Wat is autisme
Vier verschillende verhalen en toch hebben de personen uit elk verhaal iets gemeenschappelijk: autisme. Dat kun je niet van iemands gezicht aflezen; autisme is immers onzichtbaar. Al wijst onderzoek duidelijk in de richting van een biologische oorzaak, toch kan niemand al vertellen waar het precies schuilt. Deskundigen kunnen tot nu alleen een diagnose stellen door iemands gedrag nauwkeurig te observeren.
Wanneer je in contact komt met mensen met autisme, hoef je echt geen specialist te zijn om -bij de een al wat sneller dan bij de ander- aan te voelen dat er iets aan de hand is. Dat iéts is echter ongrijpbaar en dat zorgt voor heel wat verwarring bij iedereen die ermee te maken krijgt.
Ongrijpbaar lijken ook de mensen met autisme zelf. Het is niet vanzelfsprekend samen te leven met iemand van wie we het gedrag dikwijls niet begrijpen. Dat confronteert ons meer dan eens met een gevoel van onmacht.
Er zijn ongeveer dertigduizend kinderen, jongeren en volwassenen met autisme in Vlaanderen, dit is 1 geboorte op 165. Meer dan de helft heeft een lichte tot ernstige verstandelijke beperking; de anderen zijn normaal tot hoog begaafd. Het autisme wordt soms pas duidelijk naarmate je langere tijd met iemand leeft of werkt. Dat is best te begrijpen, want autisme is vaak verscholen achter een gewoon uiterlijk. Waar een verstandelijke beperking mensen minder goed in staat stelt hun autisme te verbergen, slagen begaafde mensen er vaker in hun autistische gedrag te maskeren met hun intelligentie. Ze vermijden situaties waarin hun autisme zou kunnen opvallen of ze zoeken een job waar het autisme hen en hun omgeving niet te veel last bezorgt of een meerwaarde kan betekenen.
Autisme heeft vele gezichten. De uiterlijke kenmerken wijzigen naarmate een persoon zich verder ontwikkelt.