Hoi mama van ratje,

mooi hoe je dat verwoord. Ik heken mijn eigen kinderen erin. Een eigen ontwikkelingspatroon. Jammer dat we dat steeds bij iedereen moeten uitleggen (zelfs aan mijn eigen man!). Ik probeer daar mijn energie niet meer in te steken (uitleggen dat ze een eigen parcour bewandelen). Ik kijk nu naar de dingen die mijn kinderen wel al kunnen (en das al heel wat!) en de dingen die ze niet kunnen zullen op termijn ook wel eens komen (oa uit logeren gaan, op kamp gaan, naar de jeugdbeweging en grabbelpas, enz...) Activiteiten zonder mama erbij blijven steeds moeilijk, maar stapje voor stapje zie ik ook hier verbetering in. Alleen de druk van man en schoonfamilie is hier moordend: dat moeten ze nu toch al alleen kunnen, je moet ze niet zo overbeschermen, maak die eens wat zelfstandiger, je moet die hun handjes niet blijven vasthouden, ze moeten toch wat loskomen van u als moeder, ...Vreselijk als je weet dat de kinderen zelf wel aangeven wat ze aankunnen en wat niet. Zij hebben die zekerheid dat ik bereikbaar ben in de loop van de dag echt nog nodig! Het geeft me soms echt twijfels dat ik het niet goed doe, dat ik ze tekort doe, ...., gelukkig zijn er steeds mensen die me weer moed geven om toch zo verder te doen.

Vele groetjes,

Sas

Hoi mama van ratje,

Blij om te horen dat ik niet de enige ben die steeds uitleg moet geven bij elk woord of uitdrukking dat men kids geven , bij 1 van hen zie ik ook duidelijk dat hij me nodig  heeft om als "vertaler" aan anderen ....

Lang  heb ik de reactie gekregen "dat moesten de mijn eens zijn " ....en nu soms nog . Veel mensen beseffen niet dat net die woorden me zo ziek maken ..

Welke weg je alle dagen moet afleggen om s'avonds te kunnen zeggen ..... OK

Ik voel me dan ook super als ik er aan denk wat ik tot nu toe bereikt heb ( soms al eens een "broek met knoop" aan te doen ,naar de training van de voetbal gaan zonder dat ik er steeds moet bij blijven ,door de verbouwingen en breekwerken heelhuids te komen ,leg maar eens uit aan hen hoe dat het komt dat de ene dag hier een muur weg is en daar er één te voorschijn komt !!

Op deze moment gaat hij ook al soms naar een feestje zonder dat de grote broer er bij is .

We hebben enorm veel steun van de school en GON begeleiding gekregen .

De maaltijden zijn voor hem een marteling ,krijgt ook geen verzadigings gevoel . Alles wat hij ooit met de handen heeft gegeten zijn voor hem ok . Had ik het toen geweten had ik hem grootgebracht zonder bestek...

Ook krijgt hij minder migraine aanvallen (deze waren zo heftig dat hij tot zeven kilo op een week afviel)

Groetjes An

 Hoi allemaal,

Blijkbaar zitten we allemaal met ongeveer de zelfde situatie

Zij geven inderdaad het "sein" dat ze klaar zijn om iets te doen of te zeggen . Soms vind ik het erg voor mijn ouders,zus en broer en onze 3 andere kinderen .  Zij brengen zoveel begrip en geduld op voor hun wat ik enorm wardeer   ... Mijn vader vraagt keer op keer op keer heel geduldig aan hun of ze mee gaan fietsen , maar als zij "NEE" zeggen is en blijft  dat ook neen . Waarop mijn vader heel moedig zegt " ok dan andere keer " 

Ik krijg ook steeds  meer en meer het gevoel dat personen met ASS niet graag fietsen . Mijn man doet dit absuluut niet graag en onze zoon ook niet . Wel naar school met plezier zelfs ( de zelfde route alle dagen ? ) Hij doet dit zelfs 2 morgenden in de week alleen ! Dat is dan wel een  enorm pluspunt aan hen  REGELS ZIJN REGELS en dit dan wel te verstaan bij alles !!!!

Je ziet maar ze hebben ook geweldige pluspunten ....

An 

@ sas,

Je mag nooit aan jezelf twijfelen !!! Niet doen !!!

 De gon begeleidster heeft me dit doen inzien .

Voor onze zoon is zijn papa ( ook ass) zijn grootste vriend ,daar hij hem 2 uur soms zelfs veel minder endan voor de helft van de tijd ook nog eens ruzie heeft . Maar mij beschrijft hij anders volgens haar . Iemand speciaal  die er steeds is (ook al  is hij in school en ik thuis ) een warm iemand die hem steeds begrijpt !

Uitspraak van onze zoon bij het slapen gaan : Hoe komt het mama dat jou kusjes zo anders zijn als al de andere mensen, ook papa zijn, en je mag gerust weten die nacht heb ik weer eens niet geslapen maar deze keer niet van het piekeren wat me morgen gaat brengen, maar wel met een speciaal gevoel dat ik nooit meer kwijt wil ( even ego naar mezelf ) .

Aan iedereen dus ...

Onze kids ,partner..... mogen dan wel ass , adhd of eender hebben

Hebben wij dan geen speciale gave ....

 Groetjes An

Hey iedereen,

ik kom hier een beetje achterdoor, maar ik herken hier ook veel in. Onze Siebe heeft dat ook wel wat in zich en ivm andere mensen heb ik ook al heel veel keren gezegt dat ze hem een mogen lenen, zoals "nini" hierboven. Nadien begrijpen ze het soms nog niet, maar daar trek ik me niks meer van aan.

Onze kids of eender wie zijn uniek!