Ik vind het alvast positief dat u hier iets neerschrijft.

Mijn eigen ervaring (als persoon, zij het man met autisme) is dat erg weinig hulpverleners autisme (juist) kunnen zien, laat staat (h)erkennen. Zeker bij vrouwen.

Dat komt waarschijnlijk ook doordat het cliché-beeld van iemand met autisme mannelijk is, dat er onderdiagnostiek is bij vrouwen met autisme (om allerlei redenen) en omdat de 'maskers die we dragen' (soms compensatie of camouflage genoemd) het herkennen van autisme ook wel heel moeilijk maken. Mijn vriendin die ook al een tijdje een diagnose autisme heeft, kan daarvan meespreken.

Ook bij mij was de diagnose erg moeilijk (zei men) doordat ik me vooral goed wilde voordoen en aanpassen. En dan krijg je ook al snel andere, foute diagnoses/labels opgekleefd.

Nu krijg ik nog steeds reacties van mensen die mijn autisme niet kunnen/willen zien. Ik schreef er onlangs een tekstje over op mijn blog http://tistje.wordpress.com/2012/01/08/waarom-je-lijkt-niet-autistisch-toch-geen-compliment-is/

In heel wat van het boek van Lieve Thienpont herken ik me ook, al ben ik misschien wel hoopvoller dan in de beginperiode van mijn diagnose. Nu doe ik er iets mee, en krijg ik stilaan het gevoel mijn maskers te kunnen loslaten, en mezelf te kunnen zijn. Ook al heb ik daardoor sommige mensen achter me moeten laten.

Ik heb zelf eerst een diagnose van een individuele psychiater gekregen maar heb vooral veel geleerd van het onderzoek van het autismecentrum (en het verslag en de bespreking ervan).

Mocht je dat wensen, kan je me vrijblijvend gerust mailen op tistje01@gmail.com

Mij mag je ook contacteren op lay-nah@hotmail.com. Ik ben 51 en alleenstaande vrouw. Diagnose sinds bijna 5 jaar.

@Dirk : dat is een mailadres voor mensen die ook op mijn blog staat, dus voor iedereen toegankelijk is. Mijn eigen mail zou ik natuurlijk niet zo openbaar zetten.

De site voorziet wel om privé-berichten uit te wisselen maar je moet het inderdaad toestaan (en het heeft toch een tijd geduurd voor ik doorhad hoe het moest, zelfs met uitleg). En de berichten (of een deel ervan) durven al eens wegvallen bij versturen.

Dag Kathleen,

Welkom!

Ik ben ook een alleenstaande vrouw van 50 met toch wat sociaal leven. Ik liet me testen in 2008 (de tijd gaat toch wel snel) op eigen verzoek nadat ik op een website 2/3 van een aspergerbeschrijving kon aanvinken.

Sindsdien viel er veel op zijn plaats. Veel situaties kan ik nu veel beter hanteren omdat ik mijn typische ASS valkuilen nu een beetje kan voorzien.

Mijn leven is er rijker op geworden.

Groeten,

Dag Kathleen,

Ik heb mijn diagnose nog later gekregen. Ik was 57. Ook bij mij heeft een gespecialiseerd psycholoog vrij vlug vermoed wat er mis was. Andere hulpverleners zagen het niet. Vermits Asperger relatief "nieuw" is, lijkt me dat logisch.

Ook ik had een redelijk sociaal leven...

Ik weet het nu sinds één jaar. Ik ben er nog altijd niet goed van. Wel blij dat ik de diagnose heb; zoals je zelf zegt "veel valt op zijn plaats". Maar wat moet een mens nu metzulk een diagnose?? Mijn kinderen weten het; enkele familieleden; enkele vrienden. Voor de meesten was het geen verrassing. Aan anderen zeg ik niets. Het begrip "Asperger" is voor een leek niet begrijpbaar.

Ik heb mijn gedrag aangepast. Ik zoek niet langer geforceerd sociaal contact. Langzaamaan accepteer ik mijn abnormaal zijn. Dit woord zal wel verontwaardiging opwekken, maar het zijn niet de neuro typicals die naar PASS groepen afzakken. OK, laat ik het maar op "anders-zijn" houden.

Bezoek aan een PASS-groep zou ik zeker aanbevelen.

Groetjes

Freddy

@Tara: een nickname is een goed idee. Ik wens je alvast een positieve ervaring bij het krijgen van de officiële uitslag. Hopelijk is die duidelijk genoeg.

Toen ik op dat moment was, is mij aangeraden alvast op een papiertje enkele dingen op te schrijven wat ik echt wilde weten (in mijn geval was dat bv 'krijg ik een verslag mee naar huis' en 'hoe kwam u precies tot die bevinding'). Het moment zelf zou je immers wat overdonderd kunnen zijn.

Heel late diagnose en iedereen die over je autisme heen kijkt. Heb dat ook meegemaakt. Had een redelijk goed sociaal leven, al was het niet zomaar met vrienden een terasje doen. Daar voelde ik mij niet goed tussen dus ik deed vrijwilligerswerk voor mensen uit de vierde wereld. Honger, eenzaamheid, (kans)armoede, sociale uitsluiting ... ik trok mij het lot van mijn medemensen aan. Wellicht was dat uit ervaring met mijn eigen autisme, al wist ik toen nog niet dat ik autist was.

En dat autisme heeft mij jaren lang mijn leven negatief beïnvloed zonder echt door te hebben wat er aan de hand was. Net zoals iedereen wil ik een eigen huis of appartement, net zoals iedereen wil ik een gelukkig leven, net zoals iedereen wil ik werk. Maar met dat woordje "werk" is het sinds ik op de arbeidsmarkt ben verschenen niet al te goed gelopen.

Na een langdurige tewerkstelling bij een overheidsbedrijf dat mijn loyaliteit goed wist uit te buiten, zo goed als geen werkervaring meer met langdurige werkloosheid als gevolg. Solliciteren en solliciteren, mij inschrijven bij verschillende selectiebureau's en vooral veel testen doen. Psychologische testen, intelligentietesten en nog veel meer. Niemand die het zag dat ik autist ben, al keken ze niet over de "opvallende" resultaten heen. "Whaw, in slechts 5 minuten los jij deze test op en zonder fouten","wij vrezen dat uw interesse niet de juiste is voor deze gewone job" ...

In 2004 kwam de grote verandering in het beleid rond werkzoekenden. RVA ging over tot de aanwerving van facilitatoren en VDAB ging zijn werkzoekenden strenger opvolgen. Een terecht beleid aangezien anderen momenteel voor mij aan het werk zijn om mijn vervangingsinkomen te betalen, al wil ik natuurlijk ook zelf graag en dringend aan het werk. Minder terecht zijn de vele botsingen met die twee diensten. Solliciteren en solliciteren, nergens aan de bak komen en tegelijk te horen krijgen dat het je eigen schuld is ... maar toch konden ze bij RVA niet anders dan mij bij ieder bezoek aan de fascilitator een positieve eerste beoordeling geven. Ik had immers voldoende bewijzen. Ze hebben mij dan maar op een andere manier "gepakt", via mijn vrijwilligerswerk.

Een late diagnose autisme kan heel schadelijk zijn. Zelfs al vind ik nu een vaste job voor de rest van mijn actieve loopbaan, een eigen huis of appartement zal ik niet meer verwerven. Intussen kennen RVA en VDAB mijn diagnose autisme, "Ah ja, nu gaat er ook bij mij een lichtje branden, we hadden het kunnen zien", maar het is veel te laat natuurlijk. De opschorting is een feit.

Ik kan intussen iedereen aanraden : als je vermoed dat je autisme hebt, aarzel geen jaren om je te laten testen. Een (te) late diagnose kan je leven aardig verknoeien.

Met die testen loopt het nogal eens grondig mis. Bij mij was het ook zo: verbaasd dat iemand met mijn capaciteiten nog werkloos kon zijn, verbaasd dat iemand met mijn capaciteiten geen hoger diploma bezit. En dan maar de verkeerde conclusie hieruit trekken niet gemotiveerd te zijn om te werken en zelfs te lui om mijn capaciteiten te willen gebruiken. Ingeschat als ambitieloos en een persoon met een onaangepaste attitude op de arbeidsmarkt. Maar dat ik autist ben, daar keken ze wel jaren lang over.

Beste Dirk, bedankt voor de tip. Gelukkig heb ik nog ambities en ben nog gemotiveerd om te werken. ATB levert inderdaad goede diensten, al kan het soms lang duren vooraleer alles administratief in orde is en VDAB je naar ATB laat gaan. Tegenwoordig heet dat ook al eens GTB. Intussen hebben ze me al een begeleiding voorgesteld via een GIBO, een IBO maar dan Gespecialiseerd. Ik sta aldaar momenteel op een wachtlijst, voor de zomer en tijdens de zomer gaan ze me nog niet kunnen begeleiden. Intussen solliciteer ik nog via de gewone weg, maar dat levert niet veel op. Manpower Unlimited kende ik nog niet, ik ga dat zeker eens uitzoeken!