Ik zou er met mijn psycholoog over praten. Misschien kan je je dan jezelf laten testen. Zo zal je rust krijgen omdat je je eigen gedrag beter zal begrijpen. Dan zou het ook duidelijker zijn voor je omgeving waarom bepaalde dingen moeilijk liggen. 

Bedankt voor jullie reacties al.

Ik ben gisteren terug naar mijn psycholoog geweest en toen ik het zei zag ik een kleine glimlach en een knikje.  het was precies iets van, "oef ze heeft het door", niet slecht bedoelt natuurlijk.  Ze vroeg me of ik er nooit eerder was opgekomen dat dat het probleem zou kunnen zijn.  Zij bevestigd ook dat er idd wel een aantal overeenkomsten zijn.  Volgens haar zouden mijn problemen ook kunnen komen van het feit dat ik vroeger in mijn kinderjaren niet genoeg zorg heb gekregen.  Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan toen ik 4 weken was.  Ze zijn wel eens terug bij elkaar geweest in die periode, maar daar weet ik niets meer van natuurlijk.

Ik herinner me wel dat mama heel veel moest werken om ons te kunnen onderhouden, want papa droeg niet bij.  Heb dus eigelijk geen vader gehad en een moeder was er ook niet vaak (neem het haar niet kwalijk, eerder mijn vader).  Het niet kunnen praten met mijn man zou kunnen komen van de negatieve sfeer die er hangt rond mannen in mijn leven.  2 leer serieus telleurgesteld door twee vriendjes.  Enz.

Volgens haar is het heel belangrijk om uit te zoeken wat nu de reden is en of het eventueel een samenloop van omstandigheden is.

Gisteren er eindelijk na veel moeite met mijn man over kunnen praten.  IK had op het internet nog veel gelezen en een interesant artiekel gevonden over vrouwen met autisme, partner van iemand met autisme.  Ook hier kwam ik me helemaal tegen!  Eng, maar ook ergens een opluchting.  Mijn man zag ook erg veel overeenkomsten en zei ook dat het een boel zou kunnen verklaren.

15 september hebben we een gesprek ivm mijn zoon en we hebben afgesproken dat we het daar gaan voorleggen. Ik zou me graag laten testen. Ik wil gewoon weten dat ik niet gek aan het worden ben, dat ik er niets aan kan doen dat ik het niet aankan als er stress is in het huishouden,....Ook voor mijn man zou het goed zijn denk ik, want die weet zijn plaats in onze relatie ook niet goed meer.

ps: weet iemand hoe zo'n test gaat?

mvg Lesley

Nog voor onze oudste zoon een diagnose kreeg, waren wij al aan het lezen over autisme. Na ongeveer 50 bladzijden wist ik dat ik in een spiegel aan het kijken was.

Voor diagnosecentra kan je bijvoorbeeld naar de autismetelefoon bellen.

Als je man zo veel interesse heeft voor jou zoektocht, dan kan je samen naar de partnergroepen gaan.

En al die verklaringen voor je problemen die je tot hier toe kreeg, die kunnen wel juist zijn, maar waarschijnlijk zal autisme er toch telkens weer iets mee te maken hebben.

Het ziet er naar uit dat je een boeiende maar vermoeiende tijd tegemoed gaat.

Zooooo herkenbaar allemaal.....

ikzelf heb ook een hele lange zoektocht achter de rug, 2 jaar opname omdat ik zo met mezelf in de knoop zit. Idd ook een zoontje met ass en dan begin je echt overal op te letten en informatie te zoeken.

Ik heb uiteindelijk in samenspraak met mijn psychologe de stap gezet voor een testing. Bij INDIGO in Mechelen heeft mijn psychologe toen een afspraak gemaakt voor een eerste gesprek.....wat me heel zenuwachtig maakte, want wat mag ik verwachten, wat gaan ze vragen, vooral dat!! Bij het eerste gesprek kom je terecht bij een psychiater die aan de hand van een aantal vragen te weten wil komen waarom je een afspraak hebt gemaakt, waar je zoal op blokkeert en tegenaan loopt, maar ook gewone vragen, gezinssituatie, broers, zussen, gehuwd, werk, ouders, bepaalde gewoontes, stresspunten,...en dan gaan ze over tot een eventuele verdere testing, waar je nieuwe afspraken voor maakt, let wel op die zijn heel confronterend, ben toen echt een week mentaal kapot geweest omdat je zoveel in 1 keer op je neus krijgt, maar het was voor mij gewoon belangrijk om de bevestiging te krijgen wat ik al lang vermoedde. Wat is wel had gedaan was het intake gesprek voorbereid met mijn psychologe omdat ik er echt geen idee van had waar moet ik beginnen als hun de vraag stellen, hoe ben je hier terecht gekomen? Dat heeft me geholpen om de eerste 5 minuten door te geraken en heb toen ook gezegd, ik hoop dat de volgende vragen van jullie komen want van mij krijg je zo niks te horen, en daar reageerde men heel goed op, het zijn ook echt mensen die weten waar ze mee bezig zijn. Als ik mijn verslag nu lees, denk ik, is hun dat allemaal opgevallen, tot in de kleine details toe. Het is idd ook de bedoeling dat ze iemand uit je directe omgeving spreken, dat kan zijn een van je ouders, broer, zus, man, degene die jij denkt dat de meeste en bruikbare informatie over je kan geven.

Hou er wel rekening mee dat zo een test tussen de 650 en 800 euro kost.

Het is idd gemakkelijker om dan nadien met je psychologe er op verder te gaan omdat je dan meer doelgericht kunt werken, ben nu ook rond communicatie bezig, ook dat is bij mij een van de grote boesdoeners.

Ik wens je veel succes in je verdere zoektocht en heel veel moed!!!

Hoi,

Vandaag hebben we het gesprek ivm Jeppe.  Ik ga mijn gevoel ook aankaarten bij de psycholoog.

Sarah: ik ken dat gevoel van die chaos zeer goed.  De ene moment begin ik totaal te "flippen" en vlieg ik uit voor het minste. Iets wat voor een ander iets klein is, is voor mij dan echt een druppel teveel.  Anderzijds als mijn zoon dan een bui heeft ben ik het wel diegene die hem tot rust kan brengen door ons even af te zonderen van de rest en te praten. Raar hoor, maar vaak is dat net wanneer ik er echt niet meer tegenkan, zelf geen weg meer weet met mezelf. Dan is er precies iets in mijn hoofd dat me zegt "vooruit hier moet iets gebeuren".

We hebben deze week ook een gesprek gehad met de gon - zorg en klasjuf van Jeppe.  Blijkbaar begint de juf in de klas wel wat op te merken.  Hij komt niet tot spelen, volgt de juf en helpt haar heel de tijd.  Ook jammer om te horen is dat zijn vriendinneke dat sinds de 1e klklas in zijn klas zit, hem wat laat vallen.  Ze zaten ook een tijdje samen in de kribbe, ze kennen elkaar dus al redelijk lang.  Het is zo dat ze  een jaar jonger is dan Jeppe, maar door in de helft van het jaar van speelklas naar 1e klklas te gaan, met jeppe ook is meegegaan naar het 2e kklas.  Het probleem is dat zij wel goed vooruit gaat en vooral tijdens het spel is hij niet meer interessant.  Ons hart brak toen hij duidelijk verdrietig zei dat Kaat niet met hem wou spelen. Op de vraag waarom zei hij dan "omdat ik niet zo hard kan lopen".  Door een genetische aandoening heef thij veel problemen met zijn motoriek.  Hard lopen is voor hem idd een probleem.

Dit zijn de dingen die ons echt verdrietig maken.  We moesten ons echt inhouden om niet te beginnen huilen alle twee.  Het zal niet alleen voor hem allemaal heel erg moeilijk worden in de toekomst, maar wij zullen ons ook moeten wapenen denk ik.  Van zo'n uitspraken zullen er nog wel komen vrees ik.

groetjes

lesley