Hallo allemaal!
Gisteren kreeg ik op 35 jarige leeftijd na lange strijd met jeugdzorg (na een uithuisplaatsing van zes maanden) uiteindelijk het verlossende verdict ... "dossier jeugdrechtbank moet dicht, mama is een goede mama"
Dit verdict is inderdaad een opluchting,want ik kreeg de voorbije maanden de meest idiote dingen naar mijn kop geslingerd (zoals "kind heeft geen kinderkapsel"...)
De diagnose Asperger werd bij mij ook uiteindelijk gesteld gisteren (vandaar mijn andere manier van denken soms, maar het bewijs is er gelukkig nu wel dat uithuisplaatsing destijds totaal niet nodig was en dat ik wel voor mijn kind kan zorgen. Mijn dochter is drie. Zij is ook gescreend geweest en "gezond" bevonden. Zijn er nog moeders met Asperger syndroom die een gezond kind moeten opvoeden? (ik bedoel maar, een kind zonder autismespectrumstoornissen in combinatie met een (of beide) ouders met autisme)
Je kan wel veel lezen over ouders met een kind met autisme... Maar omgekeerd? een kind dat GEEN autisme heeft bij een mama die het wel heeft??? Wie heeft ervaring of tips voor onze toekomst?
Wij gaan alvast genieten van onze overwinning en ons samenzijn nu! Wachtend op wat tips van jullie...
Liefs, Karine en dochtertje Aiko
Bedankt Liesbeth voor je antwoord! Ikzelf heb net een strijd TEGEN jeugdzorg gewonnen! Ik ben mijn dochter eerst uit het niets, zonder enige aanleiding, mijn dochter door de jeugdrechtbank een half jaar kwijt geweest (door een hoop speculaties die NIEMAND hard kon maken) en ben net afgerond met een paar maanden screening in een CIG (centrum integrale gezinszorg) waar men zag dat net de band met mijn kind heel goed is. Maar men dacht dat er "iets" was op vlak van het uiten van emotie, maar niemand zegde wat! Ik moest het maar ruiken en zoeken en uiten zonder verdere uitleg daar! Daarna deed men de verdere screenings en daar kwam recentelijk ASS uit. Maar nu zit ik hier zonder verdere leidraad. Mijn band met mijn kind is heel goed en ik weet vanuit mijn eigen beleving zeer goed wat mijn kind nodig heeft. Mijn kind is een mama als ik gewend! Dat vergeet men! Ik vecht ook nog met het Ehlers Danlos Syndroom en heb geregeld hulpmiddelen als rolstoel nodig, dus dat is soms dubbel hard bewijzen! Temeer als men dingen naar je kop smijt als "we voelen wel mee met je, maar voelen jou niet" (dat komt pijnlijk over, net of wij zijn gevoelloze wezens die je maar als pispaal kan gebruiken)
Ik hoop dat het afschuwelijke hoofdstuk jeugdzorg/uithuisplaatsing eindelijk definitief voorbij is hier! Je wordt geleefd ipv te mogen leven. Men "denkt" in jou plaats constant het beter te weten terwijl er maar 1 ervaringsdeskundige is, en dat zijn WIJZELF voor ons uniek persoonlijk geval. Veel liefs, Karine
Karine,
Ik zit ook in een strijd om mijn dochter niet te verliezen. Wij hebben wel allebei ASS.
Ik wil je er graag over vertellen moest je er iets aan hebben, maar niet zo op een open forum. Dan liever via mail. Maar hoe we dat moeten organiseren?
Ik ben jou alleszins heel dankbaar voor jouw getuigenis. Ik herken heel veel. En we zijn niet de enige auti-ouders van wie ze de kinderen willen afnemen...
@ sky:
Via 'privacy beheren' kan je aangeven dat anderen jou kunnen mailen. Je e-mailadres wordt voor anderen nooit zichtbaar op deze website. Wel kan je anderen mailen via 'Bericht sturen' op hun profiel, indien ze voor die mogelijkheid kiezen.
Handleiding (bovenaan deze website)>Actief in de community>Jouw privacy beheren
'Op het tabblad Contact ... kan je ook bepalen wie je mag contacteren d.w.z. wie je een persoonlijk bericht kan sturen binnen de VVA-community (deze mogelijkheid zie je dan verschijnen op jouw profiel, rechts bovenaan).'
@ sky: mail me op fanclub@live.be, thanx. Anderen mogen mij ook mailen over het onderwerp (ik kan altijd flauwe plezante mensen blokkeren indien nodig)
Please, MAIL eerst om jezelf voor te stellen want ik accepteer niet zomaar iedereen die zich voor msn aanbiedt (tenzij ik uiteraard eerst een voorstellingsmailtje van je kreeg om je te leren kennen)
Welkom op de ontmoetingsplek voor mensen met autisme en hun ouders, familie en sociaal netwerk
|
Februari 2012 |
|
||||
| Ma | Di | Wo | Do | Vr | Za | Zo |
| 30 | 31 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 1 | 2 | 3 | 4 |
Steek de handen uit de mouwen als VVA-vrijwilliger of word lid!
Je kan ons ook financieel steunen.
Hallo,
Ik ben mama van twee meisjes van 5 jaar en 3 jaar. Ik zelf heb op mijn 24 jaar een diagnose gekregen. Ben nu 28j.
Had eerst jaren de ene drepressie na de andere. Niemand kon mijn standpunt begrijpen. Ben nu recentelijke een langere tijd opgenomen in de psychiatrie. Kon ook totaal niet in staan voor mijn kindjes.
Zowat iedereen in mijn omgeving wordt nu begeleid, alsof ik zo iets raars ben. De kindjes ook, en bij hen wordt er niks van ASS vast gesteld.
Nu ben ik eindelijk weer bezig wat vertrouwen te winnen van mijn omgeving inclusief hulpverleners.
Groetjes,
Liesbeth