Voor ouders

Voor dienstverleners

"Ik kies voor kinderen." Op een bepaald moment in je leven neem je die beslissing. Je kijkt er naar uit en vraagt je af wie 'het' zal worden? Een jongen of een meisje? Blauwe of bruine ogen? Een rustig of een pittig karakter?

En je ziet jezelf al... Met de nodige naïviteit droom je zonder twijfel over de ideale ouder die je voor dit kind zal zijn. Je bent er zeker van, je hebt overschot aan energie en liefde om de opvoeding van dit kind tot een goed einde te brengen. En je zal het o zoveel beter doen dan die anderen.

De eerste maanden lukt het prima. Je krijgt het allemaal op je eentje voor mekaar. Maar stilaan begint er iets tot je door te dringen: dit kind is niet zoals andere kinderen. Op een dag valt dan het grote woord. Je kind heeft autisme en eventueel ook een verstandelijke handicap.

En je voelt vrij snel: je energie alleen volstaat niet (meer) om dit kind te helpen een plekje in de wereld te veroveren. Dat besef gaat gepaard met gevoelens van onmacht, met het idee te falen als ouder. Je wordt geconfronteerd met je eigen grenzen.

Dan moet je over een hoge drempel: zo goed en zo kwaad als mogelijk aan familie, vrienden en dienstverleners duidelijk maken dat je hulp nodig hebt, en dat je die eigenlijk met tegenzin vraagt, want je wil het als ouder zo graag zelf waar maken; en dat je geen medelijden wenst, dat je niet als iemand beschouwd wil worden die plotseling therapie nodig heeft omdat je kind een handicap heeft, dat je je verantwoordelijkheid als ouder voorlopig niet uit handen wil geven... maar dat je samen met hen de opvoeding van je kind wil delen, en dat je -telkens wanneer je het nodig vindt- opnieuw mag zoeken naar het evenwicht tussen wat je zélf kan bieden en wat je verwacht van anderen.

"Ik kies voor hulpverlening." Op een bepaald moment in je leven neem je die beslissing. Je kijkt er naar uit en vraagt je af wat 'het' zal worden? Onderwijs? Opvang van volwassenen? Therapie? Kinderen en jongeren met autisme?

En je ziet jezelf al... Met de nodige naïviteit droom je zonder twijfel over de ideale dienstverlener die je zal zijn. Je bent er zeker van, je hebt overschot aan energie en liefde om kwaliteitsvolle zorg te bieden aan mensen met problemen. En je zal het zoveel beter doen dan die anderen.

De eerste maanden lukt het prima. Je krijgt het allemaal op je eentje voor mekaar. Maar stilaan begint er iets tot je door te dringen: werken met kinderen, jongeren of volwassenen met problemen is niet eenvoudig, zeker niet als het gaat om mensen met autisme en eventueel een bijkomende verstandelijke handicap.

En je voelt vrij snel: je energie alleen volstaat niet (meer) om hen te helpen hun plekje in de wereld te veroveren. Dat besef gaat gepaard met gevoelens van onmacht, met het idee te falen als dienstverlener, geconfronteerd te worden met je eigen grenzen.

Dan moet je over een hoge drempel: zo goed en zo kwaad als mogelijk aan ouders en collega's duidelijk maken dat je hulp nodig hebt, en dat je die eigenlijk met tegenzin vraagt, want je wil het als dienstverlener zo graag zelf waar maken; en dat je geen kritiek wenst, dat je niet als iemand beschouwd wil worden die niet goed is in zijn vak, dat je je verantwoordelijkheid als dienstverlener niet wil ontlopen... maar dat je samen met hen de zorg voor dit kind wil delen, en dat je -telkens wanneer je het nodig vindt- opnieuw mag zoeken naar het evenwicht tussen wat je zélf kan bieden en wat je verwacht van anderen.

Dit werkboek reikt je de hand bij deze zoektocht.

Dit werkboek reikt je de hand bij deze zoektocht.