevolgd en letterlijk toegepast. Het resultaat is dat ik na zoveel jaren zwoegen en strijden, onzeker en ongeduldig zijn het heb gebracht tot een meer dan menselijke relatie tussenj moeder en zoon, tussen zijn vriendin en hemzelf. Door het
Geef er de brui aub niet aan. Het zijn schatten van kinderen.
Mathias is ondertussen bijna 23 jaar oud. Hij heeft een heel geregeld leven. Zijn vriendin en zijn zussen zijn dol op hem, ik ook trouwens.
Ik ben zo fier en dankbaar dat ik de energie had om veel begrip en geduld te tonen (ook al heb ik vaak op mijn tanden moeten bijten) om tot het resultaat te komen dat er nu is: een leuke, goedlachse, gemoedelijke kerel.
Ik wens jullie allen veel geduld en begrip met jullie 'auti's'
Groetjes
Sophie
Wel wel, leuk en aangenaam zulke hoopgevende reactie te mogen lezen. Onze zoon, nu 17j, heeft zijn diagnose ASS en ADD op 15jarige leeftijd gekregen en is momenteel ook op de goede weg om zichzelf te vinden in onze maatschappij, zowel op studievlak als wat zijn sociale activiteiten betreft voelt hij zich momenteel goed in zijn vel. Afgelopen jaar gestart als leiding bij KSJ, afgelopen kerstvakantie een fantastische skireis beleefd met KAZOU (zeer goed begeleid), momenteel bezig aan een (school)stage die hem goed bevalt,...Dit hebben wij ook bekomen na oa het ons intensief informeren over alles ivm ASS en ADD, ook basiscursus VVA gevolgd en deelgenomen aan diverse VVA activiteiten welke door enthousiaste vrijwilligers worden georganiseerd...
Ik begon de discussie over de combinatie van ADHD en ASS. Jammer dat er uiteindelijk niet meer over de begin van de discussie wordt gepraat.
@Briekel, ADD is hetzelfde als ADHD maar dan zonder het hyperactieve maar wel met dezelfde concentratieproblemen. Wat hier ook altijd vergeten wordt, volgens mij, is het belang van de voedingssupplementen als magnesium (voor energiebalans) vitamine B-complex (positieve stimulansen) aangevuld met omega-3 (bloedsomloop). Uiteraard is het mogelijke effect hiervan pas zichtbaar na enige tijd van geregelde inname en kan best als eerder voorkomend beschouwd worden...En voorts nog eens aanstippen dat een auti-vriendelijke omgeving creëren altijd alle andere gezinsleden te goede komt...structuur en duidelijkheid, rustplekken en momenten respecteren van elkeen...
Vlaamse Vereniging Autisme
Welkom op de ontmoetingsplek voor mensen met autisme en hun ouders, familie en sociaal netwerk
Kalender
|
Mei 2012 |
|
||||
| Ma | Di | Wo | Do | Vr | Za | Zo |
| 30 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 | 1 | 2 | 3 |
Thema's
autisme algemeen • begeleiding • begeleiding en ondersteuning • communicatie • dagelijks leven • diagnose • gedrag • geïntegreerd onderwijs (GON) • gewoon onderwijs • gezin • individuele begeleiding • onderwijs • ontwikkelen • opvoeden • probleemgedrag
Steun ons!
Steek de handen uit de mouwen als VVA-vrijwilliger of word lid!
Je kan ons ook financieel steunen.
Die combinatie kennen we hier heel goed!
Onze oudste zoon hing in de kleuterklas letterlijk in de gordijnen.
Omdat we hem niet klaar vonden voor het lager onderwijs, deed hij een jaar speelleerklas. Toen is de diagnose ASS gevallen.
Daarna volgde het gewoon 1e leerjaar in een kleine school. Dat ging redelijk, maar de juf had het moeilijk en 's avonds kwam hij thuis als een bom (haalde meer kattenkwaad uit in vijf minuten dan de samen anderen op een uur). Zo viel er ook een diagnose ADHD.
Met Rilatine ging het snel een stuk beter, maar hij bleef vermoeiend. Hij had heel veel sturctuur verduidelijking en duidelijke regels nodig. Hoe meer je hem "als een hond" instructies gaf, hoe meer dankbaarheid je van hem kreeg.
Vermoeiend is hij nog steeds, maar hij studeert nu Industriele Wetenschappen met redelijk succes. (Talen lukken niet zo.)
Hij is een sportieve behulpzame jongen geworden, die zijn vader judo heeft geleerd en die met plezier vier dagen na mekaar dertig kilometer stapt.
Om zo ver te geraken hadden we heel wat GON begeleiding nodig, maar ook scholen die aandacht hebben voor kinderen met speciale noden en een goede relatie met de directie. (Dat habben we dankzij het werk van vooral mijn vrouw in de oudercommitees.)
Ook belangrijk: zorg voor positieve rolmodellen. Zo heb ik door zijn diagnose mijn eigen autisme ontdekt, en zo werden we bontgenoten.